0112-KDIL2-2.4011.877.2025.2.AG

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej W dniu 14 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 14 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełnił go Pan pismem z 12 grudnia 2025 r. (wpływ 12 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego A.B. (NIP (…), dalej również jako Wnioskodawca) prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą. Posiada on miejsce zamieszkania w Polsce, gdzie również jest jego rezydencja podatkowa, ośrodek interesów życiowych i gospodarczych, a także w Polsce jest jego nieograniczony obowiązek podatkowy. Od roku 2010 Wnioskodawca najmuje grunt, który wykorzystuje do świadczonych przez niego w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej usług parkingowych. Niestety, pomimo licznych żądań i próśb Wnioskodawcy skierowanych do wynajmującego, nie otrzymuje on od niego żadnego dokumentu ani faktury. Wynajmujący utrzymuje, że jest to dla niego najem prywatny, w związku z powyższy nie musi on wystawiać faktury i również odmawia wystawienia rachunku. Płatność od 2014 roku odbywa się za pomocą przelewu na rachunek bankowy wynajmującego. Należy przy tym zaznaczyć, że grunt rzeczywiście Wnioskodawca użytkuje go na cele prowadzonej przez niego działalności gospodarczej oraz posiadają zawartą pomiędzy sobą umowę najmu. Wnioskodawca, kierując się przesłankami ostrożności, nie wlicza ww. wydatków w koszty podatkowe. Wnioskodawca prowadzi ewidencję na podstawie Rozporządzenia Ministra Finansów w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów z dnia 23 grudnia 2019 r. (Dz.U. z 2019 r. poz. 2544, dalej jako: Rozporządzenie). Uzupełnienie wniosku Jaka jest forma opodatkowania Pana działalności gospodarczej (np. skala podatkowa, podatek liniowy)? Formą opodatkowania jest podatek liniowy. Według jakiej metody ewidencjonuje Pan koszty uzyskania przychodów w podatkowej księdze przychodów i rozchodów: memoriałowej, czy kasowej? Ewidencjonowanie jest wg metody memoriałowej. Czy płatność za najem dokonuje Pan z rachunku przypisanego do działalności gospodarczej? Tak, opłata jest płacona z konta przypisanego do działalności gospodarczej. Czy przelew na rachunek bankowy wynajmującego wskazuje strony transakcji, z jakiego tytułu jest dokonany oraz jego wartość? Tak, w tytule przelewu jest imię i nazwisko wynajmującego oraz zwrot „płatność za czynsz”. Pytania 1.  Czy Wnioskodawca może uwzględniać zapłacony czynsz tytułem najmu w kosztach podatkowych, pomimo faktu, że jedynym dokumentem to poświadczającym jest przelew bankowy oraz zawarta pomiędzy stronami umowa? 2.  Jeśli odpowiedź na pytanie 1) jest pozytywna, to czy stanowi to koszt pośredni ponoszony w momencie jego poniesienia?Pana stanowisko w sprawie W ocenie Wnioskodawcy – w odniesieniu do ww. pytań – tak, Wnioskodawca może uznać poniesione wydatki związane z użytkowaniem gruntu zapłacone i dokumentowane przelewem bankowym w kosztach podatkowych w miesiącu ich poniesienia (zapłaty) jako tzw. koszt pośredni. Uznanie bowiem wydatku za koszt podatkowy kwalifikowany jest na podstawie następujących kryteriów: 1) kryterium celu – oznacza, że są one poniesione w celu osiągnięcia przychodu, por. wyrok NSA z dnia 28 lutego 1997 r. SA/Gd 3458/95. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodu, a nie niezbędności i rezultatu, jaki przyniosły w postaci konkretnego przychodu. O tym co jest celowe, potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność, a nie organ podatkowy, który według własnego uznania przesądza, co było niezbędne, a co nie, dla uzyskania określonego przychodu. W tym przypadku kryterium celu bezsprzecznie należy uznać za spełnione, bez odpłatności za użytkowanie (bez znaczenie czy umowne czy bezumowne). Wnioskodawca nie prowadziłby na tym gruncie działalności gospodarczej, z której uzyskuje przychód. Podobnie WSA w Łodzi w wyroku z dnia 3 listopada 2010 r. I SA/Łd 943/10: Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Zatem koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodu, a nie niezbędności i rezultatu, jaki przyniosły w postaci konkretnego przychodu. Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” oznacza, że wydatek musi być poniesiony w taki sposób, by racjonalnie działający podatnik mógł w związku z nim spodziewać się z dużym prawdopodobieństwem wystąpienia przychodu; 2) wydatek nie może znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodu z art. 23 ustawy o PIT. Tego rodzaju wydatek nie występuje w art. 23 ustawy o PIT; 3) wydatek powinien być należycie udokumentowany. Przelew bankowy określa strony transakcji, kwotę, a tytuł pozwala na identyfikację, że dotyczy on użytkowania nieruchomości. Dodatkowo, w tytule przelewu znajduje się dzień jego dokonania. Samo potwierdzenie przelewu ma formę dokumentu elektronicznego i zgodnie z art. 7 Prawa bankowego nie wymaga podpisu. Tak więc spełnione są przesłanki z Rozporządzenia. Należy przy tym z zaznaczyć, że zgodnie z interpretacją indywidualną z dnia 18 września 2017 r., sygn. 0112-KDIL3-1.4011.171.2017.1.AN (W ocenie tut. organu wydruk potwierdzenia operacji z internetowego rachunku bankowego, stwierdzający fakt dokonania operacji gospodarczej, zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem może być dokumentem będącym podstawą do ujęcia w podatkowej księdze przychodów i rozchodów i zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów wydatku objętego tym dokumentem. Jednakże powyższe nie znajdzie zastosowania w przypadku, gdy podatnik – mimo prawa do tego – nie wystąpił do sprzedawcy towaru czy usługi o wystawienie faktury. Wprawdzie powołane wyżej przepisy zezwalają na zaksięgowanie w podatkowej księdze przychodów i rozchodów kwoty poniesionego wydatku na podstawie innego dokumentu niż faktura, jednak dokument tego rodzaju (faktura) jest w przypadku, gdy podatnik ma podstawy prawne do jej otrzymania, traktowany jako podstawowy dowód poniesienia wydatku. Dopiero spełnienie innych przesłanek, na podstawie których podatnik nie może udokumentować zakupu towaru bądź usługi na podstawie faktury, może stanowić przesłankę do zaksięgowania poniesionego wydatku na podstawie innego dowodu księgowego) podatnik ma prawo do uwzględnienia w kosztach podatkowych wydatków na podstawie przelewu w sytuacji, gdy nie miał prawa do otrzymania faktury lub rachunku. W przedmiotowej sprawie Wnioskodawca pomimo wezwań skierowanych do wynajmującego nie otrzymywał rachunków lub faktur. Dotyczy to zarówno umowy najmu, jak i wynagrodzenia za bezumowne korzystanie z nieruchomości. Tak więc, w ocenie Wnioskodawcy, może on posłużyć się potwierdzeniami przelewów bankowych jako odpowiednim dokumentem poświadczającym poniesienie wydatku. Należy przy tym dodać, że nie ma normy prawnej, która zmusiłaby wynajmującego do wystawienia faktur lub rachunków, a polskie prawo nie zna dla tej sytuacji formy prawnej w postaci wystawienia zastępczego lub wystawienia rachunku lub paragonu za wynajmującego. W ocenie Wnioskodawcy nie może on ponosić negatywnych konsekwencji niewywiązywania się przez drugą stronę umowy w obowiązków nałożonych mu przez prawo. W ocenie Wnioskodawcy tego rodzaju wydatki powinny być uwzględniane w momencie kosztach podatkowych za okres, w którym zostały poniesione (zapłacone) zgodnie z dyspozycją art. 22 ust. 5c ustawy o PIT jako koszt pośrednio związany z osiąganiem przychodów. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów. Dlatego przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. W takim ujęciu kosztami tymi są zarówno koszty pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty. Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że jego poniesienie miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów. Ustawodawca wiąże bowiem koszty uzyskania przychodów z celem ich poniesienia, jakim jest osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Podkreślam, że o tym, co jest celowe i potrzebne w prowadzonej działalności, decyduje podmiot prowadzący działalność gospodarczą, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów z działalnością gospodarczą, w tym okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii. Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 omawianej ustawy podatkowej i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodów z danego źródła bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodów, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: -  pozostawać w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami lub źródłem przychodów i być poniesiony w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, -  nie znajdować się na liście wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, enumeratywnie wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, -  być właściwie udokumentowany. Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodów, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu. Konstrukcja art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 23 ust. 1 tej ustawy), pod warunkiem że wykaże ich bezpośredni lub pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wysokość osiągniętych przychodów bądź zachowanie źródła przychodów. Ustawodawca nie definiuje, co należy rozumieć pod pojęciami: „w celu” osiągnięcia przychodu, jak i „zachowanie” lub „zabezpieczenie” źródła przychodów. Zgodnie z definicjami zawartymi w Słowniku języka polskiego PWN – pojęcie: ·      cel to „to, do czego się zmierza, dąży, to, co chce się osiągnąć”; ·      celowość oznacza: „przydatność do jakichś potrzeb”, „świadome zmierzanie do celu”, „taki przebieg zjawisk, zdarzeń, działań ludzkich, jakby w swym rozwoju zmierzały one do określonego celu”, ·      zabezpieczyć oznacza: „zapewnienie ochrony przed czymś niebezpiecznym lub szkodliwym”, „uczynienie bezpiecznym”, „zapewnienie utrzymania czegoś w dotychczasowym stanie”, „zapewnienie komuś środków do życia”, „zapewnienie zaspokojenia roszczenia lub wykonanie kary”, ·      „zachować” oznacza: „pozostać w posiadaniu czegoś”, „dochować coś w niezmienionym stanie mimo upływu czasu lub niesprzyjających okoliczności”, „uchronić przed zapomnieniem”. Przez sformułowanie „w celu osiągnięcia przychodów” należy zatem rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodów), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”. Koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów to takie koszty, które są poniesione w trakcie dążenia do uzyskania przychodów, z taką chęcią i zamiarem. Zgodnie z orzecznictwem – nie każdy wydatek poniesiony przez podatnika w związku z prowadzoną działalnością podlega odliczeniu od podstawy opodatkowania, lecz tylko ten wydatek, który pozostaje w takim związku przyczynowo-skutkowym, że poniesienie go miało lub mogło mieć wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodów (wyrok NSA z 29 listopada 1993 r. sygn. akt SA/Wr 1242/94). Podatnik, oceniając związek wydatku z prowadzoną działalnością gospodarczą, winien zakładać, że dany koszt może obiektywnie przyczynić się do osiągnięcia przychodów. Określony cel musi być widoczny w momencie ponoszenia kosztu. Ponadto poniesione koszty winny omawiany cel realizować lub co najmniej zakładać jego realność. Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodów to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało. Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów, w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu niedopuszczenia do utraty źródła przychodów w przyszłości. Należy przy tym pamiętać, że koszty uzyskania przychodów nie są kosztami uzyskania jakichkolwiek przychodów, lecz zawsze są związane z uzyskaniem przychodów z konkretnego źródła. Koszty uzyskania przychodów z danego źródła pomniejszają przychody z tego właśnie źródła. Koszty te są zatem ściśle i funkcjonalnie przyporządkowane do danego źródła przychodów. Z opisu sprawy wynika, że prowadzi Pan jednoosobową działalność gospodarczą. Od roku 2010 najmuje Pan grunt, który wykorzystuje do świadczonych przez Pana w ramach działalności gospodarczej usług parkingowych. Mimo Pana licznych żądań i próśb skierowanych do wynajmującego nie otrzymuje Pan od niego żadnego dokumentu ani faktury. Wynajmujący utrzymuje, że jest to dla niego najem prywatny, w związku z czym nie musi on wystawiać faktury i również odmawia wystawienia rachunku. Płatność od 2014 roku odbywa się za pomocą przelewu na rachunek bankowy wynajmującego. Płatność za najem dokonuje Pan z rachunku przypisanego do działalności gospodarczej. W tytule przelewu znajdują się imię i nazwisko wynajmującego oraz zwrot „płatność za czynsz”. Posiada Pan umowę najmu. Prowadzi Pan podatkową księgę przychodów i rozchodów i ewidencjonuje Pan koszty uzyskania przychodów wg metody memoriałowej. Pana wątpliwość dotyczy kwestii, czy może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów czynsz z tytułu najmu gruntu tylko na podstawie przelewu bankowego oraz umowy najmu oraz czy koszt ten stanowi koszt pośredni księgowany w momencie jego poniesienia. W pierwszej kolejności stwierdzam, że kryterium celowości w opisanym przez Pana stanie faktycznym został spełniony. Wynajmuje Pan grunt, który wykorzystuje Pan do uzyskiwania przychodów z tytułu świadczonych w ramach działalności gospodarczej usług parkingowych. Zatem, zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czynsz najmu stanowi koszt uzyskania przychodów. W tym miejscu wskazuję, że podatnicy stosujący w swojej działalności gospodarczej