0112-KDIL2-2.4011.958.2021.1.MB

Interpretacja indywidualna – stanowisko w części prawidłowe i w części nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanych stanów faktycznych w podatku dochodowym od osób fizycznych jest: -          prawidłowe – w części dotyczącej pytania nr 1, -          nieprawidłowe – w części dotyczącej pytania nr 2. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej Dnia 15 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 28 października 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan pismem z 14 stycznia 2022 r. (wpływ 21 stycznia 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanów faktycznych Wnioskodawca jest wspólnikiem oraz zatrudnionym na pełny etat pracownikiem spółki jawnej (zwanej dalej Spółką), prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego oraz usług hotelarskich. Spółka zawarła z Ubezpieczycielem umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, na mocy których ubezpieczonym jest m.in. Wnioskodawca. W ramach polisy wszystkie składki są opłacane przez Spółkę, która występuje jako Ubezpieczający w zawartych umowach ubezpieczenia. Polisy mają charakter ochronno-inwestycyjny, zaś składka opłacana przez Spółkę składa się z dwóch części: obowiązkowej składki regularnej (składki te będą zapisywane na tzw. Części Bazowej Rachunku) oraz dobrowolnej składki dodatkowej (te składki będą zapisywane na tzw. Części Wolnej Rachunku). Zakres polis ubezpieczeniowych obejmuje wyłącznie ryzyka z grupy 3 działu I (ubezpieczenie na życie związane z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym) według klasyfikacji wymienionej w załączniku do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. Zakres ubezpieczenia obejmuje następujące zdarzenia: 1)    dożycie przez Ubezpieczonego do końca trwania Umowy, 2)    śmierć Ubezpieczonego, która nastąpi w Okresie Ubezpieczenia. Świadczenie z tytułu dożycia przez Ubezpieczonego wskazanej w umowie ubezpieczenia daty, wypłacane jest Ubezpieczonemu, natomiast świadczenie z tytułu śmierci Ubezpieczonego wypłacane jest Uposażonemu (czyli osobie wskazywanej przez Wnioskodawcę). Wnioskodawca nie wskazał Spółki jako Uposażonego. Spółka zawarła wspomnianą umowę ubezpieczenia na warunkach, które w okresie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto, wykluczają: 1)    prawo wystąpienia o całkowitą wypłatę świadczenia wykupu (rozumianej jako wartość odstąpienia od umowy) – dotyczy to zarówno tzw. Części Bazowej, jak i Części Wolnej Rachunku, 2)    prawo częściowej wypłaty świadczenia wykupu – w odniesieniu do Części Bazowej, jak i Części Wolnej Rachunku, 3)    możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy, 4)    wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie (umowy zawierane są na czas przynajmniej 10 lat). Spółka poprzez zawarcie powyższych umów ubezpieczenia w odniesieniu do pracowników zamierza stać się bardziej konkurencyjna na rynku pracy poprzez zagwarantowanie pracownikom swoistego bonusu na wypadek zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego, utrwalić ich identyfikację ze Spółką, jako że są jednocześnie wspólnikami Spółki, oraz zapewnić sobie lojalność Wnioskodawcy względem Spółki. Sam fakt pozostawania przez Wnioskodawcę wspólnikiem Spółki nie stoi bowiem na przeszkodzie temu, aby Wnioskodawca znalazł zatrudnienie u innych pracodawców niż Spółka, o ile oczywiście takie zatrudnienie nie będzie stanowiło działalności konkurencyjnej, o której mowa w art. 56 Kodeksu spółek handlowych. Również w przekonaniu Wnioskodawcy zabezpieczenie głównie rodzin ubezpieczonych pracowników (w znakomitej większości, to właśnie członkowie rodziny pracowników lub inne bliskie im osoby będą uposażonymi) na wypadek ich śmierci lub też zabezpieczenie samych pracowników w przypadku wypłaty świadczenia na skutek dożycia wieku wskazanego w polisie, pozwoli osiągnąć nakreślone cele, a dodatkowo przyniesie efekt w postaci zwiększenia ich poziomu wydajności i lojalności. Pytania 1.     