0113-KDIPT2-1.4011.1058.2021.2.MAP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 8 listopada 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 7 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 3 lutego 2022 r. (wpływ 3 lutego 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego   Jest Pani osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą. W ramach prowadzonej działalności wynajmuje Pani i zarządza nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi (PKD 68.20.Z). Posiada Pani rezydencję podatkową w Polsce i jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Ewidencja podatkowa jest prowadzona w formie podatkowej księgi przychodów i rozchodów. Zamierza Pani wydzierżawić na wiele lat nieruchomość budynkową – kamienicę (dalej: „Nieruchomość”). Właścicielem nieruchomości - wydzierżawiającym – jest Spółka z o.o. (dalej: „Spółka” lub „Wydzierżawiający”), którą należy potraktować w relacji z Panią jako podmioty powiązane. Aktualnie Spółka prowadzi w Nieruchomości prace budowlane. Prace te rozpoczęła po nabyciu Nieruchomości. Ich celem jest nadbudowa oraz przebudowa budynku wraz adaptacją poddasza i zmianą sposobu użytkowania na hotel z usługą gastronomiczną w parterze. Prace budowlane prowadzone są na podstawie pozwolenia na budowę uzyskanego przez Spółkę. Do czasu zakończenia tych prac Nieruchomość nie jest zdatna do użytkowania, w związku z czym Spółka nie wprowadziła Nieruchomości do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych i nie prowadzi jej amortyzacji dla celów podatkowych i bilansowych. W księgach rachunkowych Spółki Nieruchomość ujęta jest jako środek trwały w budowie w rozumieniu ustawy o rachunkowości. Uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie części nadbudowanej Nieruchomości jest możliwe do uzyskania dopiero po zakończeniu prac wykończeniowych i częściowym wyposażeniu Nieruchomości. Spółka zrealizowała prace budowlane w znacznej części, jednakże dokończenie tych prac wraz z pracami wykończeniowymi i wyposażenie Nieruchomości miałoby zostać zrealizowane przez Panią, jako dzierżawcę. W tym celu Strony wspólnie postanowią określić zakres prac, który Pani wykona. Przejmie Pani na siebie, zgodnie z ustalonym zakresem prac, współpracę i rozliczenia z wykonawcami robót budowlanych, a także zleci na własny koszt firmom wykonawczym wykonanie prac wykończeniowych oraz na własny koszt wyposaży Nieruchomość. Po zawarciu umowy dzierżawy, Wydzierżawiający będzie jedynie nadzorował postęp prac, natomiast to Pani – na podstawie udzielonego Pani pełnomocnictwa – na własny koszt dokończy prace budowlane, zrealizuje prace wykończeniowe i wyposażenie Nieruchomości, a także podejmie starania o uzyskanie pozwolenia na użytkowanie części nadbudowanej Nieruchomości. Wynajmie Pani lub wydzierżawi Nieruchomość podmiotom trzecim do używania. Planowany wkład pracy i Pani środków znajdzie odzwierciedlenie w ustaleniach stron co do istotnych warunków umowy dzierżawy.   3 lutego 2022 r. uzupełniła Pani wniosek, na wezwanie Organu i wskazała Pani, że podlega opodatkowaniu na zasadach określonych w art. 30c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – podatek liniowy. W kamienicy wskazanej we wniosku nie ma lokali wyodrębnionych jako odrębne nieruchomości. Podział na lokale należy traktować wyłącznie jako podział od strony funkcjonalnej. Na parterze wydzielony funkcjonalnie jest lokal o charakterze użytkowym, przeznaczony do prowadzenia działalności gastronomicznej. Pozostała powierzchnia kondygnacji nadziemnych przeznaczona jest na działalność hotelową, a więc będą się tam znajdować pokoje/apartamenty hotelowe (z łazienką i aneksem kuchennym) oraz pomieszczenia socjalne dla personelu. Na poziomie minus jeden będą znajdować się pomieszczenia pomocnicze dla obu wyżej opisanych rodzajów działalności. Pani zamiarem jest dzierżawa całej kamienicy. Nie jest Pani wspólnikiem Spółki.  