podatkową księgę przychodów i rozchodów dokumentują wydatki (koszty) zgodnie z przepisami rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 23 grudnia 2019 r. w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów (Dz. U. z 2019 r. poz. 2544) – w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2025 r. Stosownie do § 11 ust. 3 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów: Podstawą zapisów w księdze są dowody księgowe, którymi są: 1)  faktury, faktury VAT RR, rachunki oraz dokumenty celne, zwane dalej ,,fakturami'', wystawione zgodnie z odrębnymi przepisami, lub 2) dokumenty określające zmniejszenie kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenie przychodów na podstawie art. 22p ustawy o podatku dochodowym, zawierające co najmniej: a) datę wystawienia dokumentu oraz miesiąc, w którym dokonuje się zmniejszenia kosztów uzyskania przychodów lub zwiększenia przychodów, b) wskazanie faktury, a jeżeli nie istniał obowiązek wystawienia faktury, wskazanie umowy albo innego dokumentu, stanowiących podstawę do zaliczenia kosztu do kosztów uzyskania przychodów, c) wskazanie kwoty, o którą podatnik zmniejsza koszty uzyskania przychodów lub zwiększa przychody, d) podpis osoby sporządzającej dokument, lub 3) inne dowody, wymienione w § 12 i § 13, stwierdzające fakt dokonania operacji gospodarczej zgodnie z jej rzeczywistym przebiegiem i zawierające co najmniej: a) wiarygodne określenie wystawcy lub wskazanie stron (nazwę i adresy) uczestniczących w operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, b) datę wystawienia dowodu oraz datę lub okres dokonania operacji gospodarczej, której dowód dotyczy, z tym że jeżeli data dokonania operacji gospodarczej odpowiada dacie wystawienia dowodu, wystarcza podanie jednej daty, c) przedmiot operacji gospodarczej i jego wartość oraz ilościowe określenie, jeżeli przedmiot operacji jest wymierny w jednostkach naturalnych, d) podpisy osób uprawnionych do prawidłowego udokumentowania operacji gospodarczych – oznaczone numerem lub w inny sposób umożliwiający powiązanie dowodu z zapisami księgowymi dokonanymi na jego podstawie. Natomiast § 12 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów stanowi, że: Za dowody księgowe uważa się również: 1)  dzienne zestawienia dowodów (faktur dotyczących sprzedaży) sporządzone do zaksięgowania ich zbiorczym zapisem; 2) noty księgowe, sporządzone w celu skorygowania zapisu dotyczącego operacji gospodarczej, wynikającej z dowodu obcego lub własnego, otrzymane od kontrahenta podatnika lub przekazane kontrahentowi; 3) dowody przesunięć; 4) dowody opłat pocztowych i bankowych; 5) inne dowody opłat, w tym dokonywanych na podstawie książeczek opłat, oraz dokumenty zawierające dane, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 3. Stosownie do § 13 ust. 1 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów: Na udokumentowanie zapisów w księdze, dotyczących niektórych kosztów (wydatków), mogą być sporządzone dokumenty zaopatrzone w datę i podpisy osób, które bezpośrednio dokonały wydatków (dowody wewnętrzne), określające: przy zakupie – nazwę towaru oraz ilość, cenę jednostkową i wartość, a w innych przypadkach – przedmiot operacji gospodarczych i wysokość kosztu (wydatku). W myśl § 13 ust. 2 rozporządzenia w sprawie prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów: Dowody, o których mowa w ust. 1, mogą dotyczyć wyłącznie: 1) zakupu, bezpośrednio od krajowego producenta lub hodowcy, produktów roślinnych i zwierzęcych, nieprzerobionych sposobem przemysłowym lub przerobionych sposobem przemysłowym, jeżeli przerób polega na kiszeniu produktów roślinnych lub przetwórstwie mleka albo na uboju zwierząt rzeźnych i obróbce poubojowej tych zwierząt; 2) zakupu od ludności, sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU), surowców roślin zielarskich i ziół dziko rosnących leśnych, jagód, owoców leśnych i grzybów leśnych (PKWiU ex 02.30.40.0); 3) wartości produktów roślinnych i zwierzęcych pochodzących z własnej uprawy lub hodowli prowadzonej przez podatnika; 4) zakupu w jednostkach handlu detalicznego materiałów pomocniczych; 5) kosztów diet i innych należności za czas podróży służbowej pracowników oraz wartości diet z tytułu podróży służbowych osób prowadzących działalność gospodarczą i osób z nimi współpracujących; 6) zakupu od ludności odpadów poużytkowych, stanowiących surowce wtórne, z wyłączeniem zakupu (skupu) metali nieżelaznych oraz przeznaczonych na złom samochodów