0112-KDSL2-2.440.50.2025.3.EZW

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS)   Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2024 r., poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej ustawą, po rozpatrzeniu wniosku (…) z dnia 5 lutego 2025 r. (data wpływu 5 lutego 2025 r.), uzupełnionego pismami z dnia 11 marca 2025 r. (data wpływu 13 marca 2025 r.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową.   Przedmiot wniosku: usługa – wspólne zaprojektowanie przez Wnioskodawcę i jego pracownika tatuażu, a następnie wykonanie go na skórze klienta przez pracownika Wnioskodawcy   Opis usługi: Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi salon tatuażu. W ramach tej działalności Wnioskodawca wraz ze swoim pracownikiem wspólnie wykonują projekt tatuażu, będąc współtwórcami w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wzór projektowany jest przez Wnioskodawcę i jego pracownika wspólnie, na podstawie pomysłu klienta. Po uzyskaniu akceptacji projektu przez klienta tatuaż wykonywany jest przez pracownika Wnioskodawcy na nośniku, jakim jest skóra klienta. Przesłany projekt tatuażu, wykonany przez Wnioskodawcę wraz z pracownikiem w ramach usługi będącej przedmiotem wniosku, jest przejawem działalności twórczej oraz ma indywidualny charakter. W przesłanym projekcie tatuażu zawarte są motywy (…). Projekt przedstawia (…). (…). Tatuaż wykonany jest w (…). (…). Jak wskazał Wnioskodawca, projekt tatuażu jest efektem indywidualnego procesu twórczego, który obejmuje koncepcyjne opracowanie wzoru, kompozycję (…), za której kształt i umiejscowienie (…) odpowiada Wnioskodawca i (…), który został zaprojektowany przez pracownika. Układ linii, dobór palety (…) oraz elementów estetycznych wykonany jest zgodnie z wizją artystyczną Wnioskodawcy. Sam tatuaż stanowi jedną całość, bez jednego bądź drugiego elementu tatuaż nie będzie spełniał wymagań klienta. Tatuaż nie jest kopią ani powieleniem żadnego innego wzoru. Wzór tatuażu jest projektem indywidualnym, unikatowym, który dostosowany jest do preferencji klienta. Wnioskodawca zawiera z klientami umowę w formie pisemnej, na podstawie której klient nabywa autorskie prawo majątkowe do korzystania z wzoru tatuażu i rozporządzania nim bez ograniczeń terytorialnych na polu eksploatacyjnym umożliwiającym obrót egzemplarzem, na którym wzór tatuażu utrwalono. Ponadto klient nabywa swobodę korzystania z wzoru tatuażu, czyli jego publiczne wystawianie, a także publiczne udostępnianie wzoru tatuażu oraz jego pojedynczych elementów. Z tytułu zbycia majątkowych praw autorskich do utworu Wnioskodawcy należy się uzgodnione indywidualnie honorarium.   Rozstrzygnięcie: Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania   Stawka podatku od towarów i usług: 8%   Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy   Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług   UZASADNIENIE   W dniu 5 lutego 2025 r. Wnioskodawca złożył wniosek o wydanie WIS w zakresie sklasyfikowania ww. usługi na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. Wniosek uzupełniono w dniu 13 marca 2025 r. o doprecyzowanie opisu usługi oraz przesłanie dokumentów i projektu tatuażu.   W treści wniosku przedstawiono następujący szczegółowy opis usługi:   Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi studio tatuażu (zakwalifikowanych w Polskiej Klasyfikacji Działalności pod numerem 96.09.Z („Pozostała działalność usługowa, gdzie indziej niesklasyfikowana”, która obejmuje działalność salonów tatuażu)) według PKD z roku 2007 i 96.99.Z według PKD obowiązującego od stycznia 2025 roku. W ramach tej działalności Wnioskodawca wykonuje zarówno samodzielne projekty na zamówiony klienta wzór tatuażu, jak również projektuje wzory tatuażu wspólnie, wraz ze swoim pracownikiem, będąc współautorem przygotowywanego wzoru tatuażu, a następnie po uzyskaniu akceptacji projektu tatuażu przez klienta, jego pracownik wykonuje wspólnie zaprojektowany tatuaż na nośniku jakim jest skóra klienta. (…). Ten wniosek dotyczy sytuacji, kiedy Wnioskodawca wykonuje projekt tatuażu wspólnie ze swoim pracownikiem. Każdy zamówiony przez klienta tatuaż jest utworem, tzn. przejawem działalności twórczej Wnioskodawcy i jego pracownika o indywidualnym charakterze, w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W ocenie Wnioskodawcy, Wnioskodawca wraz z pracownikiem świadczą usługę, będącą przedmiotem wniosku jako twórcy w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, w wyniku której powstaje dzieło będące utworem w rozumieniu wskazanej ustawy. Każdy wykonywany przez Wnioskodawcę i pracownika wzór tatuażu jest nowym wytworem ich intelektu, indywidualnym utworem plastycznym, cechującym się znaczącymi różnicami w porównaniu z uprzednio zaprojektowanymi tatuażami (utworami). Tatuaże nie są i nie będą kopią istniejących, ogólnodostępnych wzorów tatuażu stworzonych