Zakres prac, które Pani wykona obejmie: ·         prace budowlane wraz z materiałami budowalnymi – polegające na wykończeniu pokoi hotelowych ze stanu developerskiego do stanu w pełni wyposażonego pokoju hotelowego, tj. w szczególności malowanie i tapetowanie ścian, wykonanie podłóg, urządzenie łazienek (płytki, armatura, ceramika sanitarna i inne), urządzenie aneksów kuchennych w postaci mebli w zabudowie kuchennej wraz z urządzeniami AGD; ·         prace elektroinstalacyjne - montaż oświetlenia; ·         urządzenie części komunikacyjnych nieruchomości w części hotelowej (korytarze, klatki schodowe i hol z recepcją), tj. w szczególności malowanie i tapetowania ścian, wykładziny podłogowe, montaż oświetlenia i oznaczenia dróg ewakuacji; ·         urządzenie części socjalnej tj. pomieszczeń przeznaczonych dla personelu – w szczególności malowanie i tapetowanie ścian, wykonanie podłóg, urządzenie łazienek (płytki, armatura, ceramika sanitarna i inne). Powyższe prace zostaną przeprowadzone w celu dostosowania części przeznaczonej pod działalność hotelową do potrzeb wydzierżawienia tej części budynku operatorowi. Dokończy Pani rozpoczęte przez Spółkę prace budowlane wraz z pracami wykończeniowymi i wyposażeniem Nieruchomości.   Pytanie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku)   Czy koszty prac wykonanych przez Panią powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poprzez odpisy amortyzacyjne, czy jako koszty pośrednie w dacie poniesienia?   Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie przedstawione w uzupełnieniu wniosku)   Uważa Pani, że zgodnie z art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania: przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”.   Inwestycja w obcym środku trwałym jest szczególną formą wydatków inwestycyjnych – gdyż pomija wymóg własności środka trwałego. Istotny jest w tym przypadku charakter wykonywanych prac – przedmiotowo odpowiadający „zwykłym” pracom o charakterze inwestycyjnym. Pojęcie inwestycji w obcym środku trwałym nie ma definicji ustawowej, ale jest wyjaśniane w praktyce skarbowej. Przykładowo Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w interpretacji indywidualnej z 18 czerwca 2020 r., Nr 0112-KDIL2- 2.4011.332.2020.1.MM wskazał, że: „ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje wprost, co należy rozumieć przez inwestycje w obcych środkach trwałych. Definiuje natomiast pojęcie „inwestycji”. Zgodnie z art. 5a pkt 1 tej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach – oznacza to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2019 r., poz. 351), zwanej dalej „ustawą o rachunkowości”. Środki trwałe w budowie to – w myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości – zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego. Biorąc pod uwagę te definicje, można stwierdzić, że inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań (nakładów) podatnika odnoszących się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia lub polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego.” Analogicznie stanowisko zawiera np. interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 18 czerwca 2020 r., Nr 0112-KDIL2-2.4011.16.2020.1.AM.   W Pani ocenie nie ulega wątpliwości, że prace prowadzone przez Pani spełniają wymóg prac inwestycyjnych. Nie mają one charakteru prac remontowych (odtworzeniowych), gdyż w ich wyniku dopiero powstaje struktura majątkowa zdatna do wykonywania działalności gospodarczej. Po zakończeniu tych prac w stosunku do budynku zostanie wydana decyzja o pozwoleniu na użytkowanie i dopiero wtedy zyska on cechę kompletności i zdatności do użytku, co pozwoli uznać go za środek trwały w Spółce. Stąd nie jest przedmiotem wniosku ocena, czy prace same w sobie spełniają wymóg „inwestycji”. Określenie prac jako prac inwestycyjnych jest elementem opisu sprawy przedstawianego przez Panią i w zakresie wniosku nie zwraca się Pani o potwierdzenie tej oceny prawnej.   W opisywanym przypadku wątpliwości (dla uznania, że Pani koszty są inwestycją w obcy środek trwały) wynikają z dwóch okoliczności: ·         prowadzenia przez Panią części prac inwestycyjnych (pierwszy etap prac prowadziła Spółka); ·         prowadzenia prac w majątku niemającym jeszcze w okresie trwania prac statusu środka trwałego w Spółce (Spółka nie wprowadziła jeszcze budynku do ewidencji środków trwałych – zrobi to dopiero po zakończeniu prac, zgodnie z pozwoleniem na budowę i uzyskaniu decyzji o pozwoleniu na użytkowanie).   