i ich części składowych; 7) wydatków związanych z opłatami za czynsz, energię elektryczną, telefon, wodę, gaz i centralne ogrzewanie, w części przypadającej na działalność gospodarczą; podstawą do sporządzenia tego dowodu jest dokument obejmujący całość opłat na te cele; 8) opłat sądowych i notarialnych; 9) wydatków związanych z parkowaniem samochodu w sytuacji, gdy są one poparte dokumentami niezawierającymi danych, o których mowa w § 11 ust. 3 pkt 3; podstawą wystawienia dowodu wewnętrznego jest bilet z parkometru, kupon, bilet jednorazowy załączony do sporządzonego dowodu. W kwestii udokumentowania kosztów, o których mowa we wniosku, należy kierować się również ogólną regułą wyrażoną w art. 180 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.), który stanowi, że: Jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem. Z kolei w myśl art. 181 ustawy – Ordynacja podatkowa: Dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być w szczególności księgi podatkowe, deklaracje złożone przez stronę, zeznania świadków, opinie biegłych, materiały i informacje zebrane w wyniku oględzin, informacje podatkowe oraz inne dokumenty zgromadzone w toku działalności analitycznej Krajowej Administracji Skarbowej, czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub kontroli celno-skarbowej oraz materiały zgromadzone w toku postępowania karnego albo postępowania w sprawach o przestępstwa skarbowe lub wykroczenia skarbowe. Użyte przez ustawodawcę sformułowanie „w szczególności” wskazuje, że katalog dowodów jest otwarty. Wskazane jest zatem posiadanie (pod kątem ewentualnego postępowania kontrolnego lub podatkowego) wszelkich dowodów, potwierdzających zaistnienie danego zdarzenia gospodarczego. Brak możliwości zaewidencjonowania danych wydatków, ponieważ podatnik nie posiada w wymaganej formie dokumentu – nie oznacza automatycznego braku możliwości uznania ich za koszty uzyskania przychodów w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jeżeli zatem podatnik w inny sposób rzetelnie udokumentuje poniesienie kosztu podatkowego, ma możliwość uwzględnienia ich w kosztach uzyskania przychodów, jeżeli będą spełnione warunki art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wskazał Pan, że mimo licznych Pana żądań i próśb skierowanych do wynajmującego nie otrzymuje Pan od niego ani faktury, ani rachunku. Posiada Pan jednak umowę najmu oraz przelewy bankowe dokumentujące zapłatę za najem. Na podstawie zacytowanych przepisów stwierdzam, że może Pan zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów zapłacony czynsz z tytułu najmu gruntu, ponieważ spełnia Pan przesłanki art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W Pana sprawie dokumentem potwierdzającym poniesienie tych wydatków będzie umowa najmu oraz dowód zapłaty w postaci przelewu bankowego, zgodnie z art. 180 § 1 i art. 181 Ordynacji podatkowej. Zaznaczam również, że to organ podatkowy dokonuje analizy zakwalifikowanych przez podatnika do kosztów uzyskania przychodów wydatków na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu kontrolnym lub podatkowym. Odnośnie do kwestii momentu ujęcia poniesionych przez Pana wydatków w kosztach podatkowych wskazuję, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych wyróżnia koszty bezpośrednio i pośrednio związane z przychodami i ustanawia odmienne zasady rozpoznawania tych kosztów w czasie. Jednocześnie ustawodawca nie wprowadził definicji tych kosztów. Ponieważ ustawa nie definiuje tych pojęć, należy odwołać się do znaczenia wyrażeń „bezpośredni”, „bezpośrednio związany”. Zgodnie z ugruntowanym poglądem kosztami uzyskania przychodów bezpośrednio związanymi z przychodami są takie wydatki, których poniesienie przekłada się wprost (w sposób bezpośredni) na uzyskanie konkretnych przychodów. Klasycznym przykładem bezpośredniego związku kosztów z przychodami jest zakup towarów handlowych. Koszty pośrednie natomiast to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnych przychodów, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. „Pośrednie koszty uzyskania przychodów” to takie wydatki, których ponoszenie jest racjonalnie uzasadnione jako służące osiąganiu przychodów lub zachowaniu albo zabezpieczeniu ich źródła, nie ma jednak możliwości przypisania ich do określonych, konkretnych przychodów. Nie pozostają one w uchwytnym związku z konkretnymi przysporzeniami podatnika – brak jest możliwości ustalenia, w jakim okresie i w jakiej wysokości powstał związany z nimi przychód. Wszystkie koszty, których nie da się zaklasyfikować do kosztów bezpośrednich, są kosztami pośrednimi. Choć nie mają bezpośredniego odbicia w konkretnych przychodach, bez ich poniesienia nie byłoby możliwe osiąganie przychodów. Stosownie do art. 22 ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Koszty uzyskania przychodów są potrącane tylko w tym roku podatkowym, w którym zostały poniesione, z zastrzeżeniem ust. 4a-5, 6 i 10. Zgodnie z art. 22 ust. 