0113-KDIPT2-2.4011.1039.2021.2.KR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 13 października 2021 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 27 stycznia 2022 r. (wpływ 1 lutego 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Wnioskodawca jest polskim obywatelem. W lutym 2015 r. Wnioskodawca wyjechał do Kataru celem wykonywania pracy na podstawie umowy o pracę, zawartej z podmiotem z siedzibą w Katarze. Praca ta była i jest wykonywana tylko w Katarze. Praca polega na nadzorze nad projektami i robotami budowlanymi. Praca jest wykonywana od lutego 2015 r. do chwili obecnej. Wypłata wynagrodzenia za przedmiotową pracę jest dokonywana przez podmiot z siedzibą w Katarze na rachunek bankowy Wnioskodawcy założony w katarskim banku. Wnioskodawca wyjechał do Kataru z zamiarem trwałego tam osiedlenia. Zamiar ten istniał od lutego 2015 r., co potwierdza m.in. przebywanie Wnioskodawcy w Polsce maksymalnie do 40 dni w każdym roku kalendarzowym. Wnioskodawca posiada znajomych w Katarze i tam koncentruje się jego życie osobiste i towarzyskie. W zw. z pracą wykonywaną w Katarze, Wnioskodawca od lutego 2015 r. wynajął tam lokal przeznaczony i faktycznie stanowiący Jego stałe miejsce zamieszkania (tzw. ognisko domowe). W zw. z wyjazdem do Kataru, Wnioskodawca: -     uzyskał w Katarze kartę stałego pobytu, -     podlega w Katarze ubezpieczeniu zdrowotnemu, -     jest zameldowany w Katarze, -     posiada katarski dowód osobisty, katarskie prawo jazdy oraz rachunek bankowy założony w katarskim banku. Najbliższa rodzina (żona, dzieci) Wnioskodawcy mieszka w Polsce. Najbliższa rodzina Wnioskodawcy utrzymuje się w Polsce samodzielnie. Wnioskodawca opłaca jedynie część kredytu mieszkaniowego. Wnioskodawca od lutego 2015 r. nie zamieszkuje z rodziną. Wnioskodawca od lutego 2015 r. nie uzyskiwał dochodów ze źródeł dochodów położonych w Polsce. Wnioskodawca podlega dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w Polsce. Wnioskodawca jest współwłaścicielem (wspólność małżeńska) nieruchomości położonej w Polsce. Nieruchomość ta nie jest wykorzystywana dla celów stałego zamieszkania Wnioskodawcy. Wnioskodawca od lutego 2015 r.: -     nie posiada udziałów/akcji w polskich spółkach, -     nie prowadzi działalności gospodarczej w Polsce, -     nie należy do polskich organizacji i stowarzyszeń, -     nie zasiada w zarządzie/radzie nadzorczej polskich podmiotów, -     przebywa w Polsce maksymalnie do 40 dni w każdym roku kalendarzowym. Od momentu wyjazdu do Kataru, więzi Wnioskodawcy łączące Go z Polską uległy zerwaniu. Jedynym wyrazistym łącznikiem z Polską jest przebywanie w Polsce najbliższej rodziny Wnioskodawcy. Wnioskodawca nie występował o katarski certyfikat rezydencji podatkowej. Wszystkie wskazane powyżej okoliczności mają miejsce od dnia wyjazdu Wnioskodawcy do Kataru w lutym 2015 roku do chwili złożenia wniosku.   W uzupełnieniu wniosku wskazano, że wniosek dotyczy lat podatkowych 2016-2021. Wnioskodawca nie posiada obywatelstwa Kataru. Wnioskodawca zwraca uwagę, że przedmiotem wniosku jest następujące pytanie: „Czy w latach podatkowych 2016-2021 Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z czym nie jest on objęty nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce?”. Nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotem wniosku jest ustalenie na podstawie wskazanych okoliczności, czy Wnioskodawca nie posiada polskiej rezydencji podatkowej, czyli miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając to na uwadze, żądanie przez Organ od Podatnika odpowiedzi na pytanie o treści - czy posiadał Pan miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Katarze (tzw. rezydencję podatkową), oznacza, że Wnioskodawca ma samodzielnie ustalić, w którym kraju posiada rezydencję podatkową, co stanowi przecież przedmiot wniosku. Zakładając zatem, że Wnioskodawca odpowie, tak, posiadam rezydencję podatkową Kataru, to - mając na uwadze, że Organ ocenia na podstawie przedstawionego stanu faktycznego, którego nie ma prawa modyfikować - odpowiedź Organu może być tylko jedna. W tym miejscu silnego podkreślenia