0113-KDIPT2-1.4011.1200.2021.1.MM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 10 grudnia 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 8 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy amortyzacji lokali mieszkalnych. Treść wniosku jest następująca:   Opis zdarzenia przyszłego   Wnioskodawca jest osobą fizyczną prowadzącą działalność gospodarczą od … stycznia 2016 r., między innymi w zakresie wynajmu i zarządzania nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi oraz obiektów noclegowych turystycznych i miejsc krótkotrwałego zamieszkania.   Wnioskodawca wykorzystuje w ramach prowadzonej działalności następujące nieruchomości, które są ujęte w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i  prawnych: 1)    budynek mieszkalny (M.), będący majątkiem własnym Wnioskodawcy, ujęty w  ewidencji środków trwałych 1 stycznia 2016 r., oddany do użytkowania w latach 90-tych XX wieku, amortyzowany z zastosowaniem stawki 10% - metoda liniowa indywidualna - zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; 2)    mieszkanie (ul. W.), we wspólnocie majątkowej Wnioskodawcy i  Jego współmałżonki, ujęte w ewidencji środków trwałych 1 stycznia 2016 r., oddane do użytkowania w latach 50-tych XX wieku, amortyzowane z zastosowaniem stawki 10% - metoda liniowa indywidualna - zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o  podatku dochodowym od osób fizycznych; 3)    mieszkanie (Al….), we wspólnocie majątkowej Wnioskodawcy i Jego współmałżonki, ujęte w ewidencji środków trwałych 15  października 2018 r., oddane do użytkowania w latach 50-tych XX wieku, amortyzowane z zastosowaniem stawki 10% - metoda liniowa indywidualna - zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; 4)    mieszkanie (ul. S ….), we wspólnocie majątkowej Wnioskodawcy i Jego współmałżonki, ujęte w ewidencji środków trwałych 23  czerwca 2020 r., oddane do użytkowania w latach 50-tych XX wieku, amortyzowane z zastosowaniem stawki 10% - metoda liniowa indywidualna - zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych; 5)    budynek mieszkalny (Ws.), we wspólnocie majątkowej Wnioskodawcy i Jego współmałżonki, ujęty w ewidencji środków trwałych 1  stycznia 2016 r. r., oddany do użytkowania w 2006 r., amortyzowany z  zastosowaniem stawki 10% - metoda liniowa indywidualna – zgodnie z art. 22j ust. 1 pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Wnioskodawca planuje w 2022 r. i w latach następnych kontynuację wykorzystywania powyższych środków trwałych w celu uzyskiwania przychodów z najmu.   Z dniem 1 stycznia 2022 r. weszła w życie zmiana przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadzona ustawą z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 2105).   Zmianie uległ m.in. art. 22c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, który otrzymał nowe brzmienie, w związku z czym począwszy od 1 stycznia 2022 r. amortyzacji nie podlegają: -        budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, -        lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, -        spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz, -        prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na  podstawie umowy.   Ustawa z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw, w art. 71 ust. 2 wskazuje dodatkowo, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych mogą, nie dłużej niż do 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i  prawnych, będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi oraz lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Tym samym, z literalnego brzmienia wskazanego przepisu może wynikać, że od 1 stycznia 2023 r. odpisy amortyzacyjne dokonywane od wyżej wymienionych środków trwałych, nie będą mogły stanowić kosztów uzyskania przychodów.   Pytanie Czy odpisy amortyzacyjne od powyższych nieruchomości będą stanowić koszty uzyskania przychodu od 1 stycznia 2022 r. i będą stanowić takie koszty również od 1 stycznia 2023 r.? Pana stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawcy, w odniesieniu do środków trwałych wskazanych we wniosku, może On po 31 grudnia 2021 r. stosować zasady rachunkowości i opodatkowania obowiązujące na  dzień 31 grudnia 2021 r., zarówno w 2022 r., jak i w latach następnych, a tym samym kontynuować - do czasu ich pełnego zamortyzowania - amortyzację wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego nieruchomości i zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej tych nieruchomości.   