0112-KDSL1-1.4011.708.2025.2.DT

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 19 listopada 2025 r. wpłynął Pana wniosek z 19 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełnił go Pan w odpowiedzi na wezwanie pismem z 18 grudnia 2025 r. (wpływ 18 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego W dniu (…) września 2021 r. (...) Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wydał w Pana sprawie kolejne orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ze względu na (…) i ważne do dnia (…) września 2024 roku. W dniu (…) października 2024 r., na podstawie wniosku z sierpnia 2024 r., ten sam organ wydał w Pana sprawie kolejne orzeczenie z zachowaniem tego samego stopnia i przyczyny niepełnosprawności, ważne do (…) września 2027 r. Od tego orzeczenia złożył Pan w listopadzie 2024 roku odwołanie, które zostało rozpatrzone przez (...) Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z uwzględnieniem Pana żądania w zakresie wydania orzeczenia na stałe, zamiast na okres trzech lat. Oba te orzeczenia, tj. orzeczenie z 2021 i 2024 roku stwierdzają występowanie niepełnosprawności od urodzenia, (…). Następstwami tego schorzenia były liczne schorzenia wtórne (…). (…). (…). Pierwsze symptomy (...) zostały dostrzeżone bardzo szybko (…). (…), rodzice zgłosili się z Panam na konsultację psychiatryczną (…). (…) . (…). W maju 2024 r. (…), zgłosił się Pan na konsultację psychiatryczną, gdzie po przeprowadzeniu obszernego wywiadu, lekarz stwierdził wstępne rozpoznanie, wdrożył farmakoterapię i zalecił podjęcie psychoterapii, (...). Potrzebę podjęcia psychoterapii psychiatra uzasadnił podejrzeniem (…), wymagających wsparcia wykraczającego poza przyjmowanie leków (…). Jednocześnie ustalony został termin kolejnej wizyty kontrolnej i do dnia dzisiejszego pozostaje Pan pod stałą opieką psychiatryczną, zgłaszając się na kolejne wizyty. W (…) 2024 r. oraz w (…) 2025 r., dwóch niezależnych psychologów klinicznych sporządziło dwie opinie psychologiczne. Pierwsza z nich, sporządzona w (…) 2024 roku, została oparta na uznawanym w diagnostyce klinicznej teście „(…)” badającym (…). Wynik testu wskazał na występowanie kilku zaburzeń na raz, w tym (…). Opinia potwierdziła także (…) oraz opisała wpływ poszczególnych zaburzeń na życie codzienne. Na końcu tej opinii psycholog kliniczny wskazał potrzebę leczenia tych zaburzeń w ramach psychoterapii poznawczo behawioralnej, „(…)”, która również jest uznawaną w dziedzinie psychologii metodą skutecznej poprawy funkcjonowania i jakości życia. W drugiej opinii z (…) 2025 r. potwierdzono (…). (…). Zgodnie z zaleceniami lekarza psychiatry i dysponując wspomnianymi opiniami psychologicznymi, w lutym 2025 roku zgłosił się Pan do poradni psychologicznej w celu podjęcia stałej psychoterapii w nurcie poznawczo behawioralnym. Sesje te do dnia dzisiejszego odbywają się regularnie, (…). (…). Efekty prac w ramach kolejnych sesji, (...), są regularnie opisywane przez lekarza psychiatrę w kolejnych kartach porad ambulatoryjnych. Rodzaje leków i ich dawki (...) są w miarę potrzeb dostosowywane dla uzyskania optymalnych efektów ogólnych. Pragnie Pan nadmienić, iż w zaświadczeniu dla potrzeb związanych z rozpatrzeniem odpowiednich wniosków o świadczenia rentowe przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, lekarz psychiatra wskazał korzystne rokowania „przy regularnym kontynuowaniu farmakoterapii oraz psychoterapii”. Ponadto, każda wystawiana przez poradnię psychologiczną imienna faktura VAT zawiera opis „Usługa: sesja