Czy w przedstawionym zdarzeniu Wnioskodawca może zaliczyć składki, zarówno regularne, jak i dodatkowe wpłacane przez Spółkę w ramach umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym zawartej do kosztów uzyskania przychodu w części, w jakiej partycypuje on w kosztach spółki? 2. Czy w przedstawionym zdarzeniu Wnioskodawca z tytułu opłacania składek przez Spółkę albo z tytułu spełnienia się zdarzenia ubezpieczeniowego w postaci dożycia przez Wnioskodawcę do końca trwania Umowy powinien zapłacić podatek dochodowy od wartości opłaconej przez Spółkę składki ubezpieczeniowej w części inwestycyjnej? Pana stanowisko w sprawie W Pana ocenie – w odniesieniu do pytania nr 1 – w przedstawionym zdarzeniu Wnioskodawca ma prawo do zaliczenia opłaconych składek z tytułu ubezpieczenia na życie związanego z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym do kosztów uzyskania przychodów w tej części, w jakiej partycypuje on w kosztach spółki. Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (dalej ustawa PIT) „kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23”. W opinii Wnioskodawcy, w opisanym zdarzeniu, opłacane przez Spółkę składki na ubezpieczenie pracowników spełniają przesłankę wskazaną w art. 22 ust. 1 ustawy PIT. Celem poniesienia przez Spółkę kosztów składek na ubezpieczenie pracowników, w tym Wnioskodawcy, jest bowiem osiągnięcie przychodu. Osiągnięcie tego celu będzie z kolei możliwe poprzez zwiększenie lojalności ubezpieczonych pracowników oraz zmotywowanie pracowników do większej wydajności poprzez zapewnienie im konkurencyjnych, pozapłacowych i innych niż pieniężne warunków zatrudnienia. Dodatkowo koszty składek opłaconych przez pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz pracowników nie mieszczą się w katalogu przesłanek negatywnych wskazanych w art. 23 ustawy PIT. Zgodnie bowiem z art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy PIT nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek opłaconych przez pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz pracowników, z wyjątkiem umów dotyczących ryzyka, o którym mowa w dziale I w grupach 1, 3 i 5 oraz w dziale II w grupach 1 i 2 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, jeżeli uprawnionym do otrzymania świadczenia nie jest pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza: a)     wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy, b)     możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy, c)     wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie. W opisanym we wniosku zdarzeniu wszystkie powyższe przesłanki pozwalające na zaliczenie składek do kosztów uzyskania przychodu zostały spełnione. Zawarte umowy ubezpieczenia obejmują wyłącznie ryzyka mieszczące się w grupie 3 działu I załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej. Uprawnionym do otrzymania świadczenia nigdy nie będzie Spółka, gdyż jako spółka prawa handlowego nie może ona być ubezpieczonym, a ponadto Wnioskodawca nie wskazał ani nie wskaże nigdy Spółki jako uposażonego. Umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy, możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy oraz wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie. Zdaniem Wnioskodawcy oczywistym jest więc, że nie zachodzą żadne negatywne przesłanki, które stałyby na przeszkodzie zaliczeniu składek z tytułu zawartych umów ubezpieczenia do kosztów uzyskania przychodów. Warto zaznaczyć, że stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie znalazło już swoje potwierdzenie chociażby w interpretacji indywidualnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 4 lutego 2020 r. (znak 0115-KDIT2.4011.91.2019.1.HD) oraz w wielu wcześniejszych indywidualnych interpretacjach wskazanych we wniosku o wydanie cytowanej interpretacji. W Pana ocenie – w odniesieniu do pytania