0112-KDIL2-1.4011.75.2026.2.AK

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest: -        nieprawidłowe w zakresie pytania 1; -        prawidłowe w zakresie pytania 2. Zakres wniosku wspólnego o wydanie interpretacji indywidualnej 21 stycznia 2026 r. wpłynął Państwa wniosek z 21 stycznia 2026 roku o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnili go Państwo pismem z 11 marca 2026 r. (wpływ 11 marca 2026 r.) – w odpowiedzi na wezwanie. Treść wniosku wspólnego jest następująca:Zainteresowani, którzy wystąpili z wnioskiem 1. Zainteresowany będący stroną postępowania: A.C.(...)2. Zainteresowana niebędąca stroną postępowania:B.D-C.(...) Opis stanu faktycznegoWnioskodawcy - małżonkowie A. C. oraz B. D-C. - są rezydentami podatkowymi Polski. W dniu (...) lutego 2008 r. Wnioskodawcy (w dniu zawarcie umowy nie byli jeszcze małżonkami, którymi zostali dopiero w dniu 26 kwietnia 2008 roku i pozostający od tego czasu w ustroju wspólności ustawowej małżeńskiej) zaciągnęli w Banku kredyt hipoteczny. Kredyt w kwocie (…) PLN był indeksowany do waluty obcej (CHF). Kredyt został zabezpieczony hipoteką ustanowioną na nabywanej nieruchomości. Środki z kredytu zostały przeznaczone na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej w X., obejmującej: ·         nabycie na własne cele mieszkaniowe lokalu mieszkalnego, dla którego prowadzona jest odrębna księga wieczysta, ·         nabycie udziału w lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym (miejsce postojowe), dla którego prowadzona jest odrębna księga wieczysta. Zgodnie z dokumentacją zakupu (akt notarialny), całkowity koszt inwestycji wyniósł (…) zł, ale całkowita kwota kredytu na ten cel wyniosła (…) zł. Czyli kredyt sfinansował 98,19% inwestycji, a resztę pokryto ze środków Kredytobiorców. Skoro kredyt pokrył 98,19% kosztów nabycia każdej części nieruchomości, to udział kredytu w samym mieszkaniu należy wyliczyć następująco: • cena lokalu mieszkalnego (brutto): (…) zł (zgodnie z aktem notarialnym), • poziom finansowania kredytem: 98,19%, • kwota kredytu przypadająca na mieszkanie: (…) zł x 98,19% = (…) zł, • lokal mieszkalny: (…) zł (co stanowi 92,94 % kwoty inwestycji kredytowanej), • garaż: (…) zł (co stanowi 7,06% kwoty inwestycji kredytowanej). Wnioskodawcy wykorzystują przedmiotowy lokal na cele mieszkaniowe. W związku ze sporem sądowym dotyczącym tzw. klauzul niedozwolonych, strony zawarły ugodę w listopadzie 2025 r. (ugoda sporządzona dnia (...) listopada 2025 r., a podpisana przez strony (...) listopada 2025 r. Na mocy ugody Bank dokonał konwersji kredytu na PLN oraz zwolnienia Kredytobiorcy z długu (umorzenia wierzytelności). Kwota z jakiej Bank zwalnia Kredytobiorców z długu wynosi (…) zł. W wyniku ugody, po zmianie waluty obcej kredytu na walutę PLN pozostałe do spłaty zadłużenie (kapitał) Kredytobiorcy względem Banku z tytułu Umowy, na dzień sporządzenia Ugody wynosi (…) zł. Strony zgodnie postanawiają o obniżeniu kwoty, o której mowa w zdaniu poprzednim, do kwoty (…) zł. Ponadto strony zgodnie postanawiają o zwrocie przez Bank na rzecz Kredytobiorcy kosztów procesu w wysokości (…) zł, skutkiem czego Kredytobiorca zobowiązuje się do zapłaty na rzecz Banku kwoty (…) zł („kwota całkowitej spłaty”). Kredyt został zaciągnięty na realizację tylko tej jednej inwestycji mieszkaniowej. Wnioskodawcy nie korzystali wcześniej z zaniechania poboru podatku dochodowego od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawcy wskazali, że wg wiedzy A.C. oraz B.D-C. Bank, z którym zawarli (...) lutego 2008 r. umowę kredytową jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów.Pytania 1.    Czy od całej umorzonej kwoty kredytu objętego Ugodą opisaną w stanie faktycznym Wnioskodawcy mogą skorzystać z instytucji zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe wskazanej w Rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe? 2.    