przez osoby trzecie, a ich wykonanie nie będzie się sprowadzać do mechanicznego odwzorowania wzoru. Wnioskodawca wraz z pracownikiem samodzielnie projektują każdy wzór tatuażu i – w jego ocenie – każdy zaprojektowany przez nich wzór spełnia kryteria do uznania go za utwór według ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Dodatkowo warto podkreślić, że pomimo istnienia zjawiska twórczości równoległej wykonanie w przyszłości takiego samego tatuażu przez inną osobę/osobę trzecią jest praktycznie niemożliwe, szczególnie jeśli utwór został wykonany przez dwie osoby, Wnioskodawcę i jego pracownika. Wzory są projektowane przez Wnioskodawcę i jego pracownika wspólnie, na podstawie pomysłu klienta (wybranej przez niego tematyki), ale to Wnioskodawca i jego pracownik zamieniają wspólnie pomysł klienta w określony utwór plastyczny poprzez zaprojektowanie m.in.: ogólnej kompozycji, kształtów, kolorystyki, światłocienia, dynamiki, czy kreacji twórczej przedstawionych postaci/obiektów w swoich indywidualnych stylach. Projektowanie wzoru tatuażu odbywa się na papierze albo tablecie. Projektowanie jest poprzedzone wstępnym omówieniem projektu przez Wnioskodawcę i pracownika. Następnie powstaje wstępny szkic projektu, który jest tworzony wspólnie, np. w ten sposób, że Wnioskodawca nanosi korekty na wstępny projekt poprzez dodanie twórczych elementów, usunięcie danych elementów, czy zmianę kompozycji, czy kolorystyki (najczęściej są to zmiany we wszystkich wymienionych obszarach). Wnioskodawca i pracownik są współtwórcami w rozumieniu art. 9 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, co oznacza, że prawo autorskie przysługuje im wspólnie. Finalnie każdy wykonywany przez Wnioskodawcę i pracownika wzór tatuażu jest nowym wytworem ich intelektu, indywidualnym utworem plastycznym, cechującym się znaczącymi różnicami w porównaniu z uprzednio zaprojektowanymi tatuażami (utworami). Tatuaże nie są i nie będą kopią istniejącego, ogólnodostępnego wzoru tatuażu stworzonego przez osoby trzecie, a ich wykonanie nie będzie się sprowadzać do mechanicznego odwzorowania wzoru. Po zakończeniu etapu projektowania wzoru tatuażu Wnioskodawca uzyskuje zgodę klienta na wykonanie tego konkretnego wzoru tatuażu na skórze klienta. Wnioskodawca zawiera z klientami studia tatuażu umowę w formie pisemnej. W umowie pisemnej Wnioskodawca przenosi na klienta zlecającego zaprojektowanie i wykonanie tatuażu prawa majątkowe do zaprojektowanego wzoru tatuażu. Jak wynika z umowy – tatuaż będzie posiadał indywidualny charakter i będzie stanowił utwór w rozumieniu art. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do którego zostaną przekazane prawa autorskie majątkowe na wskazanych w umowie polach eksploatacji za uzgodnione indywidualnie w umowie honorarium. Po podpisaniu umowy w formie pisemnej, z dniem przyjęcia wzoru tatuażu klient nabywa prawo autorskie majątkowe do korzystania z wzoru tatuażu i rozporządzania nim bez ograniczeń terytorialnych na polu eksploatacyjnym umożliwiającym obrót egzemplarzem, na którym wzór tatuażu utrwalono i swobodne korzystanie z wzoru tatuażu, czyli jego publiczne wystawianie, a także publiczne udostępnianie wzoru tatuażu oraz jego pojedynczych elementów, w tym również w taki sposób, aby klient i osoby, którym udostępni wzór tatuażu mogły mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie wskazanym przez klienta przy wybraniu wszelkich dostępnych technik, w tym wykorzystywanie w Internecie i innych sieciach komputerowych, w szczególności zamieszczanie zdjęć z wykonanym wzorem tatuażu lub jego pojedynczych elementów na stronach internetowych oraz wszelkiego rodzaju urządzeniach stacjonarnych lub mobilnych, takich jak komputery, laptopy, tablety, smartfony i inne urządzenia.   Osoby, które współtworzą z Wnioskodawcą projekt tatuażu są zatrudniane na podstawie umowy o prace na stanowisku tatuator. Zdarza się również, że osoby, które współpracują ze studiem dorywczo/nieregularnie są zatrudniane na podstawie umowy zlecenia, również mając obowiązki na stanowisku tatuatora. W relacji służbowej pracownik i zleceniobiorca są podwładnym Wnioskodawcy. Obowiązek współtworzenia wzoru tatuażu przez pracownika wynika z zaakceptowanego przez tatuatora opisu stanowiska, sama umowa o pracę (czy zlecenie) jest umową standardową, zawierającą dane wymagane przez prawo i wskazanie stanowiska: tatuator. Niemniej warto zwrócić uwagę, że obowiązek współtworzenia wzoru pomaga w rozwoju umiejętności tatuatora, ponieważ Wnioskodawca sam jest doświadczonym tatuatorem z kreatywnym podejściem. Co więcej obowiązek przyjęcia uwag Wnioskodawcy do projektu i jego udziału wynika wprost z ustawy kodeks pracy i tego, że pracownik jest podwładnym Wnioskodawcy zobowiązanym do wykonywania jego poleceń, jak również tego, że to finalnie Wnioskodawca jest odpowiedzialny za poprawne wykonanie tatuażu.   