nr 2 – nie będzie Pan zobowiązany do zapłaty podatku dochodowego od wpłacanych przez Spółkę składek na ubezpieczenie pracownika w części inwestycyjnej. Nie będzie również zobowiązany do zapłaty podatku z tytułu wypłaconych mu środków z części inwestycyjnej polisy. Powyższe stanowisko Wnioskodawcy wynika z faktu, iż wyłącznym „właścicielem” rachunku polisy jest Spółka, będąca w stosunku umowy ubezpieczenia Ubezpieczającym. To ona jest dysponentem środków zgromadzonych na polisie i podejmuje decyzje odnośnie sposobu inwestowania składek w okresie trwania umowy. Wnioskodawca nie posiada natomiast tego uprawnienia. W przypadku śmierci Wnioskodawcy środki zgromadzone na polisie mogą przypaść uposażonym – będącym innymi podmiotami niż Wnioskodawca i Spółka. Należy zatem zauważyć, że po stronie Wnioskodawcy nie powstaje żadna korzyść materialna wynikająca z tego faktu, że pozostaje on ubezpieczonym z tytułu umowy ubezpieczenia na życie, będąc jednocześnie pracownikiem Wnioskodawcy. Jedyne „korzyści”, jakie dostrzega Wnioskodawca, zostały wspomniane powyżej w opisie zdarzenia i mają one charakter niematerialny (lojalność, zabezpieczenie na wypadek śmierci, silniejsza identyfikacja ze Spółką). Zatem w trakcie trwania stosunku pracy Wnioskodawca nie ma żadnej materialnej korzyści z tego tytułu, że ubezpieczająca Spółka opłaca składki (w części inwestycyjnej) na jego ubezpieczenie. Taka korzyść może powstać po stronie Wnioskodawcy dopiero w dacie faktycznego otrzymania środków z polisy, np. w związku z dożyciem przez niego określonego w Umowie wieku lub w związku z jego decyzją o całkowitym lub częściowym wykupie. To jednak nie może nastąpić wcześniej niż po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym umowa została zawarta. Wcześniej bowiem Wnioskodawca tego prawa nie posiada. Opłacane przez Spółkę składki ubezpieczeniowe, w sytuacji gdy ich dysponentem – w dacie opłacania poszczególnych składek – nie jest Wnioskodawca, nie mieszczą się zatem w definicji przychodów ze stosunku pracy, za który – zgodnie z postanowieniami art. 12 ust. 1 ustawy PIT – uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych W opisanym zdarzeniu Wnioskodawca nie otrzymuje żadnego świadczenia na dzień uiszczenia składki przez Spółkę (pracodawcę), a więc nie sposób rozpoznać po jego stronie jakiegokolwiek przychodu ze stosunku pracy. Powyższe stanowisko nie dotyczy natomiast części ochronnej składki, która oczywiście kreuje po stronie Wnioskodawcy powstanie przychodu ze stosunku pracy. Identyczny pogląd na powyższe został przedstawiony w orzeczeniach sądów administracyjnych: wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 13.04.2021 (sygn. akt I SA/Bd 61/21) oraz wyrok NSAz dnia 11.01.2019 r. (sygn. akt II FSK 59/17). Odnośnie zaś braku obowiązku zapłaty podatku dochodowego w momencie otrzymania przez Wnioskodawcę środków z polisy w związku ze spełnieniem się zdarzenia ubezpieczeniowego w postaci dożycia, należy wskazać na wyraźne wyłączenie tego dochodu z opodatkowania na podstawie art. 21 ust. ust. 1 pkt 4 ustawy PIT, z zastrzeżeniem że opodatkowaniu będzie podlegał jedynie ewentualny dochód z tytułu inwestowania składki ubezpieczeniowej w związku z umową ubezpieczenia zawartą na podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, w wysokości różnicy między wypłaconą kwotą świadczenia a sumą składek wpłaconych do zakładu ubezpieczeń, które zostały przekazane na fundusz kapitałowy (art. 24 ust. 15 ustawy PIT). Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest: -          prawidłowe – w części dotyczącej pytania nr 1, -          nieprawidłowe – w części dotyczącej pytania nr 2. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z przepisem art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Z tego przepisu wynika, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie koszty, a więc bezpośrednio i pośrednio związane z uzyskiwaniem przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23 powołanej ustawy. Jednak, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodów, podatnik musi wykazać jego związek z prowadzoną działalnością oraz to, że poniesienie tego wydatku miało lub mogło mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, ewentualnie na zachowanie lub zabezpieczenie źródła tych przychodów. Innymi słowy – oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli między jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodów istnieje związek przyczynowy. W świetle powyższego, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodów, musi spełnić następujące warunki: •     został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztów uzyskania przychodów podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik), •     jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, •     pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą, •     poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, •     został właściwie udokumentowany. Należy także nadmienić, że kosztami podatkowymi są m.in. tzw. koszty pracownicze. Koszty te obejmują przede wszystkim wynagrodzenia zasadnicze, wszelkiego rodzaju nagrody, premie i diety oraz wydatki związane z podnoszeniem kwalifikacji zawodowych pracowników. W myśl wspomnianych wcześniej zasad pracodawca może zaliczyć do kosztów uzyskania przychodów tylko te wydatki na rzecz pracowników, które pozostają w związku z prowadzoną przez pracodawcę (podatnika) działalnością gospodarczą i z uzyskiwanymi przez niego przychodami, a jednocześnie wydatki te nie mogą znajdować się w katalogu wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zwracamy też uwagę, że poniesione wydatki muszą być należycie udokumentowane, a na podatniku ciąży obowiązek wykazania wspomnianego związku przyczynowego przed organem podatkowym. Umowa ubezpieczenia została zdefiniowana w przepisach ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.). Zgodnie z art. 805 § 1 ustawy Kodeksu cywilnego: Przez umowę ubezpieczenia ubezpieczyciel zobowiązuje się, w zakresie działalności swego przedsiębiorstwa, spełnić określone świadczenie w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku, a ubezpieczający zobowiązuje się zapłacić składkę. W myśl art. 805 § 2 pkt 2 Kodeksu cywilnego: Świadczenie ubezpieczyciela polega w szczególności na zapłacie przy ubezpieczeniu osobowym – umówionej sumy pieniężnej, renty lub innego świadczenia w razie zajścia przewidzianego w umowie wypadku w życiu osoby ubezpieczonej. Przepis art. 829 § 1 pkt 1 Kodeksu cywilnego stanowi że: Ubezpieczenie osobowe może w szczególności dotyczyć przy ubezpieczeniu na życie – śmierci osoby ubezpieczonej lub dożycia przez nią oznaczonego wieku. Stosownie do treści art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Nie uważa się za koszty uzyskania przychodów składek opłaconych przez pracodawcę z tytułu zawartych lub odnowionych umów ubezpieczenia na rzecz pracowników, z wyjątkiem umów dotyczących ryzyka, o którym mowa w dziale I w grupach 1, 3 i 5 oraz w dziale II w grupach 1 i 2 załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2020 r. poz. 895, 1180 i 2320 oraz z 2021 r. poz. 355 i 680), jeżeli uprawnionym do otrzymania świadczenia nie jest pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza: a) wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy, b) możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy, c) wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie. Z regulacji tej wynika, że w przypadku zawarcia przez pracodawcę umowy ubezpieczenia na rzecz pracownika, kosztami podatkowymi dla tego pracodawcy mogą być jedynie składki, które opłaca on z tytułu umów ubezpieczenia, dotyczących ryzyka z grupy 1, 3 i 5 działu I oraz z grupy 1 i 2 działu II (według klasyfikacji wymienionej w ww. załączniku do ustawy o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej), przy