psychoterapii”, z wyszczególnieniem w tabeli terminów i kosztów poszczególnych sesji w ujęciu miesięcznym – ponieważ poradnia wystawia jedną fakturę na końcu każdego miesiąca. Sprzedawcą jest podmiot "(…)". Dodatkowo wyjaśnia Pan, że poniesione w ten sposób wydatki nie zostały i nie zostaną zrefundowane ani dofinansowane ani ze środków publicznych, ani ze środków „1,5% podatku” gromadzonych przez „(…)” na Pana rzecz, czy też w jakikolwiek inny sposób. Źródłami Pana dochodu są wynagrodzenie za pracę na podstawie zawartej umowy o pracę oraz renta rodzinna, renta socjalna i dodatek dopełniający do renty socjalnej. Wszystkie wystawione faktury zostały opłacone przez Pana w całości ze środków własnych. Ponadto w piśmie z 18 grudnia 2025 r. uzupełnił Pan opis sprawy o następujące informacje: Psychoterapia, w której Pan uczestniczy od 4 lutego 2025 r., jest prowadzona przez osobę, która: (…) . (...). Istnieje bezpośredni związek pomiędzy rodzajem niepełnosprawności (znaczny stopień niepełnosprawności (…)) a koniecznością odbywania psychoterapii. Długotrwała i nieodwracalna (…) doprowadziła do (…), co zostało potwierdzone dokumentacją psychiatryczną i psychologiczną. (…). Praca z psychoterapeutą pozwala na (…). (…) . Każda wystawiona faktura dokumentująca wydatki na psychoterapię zawiera wymienione elementy, w szczególności: 1)    imię, nazwisko, numer PESEL i adres nabywcy, to jest Pana dane osobowe; 2)    nazwę, NIP oraz adres sprzedawcy; 3)    zapis „usługa: sesja psychoterapii”; 4)    tabelę, w której pierwsza kolumna zawiera wiersze z datami odbywania sesji psychoterapii w danym miesiącu, a druga kolumna zawiera wysokość opłaty za sesję zrealizowaną we wskazanym dniu. Pod tabelą znajduje się wyszczególnienie łącznej kwoty do zapłaty w danym miesiącu. 5)    adnotację „Opłacona”. Nie posiada Pan odrębnego zaświadczenia od lekarza specjalisty, potwierdzającego, że indywidualna psychoterapia behawioralno-poznawcza jest niezbędna w procesie rehabilitacji wynikającej z Pana niepełnosprawności, ponieważ konieczność psychoterapii została potwierdzona wystawionym skierowaniem do poradni zdrowia psychicznego. Takie zalecenie zostało również zawarte w opinii psychologicznej sporządzonej przez psychologa klinicznego. Dodatkowo, lekarz wystawiający zaświadczenie (…) dla potrzeb Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (w dniu (…) marca 2025 r.) wskazał uzależnienie korzystnych rokowań od kontynuowania psychoterapii. Pytania 1)    Czy w świetle przytoczonego opisu zdarzenia przyszłego, sesje psychoterapii w których Pan uczestniczy, spełniają definicję „zabiegu rehabilitacyjnego lub leczniczo-rehabilitacyjnego”, o którym mowa w art. 26 ust. 7a pkt. 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? 2)    Czy w świetle przytoczonego opisu zdarzenia przyszłego, należy uznać za dopuszczalne uwzględnienie kosztów uczestnictwa w sesjach psychoterapii indywidualnej poniesionych w 2025 r. i udokumentowanych imiennymi fakturami VAT, podczas dokonywania odliczeń od podatku dochodowego w ramach ulgi rehabilitacyjnej w rocznym zeznaniu PIT za 2025 rok? Pana stanowisko w sprawie 1.    Uważa Pan za spełnioną definicję „zabiegu rehabilitacyjnego lub leczniczo-rehabilitacyjnego” w odniesieniu do uczestnictwa w sesjach indywidualnej psychoterapii poznawczo behawioralnej, ponieważ jej charakter i regularność wykraczają poza ramy pojedynczej konsultacji psychologicznej szczególnie, że celem prowadzonej psychoterapii nie jest (…), ale (…) w celu poprawy funkcjonowania w społeczeństwie w perspektywie długoterminowej. 