W dalszej części Wnioskodawca przedstawił swoje stanowisko wraz z uzasadnieniem.   Do ww. pisma Wnioskodawca dołączył: (…)   W wyniku analizy wniosku oraz przesłanej umowy tutejszy organ stwierdził konieczność uzupełnienia wniosku.   W związku z powyższym, pismem z dnia 7 marca 2025 r., znak 0112-KDSL2-2.440.50.2025.1.EZW tutejszy organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia wniosku poprzez przesłanie: 1)  projektu jednego, konkretnego tatuażu wykonanego przez Wnioskodawcę wraz z pracownikiem w ramach usługi będącej przedmiotem wniosku, w formie w jakiej jest on prezentowany klientowi; 2)  kopii aktualnie obowiązującej umowy (wraz z wszystkimi załącznikami) zawartej przez Wnioskodawcę z klientem na wykonanie tatuażu wskazanego zgodnie z pkt I ppkt 1) wezwania w ramach usługi będącej przedmiotem wniosku. (…) 3)  kopii umowy zawartej pomiędzy Wnioskodawcą a pracownikiem, w ramach której pracownik wspólnie z Wnioskodawcą wykonują projekty tatuaży (dokument w części dotyczącej: danych osobowych i adresowych pracownika oraz wynagrodzenia powinien zostać zanonimizowany).   Ponadto, tutejszy organ prosił o przedstawienie następujących informacji: a)  Czy projekt tatuażu przesłany w odpowiedzi na pkt I ppkt 1) niniejszego wezwania odznacza się oryginalnym, twórczym charakterem? Jeżeli tak, na czym ten oryginalny, twórczy charakter polega? – proszę uzasadnić. b)  Czy projekt tatuażu przesłany w odpowiedzi na pkt I ppkt 1) niniejszego wezwania jest produktem szablonowym, często spotykanym, czy też posiada cechy odróżniające od innych, podobnych produktów? Jeżeli posiada cechy odróżniające, należy je wskazać i opisać. c)  Czy jest statystycznie prawdopodobne sporządzenie w przyszłości takiego samego projektu tatuażu przez inną osobę?   W odpowiedzi na wezwanie tutejszego organu w piśmie z dnia 11 marca 2025 r. Wnioskodawca raz jeszcze podkreślił, że: „Wnioskodawca wraz z pracownikiem świadczą usługę, będącą przedmiotem wniosku jako twórcy w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2509) w wyniku której powstaje dzieło będące utworem w rozumieniu wskazanej ustawy. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór). Tatuaże wykonywane przez Wnioskodawcę i pracownika posiadają charakter twórczy i indywidualny. Każdorazowo są projektowane wspólnie przez Wnioskodawcę i pracownika. W szczególności wykonywane tatuaże nie stanowią powielenia innych projektów, nie zawierają typowych, powtarzalnych, nieoryginalnych rozwiązań. W wyniku pracy Wnioskodawcy i pracownika powstają utwory chronione prawami autorskimi. I to do Wnioskodawcy należy ta ocena, to on sam wie najlepiej czy stworzył w danym momencie wraz z pracownikiem utwór, a w konsekwencji czy może naliczyć niższy VAT (…). Każdy wykonywany przez Wnioskodawcę i pracownika wzór tatuażu jest nowym wytworem jego intelektu, indywidualnym utworem plastycznym, cechującym się znaczącymi różnicami w porównaniu z uprzednio zaprojektowanymi tatuażami (utworami). Tatuaże nie są i nie będą kopią istniejącego, ogólnodostępnego wzoru tatuażu stworzonych przez osoby trzecie, a ich wykonanie nie będzie się sprowadzać do mechanicznego odwzorowania wzoru. Wnioskodawca wraz z pracownikiem wspólnie projektują każdy wzór tatuażu i każdy zaprojektowany przez nich wzór spełnia kryteria do uznania go za utwór według ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych”.   Do uzupełnienia Wnioskodawca dołączył (…)   Natomiast odpowiadając na pytania tutejszego organu zawarte w wezwaniu z dnia 7 marca 2025 r., Wnioskodawca wskazał co następuje: a) Czy projekt tatuażu przesłany w odpowiedzi na pkt I ppkt 1) niniejszego wezwania odznacza się oryginalnym, twórczym charakterem? Jeżeli tak, na czym ten oryginalny, twórczy charakter polega? – proszę uzasadnić. Odpowiedź: „W pierwszej kolejności należy wskazać, że utwór w rozumieniu prawa autorskiego, a utwór w rozumieniu języka tzw. potocznego (często domyślnie dzieło sztuki) to pojęcia, które nie są tożsame, a pomiędzy którymi co najwyżej może zachodzić stosunek krzyżowania. Utwór nie musi być dziełem sztuki aby być utworem w rozumieniu ustawy i tym samym zasługiwać na ochronę, a przypadku tego wniosku możliwość skorzystania z niższego VAT. (…) jest utworem w rozumieniu ustawy prawo autorskie (a dodatkowo znakiem towarowym), (…) W tym miejscu warto również wspomnieć o teorii kleine Munze tj. »teorii drobnych monet«. Teoria »drobnych monet« odnosi się do stopnia oryginalności wymaganego dla uznania danego wytworu za utwór w rozumieniu prawa autorskiego. Zakłada ona, że nawet niewielki wkład twórczy może wystarczyć do nadania dziełu indywidualnego charakteru i ochrony prawnoautorskiej. Kluczowe jest, że oryginalność nie oznacza absolutnej unikalności – wystarczy, by utwór był wynikiem swobodnej i twórczej działalności autora. Teoria ta podkreśla, że dzieła mogą zawierać elementy wspólne z innymi utworami, jednak istotne jest ich konkretne zestawienie i sposób wyrażenia. W kontekście tatuaży oznacza to, że nawet jeśli pewne motywy są powtarzalne, to ich indywidualna interpretacja przez twórcę czyni je utworami chronionymi. Odpowiadając na pytanie organu, tak projekt tatuażu przesłany w odpowiedzi na niniejsze wezwanie odznacza się oryginalnym, twórczym charakterem (jak każdy autorski projekt tatuażu wnioskodawcy i pracownika), co wynika z następujących przesłanek: 1.  