równoczesnym spełnieniu innych warunków wskazanych w tym przepisie. Z powyższego załącznika do ustawy z dnia 11 września 2015 r. o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej (Dz. U. z 2021 r. poz. 1130 ze zm.) wynika natomiast, że do wskazanych w ww. art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych umów ubezpieczenia możliwych do rozliczania w ramach kosztów podatkowych pracodawcy należy m.in. wymieniona w dziale I w grupie 3 umowa ubezpieczenia na życie, jeżeli jest związana z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym. Zatem składki opłacone przez pracodawcę z tytułu zawartej na rzecz pracownika umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym mogą stanowić koszty podatkowe, pod warunkiem wypełnienia pozostałych przesłanek wyłączających z art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a dotyczących zawartej umowy ubezpieczenia, tj. uprawnionym do otrzymania świadczenia nie może być pracodawca i umowa ubezpieczenia w okresie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto lub odnowiono, wyklucza wypłatę kwoty stanowiącej wartość odstąpienia od umowy, możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy oraz wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie. Z informacji przedstawionych we wniosku wynika, że jest Pan wspólnikiem oraz zatrudnionym na pełny etat pracownikiem spółki jawnej (dalej: Spółka), prowadzącej działalność gospodarczą w zakresie handlu detalicznego oraz usług hotelarskich. Spółka zawarła z Ubezpieczycielem umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, na mocy których ubezpieczonym jest m.in. Pan. W ramach polisy wszystkie składki są opłacane przez Spółkę, która występuje jako Ubezpieczający w zawartych umowach ubezpieczenia. Wskazał Pan, że polisy mają charakter ochronno-inwestycyjny, zaś składka opłacana przez Spółkę składa się z dwóch części: obowiązkowej składki regularnej (składki te będą zapisywane na tzw. Części Bazowej Rachunku) oraz dobrowolnej składki dodatkowej (te składki będą zapisywane na tzw. Części Wolnej Rachunku). Zakres ubezpieczenia obejmuje następujące zdarzenia: 1) dożycie przez Ubezpieczonego do końca trwania Umowy, 2) śmierć Ubezpieczonego, która nastąpi w Okresie Ubezpieczenia. Świadczenie z tytułu dożycia przez Ubezpieczonego wskazanej w umowie ubezpieczenia daty, wypłacane jest Ubezpieczonemu, natomiast świadczenie z tytułu śmierci Ubezpieczonego wypłacane jest Uposażonemu (czyli osobie wskazywanej przez Pana). Nie wskazał Pan Spółki jako Uposażonego. Podał Pan również, że Spółka zawarła wspomnianą umowę ubezpieczenia na warunkach, które w okresie pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym ją zawarto, wykluczają: 1)   prawo wystąpienia o całkowitą wypłatę świadczenia wykupu (rozumianej jako wartość odstąpienia od umowy) – dotyczy to zarówno tzw. Części Bazowej, jak i Części Wolnej Rachunku, 2)   prawo częściowej wypłaty świadczenia wykupu – w odniesieniu do Części Bazowej, jak i Części Wolnej Rachunku, 3)   możliwość zaciągania zobowiązań pod zastaw praw wynikających z umowy, 4)   wypłatę z tytułu dożycia wieku oznaczonego w umowie (umowy zawierane są na czas przynajmniej 10 lat). Spółka przez zawarcie powyższych umów ubezpieczenia w odniesieniu do pracowników zamierza stać się bardziej konkurencyjna na rynku pracy przez zagwarantowanie pracownikom swoistego bonusu na wypadek zajścia zdarzenia ubezpieczeniowego, utrwalić ich identyfikację ze Spółką, jako że są jednocześnie wspólnikami Spółki, oraz zapewnić sobie Pana lojalność względem Spółki. Na podstawie powyższego opisu stwierdzamy, że składki opłacane przez Spółkę z tytułu umów ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym mogą stanowić koszty uzyskania przychodów w części w jakiej partycypuje Pan w kosztach Spółki, ponieważ te umowy spełniają wszystkie przesłanki zawarte w art. 23 ust. 1 pkt 57 