0112-KDIL2-2.4011.1077.2021.2.MB

Interpretacja indywidualna– stanowisko prawidłoweSzanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Dnia 17 grudnia 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 17 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 31 stycznia 2022 r. (wpływ 31 stycznia 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Od xx.10.2015 r. prowadzi Pani jednoosobową działalność w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych, chemii gospodarczej oraz sprzedaży, montażu przez podwykonawców (outsorcing) stolarki budowlanej (okien, drzwi, bram garażowych). Działalność w sprzedaży stolarki budowlanej wymaga przemieszczania się na place budów klientów, inwestorów w celu wykonania obmiaru, uzgodnień organizacji robót na placu budowy, a nawet dostawy drobnych materiałów. Niezbędnym narzędziem umożliwiającym prowadzenie tej działalności jest samochód terenowy, który jest przystosowany do jazdy w trudnych warunkach terenowych, bezdroża, drogi gruntowe, drogi tymczasowe, błoto. Trudne warunki terenowe dojazdu do placu budów sprawiają, że auto osobowe nie jest możliwe do wykorzystania, stąd ma Pani w działalności leasing auta terenowego, (...) z napędem na cztery koła. Lockdowny zaburzyły handel tradycyjny, pandemia wymusiła transformację w handlu, każdy nawet najmniejszy sklep osiedlowy powinien mieć swoją ofertę w sieci albo oferować dostawę do domu klienta, żeby móc funkcjonować. Przedsiębiorcy inwestują w cyfrową transformację, w rynek e-commerce, model B2C „bezpośrednio do klienta”. W obliczu „czwartej fali” epidemii, być może kolejnych lockdownów, a także pewnego przyzwyczajenia do zakupów realizowanych bez wychodzenia z domów, z wykorzystaniem Internetu lub telefonu to wyjście na przeciw potrzebom nabywców. Pandemia koronawirusa rozwinęła handel, w którym sprzedawcy dostarczają zakupy do domów, z czego chętnie korzystają m.in. osoby starsze, które realizuje Pani w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dostarczając do klientów art. spożywcze, chemię gospodarczą. W tym celu zakupiła Pani samochód osobowy (...), którym wykonuje Pani dostawy w (...) i okolicach, bowiem eksploatacja leasingowanego terenowego (...) w warunkach miejskich jest bardzo kosztowna i działalność sprzedaży z dostawą ze względu na wysokie koszty byłaby niemożliwa, auto osobowe (...) zabezpiecza źródła przychodu ze sprzedaży art. spoż., chemii gospodarczej z dostawą do klientów w (...) i okolicy. Specyfika prowadzonej działalności gospodarczej uzasadnia posiadanie dwóch różnych aut pod względem konstrukcyjnym, charakterystyki, auta terenowego i auta osobowego. Drugie auto, w prawdzie z ograniczeniami, ale pozwala na ciągłość działalności w przypadku awarii, serwisowania jednego z aut (tak było np. w lipcu 2021 r., (...) był w serwisie i był wyłączony przez 8 dni roboczych z działalności). W piśmie stanowiącym uzupełnienie wniosku udzieliła Pani odpowiedzi na następujące pytania: Wg jakiej formy opodatkowuje Pani dochody z działalności gospodarczej? Podatek liniowy. Jakie wydatki związane z drugim samochodem osobowym są przedmiotem Pani wniosku, czy są to np.: a) koszty użytkowania samochodu, jeżeli tak – to jakie, b) koszty leasingu samochodu, c) koszty zakupu samochodu, jeżeli tak – to czy samochód ten stanowi środek trwały, od którego dokonuje Pani odpisów amortyzacyjnych, d) inne – jakie? Przedmiotem wniosku są koszty użytkowania samochodu, tj. paliwo, naprawy, ubezpieczenie, koszty zakupu samochodu, czyli odpisy amortyzacyjne. Czy użytkowanie mieszane samochodu, o którym mowa we wniosku, oznacza, że samochód ten jest również wykorzystywany w innych celach, niezwiązanych z działalnością gospodarczą (np. w celach prywatnych)? Użytkowanie mieszane oznacza, że samochód jest także wykorzystywany w celach prywatnych. Czy na wszystkie wydatki związane z drugim samochodem osobowym posiada Pani dokumenty wystawione na Panią? Na wszystkie wydatki związane z samochodem posiada Pani dokumenty wystawione na Panią. Pytanie Czy jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów – w ustawowych granicach – wydatków związanych z samochodem osobowym, drugim w prowadzonej działalności gospodarczej, przy założeniu użytku tzw. mieszanego? Pani stanowisko w sprawie Charakter prowadzonej działalności gospodarczej, wykonywanie sprzedaży art. spoż. i chemii gospodarczej z dostawą do klienta w mieście i sprzedaż stolarki budowlanej z dostawą i montażem w trudnych warunkach terenowych placu budowy uzasadnia wykorzystanie w Pani działalności gospodarczej dwóch aut o różnym przeznaczeniu, także w charakterystyce ich producentów. Wydatki związane z tymi pojazdami – w ustawowych granicach – mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w Pani działalności, bowiem mają wpływ na powstanie, zwiększenie przychodu. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku, jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z tego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie tego wydatku miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, ewentualnie na zachowanie lub zabezpieczenie źródła tych przychodów. Innymi słowy – oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, musi spełnić następujące warunki: •     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), •     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, •     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, •     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, •     został właściwie udokumentowany, •     wydatek nie może znajdować się w katalogu kosztów określonych w art. 23 ust. 1 ww. ustawy. Należy przy tym zaznaczyć, że sam fakt, że określony wydatek nie został wymieniony w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zawierającym katalog wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, nie przesądza automatycznie o możliwości uwzględnienia tego wydatku przy ustalaniu podstawy opodatkowania. Konieczne jest wykazanie związku ponoszonych kosztów z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą oraz uzyskiwanym z tej działalności przychodem. W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Ponadto należy mieć na względzie, że podatnik – uznając wydatek za koszt uzyskania przychodów – odnosi ewidentne korzyści, gdyż o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodów jest uzależniona od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania przychodów, zachowania lub zabezpieczenia ich źródła. W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, na podstawie zgromadzonych dowodów, związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodów, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym – związek przyczynowy między poniesieniem wydatku a osiągnięciem przychodów bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem ich źródła należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodów bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów. Należy przy tym zauważyć, że konieczność poniesienia danego wydatku nie może wynikać z zaniedbań lub sprzecznych z prawem działań podatnika. W odniesieniu do środków trwałych stwierdzamy, że na podstawie art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2021 r.: Kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Natomiast w myśl art. 22a ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: a) budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, b) maszyny, urządzenia i środki transportu, c) inne przedmioty − o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi. Zgodnie z art. 22f ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Odpisów amortyzacyjnych dokonuje się zgodnie z art. 22h-22m, gdy wartość początkowa środka trwałego albo wartości niematerialnej i prawnej w dniu przyjęcia do używania jest wyższa niż 10 000 zł. W przypadku gdy wartość początkowa jest równa lub niższa niż 10 000 zł, podatnicy, z zastrzeżeniem art. 22d ust. 1, mogą dokonywać odpisów amortyzacyjnych zgodnie z art. 22h-22m albo jednorazowo – w miesiącu oddania do używania tego środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, albo w miesiącu następnym. Natomiast z art. 23 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wynika, że: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia samochodu osobowego, dokonywanych według zasad określonych w art. 22a-22o, w części ustalonej od wartości samochodu przewyższającej kwotę: a) 225 000 zł – w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem elektrycznym w rozumieniu art. 2 pkt 12 ustawy z dnia 11 stycznia 2018 r. o elektromobilności i paliwach alternatywnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 110, 1093 i 2269) oraz w przypadku samochodu osobowego będącego pojazdem napędzanym wodorem w rozumieniu art. 2 pkt 15 tej ustawy, b) 150 000 zł – w przypadku pozostałych samochodów osobowych. Zatem wydatki na zakup samochodów osobowych, jeżeli spełniają przesłanki do ich zakwalifikowania do środków trwałych, mogą być kosztem podatkowym przez odpisy amortyzacyjne. Przy czym ustawodawca wprowadził ograniczenie w zaliczaniu tych odpisów w koszty podatkowe; nie są kosztem uzyskania przychodów odpisy w części ustalonej od wartości samochodu osobowego ponad kwotę 150 000 zł. W myśl art. 23 ust. 1 pkt 46a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów 25% poniesionych wydatków, z zastrzeżeniem pkt 36, z tytułu kosztów używania samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, na potrzeby prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej – jeżeli samochód osobowy jest wykorzystywany również do celów niezwiązanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika. Zatem 25% poniesionych wydatków na samochód osobowy stanowiący środek trwały z tytułu kosztów jego użytkowania, jeżeli taki samochód jest wykorzystywany także do celów innych niż działalność gospodarcza (np. do celów prywatnych), nie stanowi kosztów podatkowych. Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 47 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, innego niż określony w pkt 46, w wysokości przekraczającej ich część ustaloną w takiej proporcji, w jakiej kwota 150 000 zł pozostaje do wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia. Oznacza to, że w przypadku opłacania składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, składki te stanowią koszt uzyskania przychodów tylko w części ustalonej od wartości samochodu nieprzekraczającej równowartości 150 000 zł z dnia zawarcia umowy ubezpieczenia w wartości samochodu przyjętej dla celów ubezpieczenia. Przewidziane ograniczenie wysokości składek na ubezpieczenie samochodu osobowego, które mogą zostać zaliczone go kosztów uzyskania przychodów, dotyczy wyłącznie składek, których wysokość jest uzależniona od wartości samochodu (np. AC, GAP). Z przedstawionego opisu sprawy wynika, że prowadzi Pani jednoosobową działalność w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych, chemii gospodarczej oraz sprzedaży, montażu przez podwykonawców (outsorcing) stolarki budowlanej (okien, drzwi, bram garażowych). Jak Pani wskazała – działalność w zakresie sprzedaży stolarki budowlanej wymaga przemieszczania się na place budów klientów, inwestorów w celu wykonania obmiaru, uzgodnień organizacji robót na placu budowy, a nawet dostawy drobnych materiałów. Niezbędnym narzędziem umożliwiającym prowadzenie tej działalności jest samochód terenowy, który jest przystosowany do jazdy w trudnych warunkach terenowych, po bezdrożach, drogach gruntowych, drogach tymczasowych, w błocie. Ponadto – w związku z panującą pandemią – dostarcza Pani do klientów artykuły spożywcze i chemię gospodarczą. W tym celu zakupiła Pani samochód osobowy (...), którym wykonuje Pani dostawy do klientów. Wątpliwość Pani budzi kwestia, czy może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów wydatki związane z zakupem samochodu oraz kosztami użytkowania samochodu (tj. paliwo, naprawy, ubezpieczenie) drugiego pojazdu wykorzystywanego w prowadzonej działalności gospodarczej, przy założeniu użytku mieszanego. Przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie ograniczają możliwości wykorzystywania na potrzeby działalności gospodarczej różnych środków transportu, w tym także samochodów osobowych, oraz ilości posiadanych środków transportu. Warunkiem koniecznym dla uznania wydatków poniesionych na nabycie i użytkowanie określonego składnika majątku, w tym przypadku samochodu osobowego, za koszt uzyskania przychodów jest jego wykorzystywanie na potrzeby i w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podkreślenia wymaga fakt, że – jak już wskazaliśmy – wykazanie związku przyczynowo-skutkowego między zakupem i wykorzystywaniem samochodu a osiągniętymi przychodami spoczywa na podatniku. To on bowiem osiągać będzie korzyści polegające na możliwości zaliczenia wydatków, poniesionych w związku z zakupem samochodu osobowego i jego użytkowaniem do kosztów uzyskania przychodów i tym samym obniżeniu podstawy opodatkowania podatkiem dochodowym. Brak jest przeszkód prawnych, aby podatnik w prowadzonej działalności gospodarczej wykorzystywał kilka samochodów osobowych, o ile jest to uzasadnione rodzajem prowadzonej przez niego działalności gospodarczej. Jeżeli zatem charakter prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej (np. jej rozmiar, sposób wykonywania usług) uzasadnia wykorzystywanie w tej działalności gospodarczej dwóch środków transportu (samochodów), to – co do zasady – wydatki związane z tymi pojazdami – w ustawowych granicach – mogą stanowić koszty uzyskania przychodów tej działalności. Odnosząc się do tej sprawy, stwierdzamy, że w przypadku opisanym przez Panią zachodzi związek przyczynowo-skutkowy dający podstawy do zaliczenia w koszty uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej wydatków na zakup samochodu (przez odpisy amortyzacyjne) i jego użytkowanie – w ustawowych granicach wskazanych powyżej. Wskazała Pani bowiem na rodzaje przychodów, jakie uzyskuje w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, tj. w zakresie sprzedaży artykułów spożywczych, chemii gospodarczej oraz sprzedaży, montażu stolarki budowlanej (okien, drzwi, bram garażowych). Zatem, na podstawie cytowanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zgadzamy się z Panią, że poniesione wydatki na zakup samochodu w postaci odpisów amortyzacyjnych oraz wydatki eksploatacyjne związane z użytkowaniem tego samochodu (tj. paliwo, naprawy, ubezpieczenia) mogą być przez Panią zaliczane do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem ograniczeń wynikających z zacytowanych powyżej przepisów art. 23 tej ustawy. Reasumując – poniesione wydatki na zakup samochodu w postaci odpisów amortyzacyjnych oraz wydatki na jego użytkowanie, przy założeniu użytku mieszanego – w ustawowych granicach – może Pani zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).