0112-KDSL2-2.440.366.2024.3.AS

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 22 lipca 2024 r. (data wpływu 22 lipca 2024 r.), uzupełnionego pismami: z dnia 6 września 2024 r. (data wpływu 6 września 2024 r.) oraz z dnia 24 września 2024 r. (data wpływu 24 września 2024 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – wsparcie Inwestora w procesie budowlanym   Opis świadczenia: Wnioskodawca w trakcie procesu budowlanego będzie wykonywał na podstawie zawartej z Inwestorem umowy następujące czynności: (…). Świadczenie będzie skierowane na rzecz osób budujących/wykańczających swoje domy, którzy ze względu na pracę i życie osobiste nie będą chcieli lub nie będą mogli samodzielnie doglądać budowy. Oczekiwaniem Inwestora będzie zmniejszenie zakresu spraw, którymi musi się zajmować w związku z budową i oszczędność czasu, a także wsparcie go przy prawnych aspektach realizowanej budowy (tak z organami administracji, jak i wykonawcami). Do wykonania świadczenia Wnioskodawcy nie będzie konieczne pełnomocnictwo, natomiast Wnioskodawca może występować w charakterze pełnomocnika tylko i wyłącznie z wyraźnej woli Inwestora. Wykonywanie świadczenia przez Wnioskodawcę z punktu widzenia przepisów nie wymaga specjalistycznej wiedzy, wykształcenia, umiejętności i uprawnień. Wnioskodawca będzie ponosił odpowiedzialność cywilnoprawną wobec Inwestora na podstawie przepisów regulujących odpowiedzialność za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie zobowiązania. Stawka za wykonywane świadczenie będzie miała charakter ryczałtowy, a rozliczenia następować będą w okresie miesięcznym. Wykonywane przez Wnioskodawcę czynności są wzajemnie powiązane i zależne od siebie, tworząc spójny i zintegrowany system wsparcia Inwestora w procesie budowlanym.   Rozstrzygnięcie: PKWiU 2015 – 71   Stawka podatku od towarów i usług: 23%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 22 lipca 2024 r. Wnioskodawca złożył wniosek w zakresie sklasyfikowania ww. świadczenia na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono pismami: z dnia 6 września 2024 r. (data wpływu 6 września 2024 r.) o złożenie podpisu Wnioskodawcy pod oświadczeniem wskazanym w art. 42b ust. 3 ustawy, wskazanie, że Wnioskodawca jest podmiotem innym niż wymieniony w pkt 1, dokonującym lub zamierzającym dokonywać czynności, o których mowa w art. 42a ustawy, przesłanie (...) oraz w dniu 24 września 2024 r. o wskazanie, że przedmiotem wniosku jest świadczenie kompleksowe, a także doprecyzowanie opisu świadczenia.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia   Wnioskodawca planuje świadczyć usługę wsparcia w procesie budowlanym (dalej: „Usługa”).   Zakres czynności składających się na Usługę obejmował będzie: (…).   Wnioskodawca w trakcie procesu budowlanego będzie wykonywał wszelkie czynności w imieniu własnym, ale na rzecz klienta. Usługi Wnioskodawcy świadczone będą w ramach pakietów rozliczanych ryczałtowo w stosunku miesięcznym.   W ocenie Wnioskodawcy usługa stanowi jedno kompleksowe świadczenie podlegające opodatkowaniu jedną stawką podatku od towarów i usług (dalej: „VAT”), a jako taka nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT.   I. Proponowana przez Wnioskodawcę klasyfikacja usługi oraz stawki VAT.   Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: „ustawa o VAT”) opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju.   Stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT.   Na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy o VAT stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Jednakże, zarówno w treści ustawy VAT, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział dla niektórych czynności obniżone stawki podatku. I tak, w świetle art. 41 ust. 2 ustawy o VAT dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1.   Jednocześnie zaznacza się, że na podstawie art. 146a pkt 1 i pkt 2 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do 31 grudnia 2018 r., z zastrzeżeniem art. 146f: 1.    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%; 2.    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz w tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%.   Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą określenia prawidłowej stawki dla świadczenia opisanej we wniosku usługi. W ocenie Wnioskodawcy usługa ta stanowi świadczenie kompleksowe podlegające opodatkowaniu jedną 23% stawką VAT.   