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na zakończenie wskazujemy, że zgodnie z art. 8 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwzięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe. Zasady wyrażone w ust. 1 stosuje się odpowiednio do rozliczania kosztów uzyskania przychodów, wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów i strat. Reasumując – może Pan zaliczyć składki, zarówno regularne, jak i dodatkowe, wpłacane przez Spółkę, w ramach umowy ubezpieczenia na życie z ubezpieczeniowym funduszem kapitałowym, do kosztów uzyskania przychodów proporcjonalnie do Pana udziału w zyskach Spółki. W myśl art. 9 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Stosownie do art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Według art. 11 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną świadczeń w naturze, z zastrzeżeniem art. 12 ust. 2–2c, określa się na podstawie cen rynkowych stosowanych w obrocie rzeczami lub prawami tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca ich uzyskania. Na podstawie art. 11 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń ustala się: 1) jeżeli przedmiotem świadczenia są usługi wchodzące w zakres działalności gospodarczej dokonującego świadczenia – według cen stosowanych wobec innych odbiorców; 2) jeżeli przedmiotem świadczeń są usługi zakupione – według cen zakupu; 3) jeżeli przedmiotem świadczeń jest udostępnienie lokalu lub budynku – według równowartości czynszu, jaki przysługiwałby w razie zawarcia umowy najmu tego lokalu lub budynku; 4) w pozostałych przypadkach – na podstawie cen rynkowych stosowanych przy świadczeniu usług lub udostępnianiu rzeczy lub praw tego samego rodzaju i gatunku, z uwzględnieniem w szczególności ich stanu i stopnia zużycia oraz czasu i miejsca udostępnienia. Za przychody należy zatem uznać każdą formę przysporzenia majątkowego, zarówno formę pieniężną, jak i niepieniężną, w tym nieodpłatne świadczenia otrzymane przez podatnika. Ponieważ przepisy ustawy nie zawierają legalnej definicji pojęcia „nieodpłatne świadczenia”, należy przyjąć takie rozumienie tego terminu, jakie ukształtowało się w orzecznictwie sądowo-administracyjnym. Pojęcie „nieodpłatne świadczenie” było m.in. przedmiotem interpretacji Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w uchwale podjętej w składzie siedmiu sędziów w dniu 18 listopada 2002 r., sygn. akt FSP 9/02 stwierdził, iż: Dla celów podatkowych pojęcie »nieodpłatnego świadczenia« (…) ma szerszy zakres niż w prawie cywilnym. Obejmuje ono nie tylko świadczenie w cywilistycznym znaczeniu (działanie lub zaniechanie na rzecz innej strony – por. art. 353 Kc), ale w jego zakres wchodzą także wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 czerwca 2002 r., III RN 106/01, jeszcze nie publ., a także wyrok Sądu Najwyższego z dnia 6 sierpnia 1999 r., III RN 31/99 – OSNAPU 2000 nr 13 poz. 496). Stosownie do art. 10 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Źródłem przychodów jest stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta. W myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Użyty powyżej zwrot „w szczególności” oznacza, że wymienione kategorie przychodów zostały wskazane jedynie przykładowo. Przychodem ze stosunku pracy i stosunków pokrewnych są więc wszelkiego rodzaju wypłaty i świadczenia skutkujące u podatnika powstaniem przysporzenia majątkowego, mające swoje źródło w łączącym pracownika z pracodawcą stosunku pracy lub stosunku pokrewnym. Zgodnie z art. 12 ust. 