Twórcza kreacja Wnioskodawcy i pracownika – projekt tatuażu jest efektem indywidualnego procesu twórczego, który obejmuje koncepcyjne opracowanie wzoru, kompozycję (…), za której kształt i umiejscowienie (…) odpowiada Wnioskodawca i (…), który został zaprojektowany przez pracownika, układ linii, dobór palety (…) oraz elementów estetycznych zgodnie z wizją artystyczną Wnioskodawcy;2.  Brak mechanicznego odwzorowania – tatuaż nie jest kopią żadnego istniejącego wzoru i nie jest powieleniem żadnego innego utworu, wzór powstał na podstawie autorskiej koncepcji Wnioskodawcy i pracownika;3.  Indywidualne podejście do każdego projektu – przesłany wzór tatuażu został projektowany w sposób unikalny, dostosowany do preferencji klienta, uwzględniający zarówno wymagania estetyczne, jak i techniczne;4.  Styl artystyczny i odróżniające elementy – Wnioskodawca stosuje charakterystyczną kreskę, sposób cieniowania i kompozycję przestrzenną, które nadają jego pracom indywidualny charakter – wprawne oko dostrzeże różny styl w (…) (każdy element został zaprojektowany przez inna osobę);5.  Ustalona postać utworu – projekt jest tworzony na nośniku materialnym (tablet graficzny) przed jego wykonaniem na skórze klienta, co spełnia przesłankę ustalenia utworu w rozumieniu prawa autorskiego. Jednocześnie należy zwróć uwagę organu, że według J. Barta (red.). Prawo autorskie. System Prawa Prywatnego. Tom 13. Wyd. 3, Warszawa 2013: »Traktowanie indywidualnego charakteru jako samodzielnej przesłanki nie jest uzasadnione treścią art. 1 ust. 1 PrAut«. Natomiast w uzasadnieniu wyroku SN z 19.2.2014 r. (V CSK 180/13, Legalis) stwierdzono: »przejawem działalności twórczej jest będący wynikiem samodzielnego wysiłku autora rezultat, różniący się od innych rezultatów, a indywidualny charakter dzieła wyraża się w tym, że odbiega ono od innych przejawów podobnego działania w sposób świadczący o jego swoistości i niepowtarzalności. Fakt, iż możliwe jest uzyskanie analogicznego rezultatu przez różnych autorów, nie przesłanki wykluczającej przypisanie danemu przejawowi działalności twórczej charakteru indywidualnego w rozumieniu art. 1 ust. 1 PrAut«. Podsumowując, projekt tatuażu posiada cechy oryginalności i twórczego charakteru, co oznacza, że spełnia definicję utworu w rozumieniu art. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych”.   b) Czy projekt tatuażu przesłany w odpowiedzi na pkt I ppkt 1) niniejszego wezwania jest produktem szablonowym, często spotykanym, czy też posiada cechy odróżniające od innych, podobnych produktów? Jeżeli posiada cechy odróżniające, należy je wskazać i opisać. Odpowiedź: „Projekt tatuażu nie jest wzorem szablonowym ani powszechnie stosowanym motywem. Jego cechy odróżniające obejmują: 1.  Unikalną kompozycję – każdy projekt, w tym również (...) różni się pod względem układu, proporcji i detali graficznych.2.  Autorski styl rysunku – kreska, cieniowanie, sposób przedstawienia postaci lub obiektów są charakterystyczne dla twórczości Wnioskodawcy i pracownika i wyróżniają się spośród standardowych projektów dostępnych w branży tatuażu.3.  Personalizację – wzór powstaje na podstawie preferencji klienta i nie jest powieleniem wcześniej wykonanych projektów, co nadaje mu indywidualny charakter.4.  Opracowanie estetyczne – Wnioskodawca i pracownik stosują autorskie techniki doboru kolorów/szarości, kontrastu i układu światłocienia, co powoduje, że projekt jest unikatowy, projekt nawiązuje do realizmu ale jednocześnie proporcja (…) jest wyrazem artystycznej interpretacji i wrażliwości”.   c) Czy jest statystycznie prawdopodobne sporządzenie w przyszłości takiego samego projektu tatuażu przez inną osobę? Odpowiedź: „W prawie autorskim istnieje zjawisko twórczości paralelnej czyli tzw. twórczości równoległej (niezwykle rzadkie) i wystąpienie takiego zjawiska nie ma wpływu na to, czy dany utwór jest utworem w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. W tzw. oryginalności wskazanej w ustawie o prawie autorskim i prawach pokrewnych nie chodzi o niepowtarzalność i statystyczne prawdopodobieństwo, którego nikt nie jest w stanie realnie obliczyć, (…). Co więcej utwór Wnioskodawcy i pracownika mogłaby zostać skopiowana przez osobę trzecią i również nie miało by to wpływu na to, że ich wzór tatuażu jest utworem w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, ponieważ to skopiowany utwór byłaby