Jak wskazał WSA w Krakowie w wyroku z 5 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Kr 562/18,cyt.: „(...), iż w praktyce obrotu gospodarczego zdarzają się świadczenia natury kompleksowej, czyli takie, które nie dają się w prosty sposób zaklasyfikować do danej kategorii, bowiem składają się z kilku pojedynczych świadczeń. Uczestnicy obrotu gospodarczego tak prowadzą swoją aktywność by zapewnić najlepszą organizację procesów gospodarczych, sprawną komunikację a wreszcie kontrolę poszczególnych komponentów tych procesów by ostatecznie zwiększyć efektywność i opłacalność swojej działalności”.   W związku z tym, w każdym przypadku dla określenia skutków podatkowych transakcji złożonych należy badać, czy mamy do czynienia z kompozycją świadczenia głównego dominującego, wzbogaconą jedynie o świadczenia pomocnicze, czy też dostawca realizuje kilka odrębnych i niezależnych świadczeń. W tym celu niezbędne jest dokładne przeanalizowanie indywidualnego przypadku.   By dokonać prawidłowej kwalifikacji opisanych czynności podlegających opodatkowaniu rozważenia wymaga zatem kwestia tzw. świadczeń złożonych.   Godzi się zaakcentować, że ani Dyrektywa 2006/112/WE, ani poprzedzająca ją VI Dyrektywa Rady 77/388/EWG z 17 maja 1977 r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. U. UE. L z 13 czerwca 1977 r.), ani też przepisy krajowe nie zawierają definicji świadczenia złożonego. Nie ma również szczególnych uregulowań dotyczących przesłanek uznawania danego świadczenia za świadczenie złożone. Ocena, w jakich okolicznościach świadczenia powiązane należy traktować jako świadczenia jednolite, kształtowana jest na bazie orzecznictwa TSUE, aczkolwiek każdorazowo rozstrzygnięcie w tym przedmiocie musi uwzględniać specyfikę konkretnego stanu faktycznego.   Zagadnienie to było przedmiotem analizy zarówno w orzeczeniach sądów krajowych, jak i TSUE. Obszernie Trybunał zajął się problemem świadczeń złożonych w wyroku z 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd p-ko Commissioners of Custom and Excise, w którym stwierdził, że w celu ustalenia, dla celów VAT, czy świadczenie usług obejmujące kilka części składowych należy traktować jako jedno świadczenie, czy też jako dwa lub więcej świadczeń wycenianych odrębnie, należy przede wszystkim wziąć pod uwagę treść przepisu art. 2 (1) VI Dyrektywy, zgodnie z którym każde świadczenie usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne oraz fakt, iż świadczenie obejmujące z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę nie powinno być sztucznie dzielone, co mogłoby prowadzić do nieprawidłowości w funkcjonowaniu systemu podatku VAT. Trybunał wskazał, że pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas, gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeżeli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej.   Co istotne i co wymaga wyraźnego podkreślenia, z powyższego wyroku nie płyną jednak wyraźne wskazówki, co do tego, od którego momentu podział danego świadczenia obejmującego z ekonomicznego punktu widzenia jedną usługę, byłby sztuczny. Trybunał zaakcentował „ekonomiczny punkt widzenia” oraz ocenę z perspektywy nabywcy. Z treści powołanego wyroku wynika, że ETS położył duży nacisk na subiektywne kryteria przy ocenie danego świadczenia jako złożonego, jednakże wnioski, co do kwalifikacji danego kompleksu zdarzeń gospodarczych jako świadczenia złożonego, nie mogą być pozbawione waloru obiektywnego albowiem zakres i sposób opodatkowania świadczenia nie może być zależny jedynie od woli stron transakcji. Stąd w pierwszym rzędzie Trybunał odwołał się do art. 2 (1) VI Dyrektywy, wedle którego każde świadczenie usług powinno być zwykle uznawane za odrębne i niezależne a świadczenie złożone w aspekcie gospodarczym nie powinno być sztucznie rozdzielane, by nie pogarszać funkcjonalności systemu VAT. Sąd wskazał, że jeśli dana transakcja składa się z szeregu świadczeń i czynności należy uwzględnić wszystkie okoliczności, w jakich jest dokonywana rozpatrywana transakcja.   Z kolei w wyroku z 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV p-ko Staatssecretaris van Financiën, Trybunał wskazał, że art. 2 (1) VI Dyrektywy należy interpretować w ten sposób, że (...) jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako konsumenta przeciętnego, są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą one w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania podatku od wartości dodanej.   