Jeżeli odpowiedz na pytanie nr 1 jest negatywna tzn. w zakresie w jakim Ugoda dotyczy garażu nie można zastosować wskazanego przepisu o zaniechaniu poboru podatku, to w jaki sposób wyliczyć kwotę przysługującej Wnioskodawcom kwoty zaniechania poboru podatku? Państwa stanowisko w sprawie W Państwa ocenie, w odniesieniu do pytania 1, mogą Państwo skorzystać z instytucji zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe wskazanej w Rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe od całej umorzonej kwoty kredytu objętego Ugodą opisaną w stanie faktycznym Wnioskodawcy bez względu na fakt, iż część Ugody dotyczy wydatków na zakup miejsca garażowego. Natomiast w zakresie pytania 2 podali Państwo, że w takiej sytuacji kwota, która może nie podlegać opodatkowaniu (czyli korzystać z zaniechania poboru podatku), to ta część umorzenia, która odpowiada proporcji wydatków sfinansowanych kredytem na cele mieszkaniowe (realizację skredytowanej inwestycji mieszkaniowej). Uzasadnienie stanowiska Ad. 1. W myśl § 3 rozporządzenia w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został: 1) udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2) zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3) zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Pierwsze dwa warunki Wnioskodawcy spełnili - kredyt został udzielony przed datą wskazaną w rozporządzeniu przez Bank uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Z kolei zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Należy wskazać, że w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe zrezygnowano z wymogu zaciągnięcia kredytu na „własne” cele mieszkaniowe. Określając kredyt mieszkaniowy objęty zaniechaniem, rozporządzenie odwołuje się do wydatków, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym zaniechanie poboru podatku nie przysługuje osobom, które zaciągnęły kredyt na wiele odrębnych inwestycji lub miały na celu zaspokojenie wielu gospodarstw domowych. Zdaniem Wnioskodawców cały poniesiony przez nich wydatek sfinansowany przedmiotowym kredytem należy uznać za wydatek poniesiony na realizację inwestycji mieszkaniowej. Wynika to z faktu, iż w ocenie Wnioskodawców nie można za odrębną inwestycję mieszkaniową uznać zakupu w ramach jednej transakcji przynależnego miejsca garażowego nawet w sytuacji, gdy miejsce to znajduje się w wyodrębnionym do tego celu lokalu. Zwłaszcza w dużych miastach nabycie samego lokalu mieszkalnego bez zapewnienia mu miejsca parkingowego garażu wyodrębnionego miejsca do parkowania na jakimś parkingu zbiorczym przekreślałoby możliwość korzystania z takiej nieruchomości w sposób zgodnie z jej przeznaczeniem. Dlatego też zdaniem Wnioskodawców wydatki na inwestycję mieszkaniową, które podlegają wyliczeniu do kwoty, która może być objęta zaniechaniem poboru podatku dochodowego od osób fizycznych powinny również obejmować wydatki na zakup miejsca parkingowego niezależnie od tego, czy to będzie udział w nieruchomości wspólnej przeznaczony na to miejsce parkingowe czy to będzie udział w wyodrębnionej nieruchomości garażowej czy też będzie to odrębny lokal garażowy lub jego część przypisana do danego lokalu mieszkalnego czy też jedynie pomieszczenie pełniące funkcje garażowe w jednorodzinnym budynku mieszkalnym. Na marginesie należy wskazać, że zdaniem Wnioskodawców sam tylko status prawny miejsca garażowego (np. jego wyodrębnienie w ramach budynku w odrębny lokal lub brak takowego wyodrębnienia jak w przypadku domów jednorodzinnych) nie powinien decydować o braku zaniechaniu poboru podatku, skoro w każdym wypadku to faktycznie miejsce garażowe. Takie różnicowanie sytuacji podatników oznaczałoby naruszenie zasady równości wobec prawa. Na niedopuszczalność różnicowania stawek podatkowych w kontekście miejsc postojowych w zależności od ich statusu prawnego zwrócił uwagę TK w wyroku z 18 października 2023 r. (sygn. akt SK 23/19). Wnioskodawcy