pozbawiony oryginalności – a byłoby to wykonanie takiego samego tatuażu przez inną osobę (…). Niemniej czyniąc zadość procedurom i odpowiadając według oczekiwań organu i jednocześnie zgodnie z prawdą: wykonanie w przyszłości takiego samego tatuażu przez inną osobę/osobę trzecią jest statystycznie bardzo nieprawdopodobne, tak nieprawdopodobne, że praktycznie niemożliwe”. Dodatkowo, w uzupełnieniu wniosku, Wnioskodawca zawarł „Wyjaśnienie dotyczące (…)” o następującej treści: „W związku z uwagami organu dotyczącymi (…) Wnioskodawca wraz z pracownikiem wspólnie projektują każdy wzór tatuażu i każdy zaprojektowany przez nich wzór spełnia kryteria do uznania go za utwór według ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Po zakończeniu etapu projektowania wzoru tatuażu Wnioskodawca uzyskuje zgodę klienta na wykonanie tego konkretnego, indywidualnie zaprojektowanego wzoru tatuażu na skórze klienta. Wnioskodawca zawiera z klientami studia tatuażu umowę w formie pisemnej (…). W umowie pisemnej Wnioskodawca przenosi na klienta zlecającego zaprojektowanie i wykonanie tatuażu prawa majątkowe do zaprojektowanego wzoru tatuażu. Jak wynika z umowy – tatuaż będzie posiadał indywidualny charakter i będzie stanowił utwór w rozumieniu art 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych, do którego zostaną przekazane prawa autorskie majątkowe na wskazanych w umowie polach eksploatacji za uzgodnione indywidualnie w umowie honorarium. Po podpisaniu umowy w formie pisemnej, z dniem przyjęcia wzoru tatuażu klient nabywa prawo autorskie majątkowe do korzystania z wzoru tatuażu i rozporządzania nim bez ograniczeń terytorialnych na polu eksploatacyjnym umożliwiającym obrót egzemplarzem na którym wzór tatuażu utrwalono i swobodne korzystanie z wzoru tatuażu czyli jego publiczne wystawianie, a także publiczne udostępnianie wzoru tatuażu oraz jego pojedynczych elementów, w tym również w taki sposób, aby klient i osoby którym udostępni wzór tatuażu mogły mieć do niego dostęp w miejscu i w czasie wskazanym przez klienta przy wybraniu wszelkich dostępnych technik, w tym wykorzystywanie w Internecie i innych sieciach komputerowych, w szczególności zamieszczanie zdjęć z wykonanym wzorem tatuażu lub jego pojedynczych elementów na stronach internetowych oraz wszelkiego rodzaju urządzeniach stacjonarnych lub mobilnych, takich jak komputery, laptopy, tablety, smartfony i inne urządzenia. Umowa jest wykonywana w sterylnych warunkach studia tatuażu, którego adres jest wskazany w umowie jako miejsce prowadzenia działalności gospodarczej przez wnioskodawcę, na rzecz osoby – klienta, która zleciła Wnioskodawcy zaprojektowanie wzoru tatuażu i przeniesienie go na płótno w postaci jego skóry. Konkretne prawa i obowiązki stron umowy zostały w niej wskazane”.   Jak wynika z analizy przesłanego przez Wnioskodawcę (…).   Uzasadnienie klasyfikacji usługi   Stosownie do brzmienia art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych.   Natomiast stosownie do art. 42a ustawy wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej ,,WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)    opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)    klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)    określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)    stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)    stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4.   Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB lub PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy lub pozycji załącznika do ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie.   Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług   W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1.   Zgodnie z art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138i ust. 4.   Natomiast stosownie do art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)    stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)    stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)    stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%.   W załączniku nr 3 do ustawy zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, pod poz. 63 wskazano, bez względu na symbol PKWiU „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2509) wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”.   Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych (Dz. U. z 2025 r., poz. 24, z późn. zm.), przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   W szczególności, przedmiotem prawa autorskiego – w myśl art. 1 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych – są utwory: 1)    wyrażone słowem, symbolami matematycznymi, znakami graficznymi (literackie, publicystyczne, naukowe, kartograficzne oraz programy komputerowe); 2)    plastyczne; 3)    fotograficzne; 4)    lutnicze; 5)    wzornictwa przemysłowego; 6)    architektoniczne, architektoniczno-urbanistyczne i urbanistyczne; 7)    muzyczne i słowno-muzyczne; 8)    sceniczne, sceniczno-muzyczne, choreograficzne i pantomimiczne; 9)    audiowizualne (w tym filmowe).   