W kontekście powyższego podkreślić ponadto należy, że – zdaniem Wnioskodawcy – VAT jest podatkiem o charakterze ekonomicznym i treść stosunku prawnego ma dla niego znaczenie drugorzędne. Zatem okoliczność, że w danej transakcji np. dochodzi do zawarcia dwóch lub więcej umów lub też da się wyodrębnić dwa lub więcej stosunków prawnych, nie ma decydującego znaczenia. Ważne jest, czy ekonomiczne świadczenie jest jednolite.   Zdaniem Wnioskodawcy, w nakreślonych okolicznościach faktycznych, będzie świadczył on usługi kompleksowe. Poszczególne elementy składowe usługi są nie tylko komplementarne względem siebie, lecz także niezbędne i umożliwiają realizację celu usługi, tj. wsparcia Inwestora w procesie budowlanym i odciążenia go z obowiązków związanych z bieżącym monitorowaniem, kontrolowaniem i zarządzaniem przebiegiem tego procesu. Usługi Wnioskodawcy świadczone będą w ramach pakietów rozliczanych ryczałtowo w stosunku miesięcznym. Kluczowa jest także analiza celu dokonania transakcji po stronie samego kontrahenta Wnioskodawcy. Jeżeli z jego perspektywy istnieje jeden istotny element świadczenia, a pozostałe mają charakter wtórny lub pomocniczy, mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, którego podział byłby sztuczny. Analizując te czynności składające się na Usługę, można stwierdzić, że stanowią one – zdaniem Wnioskodawcy – świadczenie kompleksowe z następujących powodów: (…). (…) oraz (…) stanowią integralną część kontroli jakości i monitorowania postępu projektu. Zapewniają one bieżącą informację zwrotną, która jest niezbędna do podejmowania świadomych decyzji i wprowadzania ewentualnych korekt. (…). Udział w istotnych etapach budowy, takich jak (…), oraz (…), pozwala na zachowanie pełnej transparentności i kontrolę nad krytycznymi momentami procesu budowlanego. (…). (…) oraz (…), jak również (…), obejmuje nie tylko aspekty techniczne, ale również prawne i administracyjne. Umożliwia to Inwestorowi skoncentrowanie się na kluczowych decyzjach strategicznych, podczas gdy Wnioskodawca zajmuje się szczegółami operacyjnymi. (…) daje Inwestorowi bezpieczeństwo i wsparcie w podejmowaniu kluczowych decyzji oraz zasadności określonych rozwiązań, a tym samym przyczynia się do sprawnego przebiegu procesu budowlanego. (…). Konsultacje dotyczące (…) oraz (…), jak również sugestie dotyczące (…), wspierają Inwestora w podejmowaniu decyzji, które wpływają na ostateczny wygląd i funkcjonalność inwestycji. (…). Zapewnienie (…), jak również (…), są istotne dla zachowania wysokiej jakości wykonania oraz zgodności z założeniami projektowymi.   Powyższe czynności, składające się na usługę, są wzajemnie powiązane i zależne od siebie, tworząc spójny i zintegrowany system wsparcia Inwestora w procesie budowlanym. Kompleksowość świadczonej usługi polega na tym, że poszczególne czynności nie mogą być efektywnie wykonywane w oderwaniu od siebie – ich połączenie zapewnia pełne wsparcie i nadzór nad całym procesem budowlanym, co minimalizuje ryzyko błędów, opóźnień i problemów jakościowych. Dlatego też opisane powyżej usługi stanowią jedno, kompleksowe świadczenie, które zapewnia całościowe wsparcie Inwestora w procesie budowlanym. Jednocześnie tylko jako całość usługa ma znaczenie dla kontrahenta, bowiem tylko jako całość Usługa zapewnia przeniesienie z Inwestora na rzecz Wnioskodawcy opieki nad procesem budowlanym w sposób, który pozwoli nabywcy usługi przeprowadzić ten proces do końca transparentnie, profesjonalnie i w zaufaniu do jakości wykonywanych prac oraz rzeczywistego i adekwatnego charakteru ponoszonych wydatków. W świetle powyższego opisane we wniosku usługi stanowią – zdaniem Wnioskodawcy – jedno kompleksowe świadczenie opodatkowane 23% stawką VAT, z uwagi na brak możliwości zastosowania stawki niższej (brak ujęcia tej usługi w załącznikach ustawy o VAT, czy aktach wykonawczych do tej ustawy). Jednocześnie w ocenie Wnioskodawcy nie ma wobec usługi zastosowania wyłączenie z art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy o VAT.   W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca przesłał (…). (…).   Z kolei w uzupełnieniu z dnia 24 września 2024 r. Wnioskodawca wskazał, że:   Przedmiotem wniosku są zadania określone w (…) umowy, które w ocenie Wnioskodawcy składają się na świadczenie kompleksowe, które podlega opodatkowaniu podatkiem VAT w wysokości 23%, a jednocześnie korzysta ze zwolnienia z opodatkowaniem VAT do kwoty 200.000 zł. Ujmując inaczej – to świadczenie kompleksowe, na którą składają się różnego rodzaju czynności (określone w (…) umowy).   