2.    Wobec stanowiska z pkt. 1, uważa Pan za dopuszczalne odliczenie wydatków poniesionych w 2025 roku na uczestnictwo w sesjach psychoterapii od podatku dochodowego w ramach ulgi rehabilitacyjnej w rocznym zeznaniu PIT za 2025 rok. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku, jest nieprawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 26 ust. 1 pkt 6 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Podstawę obliczenia podatku, z zastrzeżeniem art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g i art. 30j-30p, stanowi dochód ustalony zgodnie z art. 9, art. 23o, art. 23u, art. 24 ust. 1, 2, 3b-3e, 4-4e, 6 i 21 lub art. 24b ust. 1 i 2, po odliczeniu kwot wydatków na cele rehabilitacyjne oraz wydatków związanych z ułatwieniem wykonywania czynności życiowych, poniesionych w roku podatkowym przez podatnika będącego osobą niepełnosprawną lub podatnika, na którego utrzymaniu są osoby niepełnosprawne. Rodzaje wydatków na cele rehabilitacyjne uprawniające do odliczeń od dochodu przed opodatkowaniem zawiera art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaś zasady i warunki dokonywania tych odliczeń określone zostały w ust. 7 i 7b-7g tego artykułu. Jak stanowi art. 26 ust. 7a pkt 6b cytowanej ustawy: Za wydatki, o których mowa w ust. 1 pkt 6, uważa się wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne. Katalog ulg wymienionych w art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest katalogiem zamkniętym. Odliczeniu podlegają jedynie wydatki enumeratywnie w nim wymienione. Rozszerzająca interpretacja przepisu art. 26 ust. 7a ww. ustawy jest niedozwolona. Zgodnie z zasadą przyjętą w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i w doktrynie prawa podatkowego, ulgi podatkowe są wyjątkiem od zasady równości i powszechności opodatkowania. Przepisy regulujące prawo do ulgi powinny być interpretowane ściśle, niedopuszczalna jest ich interpretacja rozszerzająca. Na podstawie art. 26 ust. 7b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Wydatki, o których mowa w ust. 7a, podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały sfinansowane (dofinansowane) ze środków zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych, zakładowego funduszu aktywności, Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych lub ze środków Narodowego Funduszu Zdrowia, zakładowego funduszu świadczeń socjalnych albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. W przypadku gdy wydatki były częściowo sfinansowane (dofinansowane) z tych funduszy (środków), odliczeniu podlega różnica pomiędzy poniesionymi wydatkami a kwotą sfinansowaną (dofinansowaną) z tych funduszy (środków) lub zwróconą w jakiejkolwiek formie. Stosownie do treści art. 26 ust. 7 pkt 4 ww. ustawy: Wysokość wydatków na cele określone w ust. 1, z zastrzeżeniem ust. 7c, ustala się na podstawie dokumentu stwierdzającego ich poniesienie, zawierającego w szczególności: dane identyfikujące kupującego (odbiorcę usługi lub towaru) i sprzedającego (towar lub usługę), rodzaj zakupionego towaru lub usługi oraz kwotę zapłaty - w przypadkach innych niż wymienione w pkt 1-3. Art. 26 ust. 7c ww. ustawy wskazuje, że: W przypadku wydatków, o których mowa w ust. 7a pkt 7, 8 i 14, nie jest wymagane posiadanie dokumentów stwierdzających ich wysokość. Jednakże na żądanie organów podatkowych podatnik jest obowiązany przedstawić dowody niezbędne do ustalenia prawa do odliczenia, w szczególności: 1.    