Ustawodawca posłużył się syntetyczną definicją utworu, określając w sposób generalny cechy konieczne, wyróżniające utwór od innych rezultatów działalności człowieka. Utwór musi zatem wykazywać łącznie trzy cechy: 1)    stanowić przejaw działalności człowieka (twórcy); 2)    stanowić przejaw działalności twórczej; 3)    mieć indywidualny charakter.   O ile sens pierwszej z cech nie budzi wątpliwości, dwie pozostałe mają charakter ocenny. Jednakże stwierdzenie, że utwór to przejaw działalności twórczej uwypukla fakt, że utwór powinien stanowić rezultat działalności o charakterze kreacyjnym. Przesłanka ta, niekiedy określana przesłanką „oryginalności” utworu, kładzie nacisk na aspekt przedmiotowy, tj. odnoszący się do samego wytworu ludzkiego umysłu. Spełniona zostaje, gdy istnieje nowy wytwór intelektu. Nie może natomiast być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, który jest rutynowy, standardowy lub typowy. Podkreśla to konieczność łącznego traktowania obu z wymienionych w pkt 2 i pkt 3 cech. Sam „przejaw działalności twórczej” nie jest warunkiem wystarczającym do zakwalifikowania określonego wytworu jako przedmiotu prawa autorskiego. Konieczne jest, by wytwór taki miał indywidualny charakter, tzn. żeby cechował się indywidualnością. Muszą zatem charakteryzować go dostatecznie doniosłe różnice w porównaniu z uprzednio wytworzonymi produktami intelektualnymi.   Kryteria powyższe były precyzowane w orzecznictwie. Przykładowo w wyroku Sądu Najwyższego z dnia 13 stycznia 2006 r., sygn. akt III CSK 40/05 stwierdzono, że „rezultat wysiłku intelektualnego nie może być rutynowy, standardowy i typowy. Nie może być uznany za utwór i objęty ochroną prawa autorskiego taki przejaw ludzkiej aktywności umysłowej, któremu brak cech dostatecznie indywidualizujących, tj. odróżniających go od innych wytworów podobnego rodzaju i przeznaczenia”.   W innym orzeczeniu Sąd Najwyższy ocenił, że: „Proces tworzenia, w przeciwieństwie do pracy technicznej, polega na tym, że rezultat podejmowanego działania stanowi projekcję wyobraźni osoby, od której pochodzi, zmierzając do wypełniania tych elementów wykonywanego zadania, które nie są jedynie wynikiem zastosowania określonej wiedzy, sprawności, surowców, urządzeń bądź technologii. (…) Wymaganie nowości nie jest niezbędną cechą twórczości jako przejawu intelektualnej działalności człowieka. Utwór może być kompilacją wykorzystującą dane powszechnie dostępne pod warunkiem, że ich wybór, segregacja, sposób przedstawienia ma znamiona oryginalności” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 25 stycznia 2006 r., I CK 281/05).   Nie każde dzieło (utwór) spełnia przesłanki utworu w rozumieniu ww. ustawy. Dotyczy to w szczególności świadczenia będącego powieleniem innych prac, a więc niebędących rezultatem działalności twórczej o indywidualnym charakterze, jak również prac typowych, zawierających powtarzalne, nieoryginalne rozwiązania. Świadczenia (utwory) takie nie podlegają ochronie autorsko-prawnej na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Jak stanowi art. 8 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, prawo autorskie przysługuje twórcy, o ile ustawa nie stanowi inaczej.   Na podstawie art. 8 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, domniemywa się, że twórcą jest osoba, której nazwisko w tym charakterze uwidoczniono na egzemplarzach utworu lub której autorstwo podano do publicznej wiadomości w jakikolwiek inny sposób w związku z rozpowszechnianiem utworu.   Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, współtwórcom przysługuje prawo autorskie wspólne. Domniemywa się, że wielkości udziałów są równe. (…)   Każdy ze współtwórców może wykonywać prawo autorskie do swojej części utworu mającej samodzielne znaczenie, bez uszczerbku dla praw pozostałych współtwórców (art. 9 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).   Natomiast, w myśl art. 10 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli twórcy połączyli swoje odrębne utwory w celu wspólnego rozpowszechniania, każdy z nich może żądać od pozostałych twórców udzielenia zezwolenia na rozpowszechnianie tak powstałej całości, (…).   Odwołując się do pojęcia „twórcy” w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych wskazać należy, że twórcą w jej rozumieniu jest nie tylko jedyny twórca utworu, ale również osoby, które są współtwórcami stworzonego dzieła. Utwór powstały w rezultacie współtwórczości jest zatem przedmiotem wspólnego prawa autorskiego niezależnie od tego, czy dają się w nim wyróżnić części stworzone przez poszczególnych twórców. Wykładnia systemowa zewnętrzna, oparta na zapisach ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych prowadzi do wniosku, że twórcą jest osoba fizyczna, która wykonała dany utwór sama lub z udziałem innych współtwórców.   