W ocenie Wnioskodawcy poszczególne czynności wchodzące w zakres świadczenia wykonywanego na podstawie przesłanej umowy są ze sobą tak ściśle związane, że w aspekcie gospodarczym tworzą obiektywnie jedną całość nabywaną nierozłącznie. Charakter usługi polega na kompleksowym wsparciu Inwestora i wyręczaniu go we wszelkich elementach, których nie musi wykonywać samodzielnie, a które nie wymagają specjalistycznej wiedzy i uprawnień (np. rola kierownika budowy uzależniona jest od posiadania określonych uprawnień). Usługa, którą Wnioskodawca chce świadczyć obejmuje wszelkie aspekty, które mogą wymagać podjęcia działań przez Inwestora. Związek polega zatem na objęciu usługą całego wachlarza aktywności, które musi podjąć Inwestor w procesie budowy, a jednocześnie nie wymagają osobistego jego osoby, a także posiadania wymaganych prawem kwalifikacji. Tym samym objęcie usługą wszelkich aktywności Inwestora tworzy z poszczególnych czynności jedną usługę kompleksową wspierającą Inwestora na wszelkich etapach inwestycji. Świadczenie bowiem poszczególnych czynności jako osobnych usług nie generowałoby po stronie Inwestora korzyści płynących z kompleksowego wsparcia w ramach tego, co oferuje Wnioskodawca.   Zgodnie z zasadą swobody umów każda z wymienionych czynności może być przedmiotem odrębnej umowy, jednakże ze względu na m.in. skalę zamierzenia inwestycyjnego, koszty, trudności związane z zawieraniem indywidualnych umów na każdą tego typu czynność powodują, iż z punktu widzenia Inwestora świadczenie ma znaczenie jako całość. Inaczej ujmując, Inwestor wybierze całe świadczenie albo nic, gdyż zawieranie odrębnych umów na każdą czynność jest nieracjonalne z punktu widzenia kosztów, skali oraz ze względu na organizację budowy. Nie zajdzie bowiem wówczas korzyść dla Inwestora w postaci oszczędności czasu i niższej ceny usługi kompleksowej.   W ocenie Wnioskodawcy wykonywane przez niego czynności z punktu widzenia Inwestora tworzą jednolitą całość. Całość ta przejawia się w kompleksowości, tj. objęciu zakresem usługi kompleksowej możliwie najszerszego zakresu zadań, które stoją przed Inwestorem na etapie budowy. Z punktu widzenia Inwestora nie miałoby gospodarczego uzasadnienia wyodrębnianie poszczególnych czynności do odrębnych usług, gdyż korzyść płynąca z nich zostałaby skonsumowana przez konieczność zawierania licznych umów, współpracy z licznymi podmiotami, a także płacenia drożej za czynności wykonywane oddzielenie. Inwestor nie odniósł by wówczas takiej korzyści jaką niosłoby zawarcie usługi objętej wnioskiem.   (…) Świadczenia Wnioskodawcy będą skierowane na rzecz osób budujących/wykańczających swoje domy, którzy ze względu na pracę i życie osobiste nie będą chcieli lub nie będą mogli samodzielnie doglądać budowy. Jest to również oferta skierowana do osób, które potrzebują wsparcia specjalisty w zakresie kontaktów z wykonawcami oraz zawieranych umów – osoby takie nie mają z reguły wiedzy o swoich prawach i możliwościach ich egzekwowania od ekip budowlanych.   Oczekiwaniem Inwestora będzie zmniejszenie zakresu spraw, którymi musi się zajmować w związku z budową i oszczędność czasu, a także wsparcie go przy prawnych aspektach realizowanej budowy (tak z organami administracji jak i wykonawcami).   Celem realizacji świadczenia jest oszczędność czasu Inwestora oraz odciążenie go od bieżącego nadzorowania budowy, a także zapewnienie mu poczucia bezpieczeństwa poprzez wsparcie z zakresu prawa.   Świadczenie wykonywane będzie podczas trwania procesu budowy, tj. począwszy od pierwszych decyzji związanych z wyborem projektu i podpisywaniem umowy z projektantem, poprzez etap postępowania administracyjnego, etap wykonawczy, kończąc na ewentualnej korespondencji przedsądowej z nierzetelnym wykonawcą (gdyby takowy się pojawił).   Przy czym etap na jakim nastąpi rozpoczęcie oraz zakończenie usług zależy od decyzji Inwestora, gdyż może on swobodnie decydować o tym, kiedy chce nawiązać współpracę, a kiedy ją zakończyć.   Wykonywanie świadczenia przez Wnioskodawcę z punktu widzenia przepisów nie wymaga specjalistycznej wiedzy, wykształcenia, umiejętności i uprawnień.   