W Pani ocenie, pierwsza z okoliczności (tj. fakt przeprowadzenia pierwszego etapu prac przez Spółkę) nie ma znaczenia prawnego dla kwalifikacji podatkowej kosztów. Żaden przepis ustawy nie stanowi o konieczności przeprowadzenia całości procesu inwestycyjnego, procesu budowlanego, itp. (w jakiejkolwiek formie prawnej – we własnym lub cudzym środku trwałym). Tego rodzaju ograniczenie byłoby zaś prostym środkiem do obchodzenia przepisów o wymogu amortyzacji. Również druga z przesłanek nie jest doniosła prawnie. Uważa Pani, że określenie prac jako inwestycja w obcym środku trwałym i rozliczenie ich kosztów poprzez amortyzację jest poprawne również w przypadku, gdy są one prowadzone w okresie zanim kamienica stanie się środkiem trwałym w Spółce. Wprawdzie przepis stanowi o „inwestycji w obcych środkach trwałych”, ale należy go rozumieć jako mający cechę opisu istoty tego rodzaju majątku, a nie harmonogramu czasowego prowadzenia prac i momentu nadania majątkowi statusu środka trwałego. Istotą nazwy tego rodzaju majątku jest podkreślenie, że środek trwały jest „obcy”, tj. stanowi własność innego podmiotu.   Po stronie podatnika istotne jest prowadzenie prac o charakterze inwestycyjnym. W powyżej powołanej interpretacji Nr 0112-KDIL2-2.4011.16.2020.1.AM wskazano wprost, że z omawianym przypadkiem mamy do czynienia także w razie prac, które „polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego”.   W wyniku poniesionych prac „stworzy” Pani składnik majątku o cechach środka trwałego – przeprowadzi ostatni etap prac, zgodnie z pozwoleniem na budowę, które pozwolą na uzyskanie decyzji o pozwoleniu na użytkowanie budynku. Prace inwestycyjne w kamienicy będzie Pani prowadziła jako dzierżawca, tj. posiadając tytułu prawny do korzystania z budynku na potrzeby swojej działalności gospodarczej (polegającej na przyszłym oddaniu kamienicy w dzierżawę). Na potwierdzenie prawidłowości Pani stanowiska ma tutaj zastosowanie także argument celowościowy. O kwalifikacji podatkowej wydatków u inwestora powinien decydować jedynie cel i charakter jego prac. W przypadku uzależnienia obowiązku amortyzowania od wcześniejszego wpisania majątku do środków trwałych właściciela, prosty zabieg formalny (np. oświadczenie o braku zamiaru wykorzystywania go w celach gospodarczych – co uniemożliwia uznanie majątku za środek trwały właściciela i pozwala na pozbawienie go takiego statusu), obowiązek amortyzowania nakładów przez inwestora byłby w prosty sposób obchodzony.   W Pani ocenie stanowisko wyrażone powyżej jest jedynym prawidłowym odczytaniem znaczenia art. 22a ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W związku z powyższym uważa Pani, że opisane wydatki powinna zaliczać do kosztów poprzez odpisy amortyzacyjne od inwestycji w obcym środku trwałym. A zatem, ww. kosztów nie może Pani zaliczać do kosztów uzyskania przychodów w charakterze kosztów pośrednich w dacie poniesienia.   Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, z późn. zm.), kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23. Konstrukcja ww. przepisu daje podatnikowi możliwość odliczenia dla celów podatkowych wszelkich kosztów (niewymienionych w art. 23 ww. ustawy) pod warunkiem, że wykaże ich bezpośredni bądź pośredni związek z prowadzoną działalnością, a ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętego przychodu bądź zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Zatem kosztem uzyskania przychodów nie są wszystkie wydatki, ale tylko takie, które nie są wymienione w art. 23 ww. ustawy i których poniesienie pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z uzyskaniem (zwiększeniem) przychodów z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów. Jednak ciężar wykazania owego związku spoczywa na podatniku, który wywodzi z tego określone skutki