wymaga, że wątpliwości usuwane w trybie wezwania do usunięcia braków formalnych mogą dotyczyć wyłącznie stanu faktycznego, a nie jego oceny prawnej (por. wyrok WSA sygn. akt I SA/Op 523/21). Zadanie przedmiotowego pytania pozbawia zatem Wnioskodawcę prawa do ustalenia przez Dyrektora KIS skutków podatkowych sytuacji, w której znalazł się Wnioskodawca. Należy zauważyć, że celem Wnioskodawcy jest ustalenie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wnioskodawca nie pytałby o to, wiedząc, że posiada rezydencję podatkową Kataru, a takiego stwierdzenia żąda Organ. W zw. z powyższym, odpowiedź Wnioskodawcy na przedmiotowe pytanie brzmi: Wnioskodawca nie weryfikował czy posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Katarze (rezydencję podatkową w Katarze), zarówno w świetle prawa obowiązującego w Polsce oraz w Katarze. Ponadto, Wnioskodawca podkreśla, że Jego celem jest właśnie ustalenie na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w którym kraju posiada swą rezydencję podatkową. Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że jeśli według Organu stan faktyczny wniosku o wydanie interpretacji w zakresie ustalenia rezydencji podatkowej, wymaga wskazania przez podatnika kraju, którego jego zdaniem rezydencję podatkowa posiada, to zgodnie z zasadą budzenia zaufania do organów państwa, Wnioskodawca prosi o podanie uzasadnienia prawnego ku takiemu działaniu. Jednocześnie Wnioskodawca podkreśla, że Organ winien wykazać poprzez stosowne merytoryczne uzasadnienie (ze wskazaniem konkretnych uregulowań prawnych z zakresu prawa podatkowego), że bez tego elementu stanu faktycznego (informacji) udzielenie prawidłowej i zgodnej z prawem interpretacji jest niemożliwe (por. wyrok WSA sygn. akt I SA/GI 640/21). Wnioskodawca podkreśla, że w żadnym wypadku Jego celem nie jest pouczanie Dyrektora KIS w jaki sposób powinien być ustalany stan faktyczny wniosku, a jedynie jest nim zapewnienie mocy ochronnej interpretacji. W konsekwencji, mając na uwadze zasadę zaufania oraz ww. orzecznictwo, zanim Organ odrzuci wniosek bez rozpatrzenia, Wnioskodawca prosi o wyjaśnienie istoty tego pytania, tak aby wydana interpretacja spełniła swą funkcję ochronną. W opinii Wnioskodawcy, interpretacja nie będzie posiadała takiej mocy, jeśli Wnioskodawca wskaże w stanie faktycznym, że jest katarskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca podlegał opodatkowaniu w Katarze przy stawce 0%. Wyjazd Wnioskodawcy do Kataru nastąpił celem stałego pobytu. Nastąpiło trwałe przesiedlenie. W trakcie pobytów w Polsce Wnioskodawca zamieszkiwał w nieruchomości wskazanej we wniosku. Jedno dziecko Wnioskodawcy jest pełnoletnie, drugie dziecko Wnioskodawcy jest w wieku 17 lat. Dzieci Wnioskodawcy w okresie będącym przedmiotem zapytania nie były na utrzymaniu Wnioskodawcy. Żona Wnioskodawcy utrzymywała dzieci. Żona Wnioskodawcy w okresie będącym przedmiotem zapytania nie była na utrzymaniu Wnioskodawcy. Miejscem, w którym Wnioskodawca prowadził aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależał On do organizacji/klubów, itp. był Katar. Ognisko domowe Wnioskodawcy rozumiane jako rodzina znajdowało się w Polsce. Miejsce inwestycji Wnioskodawcy to Polska, jest to nieruchomość, o której mowa we wniosku. Oprócz kredytu mieszkaniowego w Polsce Wnioskodawca nie posiadał kredytów.  Oprócz rachunku bankowego założonego w katarskim banku Wnioskodawca posiadał rachunek bankowy w Polsce do spłaty kredytu mieszkaniowego. Wnioskodawca nie posiadał polis ubezpieczeniowych. Wnioskodawca oprócz nieruchomości w Polsce posiadał tylko majątek ruchomy w Katarze (samochód: ….). W okresie będącym przedmiotem zapytania Wnioskodawca nie uzyskiwał na terytorium Polski dochodów. W okresie obejmującym przedmiotowy wniosek Wnioskodawca przebywał w Polsce nie dłużej niż 183 dni. Wnioskodawca przeniósł swoje centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) do Kataru, w zw. z podjęciem stałego zatrudnienia i przeniesieniem miejsca zamieszkania do Kataru w 2015 r. Wnioskodawca wyjechał do Kataru z zamiarem trwałego tam osiedlenia. Zamiar ten istniał od lutego 