zwracają w tym miejscu uwagą, że należy również pochylić się nad celem wprowadzenia przepisów o zaniechaniu poboru podatku. Cel ten jest całkowicie niefiskalny - jak możemy przeczytać w uzasadnieniu projektu rozporządzenia przedłużającego obowiązywanie zaniechania poboru PIT: „Nie bez znaczenia jest również fakt, że część kredytobiorców/pożyczkobiorców toczy spory sądowe z bankami zarzucając abuzywność klauzul indeksacyjnych przy hipotecznych kredytach mieszkaniowych denominowanych lub indeksowanych do waluty obcej. Opodatkowanie umarzanych kredytobiorcom/pożyczkobiorcom kwot w sytuacji, gdy dochodzą oni przed sądami nieważności zawartych przez nich umów (częściowej lub całkowitej), czyli podważają zasadność wymagalności tych kwot, budziłoby zatem istotne kontrowersje. /…/ Zarówno ZBP jak i Urząd Komisji Nadzoru Finansowego zgodnie wskazują, że zaniechanie poboru podatku od kwot umorzonych w ramach zawartych ugód stanowi silny bodziec skłaniający obie strony umów walutowych o kredyt lub o pożyczkę do skorzystania z tego instrumentu na warunkach zaproponowanych przez Przewodniczącego Komisji Nadzoru Finansowego. Co za tym idzie, brak przedłużenia obowiązywania przedmiotowego rozporządzenia mógłby znacznie ograniczyć zainteresowanie instytucji oferujących kredyty lub pożyczki na cele mieszkaniowe, jak i klientów tych instytucji, w poszukiwaniu konsensusu w postaci przewalutowania w drodze ugody umowy o kredyt lub o pożyczkę”. Mówiąc wprost przepisy mają za zadanie zachęcić do pozasądowego poszukiwania konsensu w przypadku określonych kredytów, którym zarzucana jest tzw. abuzywność, a na drodze sądowej można uzyskać wyrok, który nie wiązałby się z powstaniem przychodu. Ugoda powinna zatem prowadzić do analogicznych skutków podatkowych jak wyrok sądowy. Przyjęcie, że tylko część bezsprzecznie jednolitej funkcjonalnie inwestycji może korzystać z zaniechania poboru podatku dochodowego w zasadzie zniechęca do zawarcia ugody i nie odpowiada celowi, dla którego wydano rozporządzenie. Zdaniem Wnioskodawców cały poniesiony przez nich wydatek sfinansowany przedmiotowym kredytem należy uznać za wydatek poniesiony na realizację inwestycji mieszkaniowej. Ad. 2. W opinii Wnioskodawców w sytuacji, gdyby uznać, że zakup garażu (miejsca postojowego) nie może być uznany za realizację inwestycji mieszkaniowej to kwota, która może nie podlegać opodatkowaniu (czyli korzystać z zaniechania poboru podatku), to część umorzenia odpowiadająca proporcji wydatków na cele mieszkaniowe. W przypadku opisanego stanu faktycznego wyliczenie powinno więc wyglądać następująco: Zgodnie z § 1 ust. 3 rozporządzenia, należy ustalić stosunek kwoty kredytu na cele mieszkaniowe do całkowitej kwoty wypłaconego kredytu: • kwota kredytu na cel mieszkaniowy: (…) zł, • całkowita kwota wypłaconego kredytu: (…) zł, • wskaźnik proporcji: (…) zł ÷ (…) zł = 0,929444 (czyli 92,94%), • zastosowanie wskaźnika do kwoty umorzenia. Całkowita kwota wierzytelności podlegająca umorzeniu (zwolnieniu z długu) w ramach ugody wynosi (…) zł. Kwota objęta zaniechaniem poboru podatku (92,94%): (…) zł x 92,9444% = (…) zł. Kwota podlegająca opodatkowaniu (pozostała część): (…) zł - (…) zł = (…) zł. I tak wyliczona kwota stanowi przychód z innych źródeł, który powinien zostać opodatkowany w zeznaniu rocznym za rok, w którym dokonano zwolnienia z długu, czyli do dnia 30 kwietnia 2026 r.Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest: -        nieprawidłowe w zakresie pytania 1; -        prawidłowe w zakresie pytania 2. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z treścią art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163, ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 9 ust. 1a ww. ustawy: Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów ze wszystkich źródeł przychodów. Stosownie do art. 9 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. Jak stanowi art. 11 ust. 1 ww. ustawy: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Z przedstawionych przepisów wynika, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega – co do zasady – każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę, czemu dał wyraz w art. 11 ust. 1 ww. ustawy, jako otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Niemniej jednak z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. O uzyskaniu przychodu w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym do osób fizycznych można więc mówić w każdej sytuacji gdy podatnik – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych (środków pieniężnych, świadczeń w naturze czy też innych nieodpłatnych świadczeń), czy też gdy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów – uzyskuje określone przysporzenie majątkowe. Dla celów podatkowych przyjmuje się – co znajduje potwierdzenie w orzecznictwie – że pojęcie nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu, lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze, których skutkiem jest nieodpłatne, to jest niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyraźnie rozróżnia źródła przychodów oraz sposób opodatkowania dochodów z poszczególnych źródeł. Stosownie do przepisów tej ustawy odrębnym źródłem przychodów są określone w art. 10 ust. 1 pkt 9 – inne źródła. W myśl art. 20 ust. 1 ww. ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności”, wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w przepisie art. 20 ust. 1 ustawy. O przychodzie podatkowym z innych źródeł będziemy mówić w każdym przypadku, kiedy u podatnika wystąpią realne korzyści majątkowe. Jak stanowi art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1071): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, zauważyć należy, że umowa ta może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. W literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Zarówno w doktrynie jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. W doktrynie prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym kauzalność ugody przejawia się w określeniu zarzutów, którymi mogą się posłużyć strony po zawarciu ugody. Tak więc ugoda jest czynnością, realizowaną w drodze wzajemnych ustępstw stron, zmierzającą do uchylenia niepewności co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnienia ich wykonania albo uchylenia sporu istniejącego lub mogącego powstać. Przystępując do oceny skutków podatkowych umorzenia przez Bank wierzytelności od kredytu hipotecznego, zaciągniętego przez Państwa, wskazuję, że instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2026 r. poz. 38, ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Z kolei umorzenie wierzytelności następuje w przypadku zwolnienia z długu, czyli zrzeczenia się przez wierzyciela prawa do wierzytelności, bez uzyskania świadczenia ze strony dłużnika. Takie zrzeczenie się, pod warunkiem, że dłużnik je przyjmie, powoduje, że zobowiązanie wygasa. Zgodnie natomiast z instytucją zwolnienia z długu uregulowaną w art. 508 ustawy Kodeks cywilny: Zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Tak więc, dla umorzenia wierzytelności konieczna jest zgoda dłużnika (np. uzyskana w wyniku ugody, czy poprzez oświadczenie). Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Tym samym, umorzoną kwotę wierzytelności z tytułu kredytu hipotecznego należy zakwalifikować do przychodu z innych źródeł, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W tym miejscu wskazuję na rozporządzenie Ministra Finansów z dnia 11 marca 2022 r. w sprawie zaniechania poboru podatku dochodowego od niektórych dochodów (przychodów) związanych z kredytem hipotecznym udzielonym na cele mieszkaniowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 102 ze zm.). Zgodnie z § 1 ww. rozporządzenia Ministra Finansów: 1.     