Warto również zwrócić uwagę na wyrok z dnia 19 lutego 2014 r. sygn. akt V CSK 180/13, w którym Sąd Najwyższy zauważył cyt. „celem konstrukcji współautorstwa jest uregulowanie stosunków wewnętrznych między współautorami w zakresie wykonywania prawa do całości utworu i zasad jego ochrony. (…) Jeżeli w powstawaniu utworu uczestniczy kilka osób, status współtwórcy przysługuje tylko tym, które wniosły twórczy wkład o indywidualnym charakterze, przy czym takie same przesłanki zdolności prawnoautorskiej twórczości pojedynczego twórcy obowiązują w odniesieniu do utworów będących rezultatem współtwórczości. W orzecznictwie wskazuje się, że takiego charakteru nie ma współpraca polegająca na dokonywaniu czynności pomocniczych, nawet kwalifikowanych i wymagających własnej inicjatywy". Dalej w tym wyroku czytamy: "współtwórcy mogą uczestniczyć na różnych etapach powstawania utworu, ale muszą współdecydować o jego ostatecznym kształcie. Decydujące znaczenie ma fakt polegający na udziale w procesie powstawania utworu, a drugorzędne wartościowanie – ich wkład nie musi być równy w znaczeniu rozmiaru (wielkości), sposobu wyrażenia, charakteru i ekwiwalentnej wartości, może ale nie musi dać się wyodrębnić i mieć samodzielne znaczenie, jednak zawsze powinien być twórczy”.   Jak wynika z powołanych przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej, ustalony w jakiejkolwiek postaci. Przejawem działalności twórczej jest uzewnętrzniony rezultat działalności twórcy.   Jednocześnie wskazać należy, że w myśl postanowień rozdziału 5 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, autorskie prawa majątkowe do utworu mogą przejść na inne osoby na podstawie umowy o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub na podstawie umowy o korzystanie z utworu, zwanej licencją.   Według art. 41 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej: 1)    autorskie prawa majątkowe mogą przejść na inne osoby w drodze dziedziczenia lub na podstawie umowy; 2)    nabywca autorskich praw majątkowych może przenieść je na inne osoby, chyba że umowa stanowi inaczej.   Umowa o przeniesienie autorskich praw majątkowych lub umowa o korzystanie z utworu, zwana dalej „licencją”, obejmuje pola eksploatacji wyraźnie w niej wymienione (art. 41 ust. 2 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych).   Ustawa o podatku od towarów i usług nie zawiera definicji pojęcia „honorarium”, zatem można wyjaśnić jego znaczenie posługując się Słownikiem Języka Polskiego (Słownik Współczesnego Języka Polskiego, Wydawnictwo Wilga, Warszawa 1996, str. 309), według którego „honorarium to wynagrodzenie za pracę w wolnych zawodach”; ustawa ta nie definiuje także pojęcia „wolnego zawodu”. Nie oznacza to jednak, że wynagrodzenie otrzymane z tytułu udzielenia licencji do utworu, nie stanowi wynagrodzenia za pracę w wolnym zawodzie o charakterze honorarium, a wynagrodzenia za wykonaną pracę nie można utożsamiać z zapłatą za usługę wykonaną w ramach działalności gospodarczej.   Podsumowując, gdy usługi są wykonywane przez twórcę (współtwórcę) w rozumieniu przepisów o prawie autorskim i prawach pokrewnych i stanowią przedmiot autorskich praw majątkowych do utworu, a wynagrodzenie w formie honorarium odbywa się z przeniesieniem ww. praw, to z uwagi na nierozerwalność powyższych czynności, tj. sprzedaży usługi oraz praw autorskich, świadczenie to stanowi „Usługi twórców i artystów wykonawców w rozumieniu ustawy z dnia 4 lutego 1994 r. o prawie autorskim i prawach pokrewnych wynagradzane w formie honorariów za przekazanie lub udzielenie licencji do praw autorskich lub praw do artystycznego wykonania”, wymienione w poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   W powołanym wyżej art. 1 ust. 1 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych ustawodawca określił definicję utworu. Zgodnie z tym przepisem przedmiotem prawa autorskiego jest każdy przejaw działalności twórczej o indywidualnym charakterze, ustalony w jakiejkolwiek postaci, niezależnie od wartości, przeznaczenia i sposobu wyrażenia (utwór).   Z powyższego przepisu wynika, że dany wytwór ludzkiej działalności musi spełniać dwie cechy, aby mógł zostać uznany za utwór. Kryteriami tymi jest twórczość oraz indywidualny charakter.   Jak wynika ze zgromadzonego materiału dowodowego, Wnioskodawca prowadzi jednoosobową działalność gospodarczą, w ramach której prowadzi salon tatuażu. W ramach tej działalności Wnioskodawca wraz ze swoim pracownikiem wspólnie wykonują projekt tatuażu, będąc współtwórcami w rozumieniu art. 9 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Przedmiotem wniosku jest wspólne zaprojektowanie przez Wnioskodawcę i jego pracownika tatuażu, a następnie wykonanie go na skórze klienta przez pracownika Wnioskodawcy.   