wskazać z imienia i nazwiska osoby, które opłacono w związku z pełnieniem przez nie funkcji przewodnika; 2.    okazać certyfikat potwierdzający status psa asystującego. 3.    (uchylony) W myśl art. 26 ust. 7d ww. ustawy: Warunkiem odliczenia wydatków, o których mowa w ust. 7a, jest posiadanie przez osobę, której dotyczy wydatek: 1.    orzeczenia o zakwalifikowaniu przez organy orzekające do jednego z trzech stopni niepełnosprawności, określonych w odrębnych przepisach, lub 2.    decyzji przyznającej rentę z tytułu całkowitej lub częściowej niezdolności do pracy, rentę szkoleniową albo rentę socjalną, albo 3.    orzeczenia o niepełnosprawności osoby, która nie ukończyła 16 roku życia, wydanego na podstawie odrębnych przepisów. Zgodnie z art. 26 ust. 7f ww. ustawy: Ilekroć w przepisach ust. 7a jest mowa o osobach zaliczonych do: 1.    grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: a)    całkowitą niezdolność do pracy oraz niezdolność do samodzielnej egzystencji albo aa) niezdolność do samodzielnej egzystencji, albo b)    znaczny stopień niepełnosprawności; 2.    II grupy inwalidztwa – należy przez to rozumieć odpowiednio osoby, w stosunku do których, na podstawie odrębnych przepisów, orzeczono: a)    całkowitą niezdolność do pracy albo b)    umiarkowany stopień niepełnosprawności. Odliczeniu od dochodu podlegają wydatki poniesione od daty uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności, chyba że w orzeczeniu tym wskazano, że niepełnosprawność datowana jest wcześniej niż data wydania orzeczenia. W takiej sytuacji podatnik może odliczyć wydatki poniesione po dniu wskazanym w orzeczeniu jako data ustalenia niepełnosprawności. Natomiast w myśl art. 26 ust. 13a ww. ustawy: Wydatki na cele określone w ust. 1 podlegają odliczeniu od dochodu, jeżeli nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów lub nie zostały odliczone od dochodów opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30c lub nie zostały odliczone od przychodu na podstawie ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym albo nie zostały zwrócone podatnikowi w jakiejkolwiek formie. Należy zaznaczyć, że wszelkiego rodzaju ulgi i zwolnienia są wyjątkiem od konstytucyjnej zasady równości i powszechności opodatkowania, dlatego winny być interpretowane ściśle z literą prawa. Niedopuszczalna jest zatem ich interpretacja rozszerzająca. Zatem wydatki poniesione na inne cele – nawet wówczas gdy zostały poniesione w związku z niepełnosprawnością – nie korzystają z odliczeń w ramach omawianej ulgi. Z treści wniosku wynika m.in., że (…) września 2021 r. (...) Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności wydał w Pana sprawie kolejne orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności ze względu na (…) ważne do dnia (…) września 2024 roku. W dniu (…) października 2024 r., na podstawie wniosku z sierpnia 2024 r., ten sam organ wydał w Pana sprawie kolejne orzeczenie z zachowaniem tego samego stopnia i przyczyny niepełnosprawności, ważne do (…) września 2027 r. Od tego orzeczenia złożył Pan w listopadzie 2024 roku odwołanie, które zostało rozpatrzone przez (...) Zespół Do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności z uwzględnieniem Pana żądania w zakresie wydania orzeczenia na stałe, zamiast na okres trzech lat. Oba te orzeczenia, tj. orzeczenie z 2021 i 2024 roku stwierdzają występowanie niepełnosprawności od urodzenia. (...). W (…) 2024 r. w związku ze (…), zgłosił się Pan na konsultację psychiatryczną, gdzie po przeprowadzeniu obszernego wywiadu, lekarz stwierdził wstępne rozpoznanie, wdrożył