Wnioskodawca będzie ponosił odpowiedzialność cywilnoprawną wobec Inwestora na podstawie przepisów regulujących odpowiedzialność za niewykonanie lub niewłaściwe wykonanie zobowiązania. Brak w tym przypadku reguł szczególnych względem tego co wynika z kodeksu cywilnego, tj. zastosowanie znajdzie art. 471 i n. kodeksu cywilnego.   Wnioskodawca może występować w charakterze pełnomocnika w przypadku postępowań wobec gestorów sieci oraz w przypadku postępowania administracyjnego. Nie jest to jednak niezbędne, gdyż występowanie w charakterze pełnomocnika będzie wynikało wyłącznie z wyraźnej woli Inwestora. Do pozostałych czynności nie będzie konieczne pełnomocnictwo.   Stawka za wykonywaną usługę kompleksową będzie miała charakter ryczałtowy. W zależności od oczekiwań ze strony Inwestora ryczałt będzie obejmował określoną liczbę wizyt/godzin w zakresie poszczególnych czynności (…). Ryczałt będzie miał charakter miesięczny, a liczba wizyt/godzin w zakresie poszczególnych czynności wskazana będzie w umowie. Liczba godzin na poszczególne czynności wynikać będzie z oczekiwań klienta i powiązana będzie z wysokością ryczałtu.    W przypadku przekroczenia liczby wizyt/godzin w jednym lub kilku obszarach, możliwe będzie świadczenie usług ponad wartość ryczałtu. Wymagać to będzie (…).   Stawka za „(…)” będzie skalkulowana jako liczba godzin świadczonych usług ponad wartości wynikające z ryczałtu, pomnożonych przez stawkę godzinową (…). Wysokość stawki godzinowej uzależniona będzie od negocjacji/decyzji biznesowych Wnioskodawcy i Inwestora.   Pod pojęciem „(…)” należy rozumieć obowiązek Inwestora, by (…).   Wnioskodawca nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej.   Świadczenie będące przedmiotem wniosku nie jest realizowane w powiązaniu z wykonywaną przez Wnioskodawcę działalnością gospodarczą, gdyż Wnioskodawca nie prowadzi obecnie działalności gospodarczej.   Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi)   Na wstępie należy zaznaczyć, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych.   Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem kompleksowym, powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Z kolei czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej.   Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego.   Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”.   Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: -          w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku), -          w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku).   Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38).   Stanowisko takie przedstawiła również Rzecznik Generalna Juliane Kokott w opinii z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributaria e Aduaneira (ECLI:EU:C:2020:855) wskazując, że: „Pkt 22 W przypadku jednego świadczenia złożonego, kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (13). Trybunał ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne (14), a tym samym istotę danej transakcji (15), »z punktu widzenia przeciętnego konsumenta« (16). Pkt 23 Decydującym czynnikiem jest zatem to, czy przeciętny konsument (tj. przeciętny świadczeniobiorca) postrzega otrzymane świadczenie jako wiele niezależnych świadczeń, czy też jedno pojedyncze świadczenie. Kluczowym kryterium jest w tym przypadku powszechny odbiór, a więc to, co rozumie pod tym ogół ludności. Ustanawiając kryterium »przeciętnego konsumenta«, Trybunał posługuje się typizacją, którą stosuje również w innych obszarach prawa (17). Pkt 24 W swoim orzecznictwie Trybunał opracował różne wskazówki dotyczące kwalifikacji zespołów świadczeń i czynności dla celów opodatkowania VAT. Są to nierozerwalność poszczególnych elementów świadczenia (pkt 25 i nast.), niezależny dostęp do świadczeń (pkt 29), gospodarczy cel świadczenia (pkt 30, 31) oraz odrębne rozliczenie (pkt 32, 33). Pkt 25 Cechą charakterystyczną jednego świadczenia złożonego jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów (18). W przypadku jednego świadczenia złożonego poszczególne jego elementy stapiają się ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie, w związku z czym w powszechnym odbiorze występuje tylko jedno pojedyncze świadczenie. (…) Pkt 27 Z punktu widzenia przeciętnego konsumenta w przypadku jednego świadczenia złożonego jego poszczególne elementy tracą swoją niezależność i ustępują nowemu świadczeniu sui generis. Ocenie podlega wówczas wyłącznie to jedno pojedyncze świadczenie w całości. Waga poszczególnych elementów świadczenia słusznie nie ma tu znaczenia. (…) Pkt 32 Jeżeli za zespół świadczeń i czynności ustala się cenę łączną, w świetle orzecznictwa Trybunału jest to również wskazówka świadcząca o istnieniu jednego świadczenia złożonego (30). Odwrotnie natomiast: uzgodnienie odrębnych cen za poszczególne elementy świadczenia również jest jedynie wskazówką przemawiającą za istnieniem kilku niezależnych świadczeń (31). Odrębna wycena może bowiem w indywidualnych przypadkach polegać też tylko na wewnętrznym wyliczeniu świadczeniodawcy”.   