Zarządza się zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych od kwot: 1)     umorzonych osobie fizycznej wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego, w przypadku gdy: a)     kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, a w przypadku więcej niż jednego kredytu mieszkaniowego - gdy kredyty mieszkaniowe zostały zaciągnięte na realizację wyłącznie jednej inwestycji mieszkaniowej, oraz b)     osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a inwestycji mieszkaniowej; 2)     otrzymanych przez osobę fizyczną świadczeń z tytułu kredytu mieszkaniowego udzielonego w walucie obcej lub w złotych, lecz nominowanego lub indeksowanego do waluty obcej, w związku z powstaniem przychodu z tytułu zastosowania ujemnego oprocentowania. 2.     Kwoty wierzytelności, o których mowa w ust. 1 pkt 1, obejmują: 1)     kwoty kredytu mieszkaniowego (kapitału); 2)     odsetki, w tym odsetki skapitalizowane, i prowizje; 3)     opłaty, jeżeli ich poniesienie przez kredytobiorcę było niezbędne do zawarcia umowy kredytu mieszkaniowego, z wyjątkiem kosztów usług dodatkowych, w szczególności ubezpieczeń. 3.     W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zaciągnięty również na wydatki inne niż określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2647, z późn. zm.), zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego w części, w jakiej kwota kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na wydatki określone w art. 21 ust. 25 pkt 1 tej ustawy pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. 4.     W przypadku gdy kredyt mieszkaniowy został zastąpiony kredytem refinansowym lub gdy na jego spłatę został zaciągnięty kredyt konsolidacyjny, zaniechanie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, obejmuje odpowiednio kwotę wierzytelności z tytułu kredytu refinansowego lub konsolidacyjnego w części odpowiadającej kwocie wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego. 5.     Przez jedną inwestycję mieszkaniową, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, rozumie się inwestycję, której celem jest zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych: 1)     jednego gospodarstwa domowego albo 2)     więcej niż jednego gospodarstwa domowego, w przypadku gdy osoby fizyczne mające zajmować wspólnie jeden budynek mieszkalny, nie mniej niż jedna osoba fizyczna z każdego takiego gospodarstwa, są osobami zaliczonymi do I grupy podatkowej w rozumieniu art. 14 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 28 lipca 1983 r. o podatku od spadków i darowizn (Dz. U. z 2023 r. poz. 1774 i 1843). 6.     Przez jedno gospodarstwo domowe, o którym mowa w ust. 5, rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę fizyczną zajmującą jeden lokal mieszkalny albo jeden budynek mieszkalny jednorodzinny, samodzielnie lub wspólnie z innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi. 7.     W przypadku gdy stroną umowy kredytu mieszkaniowego na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, o której mowa w ust. 1 pkt 1 lit. a, są co najmniej dwie osoby fizyczne, zaniechanie poboru podatku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1, ma zastosowanie wyłącznie do osób, o których mowa w ust. 1 pkt 1 lit. b. Natomiast z § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że: Ilekroć w rozporządzeniu jest mowa o kredycie mieszkaniowym, należy przez to rozumieć kredyt, który został: 1)     udzielony przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmiot, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawniony do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów, oraz 2)     zabezpieczony w postaci hipoteki ustanowionej na nieruchomości lub udziale w nieruchomości lub prawie wieczystego użytkowania gruntu lub udziale w takim prawie, lub spółdzielczym własnościowym prawie do lokalu mieszkalnego lub udziale w takim prawie, lub prawie do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziale w takim prawie, oraz 3)     zaciągnięty na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z kolei § 4 ww. rozporządzenia stanowi, że: Zaniechanie, o którym mowa w § 1 i § 2, ma zastosowanie do dochodów (przychodów) uzyskanych od dnia 1 stycznia 2022 r. do dnia 31 grudnia 2026 r. Zgodnie z treścią ww. art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na: a)    nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, b)    nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, c)     nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, d)    budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, e)    rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Dochody, od których zaniechano poboru podatku nie są wykazywane w zeznaniach rocznych i nie podlegają opodatkowaniu oraz zgłoszeniu do urzędu skarbowego. Zaniechanie poboru podatku znajdzie zastosowanie do umorzonych osobom fizycznym kwot wierzytelności z tytułu kredytów zaciągniętych na cele mieszkaniowe i zabezpieczonych hipotecznie, udzielonych przed dniem 15 stycznia 2015 r. przez podmioty uprawnione do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw, w przypadku, gdy osoba fizyczna będąca stroną umowy kredytu mieszkaniowego nie korzystała z zaniechania poboru podatku od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu kredytu mieszkaniowego zaciągniętego na realizację innej niż określona w lit. a) inwestycji mieszkaniowej (§ 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ww. rozporządzenia. Istotne jest, żeby kredyt mieszkaniowy został przeznaczony na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z analizowanej sprawy wynika, że w 2008 r. zawarli Państwo umowę kredytu hipotecznego. Wg Państwa wiedzy Bank, z którym zawarta została Umowa kredytowa jest podmiotem, którego działalność podlega nadzorowi państwowego organu nadzoru nad rynkiem finansowym, uprawnionym do udzielania kredytów na podstawie odrębnych ustaw regulujących zasady funkcjonowania takich podmiotów. Kredyt został zabezpieczony hipoteką ustanowioną na nabywanej nieruchomości. Środki z kredytu zostały przeznaczone na realizację jednej inwestycji mieszkaniowej, obejmującej nabycie na własne cele mieszkaniowe lokalu mieszkalnego, dla którego prowadzona jest odrębna księga wieczysta oraz nabycie udziału w lokalu niemieszkalnym - garażu wielostanowiskowym (miejsce postojowe), dla którego prowadzona jest odrębna księga wieczysta. W związku ze sporem sądowym dotyczącym tzw. klauzul niedozwolonych, dotyczących umowy kredytowej strony zawarły ugodę w listopadzie 2025 r. (ugoda sporządzona dnia (...) listopada 2025 r., a podpisana przez strony (...) listopada 2025 r. Na mocy ugody Bank dokonał konwersji kredytu na PLN oraz zwolnienia Kredytobiorcy z długu (umorzenia wierzytelności). Kwota z jakiej Bank zwalnia Kredytobiorców z długu wynosi (…) PLN. W wyniku ugody, po zmianie waluty obcej kredytu na walutę PLN pozostałe do spłaty zadłużenie (kapitał) Kredytobiorcy względem Banku z tytułu Umowy, na dzień sporządzenia Ugody wynosi (…) zł. Strony zgodnie postanawiają o obniżeniu kwoty, do kwoty (…) zł. Nie korzystali Państwo wcześniej z zaniechania poboru podatku dochodowego od kwot umorzonych wierzytelności z tytułu innego kredytu mieszkaniowego. Wątpliwość Państwa budzi to czy w związku z umorzeniem w ramach zawartej ugody pozostałego zadłużenia stanowiącego kapitał będą mogli Państwo skorzystać z zaniechania poboru podatku w odniesieniu do całej umorzonej kwoty. Jak wskazano powyżej, jedną z przesłanek skorzystania z zaniechania poboru podatku jest przeznaczenie kredytu na wydatki, o których mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Katalog wydatków stanowiących cele mieszkaniowe podatnika wymieniony w art. 21 ust. 25 ustawy ma charakter zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne. Wskazali Państwo, że kredyt został przeznaczony na nabycie lokalu