Wnioskodawca rozpoczynając w 2016 r. działalność gospodarczą i wnosząc do niej posiadane na dzień rozpoczęcia działalności i nabyte w okresie późniejszym nieruchomości mieszkalne, nabył prawo do ich amortyzacji oraz zaliczania odpisów amortyzacyjnych do kosztów uzyskania przychodów, nawet po zmianie regulacji w tym zakresie. Pewność prawa i  związana z nią zasada bezpieczeństwa prawnego posiada ważne znaczenie w prawie regulującym daniny publiczne. Zasada pewności prawa, nie jest obecnie zasadą prawną wyrażoną wprost w jakimkolwiek obowiązującym w Polsce akcie prawnym. Nie ma ona zatem swojego samoistnego umocowania. Jednak zasada ta wywodzona jest zarówno przez doktrynę prawa konstytucyjnego, jak i przez Trybunał Konstytucyjny w licznych orzeczeniach, z klauzuli demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Doktryna prawa konstytucyjnego, wyprowadza z klauzuli demokratycznego państwa prawnego zasady pochodne, w tym zasadę ochrony zaufania obywateli do państwa i  stanowionego przez nie prawa.   Trybunał Konstytucyjny, w zakresie zasady pewności prawa, stwierdza w wydanych orzeczeniach, że: ·         zasada pewności prawa wynika z wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP z zasady demokratycznego państwa prawa (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 7 maja 2001 r., K 19/00, OTK 2001/4/82); ·         zasada pewności prawa jest zasadą konstytucyjną, obok niedziałania prawa wstecz, ochrony praw niewadliwie nabytych oraz zaufania obywateli do państwa i  stanowionego przez nie prawa (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 24  maja  1994 r., K 1/94, OTK 1994, cz. I, poz. 10); ·         zasada zaufania obywatela do państwa i stanowionego przez nie prawa opiera się na pewności prawa a więc takim zespole cech przysługujących prawu, które zapewniają jednostce bezpieczeństwo prawne; umożliwiają jej decydowanie o swoim postępowaniu w oparciu o pełną znajomość przesłanek działania organów państwowych oraz konsekwencji prawnych, jakie jej działania mogą pociągnąć za sobą. Jednostka winna mieć możliwość określenia zarówno konsekwencji poszczególnych zachowań i zdarzeń na gruncie obowiązującego w danym momencie stanu prawnego, jak też oczekiwać, że prawodawca nie zmieni ich w sposób arbitralny. Bezpieczeństwo prawne jednostki związane z pewnością prawa umożliwia więc przewidywalność działań organów państwa a także prognozowanie działań własnych. W ten sposób urzeczywistniana jest wolność jednostki, która według swoich preferencji układa swoje sprawy i przyjmuje odpowiedzialność za swoje decyzje, a także jej godność, poprzez szacunek porządku prawnego dla jednostki, jako autonomicznej, racjonalnej istoty (Z. Tabor, Teoretyczne problemy legalności, Katowice 1998, s. 65 i n.). Wartości te, przy zmianie prawa, prawodawca narusza wtedy, gdy jego rozstrzygnięcie jest dla jednostki zaskoczeniem, bo w danych okolicznościach nie mogła była go przewidzieć, szczególnie zaś wtedy, gdy przy jego podejmowaniu prawodawca mógł przypuszczać, że gdyby jednostka przewidywała zmianę prawa, byłaby inaczej zadecydowała o swoich sprawach (S. Wronkowska. Zmiany w systemie prawnym, PiP, z. 8/1991, s. 8-9) (wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 14 czerwca 2000 r., P 3/00, OTK 2000/5/138); ·         zasada zaufania w stosunkach między obywatelem a państwem przejawia się m.in. w takim stanowieniu i stosowaniu prawa, by nie stawało się ono swoistą pułapką dla obywatela i aby mógł on układać swoje sprawy w zaufaniu, iż nie naraża się na prawne skutki, których nie mógł przewidzieć w momencie podejmowania decyzji i działań oraz w przekonaniu, iż jego działania podejmowane pod rządami obowiązującego prawa i wszelkie związane z nim następstwa będą także i później uznane przez porządek prawny (orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z 24  maja 1994 r. K 1/94, OTK 1994/1/10).   