Jednym z decydujących czynników uznania usługi za „świadczenie kompleksowe” jest zatem także to, czy przeciętny konsument (tj. przeciętny świadczeniobiorca) postrzega otrzymane świadczenie jako wiele niezależnych świadczeń, czy też jedno pojedyncze świadczenie. Kluczowym kryterium w tym przypadku jest powszechny odbiór, a więc to, co rozumie pod tym ogół ludności. Cechą charakterystyczną jednego świadczenia kompleksowego jest nierozerwalność jego poszczególnych elementów. Również w sytuacji, gdy świadczeniobiorca nie może otrzymać jednego elementu świadczenia bez innego, przemawia to za jednym świadczeniem kompleksowym. Ponadto wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia kompleksowego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji. Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia kompleksowego. W świetle orzecznictwa TSUE jedno świadczenie kompleksowe występuje zatem wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu.   Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia.   Wnioskodawca na podstawie zawartej umowy wspierał Inwestora podczas budowy/wykańczania swojego domu, ponieważ ze względu na pracę i życie osobiste nie będzie chciał lub nie będzie mógł on samodzielnie doglądać budowy. W ramach tego świadczenia Wnioskodawca będzie wykonywał następujące czynności: (…).   W przedmiotowej sprawie, dla oceny czy mamy do czynienia z jedną usługą, czy ze świadczeniem kompleksowym oraz dla prawidłowej identyfikacji tego świadczenia istotne jest ustalenie celu zawieranej umowy pomiędzy Wnioskodawcą a Inwestorem.   Tutejszy organ dokonał zatem analizy wniosku, jego uzupełnień oraz zapisów projektowanej Umowy.   Z dokonanej przez tutejszy organ analizy materiału dowodowego wynika, że: ·         w ramach Umowy Inwestor zleci Wnioskodawcy kompleksowe wsparcie w procesie budowlanym; ·         Inwestorowi zależy na objęciu przez Wnioskodawcę całego wachlarza aktywności, które musiałby podjąć sam w procesie budowy, a jednocześnie nie wymagają one osobistego jego udziału, a także posiadania specjalistycznych kwalifikacji; ·         oczekiwaniem Inwestora będzie zmniejszenie zakresu spraw, którymi musi zajmować się osobiście w związku z budową i oszczędność czasu, a także wsparcie go przy prawnych aspektach realizowanej budowy (w kontaktach z organami administracji, gestorami sieci jak i wykonawcami robót); ·         usługi Wnioskodawcy świadczone będą w ramach pakietów rozliczanych ryczałtowo w stosunku miesięcznym.   Zdaniem tutejszego organu, w tej konkretnej sprawie Inwestor (osoba budująca/wykańczająca swój dom, która ze względu na pracę i życie osobiste nie będzie chciała lub nie będzie mogła samodzielnie doglądać budowy) dąży do nabycia jednego świadczenia, w ramach którego realizowane będą przez Wnioskodawcę różne czynności związane z procesem budowy.   Treść zapisów projektowanej Umowy w związku z przedstawionym przez Wnioskodawcę opisem sprawy jednoznacznie wskazuje, że poszczególne czynności wykonywane przez Wnioskodawcę będą prowadzić do realizacji określonego celu, tj. pełnego wsparcia Inwestora w procesie budowlanym. W analizowanej sprawie cel ten będzie realizowany nie tylko poprzez (…). Wszystkie te czynności wykonywane przez Wnioskodawcę w ramach świadczenia mają zapewnić pełne wsparcie i nadzór nad całym procesem budowlanym. Inwestor zainteresowany jest zatem osiągnięciem celu, o którym mowa powyżej, a nie wykonaniem przez Wnioskodawcę poszczególnych czynności.   Zdaniem tutejszego organu – ze względu na specyfikę oraz wspólny cel wykonywanych przez Wnioskodawcę czynności, a przede wszystkim oczekiwania Inwestora – czynności wykonywane na podstawie projektowanej Umowy będą świadczeniem kompleksowym. Będą one podejmowane przez Wnioskodawcę w celu należytego wykonania przedmiotu zawieranej umowy i stworzą obiektywnie jedno, nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Czynności te będą funkcjonalnie i ekonomicznie (gospodarczo) powiązane. Z uwagi na to, że ich wspólnym celem będzie kompleksowe i wieloaspektowe wsparcie Inwestora w procesie budowlanym, jeden wykonawca wszystkich tych czynności w osobie Wnioskodawcy, może zagwarantować prawidłowe wykonanie założonego celu.    