farmakoterapię i zalecił podjęcie psychoterapii, o czym wzmiankę zamieścił także w karcie porady ambulatoryjnej. Potrzebę podjęcia psychoterapii psychiatra uzasadnił podejrzeniem (...), wymagających wsparcia wykraczającego poza przyjmowanie leków (…). Jednocześnie ustalony został termin kolejnej wizyty kontrolnej i do dnia dzisiejszego pozostaje Pan pod stałą opieką psychiatryczną, zgłaszając się na kolejne wizyty. Zgodnie z zaleceniami lekarza i dysponując dwoma niezależnymi opiniami psychologicznymi, w lutym 2025 roku zgłosił się Pan do poradni psychologicznej w celu podjęcia stałej psychoterapii w nurcie poznawczo behawioralnym. (…). Efekty prac w ramach kolejnych sesji, (...), są regularnie opisywane przez lekarza psychiatrę w kolejnych kartach porad ambulatoryjnych. Rodzaje leków i ich dawki (...) w miarę potrzeb są dostosowywane dla uzyskania optymalnych efektów ogólnych. W zaświadczeniu dla potrzeb związanych z rozpatrzeniem odpowiednich wniosków o świadczenia rentowe przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych, lekarz psychiatra wskazał korzystne rokowania „przy regularnym kontynuowaniu farmakoterapii oraz psychoterapii”. Każda wystawiana przez poradnię psychologiczną imienna faktura VAT zawiera opis „Usługa: sesja psychoterapii”, z wyszczególnieniem w tabeli terminów i kosztów poszczególnych sesji w ujęciu miesięcznym – ponieważ poradnia wystawia jedną fakturę na końcu każdego miesiąca. Sprzedawcą jest podmiot "(…)". Dodatkowo wyjaśnia Pan, że poniesione w ten sposób wydatki nie zostały i nie zostaną zrefundowane ani dofinansowane ani ze środków publicznych, ani ze środków „1,5% podatku” gromadzonych przez „(…)” na Pana rzecz, czy też w jakikolwiek inny sposób. Źródłami Pana dochodu są wynagrodzenie za pracę na podstawie zawartej umowy o pracę oraz renta rodzinna, renta socjalna i dodatek dopełniający do renty socjalnej. Wszystkie wystawione faktury zostały opłacone przez Pana w całości ze środków własnych. W Pana ocenie istnieje bezpośredni związek pomiędzy rodzajem niepełnosprawności (znaczny stopień niepełnosprawności (…)) a koniecznością odbywania psychoterapii. Długotrwała i nieodwracalna (…) doprowadziła do (…), co zostało potwierdzone dokumentacją psychiatryczną i psychologiczną. (…). Praca z psychoterapeutą pozwala na (…). W odniesieniu do przedstawionych okoliczności sprawy, odnosząc się do możliwości odliczenia przez Pana w ramach ulgi rehabilitacyjnej wydatku poniesionego na sesje psychoterapii, wskazuję, że przepis art. 26 ust. 7a pkt 6b ww. ustawy stanowi, że wydatkami, które uprawniają do skorzystania z przedmiotowej ulgi, są wydatki poniesione na odpłatność za zabiegi rehabilitacyjne lub leczniczo-rehabilitacyjne. Należy wyjaśnić, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera definicji pojęcia „zabieg”, „rehabilitacja” oraz „rehabilitacja lecznicza”, zatem konieczne jest wyjaśnienie tych pojęć w oparciu o definicje encyklopedyczne oraz wydaną z zakresu rehabilitacji literaturę. Zgodnie z definicją tych pojęć zawartą w „Słowniku wyrazów obcych” (PWN, Warszawa 1991 r.) oraz „Encyklopedii” PWN, „zabieg” stanowi interwencję mającą na celu wywołanie określonego skutku, zwykle będącą środkiem zaradczym przeciwdziałającym czemuś (np. skutkom choroby), z kolei „rehabilitacja” jest to przywrócenie choremu sprawności fizycznej i psychicznej poprzez stosowanie odpowiednich zabiegów leczniczych, natomiast „rehabilitacja lecznicza” jest to połączenie leczenia z postępowaniem usprawniającym, które obejmuje zabiegi