Co istotne dla przedmiotowej kwestii, zasada pewności prawa gwarantować ma również ochronę interesów w toku, czyli działań, które podatnik podjął wtedy, gdy obowiązywały określone przepisy prawne, jednak działania te nie zostały zakończone wtedy, gdy przepisy te zostały zmienione: „Trybunał Konstytucyjny uważa, że klauzula demokratycznego państwa prawnego i wynikająca z niej zasada zaufania obywatela do państwa nakładają na  ustawodawcę obowiązek takiego formułowania nowych przepisów podatkowych, które szanuje tzw. interesy w toku, a więc przedsięwzięcia gospodarcze i finansowe rozpoczęte pod rządami przepisów poprzednich. [...] Obowiązkowi temu należy jednak przypisać bardziej kategoryczny charakter w tych wszystkich sytuacjach, w których ustawodawca wyznaczył pewien okres czasu, w którym miało być możliwe prowadzenie interesów według z góry ustalonych zasad czy reguł gry. W takim bowiem wypadku ustawodawcę wiąże zasada zaufania obywatela do państwa (czy - mówiąc bardziej poprawnie - zasada lojalności państwa wobec obywatela); jeżeli w przepisie prawa zapewniono obywatela, że przez pewien czas obowiązywać go będą pewne reguły, a obywatel - kierując się tym zapewnieniem - rozpoczął konkretne działania, to reguł tych nie można już zmieniać na niekorzyść obywatela”( wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 25 listopada 1997 r., K  26/97, OTK 1997/5-6/64).   Na podstawie wskazanego powyżej stanowiska doktryny oraz orzecznictwa Trybunału Konstytucyjnego przyjąć można zatem, że zasada pewności prawa, będąca pochodną klauzuli demokratycznego państwa prawnego sformułowanej w art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przejawia się w zapewnieniu jednostce (w przypadku prawa podatkowego - podatnikowi) bezpieczeństwa prawnego rozumianego jako możliwość określenia skutków podejmowanych działań na gruncie obowiązującego w danym momencie stanu prawnego oraz przewidywalność działań organów państwa, które nie dokonają zmiany tego stanu prawnego w sposób arbitralny. Bezpieczeństwo to przejawia się w tym, że podatnik ma możliwość podejmowania własnych działań w zaufaniu do organów państwa polegającego na tym, że działaniem tym nie naraża się na skutki prawne niemożliwe do przewidzenia wtedy, gdy te działania podejmował. Tym samym na organy państwa nałożony zostaje, w  myśl tej zasady, obowiązek ustalania treści nowych przepisów podatkowych z  poszanowaniem przedsięwzięć podatnika rozpoczętych pod rządami przepisów poprzednich, zwłaszcza wtedy, gdy ustawodawca wyznaczył pewien okres, w którym podatnik miał możliwość prowadzenia swojego działania zgodnie z góry ustalonymi zasadami. Zasada pewności prawa to także przewidywalność prawa, w szczególności wskutek jego stabilności oznaczającej niezmienność, trwałość i kontynuację.   Należy podkreślić, że zasadę pewności prawa ochrony praw nabytych (interesów w toku) uznało również Ministerstwo Finansów w odniesieniu do analogicznej zmiany przepisów, kiedy 1 stycznia 2018 r. weszła w życie zmiana przepisów ustawy o podatku dochodowym od  osób fizycznych, wprowadzona ustawą z 27 października 2017 r. o zmianie ustawy o  podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2017 r., poz. 2175). Wtedy zmianie uległ m.in. art. 23 ust. 1 pkt 45a lit. a), dotyczący wydatków nieuznawanych za koszty uzyskania przychodów. Zgodnie z jego nowym brzmieniem nie uważało się za koszty uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od wartości początkowej środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych nabytych nieodpłatnie. Wówczas Ministerstwo Finansów w odpowiedzi na pytanie pisma Dziennik Gazeta Prawna (wydanie z 16 lipca 2018 r.) przyznało, że przedsiębiorcy, którzy otrzymali środek trwały w darowiźnie przed 2018 r., mogą go amortyzować na tych samych zasadach, na jakich robili to do końca 2017 r., gdyż w przeciwnym razie naruszona byłaby konstytucyjna zasada praw nabytych. Tym samym, Ministerstwo Finansów potwierdziło wyższość zasady praw słusznie nabytych nad literalnym brzmieniem nowelizacji ustawy.   Tak też orzekał w podobnych sprawach Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, m.in. w interpretacji indywidualnej z 19 września 2018 r., Nr 0115-KDIT3.4011.397.2018.1.PSZ, w której rozstrzygnięto, że „z uwagi na konstytucyjną zasadę ochrony praw nabytych, nowych zaostrzonych przepisów nie stosuje się do środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych przyjętych do używania przed 1 stycznia 2018 r.”   