2015 r., co potwierdza m.in. przebywanie w Polsce maksymalnie do 40 dni w każdym roku kalendarzowym. Wnioskodawca posiada znajomych w Katarze i tam koncentruje się Jego życie osobiste i towarzyskie. W zw. z pracą wykonywaną w Katarze, Wnioskodawca od lutego 2015 r. wynajął tam lokal przeznaczony i faktycznie stanowiący Jego stałe miejsce zamieszkania (tzw. ognisko domowe). W zw. z wyjazdem do Kataru, Wnioskodawca: -     uzyskał w Katarze kartę stałego pobytu, -     podlega w Katarze ubezpieczeniu zdrowotnemu, -     jest zameldowany w Katarze, -     posiada katarski dowód osobisty, katarskie prawo jazdy oraz rachunek bankowy założony w katarskim banku. Od momentu wyjazdu do Kataru, więzi Wnioskodawcy łączące Go z Polską uległy zerwaniu. Jedynym wyrazistym łącznikiem z Polską jest przebywanie w Polsce najbliższej rodziny Wnioskodawcy. Pytanie Czy w latach podatkowych 2016-2021 Wnioskodawca nie posiadał miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z czym nie jest On objęty nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce? Pana stanowisko w sprawie: Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitą Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy) (art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) Zgodnie z art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Pierwszą przesłanką pozwalającą na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski jest posiadanie w Polsce centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Jak wyjaśnił WSA w ...w wyroku z dnia 5 marca 2015 r. (sygn. akt I SA/Łd 1375/14): „oceniając, w którym z państw znajduje się centrum interesów osobistych i gospodarczych osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste i ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalność zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd.”. Przez „centrum interesów osobistych” należy zatem rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn ognisko domowe, powiązania rodzinne i towarzyskie, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej i zawodowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania w Polsce uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Uznanie osoby fizycznej za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie przesądza o uznaniu tej osoby za podlegającą w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Powyższe przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). A więc ocena czy podatnik podlega w Polsce ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana indywidualnie, uwzględniając postanowienia umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W przedmiotowej sprawie zastosowanie ma umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Państwa Kataru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana dnia 18 listopada 2008 r. W rozumieniu Umowy polsko-katarskiej, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie”, oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu albo inne kryterium o podobnym charakterze. Nie obejmuje natomiast osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiągniętego tylko ze źródeł położonych w tym Państwie (art. 4 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Definicja rezydencji podatkowej odnosi się do określenia miejsce zamieszkania dla celów podatkowych przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych Państw, które ustalają podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Na podstawie art. 4 ust. 2 lit. a) Umowy polsko-katarskiej, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad: a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ona silniejsze powiązania osobiste lub gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa; c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem; d)  jeżeli nie można ustalić miejsca zamieszkania osoby fizycznej zgodnie z postanowieniami pkt a), b) i c), to właściwe organy obydwu Umawiających się Państw rozstrzygają tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Powyższe reguły kolizyjne rozstrzygają, w którym kraju dana osoba posiada rezydencję podatkową, jeżeli według wewnętrznych uregulowań ma ona miejsce zamieszkania w obu krajach. Decydujące znaczenie ma wówczas w pierwszej kolejności stałe miejsce zamieszkania i ośrodek interesów życiowych, tj. ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych). Umowa polsko-katarska została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, do interpretacji zapisów dwustronnych konwencji w sprawie unikania podwójnego opodatkowania należy stosować się do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD. Dla celów zdefiniowania „miejsca” zamieszkania Komentarz do Modelowej Konwencji OECD posługuje się sformułowaniem, „ognisko domowe”. Posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Mając na uwadze powyższe, stwierdzić należy, że w świetle przedstawionego stanu faktycznego, Wnioskodawca od dnia wyjazdu do Kataru przestał być objęty nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce. Wynika to z następujących okoliczności. W pierwszej kolejności podkreślenia wymaga, że Wnioskodawca nie przebywa w Polsce dłużej niż 183 dni w roku kalendarzowym. W drugiej kolejności zasygnalizować należy, że centrum interesów osobistych i gospodarczych od dnia wyjazdu do Kataru przestało znajdować się w Polsce i zostało przeniesione do pierwszego z wymienionych krajów. W praktyce jedynym łącznikiem Wnioskodawcy z Polską jest najbliższa rodzina Wnioskodawcy. Okoliczność ta jednak sama w sobie nie może decydować o istnieniu nieograniczonego obowiązku podatkowego w Polsce w oderwaniu od innych faktów. Te natomiast każą obiektywnie przyjąć, że centrum interesów życiowych znajduje się w Katarze. Przemawiają ku temu elementy niniejszego stanu faktycznego: -     źródło dochodów znajduje się tylko Katarze, -     miejsce zarobkowania znajduje się tylko w Katarze, -     życie towarzyskie i ekonomiczne koncentruje się w Katarze, -     lokal przeznaczony na stałe miejsce zamieszkania Wnioskodawcy i faktycznie w tym celu wykorzystywany znajduje się w Katarze, -     Wnioskodawca zalegalizował swój pobyt w Katarze poprzez uzyskanie stosownych dokumentów, -     miejsce, z którego Wnioskodawca zarządza swoim mieniem i interesami znajduje się w Katarze, -     Katar jest stałym miejscem pobytu Wnioskodawcy. Jeśli natomiast Organ uzna, że stałe miejsce zamieszkania Wnioskodawcy znajduje się w obu krajach, to z uwagi na ww. elementy stanu faktycznego nie powinno ulec wątpliwości, że ośrodek interesów życiowych Wnioskodawcy znajduje się w Katarze. Idąc dalej, jeśli jednak Organ uzna, że ośrodek interesów życiowych znajduje się również w Polsce, to zastosowanie powinna znaleźć reguła kolizyjna unormowana w art. 4 ust. 2 lit b) Umowy połsko-katarskiej, zgodnie z którą wyznacznikiem powinien być kraj, w którym Wnioskodawca zwykle przebywa. Zgodnie ze stanem faktycznym, tym miejscem od lutego 2015 r. jest Katar. Mając na uwadze powyższą argumentację, uznać zatem należy, że Wnioskodawca od dnia wyjazdu do Kataru w lutym 2015 r. nie posiada miejsca zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w zw. z czym nie jest On objęty nieograniczonym obowiązkiem podatkowym w Polsce. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie do treści art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobiegania podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ww. ustawy). W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie umowa między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Rządem Państwa Kataru w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu, podpisana w Doha dnia 18 listopada 2008 r. (Dz. U. z 2010 r. Nr 17, poz. 93), zmodyfikowana przez Konwencję wielostronną implementującą środki traktatowego prawa podatkowego mające na celu zapobieganie erozji podstawy opodatkowania i przenoszeniu zysku, podpisaną przez Polskę dnia 7 czerwca 2017 r. oraz przez Katar dnia 4 grudnia 2018 r. (Dz. U. z 2018 r., poz. 1369). Stosownie do art. 4 ust. 1 Umowy polsko-katarskiej, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo i każdą jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł położonych w tym Państwie. Zgodnie natomiast z art. 4 ust. 2 Umowy