fizykoterapeutyczne, wodolecznictwo, światłolecznictwo, elektrolecznictwo, mechanoterapię i kinezyterapię. Zatem nie wszystkie wydatki, które ponosi osoba niepełnosprawna mogą podlegać odliczeniu w ramach ulgi rehabilitacyjnej. Odliczenie od dochodu wydatków możliwe jest tylko wówczas, gdy mieszczą się one w katalogu art. 26 ust. 7a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Podkreślić należy, że Organ podatkowy nie jest właściwy merytorycznie do stwierdzania, czy dany zabieg można zakwalifikować do zabiegu leczniczo-rehabilitacyjnego. Rozstrzygnięcie, jakie zabiegi wchodzą w zakres zabiegów rehabilitacyjnych lub leczniczo-rehabilitacyjnych wykracza poza kompetencje organu podatkowego i należy do lekarza specjalisty. W celu zastosowania zwolnienia w ramach ulgi rehabilitacyjnej, konieczne jest jednak wykazanie, że istnieje związek pomiędzy niepełnosprawnością podatnika a poniesionymi wydatkami (np. na terapie psychologiczną) na jego rehabilitację i że terapia ta ma uzasadnienie medyczne w związku z niepełnosprawnością podatnika. W konsekwencji, dla stwierdzenia czy poniesione przez Pana wydatki za opisaną terapię psychologiczną w nurcie poznawczo behawioralnym stanowiącą zabieg rehabilitacyjny uprawniający do odliczenia wydatków od dochodu w ramach ulgi rehabilitacyjnej, właściwym jest posiadanie np. zaświadczenia (zalecenia) lekarza specjalisty w zakresie orzeczonej niepełnosprawności, z którego wynika, że ww. terapia jest wskazana czy niezbędna w procesie rehabilitacji wynikającej z Pana niepełnosprawności, tj. (…). Mając na uwadze całokształt informacji przedstawionych we wniosku, nie można uznać, że poniesione przez Pana wydatki na terapię psychologiczną behawioralno-poznawczą uprawniają Pana do skorzystania z ulgi rehabilitacyjnej jako zabiegi rehabilitacyjne, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W złożonym wniosku nie wykazał Pan medycznej zasadności i związku odbywania psychoterapii behawioralno-poznawczej z jej wpływem na rehabilitację i poprawę Pana zdrowia na płaszczyźnie związanej z orzeczoną niepełnosprawnością (…). O ile bowiem, posiada Pan opinię dwóch niezależnych psychologów klinicznych potwierdzające występowanie u Pana (…), w związku z którymi podjął Pan stałą psychoterapię w nurcie poznawczo behawioralnym, (...) i w ramach której przepisywane i dostosowywane są odpowiednie rodzaje i dawki leków w celu uzyskania optymalnych efektów ogólnych, o tyle nie posiada Pan dowodów (dokumentów), które potwierdzają, że ww. terapia psychologiczna jest wskazana czy niezbędna w procesie Pana rehabilitacji w zakresie wynikającym z orzeczonej niepełnosprawności, tj. (…). Z przedstawionych informacji nie wynikają przesłanki wskazujące na związek medyczny pomiędzy odbywaną terapią a poprawą Pana zdrowia w obrębie wskazanym w orzeczeniu o niepełnosprawności. Mając na uwadze powołane przepisy prawa oraz zaprezentowany opis sprawy stwierdzić należy, że Pana wydatki poniesione na sesje psychoterapii behawioralno-poznawczej nie wpisują się w zakres wydatków, o których mowa w art. 26 ust. 7a pkt 6b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie przysługuje Panu prawo do zastosowania w rocznym zeznaniu podatkowym za 2025 r. ulgi rehabilitacyjnej odnośnie ww. wydatków. Zatem Pana stanowisko uznano za nieprawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywać się będzie z opisem zdarzenia przyszłego podanym przez Pana w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·         Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.