Podobne stanowisko można znaleźć w interpretacji indywidualnej wydanej przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z 3 sierpnia 2018 r., Nr 0113-KDIPT2-1.4011.189.2018.4.MD oraz z 28 lutego 2019 r., Nr 0113-KDIPT2-1.4011.46.2019.1.RK.   Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z art. 22c pkt 2 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128, ze zm.), w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2022 r., stanowi, że amortyzacji nie podlegają budynki mieszkalne wraz ze znajdującymi się w nich dźwigami, lokale mieszkalne stanowiące odrębną nieruchomość, spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu mieszkalnego oraz prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, służące prowadzonej działalności gospodarczej lub wydzierżawiane albo wynajmowane na podstawie umowy. Ww. artykuł został zmieniony przez art. 1 pkt 16 ustawy z 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2021 r., poz. 2105).   Jednocześnie z art. 72 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw wynika, że podatnicy podatku dochodowego od osób fizycznych i podatnicy podatku dochodowego od osób prawnych mogą, nie dłużej niż do 31 grudnia 2022 r., zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od środków trwałych i wartości niematerialnych i prawnych będących odpowiednio budynkami mieszkalnymi, lokalami mieszkalnymi stanowiącymi odrębną nieruchomość, spółdzielczym własnościowym prawem do lokalu mieszkalnego lub prawem do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, nabytych lub wytworzonych przed dniem 1 stycznia 2022 r. Tym samym, na podstawie przepisu przejściowego, który jest przepisem szczególnym, podatnicy jeszcze przez rok (2022) będą stosować przepisy dotyczące amortyzacji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych obowiązujące na dzień 31 grudnia 2021 r., w odniesieniu do budynków i lokali mieszkalnych nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.   Innymi słowy – na podstawie przepisu przejściowego – podatnicy będą mogli do końca 2022 r. zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od budynków i lokali mieszkalnych, nabytych lub wytworzonych przed 1 stycznia 2022 r.   Powyższe wynika wprost z językowej wykładni zacytowanych powyżej przepisów, a skoro w wyniku zastosowania wykładni językowej możliwe jest ustalenie w sposób precyzyjny i jednoznaczny normy zawartej w interpretowanym przepisie ustawy podatkowej, nie jest konieczne sięganie do innych reguł wykładni. Dominującą pozycję wśród innych typów wykładni przy dokonywaniu analizy przepisów prawa ma bowiem bezsprzecznie wykładnia językowa. Do wykładni celowościowej oraz systemowej można sięgać, aby potwierdzić, uzupełnić lub przełamać (skorygować) rezultat wykładni językowej (por. B. Brzeziński, Podstawy wykładni prawa podatkowego, Gdańsk 2008, str. 93) – w szczególności w sytuacji, gdy wykładnia językowa nie prowadzi do jednoznacznych rezultatów. Jeżeli zatem, po przeprowadzeniu analizy treści przepisu, możliwe jest dojście do jasnego rezultatu – tzn. jeżeli przepis jednoznacznie w danym języku formułuje określoną normę postępowania, to zgodnie z zasadą interpretatio cessat in clarin – tak należy dany przepis rozumieć. Dopiero, jeżeli brak jest tego rodzaju jednoznaczności – konieczne jest sięgnięcie do dalszych dyrektyw interpretacyjnych w celu wyjaśnienia zaistniałych wątpliwości. Warto jednak podkreślić, że wykładnia tego rodzaju pełni rolę jedynie subsydiarną w stosunku do wykładni językowej.   Rozwiązanie, o którym mowa w przedmiotowej sprawie zachowuje prawo do amortyzacji lokali mieszkalnych jeszcze przez rok, co umożliwia podatnikom przygotowanie się do zmian w zasadach amortyzowania lokali mieszkalnych.   Podkreślenia też wymaga, że zmiana, o której mowa w tym przepisie dotyczy tych składników, których wartość nie spada, a zasadniczo wzrasta. Wprowadzane rozwiązanie jest zbieżne w skutkach w podatku dochodowym z rozwiązaniami dotyczącymi gruntów i prawa wieczystego użytkowania gruntów, które również nie podlegają amortyzacji. Możliwość zaliczania do kosztów uzyskania przychodów odpisów amortyzacyjnych od lokali mieszkalnych powoduje, że uzyskiwane dochody, np. z tytułu ich wynajmowania, są w obowiązującym stanie prawnym, efektywnie bardzo często nieopodatkowane. Odpisy amortyzacyjne dokonywane od tych składników zmniejszają dochód do opodatkowania do takiego poziomu, że podatek dochodowy nie