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: U podatników prowadzących księgi rachunkowe koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 5a i 5b. Według art. 22 ust. 5a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia: 1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo 2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego – są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. W myśl art. 22 ust. 5b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 5a pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane jest zeznanie. Natomiast art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że: Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Na mocy przepisu art. 22 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Zasady określone w ust. 5-5c, z zastrzeżeniem ust. 6b, mają zastosowanie również do podatników prowadzących podatkowe księgi przychodów i rozchodów, pod warunkiem że stale w każdym roku podatkowym księgi te będą prowadzone w sposób umożliwiający wyodrębnienie kosztów uzyskania przychodów odnoszących się tylko do tego roku podatkowego. Przy czym – zgodnie z art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w przypadku podatników, o których mowa w ust. 6, z zastrzeżeniem ust. 5e, 6ba, 6bb i 7b, uważa się dzień wystawienia faktury (rachunku) lub innego dowodu stanowiącego podstawę do zaksięgowania (ujęcia) kosztu. Zatem ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych daje podatnikom możliwość prowadzenia podatkowej księgi przychodów i rozchodów, stosując do ewidencji zdarzeń gospodarczych, jedną z dwóch przewidzianych przepisami prawa podatkowego metod: ·      metodę memoriałową – określoną w art. 22 ust. 5-5c tej ustawy lub ·      metodę uproszczoną – wynikającą z art. 22 ust. 4 tej ustawy. Wybór metody należy do podatnika, z tym zastrzeżeniem że wybraną metodę powinien stosować konsekwentnie przez cały rok podatkowy. Definicja momentu poniesienia kosztu zawarta w art. 22 ust. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych dotyczy wszystkich podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów, niezależnie od przyjętej metody ewidencjonowania zdarzeń gospodarczych. Jednocześnie należy pamiętać, że za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów w odniesieniu do podatników prowadzących podatkową księgę przychodów i rozchodów przyjmuje się dzień wystawienia dowodu stanowiącego podstawę do ujęcia kosztu w księgach. Zatem koszt czynszu najmu gruntu stanowi dla Pana koszt pośredni, który jest potrącalny w dacie jego poniesienia, zgodnie z art. 22 ust. 5c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podsumowanie: może Pan uwzględniać zapłacony czynsz tytułem najmu w kosztach podatkowych, mimo faktu, że jedynym dokumentem poświadczającym wydatek jest przelew bankowy oraz zawarta między stronami umowa. Koszt ten stanowi koszt pośredni zaliczany w poczet tych kosztów w momencie jego poniesienia. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Ponadto wyjaśniam, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego czy kontrolnego. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. Pełna weryfikacja prawidłowości zaliczenia poszczególnych wydatków do kosztów uzyskania przychodów może być dokonana jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy – Ordynacja podatkowa. Dokonując interpretacji indywidualnej, przedstawiam jedynie swój pogląd dotyczący wykładni analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji). Innymi słowy, przy wydawaniu interpretacji indywidualnych opieram się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, tj. okolicznościach przedstawionych przez wnioskodawcę we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Nie prowadzę natomiast postępowania dowodowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·      Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·      w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·      w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.