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną świadczeń w naturze przysługujących pracownikom na podstawie odrębnych przepisów ustala się według przeciętnych cen stosowanych wobec innych odbiorców – jeżeli przedmiotem świadczenia są rzeczy lub usługi wchodzące w zakres działalności pracodawcy. Stosownie do art. 12 ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wartość pieniężną innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych ustala się według zasad określonych w art. 11 ust. 2-2b. Z zacytowanych powyżej przepisów wynika, że przychodem ze stosunku pracy jest m.in. opłacona przez pracodawcę składka w części ochronnej polisy o charakterze ochronno-inwestycyjnym, gdzie ubezpieczonym jest pracownik. Przychód powstaje w momencie zapłacenia składki przez pracodawcę, gdyż wskazany w umowie pracownik prawa wynikające z polisy nabywa z chwilą zawarcia przez pracodawcę umowy ubezpieczenia. Przychód ze stosunku pracy powstaje również w sytuacji, gdy zgodnie z umową ubezpieczenia opłacającym składkę – w części inwestycyjnej – jest pracodawca, natomiast uprawnionym do wypłaty środków może być pracownik. Przy czym jedynie w przypadku, gdy z umowy ubezpieczenia jednoznacznie wynika, że beneficjentem wypłaconych z polisy świadczeń jest pracownik, przychód powstaje w momencie wpłaty środków (składki) przez ubezpieczającego pracodawcę. Natomiast, gdy do czasu wystąpienia o wypłatę przez ubezpieczającego pracodawcę nie wiadomo, na czyją rzecz ostatecznie nastąpi wypłata (na rzecz pracodawcy czy pracownika), momentem otrzymania przez pracownika przychodów ze stosunku pracy jest moment przyznania prawa do świadczenia z polisy, z tym że nie w wysokości wartości tego prawa, lecz w wysokości opłaconych przez pracodawcę składek na tę polisę (w przypadku częściowego wykupu polisy – powinno to stanowić odpowiednią proporcję takich wpłat do uzyskanych z tej polisy praw do świadczeń). Na podstawie opisu sprawy oraz przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzamy, że składka opłacona przez Spółkę (Ubezpieczającego) w ramach umowy indywidualnego ubezpieczenia na życie z Ubezpieczeniowym Funduszem Kapitałowym w części inwestycyjnej – stanowi przychód pracownika ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w dacie poniesienia wydatku przez Spółkę, czyli w dacie zapłaty składki firmie ubezpieczającej. Z opisu sprawy wynika bowiem jednoznacznie, że to pracownik Spółki, w tym również Pan, będzie ubezpieczonym, a więc podmiotem uprawnionym z umowy ubezpieczenia, oraz że wypłata jest możliwa tyko na rzecz ubezpieczonego, tj. pracownika, a Spółka nie będzie beneficjentem tych środków. Zatem – skoro Pan zostaje objęty ochroną ubezpieczeniową i to Pan jest uprawniony do otrzymania ubezpieczenia – to również w przypadku składki ubezpieczeniowej w części inwestycyjnej ma miejsce przysporzenie majątkowe po Pana stronie. Dlatego w momencie opłacenia przez Spółkę składki ubezpieczeniowej uzyskuje Pan przychód ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na powstanie po Pana stronie przychodu ze stosunku pracy, w momencie opłacenia składki przez Spółkę nie wpływa okoliczność, że uzyska Pan po kilku latach uprawnienie do otrzymania kwoty z tytułu objęcia go ubezpieczeniem dodatkowym w zakresie składki inwestycyjnej. W tej sprawie Spółka opłacać będzie bowiem za Pana składkę, którą musiałby Pan finansować z własnych środków, gdyby na własną rękę przystąpił do analogicznego ubezpieczenia. Niewątpliwie zatem uzyska Pan korzyść z tego tytułu, że opłaty składki będzie dokonywać za Pana Spółka. Skoro nie poniesie Pan żadnych wydatków związanych z opłaceniem składki na ubezpieczenie, w tym inwestycyjnej, to każda wypłata na rzecz Pana z tytułu realizacji umowy ubezpieczenia będzie dla Pana korzystna. Powyższe oznacza, że Spółka, jako płatnik, od opłaconej za Pana składki ubezpieczeniowej w części inwestycyjnej będzie zobowiązana do obliczenia, pobrania i odprowadzenia do właściwego urzędu skarbowego zaliczki na podatek dochodowy z ww. tytułu. Stosownie bowiem do art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy", są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy – wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Jednocześnie wskazujemy, że w myśl art. 21 ust. 1 pkt 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wolne