występuje. Należy także wspomnieć, że na gruncie obowiązujących przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tego rodzaju środki trwałe podlegają amortyzacji podatkowej. Jednakże ich sprzedaż w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, jak również po ich wycofaniu z działalności nie podlega opodatkowaniu w ramach tego źródła. Przychody z takiej sprzedaży kwalifikowane są do odrębnego źródła przychodów, jakim jest odpłatne zbycie nieruchomości i określonych praw majątkowych (art. 10 ust. 3 oraz art. 14 ust. 2c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Oznacza to, że ich sprzedaż po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym zostały nabyte, nie rodzi obowiązku w podatku dochodowym (art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) tej ustawy). Natomiast sprzedaż przed upływem tego okresu, pozwala na skorzystanie z tzw. „ulgi mieszkaniowej”. Taki stan rzeczy powoduje, że nieruchomości mieszkaniowe korzystają z podwójnych preferencji w podatku dochodowym od osób fizycznych.   Mając na względzie powołane wyżej przepisy oraz treść wniosku, stwierdzić należy, że co do zasady będzie Pan mógł dokonywać odpisów amortyzacyjnych związanych z lokalami mieszkalnymi oraz zaliczać te odpisy amortyzacyjne do kosztów uzyskania przychodów uzyskiwanych w ramach działalności gospodarczej przez cały 2022 r. na zasadach obowiązujących na dzień 31 grudnia 2021 r. (zgodnie z art. 72 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw). Tym samym, nie sposób zgodzić się z Pana stanowiskiem, zgodnie z którym może Pan w  latach następnych (po 2022 r.) kontynuować - do czasu ich pełnego zamortyzowania - amortyzację wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego nieruchomości i zaliczać do kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej tych nieruchomości.   Dodatkowe informacje   W odniesieniu do Pana stanowiska w zakresie niezgodności art. 72 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw z ustawą z 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. Nr 78, poz. 483, ze zm.) należy wskazać, że postępowanie w sprawie wydawania interpretacji indywidualnych, z uwagi na przedmiot i charakter wydawanych w jego toku rozstrzygnięć, jest postępowaniem szczególnym, odrębnym, do którego nie mają bezpośredniego zastosowania inne (poza wskazanymi w ustawie) przepisy ustawy Ordynacja podatkowa. Dlatego też przedmiotowa interpretacja indywidualna ogranicza się wyłącznie do udzielenia informacji co do zakresu i sposobu zastosowania prawa podatkowego w zakresie postawionego przez Pana pytania, które wyznacza zakres Pana żądania. Kontrola norm (abstrakcyjna i konkretna; a posteriori i a priori), której istota polega na orzekaniu o hierarchicznej (pionowej) zgodności aktów normatywnych (norm prawnych) niższego rzędu z aktami normatywnymi (normami prawnymi) wyższego rzędu i na eliminowaniu tych pierwszych z systemu obowiązującego prawa w razie stwierdzenia braku zgodności, należy natomiast do kompetencji Trybunału Konstytucyjnego.   Odnosząc się do przywołanych przez Pana interpretacji indywidualnych – zauważyć należy, że stanowią one rozstrzygnięcia w konkretnych sprawach, osadzonych w określonych stanach faktycznych oraz prawnych i tylko do nich się odnoszą, w związku z tym nie mają mocy powszechnie obowiązującego prawa. W konsekwencji, nie mogą wpływać na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii.   Końcowo zaznaczyć należy, że wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jesteśmy związani wyłącznie opisem zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana oraz Pana stanowiskiem, tym samym dokonaliśmy wyłącznie analizy okoliczności podanych we wniosku. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie zgodne ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku ww. postępowań okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Jeżeli przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe różnić się będzie od stanu występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pana chroniła w zakresie dotyczącym rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego.   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r., poz. 329; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na  adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540, ze zm.).