mieszkalnego i nabycie udziału w lokalu niemieszkalnym – garażu wielostanowiskowym (miejsce postojowe). Dla inwestycji zostały ustanowione dwie odrębne księgi wieczyste, tj. odrębna dla lokalu mieszkalnego i odrębna dla miejsca postojowego. Przywołany wcześniej przepis art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wymienia wyłącznie lokal mieszkalny oraz grunt lub prawo wieczystego użytkowania gruntu związane z tym lokalem. Z kolei przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiują pojęcia lokalu mieszkalnego, zatem dla zdefiniowania tego pojęcia należy odwołać się do przepisów ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.) Stosownie do art. 2 ust. 2 ww. ustawy: Samodzielnym lokalem mieszkalnym, w rozumieniu ustawy, jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Przepis ten stosuje się odpowiednio również do samodzielnych lokali wykorzystywanych zgodnie z przeznaczeniem na cele inne niż mieszkalne. Ponadto zgodnie z art. 2 ust. 4 cytowanej ustawy: Do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnica, strych, komórka, garaż, zwane dalej "pomieszczeniami przynależnymi". Z powyższego wynika, że do lokalu mieszkalnego mogą przynależeć inne pomieszczenia. W sytuacji, gdy pomieszczenia typu miejsce postojowe, garaż czy np. komórka lokatorska są ściśle powiązane z lokalem mieszkalnym i nie stanowią odrębnej nieruchomości, wówczas można przyjąć, że jako całość stanowią lokal mieszkalny mieszczący się w katalogu wydatków, o którym mowa w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z przedstawionego przez Państwa opisu wynika, że dla miejsca postojowego w garażu ustanowiona została odrębna księga wieczysta. Nie można więc uznać, że spełnia ono definicję „pomieszczenia przynależnego” nierozerwalnie związanego z zakupionym odrębnie lokalem mieszkalnym. Samo miejsce parkingowe, mimo że może znajdować się pod tym samym adresem co lokal mieszkalny, to jednak w żadnym wypadku nie jest lokalem mieszkalnym, a więc nie służy zaspokajaniu własnych potrzeb mieszkaniowych. W uzasadnieniu własnego stanowiska podali Państwo m.in., że: wydatki na inwestycję mieszkaniową, które podlegają wyliczeniu do kwoty, która może być objęta zaniechaniem poboru podatku dochodowego od osób fizycznych powinny również obejmować wydatki na zakup miejsca parkingowego niezależnie od tego, czy to będzie udział w nieruchomości wspólnej przeznaczony na to miejsce parkingowe, czy to będzie udział w wyodrębnionej nieruchomości garażowej, czy też będzie to odrębny lokal garażowy lub jego część przypisana do danego lokalu mieszkalnego, czy też jedynie pomieszczenie pełniące funkcje garażowe w jednorodzinnym budynku mieszkalnym. Ponadto, zdaniem Wnioskodawców sam tylko status prawny miejsca garażowego (np. jego wyodrębnienie w ramach budynku w odrębny lokal lub brak takowego wyodrębnienia jak w przypadku domów jednorodzinnych) nie powinien decydować o braku zaniechaniu poboru podatku, skoro w każdym wypadku to faktycznie miejsce garażowe. Mając jednak na uwadze to co wywiedziono wcześniej nie sposób zgodzić się z zaprezentowanym przez Państwa w przedmiotowej sprawie stanowiskiem, że cały poniesiony przez Państwa wydatek sfinansowany przedmiotowym kredytem należy uznać za wydatek poniesiony na realizację inwestycji mieszkaniowej. W uzasadnieni własnego stanowiska sformułowali Państwo również stwierdzenie, że ugoda powinna prowadzić analogicznie do takich skutków podatkowych jak wyrok sądowy. W tym miejscu należy powtórzyć, że nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Z ustępstwem mamy do czynienia, gdy ktoś rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. W sprawie wskazują Państwo na toczący się spór przed sądem, jednak ostatecznie doszło do konsensusu – podpisania ugody. Nie można zatem zgodzić się z twierdzeniem, że ugoda powinna prowadzić analogicznie do takich skutków podatkowych jak wyrok sądowy. Podpisanie