od podatku dochodowego są kwoty otrzymane z tytułu ubezpieczeń majątkowych i osobistych, z wyjątkiem: a) odszkodowań za szkody dotyczące składników majątku związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą lub prowadzeniem działów specjalnych produkcji rolnej, z których dochody są opodatkowano zgodnie z art. 27 ust. 1 lub art. 30c, b) dochodu, o którym mowa w art. 24 ust. 15 i 15a. Stosownie do art. 24 ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem z tytułu inwestowania składki ubezpieczeniowej w związku z umową ubezpieczenia zawartą na podstawie przepisów o działalności ubezpieczeniowej i reasekuracyjnej, w przypadku ubezpieczeń związanych z funduszami kapitałowymi, jest różnica między wypłaconą kwotą świadczenia a sumą składek wpłaconych do zakładu ubezpieczeń, które zostały przekazane na fundusz kapitałowy. W myśl art. 24 ust. 15a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Dochodem z tytułu inwestowania składki ubezpieczeniowej w związku z umową ubezpieczenia na życie lub dożycie, zawartą na podstawie odrębnych przepisów, w której świadczenie zakładu ubezpieczeń z tytułu dożycia jest: 1) ustalane na podstawie określonych indeksów lub innych wartości bazowych albo 2) równe składce ubezpieczeniowej powiększonej o określony w umowie ubezpieczenia wskaźnik – jest różnica między wypłaconą kwotą świadczenia a składką wpłaconą do zakładu ubezpieczeń Natomiast na mocy art. 30a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Od dochodu z tytułu udziału w funduszach kapitałowych pobiera się 19% zryczałtowany podatek dochodowy, z zastrzeżeniem art. 52a. Na podstawie powołanych wyżej przepisów oraz treści wniosku stwierdzamy, że dochód z polisy, o którym mowa w art. 24 ust. 15 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, będzie podlegać opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 5 tej ustawy. Obowiązek poboru tego podatku nie będzie ciążył jednak na Panu. Natomiast wypłacone Panu środki z umowy ubezpieczeniowej – do wysokości uprzednio zapłaconych przez Spółkę składek – nie będą stanowić przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a w konsekwencji późniejsza wypłata środków zgromadzonych w Funduszu – poza dochodem, o którym mowa w art. 24 ust. 15 tej ustawy – nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie nie będzie mogła być objęta zwolnieniem przedmiotowym, gdyż stosowanie tego zwolnienia ma charakter wtórny w stosunku do powstania przychodu na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując – dochód z tytułu opłacania składek przez Spółkę albo z tytułu spełnienia się zdarzenia ubezpieczeniowego w postaci dożycia przez Pana do końca trwania umowy podlegać będzie opodatkowaniu 19% zryczałtowanym podatkiem dochodowym zgodnie z art. 30a ust. 1 pkt 5 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanów faktycznych, które Pan przedstawił, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzeń. Z uwagi na to, że interpretacje prawa podatkowego wydawane są w indywidualnej sprawie zainteresowanego, co wynika z art. 14b § 1 ustawy – Ordynacja podatkowa, ta interpretacja dotyczy wyłącznie Pana i nie wywołuje skutków prawnych wobec innych wspólników Spółki. W odniesieniu do powołanej przez Pana interpretacji stwierdzamy, że zapadła ona w indywidualnej sprawie i nie jest wiążąca dla organu wydającego tą interpretację. Ponadto wskazujemy, że powołane w treści wniosku orzeczenie sądu administracyjnego nie może wpłynąć na ocenę prawidłowości niniejszej kwestii. Nie negując tego orzeczenia, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, stwierdzamy, że – zdaniem Organu – teza badanego rozstrzygnięcia nie ma zastosowania w tym postępowaniu. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną, Pana sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanów faktycznych i musi się Pan zastosować do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).