Z dokonanej analizy wynika, że przesłany projekt tatuażu wykonany przez Wnioskodawcę wraz z pracownikiem w ramach usługi będącej przedmiotem wniosku jest przejawem działalności twórczej oraz ma indywidualny charakter. W przesłanym projekcie tatuażu zawarte są motywy (…). Projekt przedstawia (…). (…). Tatuaż wykonany jest w odcieniach (…). (…) . Jak wskazał Wnioskodawca projekt tatuażu jest efektem indywidualnego procesu twórczego, który obejmuje koncepcyjne opracowanie wzoru, kompozycję (…), za której kształt i umiejscowienie (…) odpowiada Wnioskodawca i (…), który został zaprojektowany przez pracownika. Układ linii, dobór palety (…) oraz elementów estetycznych wykonany jest zgodnie z wizją artystyczną Wnioskodawcy. Sam tatuaż stanowi jedną całość, bez jednego bądź drugiego elementu tatuaż nie będzie spełniał wymagań klienta. Tatuaż nie jest kopią ani powieleniem żadnego innego wzoru. Wzór tatuażu jest projektem indywidualnym, unikatowym, który dostosowany jest do preferencji klienta. Co istotne, już w treści samej umowy zawieranej z klientem zaznaczono, że (…).   Zgodnie z umową świadczenia usługi, projekt tatuażu wykonywany jest na podstawie pomysłu klienta, ale ostateczny wygląd projektu i tatuażu jest pracą artystyczną Wnioskodawcy i jego pracownika, którzy mają pełną swobodę w kształtowaniu projektu i tatuażu.   Ponadto, jak wynika z przesłanej umowy oraz analizy przesłanego w ramach uzupełnienia wniosku wzoru tatuażu, tatuaż posiada indywidualny charakter i stanowi utwór w rozumieniu ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Wnioskodawca na podstawie umowy przenosi na klienta zlecającego zaprojektowanie i wykonanie tatuażu prawa majątkowe do zaprojektowanego wzoru tatuażu, na wskazanych w umowie polach eksploatacji, za uzgodnione indywidualnie w umowie honorarium.   Podsumowując, z dokonanej analizy wynika, że stworzony przez Wnioskodawcę i jego pracownika projekt tatuażu jest efektem pracy angażującej wyobraźnię, twórcze spojrzenie autorów, niepowtarzalnym, niestandardowym, o twórczym charakterze. Wykorzystując odpowiednie narzędzia, na które składają się: -     unikalna kompozycja – projekt różni się pod względem układu, proporcji i detali graficznych, -     autorski styl rysunku – kreska, cieniowanie, sposób przedstawienia obiektów są charakterystyczne dla twórczości Wnioskodawcy i pracownika oraz wyróżniają się spośród standardowych projektów dostępnych w branży tatuażu, -     personalizacja, -     opracowanie estetyczne – autorska technika doboru kolorów/szarości, kontrastu i układu światłocienia, Wnioskodawca wraz z pracownikiem stworzyli nowy produkt indywidualny – utwór, którego są współtwórcami w rozumieniu art. 9 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych.   Biorąc pod uwagę dokonaną wyżej analizę prowadzącą do wniosku, że stworzony przez Wnioskodawcę i jego pracownika projekt tatuażu stanowi utwór w rozumieniu przepisów ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych, którego są oni współtwórcami, a także zapisy umowy, z których wynika, że z tytułu zbycia majątkowych praw autorskich do utworu Wnioskodawca otrzyma jednorazowe wynagrodzenie (honorarium) – należy stwierdzić, że usługa ta podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 63 załącznika nr 3 do ustawy.   Informacje dodatkowe   Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała.   Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do usług tożsamych pod każdym względem z usługą będącą przedmiotem niniejszej decyzji.   Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do usługi będącej jej przedmiotem, która zostanie wykonana w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 2 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: -    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), -    usługa, będąca przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy).   Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy).   WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)    następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)    wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 -        w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy).   WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do usługi będącej przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że: -        klasyfikacja usługi, lub -        stawka podatku właściwa dla usługi lub -        podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami.   Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy).   Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r., poz. 111, z późn. zm.), zwanej dalej Ordynacją podatkową.   POUCZENIE   Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia.   Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym.   Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).