Rola Wnioskodawcy nie będzie sprowadzać się jedynie do roli wykonawcy poszczególnych świadczeń, ale będzie on odpowiedzialny za całościowe wsparcie Inwestora w całym procesie budowlanym, stanowiącym – ze względu na swoją specyfikę – ciąg powiązanych ze sobą czynności prowadzących do jednego, wspólnego celu. Co ważne, Inwestor zainteresowany jest przede wszystkim osiągnięciem tego celu, a wszystkie elementy składające się na przedmiotowe świadczenie w równym stopniu służą wykonaniu tego świadczenia jako całości. Wobec powyższego, żadnej z części składowych analizowanego świadczenia kompleksowego nie można uznać za usługę główną (dominującą), gdyż wszystkie czynności są tak samo ważne, aby zrealizować wskazany cel.   Podsumowując, w analizowanej sprawie za świadczenie kompleksowe należy uznać wszystkie opisane czynności stanowiące przedmiot umowy zawieranej pomiędzy Wnioskodawcą (wykonawcą) a Inwestorem, gdyż są one tak samo ważne dla realizacji wyznaczonego celu oraz stapiają się ze sobą, tworząc nowe, niezależne świadczenie (sui generis), tzn. usługę kompleksową – „usługę wsparcia Inwestora w procesie budowlanym”. W takiej sytuacji, ocenie podlega wyłącznie jedno świadczenie w całości.   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Do celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług w zakresie świadczonych usług należy stosować Polską Klasyfikację Wyrobów i Usług wprowadzoną rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 4 września 2015 r. w sprawie Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU) (Dz. U. z 2015 r., poz. 1676, z późn. zm.).   Podstawowe cele, konstrukcję i sposób posługiwania się Polską Klasyfikacją Wyrobów i Usług oraz jej interpretację wskazują zasady metodyczne Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) zawarte w ww. rozporządzeniu.   Zasady metodyczne stanowią integralną część klasyfikacji. Zawarte w nich postanowienia obowiązują przy jej interpretacji i stosowaniu (pkt 1.3).   Zgodnie z pkt 1.2 zasad metodycznych, Polska Klasyfikacja Wyrobów i Usług (PKWiU 2015) składa się z: -         niniejszych zasad metodycznych, -         uwag do poszczególnych sekcji, -         schematu klasyfikacji.   Natomiast schemat klasyfikacji – jak wskazano w pkt 1.4 zasad metodycznych – stanowi wykaz grupowań i obejmuje: -         symbole grupowań, -         nazwy grupowań.   Stosownie do pkt 5.3.2 zasad metodycznych, każdą usługę należy zaliczać do odpowiedniego grupowania zgodnie z jej charakterem, niezależnie od symbolu PKD, pod którym został zaklasyfikowany w krajowym rejestrze urzędowym podmiotów gospodarki narodowej REGON podmiot gospodarczy wykonujący usługę.   W pkt 7.6 zasad metodycznych zawarto ogólne reguły klasyfikowania usług. I tak, na podstawie pkt 7.6.2, gdy przeprowadzona analiza opisu wykonywanych czynności wskazuje na możliwość zaliczenia usługi do dwóch lub kilku grupowań, należy przyjąć następujące reguły klasyfikowania, z tym jednak, że porównywać można jedynie grupowania tego samego poziomu hierarchicznego: -         grupowanie, które zawiera bardziej dokładny opis czynności, powinno być uprzywilejowane (wybrane) w stosunku do grupowania zawierającego opis ogólny, -         usługa złożona, składająca się z kombinacji różnych czynności, której nie można zaklasyfikować zgodnie ze wskazanym sposobem, powinna być zaklasyfikowana jak usługa, która nadaje całości zasadniczy charakter, -         usługę, której nie można zaklasyfikować zgodnie z (tiret 1, 2) należy zaklasyfikować w grupowaniu odpowiednim dla usługi o najbardziej zbliżonym charakterze.   Zgodnie z tytułem, Sekcja M Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług obejmuje „USŁUGI PROFESJONALNE, NAUKOWE I TECHNICZNE”.   