ugody nie jest więc jednoznaczne z brakiem powstania przychodu. Poniesiony przez Państwa wydatek na nabycie miejsca postojowego – garażu jako nieruchomości nie będącej lokalem mieszkalnym nie spełnia przesłanki wskazanej w ww. rozporządzeniu Ministra Finansów – nie jest wydatkiem, o którym mowa w art. 21 ust. 25 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wobec powyższego − wydatkiem na cele mieszkaniowe jest wyłącznie ta część należności, pokryta z kredytu zaciągniętego w 2008 r., która została przeznaczona na nabycie lokalu mieszkalnego. Mając na uwadze przedstawiony we wniosku stan faktyczny oraz powołane przepisy prawa stwierdzam, że umorzenie przez Bank części kwoty kredytu hipotecznego zaciągniętego przez Państwa w 2008 r., stanowić będzie dla Państwa przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z tytułu nieodpłatnych świadczeń klasyfikowany do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 tej ustawy, podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Jednak, mając na uwadze wskazany powyżej § 1 pkt 3 ww. rozporządzenia zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych obejmuje kwotę wierzytelności z tytułu kredytu zaciągniętego w 2008 r. w części, w jakiej kwota tego kredytu zaciągniętego na nabycie lokalu mieszkalnego pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. Natomiast w odniesieniu do uzyskanego przychodu, wynikającego z umorzenia wierzytelności dotyczącej ww. kredytu nie znajdzie zastosowania zaniechanie poboru podatku dochodowego od osób fizycznych w części, w jakiej kwota tego kredytu zaciągniętego na zakup miejsca postojowego pozostaje do całkowitej kwoty zaciągniętego kredytu mieszkaniowego. Kwota ta będzie stanowić dla Państwa przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym Państwa stanowisko w zakresie pytania 1 – w którym uznali Państwo, że mogą Państwo skorzystać z instytucji zaniechania poboru podatku (…) od całej umorzonej kwoty kredytu objętego ugodą opisaną w stanie faktycznym – uznałem za nieprawidłowe. Natomiast, odnosząc się Państwa stanowiska dotyczącego pytania 2, że: w sytuacji, gdyby uznać, że zakup garażu (miejsca postojowego) nie może być uznany za realizację inwestycji mieszkaniowej to kwota, która może nie podlegać opodatkowaniu (czyli korzystać z zaniechania poboru podatku), to część umorzenia odpowiadająca proporcji wydatków na cele mieszkaniowe, to zgodnie z tym co wyjaśniłem wyżej stanowisko Państwa uznałem za prawidłowe. Dodatkowe informacjeInformacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku - nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego, stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. Wyjaśnić również należy, że wydając interpretacje w trybie ww. przepisu Organ nie odnosi się do kwot i nie dokonuje wyliczeń. Zgodnie bowiem z zasadą samoopodatkowania, obowiązującą w polskim systemie podatkowym, na podatniku spoczywa obowiązek dokonania oceny własnej sytuacji prawnopodatkowej, a po jej dokonaniu zachowania się zgodnie z przepisami prawa podatkowego, bowiem prawidłowość takiego wyliczenia podlega weryfikacji przez organ podatkowy w postępowaniu podatkowym. Z kolei w odniesieniu do wskazanego przez Państwa we własnym stanowisku wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 października 2023 r. sygn. akt SK 23/19 wyjaśniam, że dotyczy on kwestii wysokości stawki podatku od nieruchomości stanowiącej garaż, które to zagadnienie nie było przedmiotem analizy w sprawie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Z funkcji ochronnej będą mogli skorzystać Ci z Państwa, którzy zastosują się do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację przez Zainteresowanego, który jest stroną postępowania Pan A.C. (Zainteresowany będący stroną postępowania – art. 14r § 2 Ordynacji podatkowej) ma prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 i art. 14r Ordynacji podatkowej.