prawne. Istotę związku przyczynowo-skutkowego stanowi fakt, że poniesienie kosztu ma wpływ na powstanie lub zwiększenie przychodu. Przez koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami należy rozumieć te koszty, których poniesienie wpływa bezpośrednio na uzyskanie przychodu z danego źródła. Są to więc wszelkie koszty, których poniesienie jest niezbędne, aby określone źródło przychodów przyniosło konkretne przychody. Aby uznać dany wydatek za koszt uzyskania przychodów nie jest konieczne w każdym przypadku wykazanie między nim a przychodem bezpośredniego związku. Należy zaznaczyć, że kosztami uzyskania przychodów są wszystkie wydatki poniesione w celu uzyskania przychodów, w tym również w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów tak, aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. Wobec powyższego, kosztami będą również koszty pośrednie związane z uzyskiwanymi przychodami, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.   Aby zatem wydatek mógł być uznany za koszt uzyskania przychodu, winien, w myśl powołanego na wstępie przepisu, spełniać łącznie następujące warunki: -        pozostawać w związku przyczynowym z przychodem lub źródłem przychodu, -        być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, -        nie znajdować się na liście kosztów nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów, wymienionych w art. 23 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, -        być właściwie udokumentowany.   W myśl art. 22 ust. 8 zd. pierwsze ww. ustawy, kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23. Stosownie do treści art. 22a ust. 1 ustawy: amortyzacji podlegają, z zastrzeżeniem art. 22c, stanowiące własność lub współwłasność podatnika, nabyte lub wytworzone we własnym zakresie, kompletne i zdatne do użytku w dniu przyjęcia do używania: 1)    budowle, budynki oraz lokale będące odrębną własnością, 2)    maszyny, urządzenia i środki transportu, 3)    inne przedmioty – o przewidywanym okresie używania dłuższym niż rok, wykorzystywane przez podatnika na potrzeby związane z prowadzoną przez niego działalnością gospodarczą albo oddane do używania na podstawie umowy najmu, dzierżawy lub umowy określonej w art. 23a pkt 1, zwane środkami trwałymi.   Natomiast stosownie do treści art. 22a ust. 2 pkt 1 tej ustawy, amortyzacji podlegają również, z zastrzeżeniem art. 22c, niezależnie od przewidywanego okresu używania przyjęte do używania inwestycje w obcych środkach trwałych, zwane dalej „inwestycjami w obcych środkach trwałych”, zwane także środkami trwałymi. W tym miejscu należy zaznaczyć, że ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie definiuje wprost, co należy rozumieć przez inwestycje w obcych środkach trwałych. Definiuje natomiast pojęcie „inwestycji”. Zgodnie z art. 5a pkt 1 powyższej ustawy, ilekroć w ustawie jest mowa o inwestycjach – oznacza to środki trwałe w budowie w rozumieniu ustawy z dnia 29 września 1994 r. o rachunkowości (Dz. U. z 2021 r., poz. 217), zwanej dalej „ustawą o rachunkowości”.   Środki trwałe w budowie to – w myśl art. 3 ust. 1 pkt 16 ustawy o rachunkowości – zaliczane do aktywów trwałych środki trwałe w okresie ich budowy, montażu lub ulepszenia już istniejącego środka trwałego.   Biorąc pod uwagę te definicje można stwierdzić, że inwestycje w obcych środkach trwałych to ogół działań (nakładów) podatnika odnoszących się do niestanowiącego jego własności środka trwałego, które zmierzają do jego ulepszenia, tzn. polegają na jego przebudowie, rozbudowie, rekonstrukcji, adaptacji lub modernizacji lub polegają na stworzeniu składnika majątku mającego cechy środka trwałego. Podejmując inwestycje w obcym środku trwałym, podatnik powinien dysponować zezwoleniem uzyskanym od właściciela tego środka trwałego. Jednocześnie należy mieć na uwadze, ze ww. wydatki inwestycyjne będą mogły zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów poprzez dokonywane odpisy amortyzacyjne jeżeli nie zostaną podatnikowi zwrócone w jakiejkolwiek formie, np. przez właściciela środka trwałego (art. 23 ust. 1 pkt 45 ustawy PIT). Dokonywanie odpisów amortyzacyjnych w przypadku inwestycji w obcym środku trwałym regulują przepisy art. 22a-22n ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Zgodnie z art. 22f ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatnicy, z wyjątkiem tych, którzy ze względu na ogłoszoną upadłość nie prowadzą działalności gospodarczej, dokonują odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w art. 22a ust. 1 i ust. 2 pkt 1-3 oraz w art. 22b.   