Zgodnie z wyjaśnieniami do Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), sekcja M obejmuje: -        usługi prawne, -        usługi rachunkowo-księgowe i w zakresie audytu, -        usługi doradztwa podatkowego, -        usługi firm centralnych (head offices), -        usługi doradztwa związane z zarządzaniem, -        usługi architektoniczne i inżynierskie i związane z nimi doradztwo techniczne, -        usługi w zakresie badań i analiz technicznych, -        usługi w zakresie badań naukowych i prac rozwojowych, -        usługi reklamowe, -        usługi badania rynku i opinii publicznej, -        usługi fotograficzne, -        usługi tłumaczeń pisemnych i ustnych, -        usługi w zakresie prognozowania pogody i usługi meteorologiczne, -        pozostałe usługi profesjonalne, naukowe i techniczne wymagające wiedzy specjalistycznej, -        usługi weterynaryjne.   Sekcja ta nie obejmuje: -       usług schronisk dla zwierząt gospodarskich, bez zapewnienia opieki weterynaryjnej, sklasyfikowanych w 01.62.10.0, -       usług strzyżenia owiec, sztucznego unasienniania, opieki nad stadem, wypasania cudzego inwentarza, trzebienia kogutów, czyszczenia kojców itp., sklasyfikowanych w 01.62.10.0, -       realizacji projektów budowlanych do sprzedaży, sklasyfikowanej w 41.00, -       wydawania map, atlasów i globusów, w formie drukowanej, sklasyfikowanego w 58.11.15.0 i 58.11.16.0, -       usług związanych z produkcją promocyjnych lub reklamowych filmów i nagrań wideo, sklasyfikowanych w 59.11.12.0, -       usług projektowania księgowych systemów informatycznych, sklasyfikowanych w 62.01.1, -       usług holdingów finansowych, sklasyfikowanych w 64.20.10.0, -       usług sporządzania list adresowych i obsługi poczty, sklasyfikowanych w 82.19.12.0, -       usług związanych z organizacją targów, wystaw i kongresów, sklasyfikowanych w 82.30.1, -       prowadzenia państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego oraz prowadzenia państwowych ewidencji, sklasyfikowanego w 84.13.1, -       usług sądów i prokuratury, sklasyfikowanych w 84.23.11.0, -       usług schronisk dla zwierząt domowych, bez zapewnienia opieki weterynaryjnej, sklasyfikowanych w 96.09.11.0.   W sekcji M zawarty jest m.in. dział 71 „USŁUGI ARCHITEKTONICZNE I INŻYNIERSKIE; USŁUGI W ZAKRESIE BADAŃ I ANALIZ TECHNICZNYCH”, który obejmuje: -        usługi w zakresie architektury, inżynierii oraz opracowywanie projektów, sprawowanie nadzoru budowlanego, -        usługi w zakresie usług mierniczych i kartograficznych, -        badania właściwości fizycznych, analizy chemiczne i pozostałe badania.   Biorąc pod uwagę charakter usługi kompleksowej będącej przedmiotem wniosku, należy stwierdzić, że spełnia ona kryteria i posiada właściwości dla usług objętych działem PKWiU 71 „USŁUGI ARCHITEKTONICZNE I INŻYNIERSKIE; USŁUGI W ZAKRESIE BADAŃ I ANALIZ TECHNICZNYCH”.    Klasyfikacja została dokonana zgodnie z zasadami metodycznymi Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług (PKWiU 2015), zwłaszcza z uwzględnieniem pkt 5.3.2 tych zasad.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23%.   Ustawodawca dla usługi kompleksowej klasyfikowanej według PKWiU 2015 do działu 71 ani w ustawie, ani w aktach wykonawczych wydanych na jej podstawie, nie przewidział obniżonej stawki podatku. Zatem właściwą stawką dla opodatkowania usługi będącej przedmiotem wniosku jest stawka podatku od towarów i usług w wysokości 23%, na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 1 ustawy.   Informacje dodatkowe   W związku ze stwierdzeniem Wnioskodawcy, że „(…)”, należy zauważyć że niniejsza decyzja rozstrzyga wyłącznie – zgodnie z deklaracją Wnioskodawcy – w zakresie klasyfikacji oraz stawki podatku VAT dla świadczenia polegającego na wsparciu w procesie budowlanym, nie rozstrzyga natomiast kwestii ewentualnego zwolnienia wykonywanego świadczenia na podstawie art. 113 ust. 1 i 9 ustawy oraz wyłączenia o którym mowa w art. 113 ust. 13 pkt 2 ustawy. Kwestie te mogą być rozstrzygnięte tylko w toku postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej, wszczynanego z wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej (druk ORD-IN).   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -     podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -     świadczenie kompleksowe, będące przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).     Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -     klasyfikacja towaru/usługi, lub -     stawka podatku właściwa dla towaru/usługi lub -     podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 Ordynacji podatkowej.   POUCZENIE    Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w zw. z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie: https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).