polsko-katarskiej, jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to jej status określa się według następujących zasad: a)  osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ona ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); b)  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych, albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa; c)  jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, to uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem; d)  jeżeli nie można ustalić miejsca zamieszkania osoby fizycznej zgodnie z postanowieniami pkt a), b) i c), to właściwe organy obydwu Umawiających się Państw rozstrzygną tę sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Przy czym wyjaśnienia wymaga, że postanowienia ww. art. 4 ust. 2 ww. Umowy, mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ust. 1 ww. Umowy, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania. W konsekwencji reguły kolizyjne mają zastosowanie wyłącznie w sytuacji, gdy podatnik w tym samym czasie ma miejsce zamieszkania w obu umawiających się państwach. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym (art. 3 ust. 1a pkt 2 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). W świetle art. 3 ust. 1a pkt 2 powyższej ustawy, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Jeżeli podatnik zostaje uznany za rezydenta podatkowego drugiego państwa (na skutek spełnienia kryteriów przewidzianych w krajowym prawie podatkowym tego państwa, a w Polsce jest uznawany za rezydenta podatkowego na mocy wyżej opisanych przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mamy do czynienia z podwójną rezydencją podatkową. Umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania przewidują specjalne reguły kolizyjne w przypadku podwójnej rezydencji podatkowej, pozwalające ustalić, w którym państwie dana osoba posiada miejsce zamieszkania dla celów podatkowych. Reguły te zawarte są w powołanym wyżej art. 4 ust. 2 ww. Umowy polsko-katarskiej.   Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca jest polskim obywatelem. W lutym 2015 r. Wnioskodawca wyjechał do Kataru celem wykonywania pracy na podstawie umowy o pracę, zawartej z podmiotem z siedzibą w Katarze. Wypłata wynagrodzenia za przedmiotową pracę jest dokonywana przez podmiot z siedzibą w Katarze na rachunek bankowy Wnioskodawcy założony w katarskim banku. Wnioskodawca nie posiada obywatelstwa Kataru. W zw. z pracą wykonywaną w Katarze, Wnioskodawca od lutego 2015 r. wynajmuje tam lokal przeznaczony i faktycznie stanowiący Jego stałe miejsce zamieszkania (tzw. ognisko domowe). W zw. z wyjazdem do Kataru, Wnioskodawca uzyskał w Katarze kartę stałego pobytu, podlega w Katarze ubezpieczeniu zdrowotnemu, jest zameldowany w Katarze, posiada katarski dowód osobisty, katarskie prawo jazdy oraz rachunek bankowy założony w katarskim banku. Wnioskodawca wyjechał do Kataru z zamiarem trwałego tam osiedlenia. Zamiar ten istniał od lutego 2015 r. W okresie obejmującym przedmiotowy wniosek Wnioskodawca przebywał w Polsce nie dłużej niż 183 dni, maksymalnie do 40 dni w każdym roku kalendarzowym. Wyjazd Wnioskodawcy do Kataru nastąpił celem stałego pobytu. Nastąpiło trwałe przesiedlenie. Wnioskodawca przeniósł swoje centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) do Kataru, w zw. z podjęciem stałego zatrudnienia i przeniesieniem miejsca zamieszkania do Kataru w 2015 r. Wnioskodawca nie występował o katarski certyfikat rezydencji podatkowej. Wnioskodawca podlegał opodatkowaniu w Katarze przy stawce 0%. Wnioskodawca posiada znajomych w Katarze i tam koncentruje się Jego życie osobiste i towarzyskie. Miejscem, w którym Wnioskodawca prowadził aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależał On do organizacji/klubów, itp. był Katar. Od momentu wyjazdu do Kataru, więzi Wnioskodawcy łączące Go z Polską uległy zerwaniu. Jedynym wyrazistym łącznikiem z Polską jest przebywanie w Polsce najbliższej rodziny Wnioskodawcy. Ognisko domowe Wnioskodawcy rozumiane jako rodzina znajdowało się w Polsce. Najbliższa rodzina (żona, dzieci - jedno dziecko jest pełnoletnie, drugie