W myśl art. 22g ust. 7 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wartość początkową inwestycji w obcych środkach trwałych oraz budynków i budowli wybudowanych na obcym gruncie ustala się, stosując odpowiednio ust. 3-5. Zgodnie z art. 22g ust. 4 tej ustawy, za koszt wytworzenia uważa się wartość, w cenie nabycia, zużytych do wytworzenia środków trwałych: rzeczowych składników majątku i wykorzystanych usług obcych, kosztów wynagrodzeń za prace wraz z pochodnymi i inne koszty dające się zaliczyć do wartości wytworzonych środków trwałych. Do kosztu wytworzenia nie zalicza się wartości własnej pracy podatnika, jego małżonka i małoletnich dzieci, kosztów ogólnych zarządu, kosztów sprzedaży oraz pozostałych kosztów operacyjnych i kosztów operacji finansowych, w szczególności odsetek od pożyczek (kredytów) i prowizji, z wyłączeniem odsetek i prowizji naliczonych do dnia przekazania środka trwałego do używania. Przykładem ponoszenia nakładów w obcych środkach trwałych jest konieczność dostosowania używanych na podstawie umowy użyczenia, najmu czy dzierżawy lub innej umowy, obcych budynków albo lokali do potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej użytkownika. Z przedstawionego we wniosku opisu sprawy wynika, że prace, które Pani wykona zostaną przeprowadzone w celu dostosowania części przeznaczonej pod działalność hotelową do potrzeb wydzierżawienia tej części budynku. Wobec powyższego, należy stwierdzić, że poniesione przez Panią nakłady wiążą się z przystosowaniem nieruchomości do wykonywania w niej działalności przez Panią, należy zakwalifikować je jako inwestycję w obcym środku trwałym. Do kosztów uzyskania przychodów będzie więc Pani mogła zaliczyć odpisy amortyzacyjne ustalone od wartości początkowej inwestycji w obcym środku trwałym. Mając na uwadze przedstawiony opis zdarzenia przyszłego oraz powołane przepisy prawa, stwierdzić należy, że nakłady na nieruchomość, które Pani poniesie będzie Pani mogła traktować jako inwestycję w obcym środku trwałym i ją amortyzować, a odpisy amortyzacyjne zaliczać do kosztów uzyskania przychodów. Wydatki które planuje Pani ponieść nie powinny zostać zaliczone do kosztów pośrednich potrącanych w dacie ich poniesienia.   Zatem, Pani stanowisko jest prawidłowe.   Dodatkowe informacje   Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że pełna weryfikacja prawidłowości zaliczenia poszczególnych Pani wydatków do kosztów uzyskania przychodów może być dokonana jedynie w toku postępowania podatkowego lub kontrolnego, będącego poza zakresem instytucji interpretacji indywidualnej, do której zastosowanie mają przepisy określone w art. 14h (w zamkniętym katalogu) ustawy - Ordynacja podatkowa. Dokonując interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny przedstawia jedynie swój pogląd dotyczący wykładni treści analizowanych przepisów i sposobu ich zastosowania w odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, bądź zdarzenia przyszłego (którego elementy przyjmuje jako podstawę rozstrzygnięcia bez weryfikacji). Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, obowiązującego na dzień wydania interpretacji. Przy wydawaniu niniejszej interpretacji dokonaliśmy wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. W ramach postępowania o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego Organ nie przeprowadzamy postępowania dowodowego, lecz opiera się jedynie na zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pani sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i musi się Pani zastosować do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.).