dziecko jest w wieku 17 lat) Wnioskodawcy mieszka w Polsce. Dzieci Wnioskodawcy w okresie będącym przedmiotem zapytania nie były na utrzymaniu Wnioskodawcy. Żona Wnioskodawcy utrzymywała dzieci. Żona Wnioskodawcy w okresie będącym przedmiotem zapytania nie była na utrzymaniu Wnioskodawcy. Najbliższa rodzina Wnioskodawcy utrzymuje się w Polsce samodzielnie. Wnioskodawca od lutego 2015 r. nie zamieszkuje z rodziną. Wnioskodawca jest współwłaścicielem (wspólność małżeńska) nieruchomości położonej w Polsce - miejsce inwestycji. W trakcie pobytów w Polsce Wnioskodawca zamieszkiwał w nieruchomości. Nieruchomość ta nie jest wykorzystywana dla celów stałego zamieszkania Wnioskodawcy. Wnioskodawca oprócz nieruchomości w Polsce posiadał tylko majątek ruchomy w Katarze (samochód: ….). Oprócz rachunku bankowego założonego w katarskim banku Wnioskodawca posiadał rachunek bankowy w Polsce do spłaty kredytu mieszkaniowego. Wnioskodawca opłaca jedynie część kredytu mieszkaniowego. Oprócz kredytu mieszkaniowego w Polsce Wnioskodawca nie posiadał kredytów. Wnioskodawca od lutego 2015 r. nie uzyskiwał dochodów ze źródeł dochodów położonych w Polsce. Wnioskodawca podlega dobrowolnemu ubezpieczeniu zdrowotnemu w Polsce. Wnioskodawca nie posiadał polis ubezpieczeniowych. Wnioskodawca od lutego 2015 r. nie posiada udziałów/akcji w polskich spółkach, nie prowadzi działalności gospodarczej w Polsce, nie należy do polskich organizacji i stowarzyszeń, nie zasiada w zarządzie/radzie nadzorczej polskich podmiotów, przebywa w Polsce maksymalnie do 40 dni w każdym roku kalendarzowym.   Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny (obejmujący lata 2016 - 2021) oraz powołane przepisy prawa podatkowego, fakt, że Wnioskodawca w Polsce ma żonę, dzieci, jak również posiada nieruchomość (wspólność małżeńska) pozwala uznać, że zgodnie z art. 3 ust. 1a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest osobą mającą miejsce zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Niemniej jednak, z uwagi na to, że Wnioskodawca ma stałe zatrudnienie w Katarze na podstawie umowy o pracę zawartej z podmiotem z siedzibą w Katarze, wynajmuje tam lokal przeznaczony i faktycznie stanowiący Jego stałe miejsce zamieszkania (tzw. ognisko domowe), wyjazd do Kataru nastąpił celem stałego pobytu, nastąpiło trwałe przesiedlenie,    uzyskał w Katarze kartę stałego pobytu, podlega w Katarze ubezpieczeniu zdrowotnemu, jest zameldowany w Katarze, posiada katarski dowód osobisty, katarskie prawo jazdy oraz rachunek bankowy założony w katarskim banku, posiada znajomych w Katarze i tam koncentruje się Jego życie osobiste i towarzyskie, miejscem, Katar był miejsce, w którym prowadził aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależał On do organizacji/klubów, itp., podlegał opodatkowaniu w Katarze, a ponadto przebywał w Polsce nie dłużej niż 183 dni, maksymalnie do 40 dni w każdym roku kalendarzowym, od momentu wyjazdu do Kataru, więzi łączące Go z Polską uległy zerwaniu (jedynym wyrazistym łącznikiem z Polską jest przebywanie w Polsce najbliższej rodziny Wnioskodawcy), przy uwzględnieniu art. 4 ust. 2 Umowy polsko-katarskiej, należy uznać, że w latach 2016-2021 miejscem zamieszkania dla celów podatkowych Wnioskodawcy był Katar. Zatem, w tym okresie Wnioskodawca podlegał w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, o którym mowa w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. wyłącznie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.   Końcowo należy wskazać, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretację opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego podanego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego nie jest bowiem ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego, kontroli podatkowej lub postępowania kontrolnego organu kontroli celno-skarbowej. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pana sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i musi Pan zastosować się do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).    Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).