0113-KDIPT2-2.4011.1107.2021.3.SR

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 11 listopada 2021 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwania – pismem złożonym 28 stycznia 2022 r. oraz pismem złożonym 17 lutego 2022 r. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Jest Pani zatrudniona na umowę o pracę u polskiego pracodawcy. Od marca 2021 r. przebywa Pani na urlopie macierzyńskim i pobiera zasiłek z tego tytułu. W lutym 2021 r. na stałe przeprowadziła się Pani do Hiszpanii, gdzie mieszka Pani razem z mężem oraz nowo narodzonym dzieckiem w wynajętym przez Państwa mieszkaniu. Mąż od paru lat jest zatrudniony w Hiszpanii i jest tam rezydentem podatkowym. W Polsce od momentu przeprowadzki była Pani dwa razy na okres około 1-2 tygodni. Pani przychodem jest wyłącznie pensja z pracy u polskiego pracodawcy otrzymywana w polskiej walucie. W Polsce posiada Pani nieruchomość (działkę gospodarczo-budowlaną), kilka kont bankowych, oszczędności, fundusze inwestycyjne oraz IKZE. W piśmie z dnia 28 stycznia 2022 r. wskazała Pani, że: -        Posiada Pani obywatelstwo polskie. -        W 2021 r. przebywała Pani na terytorium Hiszpanii powyżej 183 dni. -        Centrum interesów osobistych posiada Pani w Hiszpanii, gdzie mieszka Pani z mężem oraz synem, natomiast jako centrum interesów gospodarczych wskazałaby Pani Polskę, gdyż tu jest Pani zatrudniona, opłaca Pani składki ZUS, dochody uzyskuje Pani w walucie polskiej, posiada konta bankowe w Polsce, konto emerytalne IKZE, pracowniczy plan emerytalny itp. -        Na Pani prośbę została Pani wpisana do spisu osób, które są zobowiązane przedstawić roczne zeznanie podatkowe w hiszpańskiej instytucji skarbowej z uzyskanych przychodów za 2021 r., gdyż według hiszpańskiego prawa, osoby przebywające ponad 183 dni w roku są do tego zobowiązane. Tym samym otrzymała Pani status rezydenta podatkowego w Hiszpanii. Certyfikat rezydencji podatkowej otrzyma Pani po przedstawieniu deklaracji o uzyskanych przychodach za 2021 r., w Hiszpanii termin na składanie deklaracji to 1 kwiecień-30 czerwiec 2022 r. -        Zasiłek macierzyński jest wypłacany Pani z ZUS-u za pośrednictwem Pani polskiego pracodawcy. -        W odpowiedzi na pytanie jakie świadczenia uzyskiwała Pani w 2021 r. wskazała Pani: ·           1 styczeń - 15 luty – pensja z pracy wykonywanej dla polskiego pracodawcy zdalnie z Hiszpanii; ·           16 luty - 15 marzec – zasiłek chorobowy L4 (wypłacany z ZUS); ·           16 marzec - 31 grudzień – zasiłek macierzyński (wypłacany przez ZUS). W 2021 r. nie posiadała Pani innych przychodów niż te pochodzące z pracy u polskiego pracodawcy/zasiłków wypłacanych przez ZUS. W piśmie z dnia 17 lutego 2022 r. wskazała Pani, że: -        Uważa Pani, że stałe ognisko domowe utraciła Pani wcześniej, jeszcze w 2020 r. Nastąpiło to stopniowo, gdyż od paru lat była Pani w delegacji (praca dla hiszpańskiego klienta). Z dniem 15 lutego 2021 r. zakończyła Pani delegację, jednak nie powróciła Pani do Polski, gdyż Pani ognisko domowe już znajdowało się w Hiszpanii. Dlatego też biorąc pod uwagę wyłącznie 2021 r., uważa Pani, że cały 2021 r., od 1 stycznia, na stałe zamieszkuje w Hiszpanii. -        Od dnia 1 stycznia 2021 r. Pani ośrodek interesów życiowych znajduje się wyłącznie w Hiszpanii. -        W okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. przebywała Pani na terytorium Polski 3 razy – wszystkie wizyty były w celu zobaczenia się z rodziną i znajomymi (23 czerwca 2021 r. – 9 lipca 2021 r., 13 października 2021 r. – 24 października 2021 r., 31 grudnia 2021 r. – 14 stycznia 2022 r.). -        Wniosek o wpisanie Pani do spisu osób podlegających obowiązkowi podatkowemu złożyła Pani w listopadzie 2021 r. We wniosku jako datę zamieszkania/obowiązku fiskalnego wskazała Pani dzień 1 stycznia 2021 r. -        Według prawa hiszpańskiego podlega Pani tam obowiązkowi podatkowemu. Hiszpania traktuje Panią jako rezydenta podatkowego od daty, którą wskazała Pani w wyżej wymienionym wniosku (modelo 030) – 1 stycznia 2021 r. -        W okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 15 lutego 2021 r. pracowała Pani w delegacji na projekcie dla hiszpańskiego klienta, z przyczyn epidemii, praca ta była wykonywana 100% zdalnie, z mieszkania, ale nadal była to delegacja, na którą wysłał Panią polski pracodawca. Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku) 1.    Czy podlega Pani obowiązkowi podatkowemu od całości uzyskanych przez Panią dochodów za 2021 r. w Polsce, nie zależnie od tego czy było to wynagrodzenie za prace zdalną czy też zasiłek chorobowy/macierzyński otrzymany od polskiej instytucji ubezpieczeniowej ZUS (art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)? 2.    Jakie jest w świetle prawa Pani miejsce zamieszkania do celów podatkowych biorąc pod uwagę fakt, że uważa Pani, iż centrum interesów gospodarczych posiada na terytorium RP (art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)? 3.    Jeżeli poprawne jest stwierdzenie, że na terytorium RP nie ma Pani miejsca zamieszkania, to czy podlega ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu za którykolwiek z uzyskanych przez Panią w 2021 r. dochodów (art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)? 4.    Czy w świetle prawa, któryś z Pani dochodów za 2021 r. został osiągnięty na terytorium RP – jeśli tak, to który (art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)? 5.    Za cały 2021 r. pobrano Pani zaliczki na podatek dochodowy – czy, w momencie złożenia zeznania podatkowego PIT za 2021 r. powinien on zostać Pani zwrócony przez US, tak aby został on zapłacony w instytucji hiszpańskiej (art. 32 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)? 6.    W jakiej formie otrzyma Pani tą informację od swojego płatnika (art. 39 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – nie wie Pani, który z ustępów odnosi się do Pani, jako osoby fizycznej zatrudnionej na umowę o pracę w polskiej firmie, dlatego odnosi się Pani do obu ustępów)? Pani stanowisko w sprawie (ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku) Ad 1 Nie podlega Pani obowiązkowi podatkowemu w Polsce za otrzymany w 2021 r. dochód, gdyż nie mieszkała Pani w tym czasie na terytorium RP, pomimo tego, że miejsce położenia Pani źródeł przychodów znajdują się na terytorium RP (art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ad 2 Terytorium RP nie jest Pani miejscem zamieszkania do celów podatkowych (art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ad 3 Nie podlega Pani żadnemu (ograniczonemu lub nieograniczonemu) obowiązkowi podatkowemu w Polsce za którykolwiek z uzyskanych przez Panią w 2021 r. dochodów (art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ad 4 Mimo, że miejscem wypłaty wynagrodzeń jest RP to miejscem zamieszkania oraz wykonywanej pracy jest Hiszpania. W związku z tym Pani dochód w 2021 r. całkowicie został osiągnięty poza terytorium RP (art. 3 ust. 2b ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ad 5 Tak, zaliczki na rzecz podatku od dochodu powinny zostać zwrócone, gdyż podatek w całości powinien być zapłacony w Hiszpanii (art. 32 ust. 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ad 6 Jest to wyłącznie PIT-11 (art. 39 ust. 1 oraz ust. 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.) osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Stosownie do art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Tym samym, aby można było mówić o podleganiu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (polskiej rezydencji podatkowej) dana osoba musi posiadać na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych lub też czas pobytu danej osoby na terytorium Polski powinien przekroczyć 183 dni w ciągu roku podatkowego. Spełnienie którejkolwiek z tych przesłanek skutkuje uznaniem osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Natomiast w myśl art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ww. ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ww. ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Stosownie do art. 3 ust. 2b ww. ustawy, za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: 1)    pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; 2)    działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; 3)    działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład; 4)    położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości; 5)    papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających; 6)    tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw – jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości; 6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej; 7)    tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia; 8)    niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da. Na podkreślenie zasługuje również fakt, że katalog dochodów (przychodów) wymienionych w art. 3 ust. 2b ww. ustawy, nie jest katalogiem zamkniętym. Tak więc, ustawodawca dopuszcza istnienie także innych dochodów, które należy uznać za osiągnięte na terytorium Polski. W przepisie tym przewidziano opodatkowanie oparte na zasadzie „źródła”. Jeżeli źródło przychodów nierezydenta znajduje się na obszarze Rzeczypospolitej Polskiej, to Rzeczypospolita Polska ma prawo opodatkować dochody uzyskane z tego źródła na zasadach obowiązujących w tym państwie (ograniczony obowiązek podatkowy). Przy czym, za dochody (przychody), o których mowa w ust. 2b pkt 7, uważa się przychody wymienione w art. 29 ust. 1, jeżeli nie stanowią dochodów (przychodów), o których mowa w ust. 2b pkt 1-6 (art. 3 ust. 2d ww. ustawy). Wskazana wyżej zasada ograniczonego obowiązku podatkowego stanowi, że Rzeczpospolita Polska ma prawo do opodatkowania osób fizycznych niebędących jej rezydentami podatkowymi, ale tylko w zakresie dochodów uzyskiwanych ze źródła przychodów położonych na jej terytorium. Nie są natomiast w Polsce opodatkowane osoby fizyczne z tytułu dochodów, których źródło jest położone za granicą. Warunkiem posiadania w Polsce statusu podmiotu o ograniczonym obowiązku podatkowym jest brak na terytorium Polski miejsca zamieszkania lub zakładu. Wyjaśnić należy, że pod pojęciem „dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej” należy rozumieć zarówno dochody (przychody) osiągane z podejmowania działań, w tym np. z wynajmu lub sprzedaży nieruchomości położonych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, jak i dochody (przychody) uzyskiwane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osobę mającą ograniczony obowiązek podatkowy np. dochód (przychód) z tytułu wykonywania usługi za granicą przez tę osobę na rzecz podmiotu polskiego. Stąd terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest miejscem wypłaty wynagrodzenia, które stanowi dochód (przychód) podatnika. Zasady opodatkowania w Polsce przychodów uzyskanych przez nierezydentów reguluje m.in. art. 29 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W myśl art. 29 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, podatek dochodowy od uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez osoby, o których mowa w art. 3 ust. 2a, przychodów: 1)    z działalności określonej w art. 13 pkt 2 i 6-9 oraz z odsetek innych niż wymienione w art. 30a ust. 1, z praw autorskich lub z praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, handlowego lub naukowego, w tym także środka transportu, oraz za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu; 2)    z opłat za usługi w zakresie działalności widowiskowej, rozrywkowej lub sportowej, wykonywanej przez osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania za granicą, a organizowanej za pośrednictwem osób fizycznych lub osób prawnych prowadzących działalność w zakresie imprez artystycznych, rozrywkowych lub sportowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu; 3)    z tytułu należnych opłat za wywóz ładunków i pasażerów przyjętych do przewozu w portach polskich przez zagraniczne przedsiębiorstwa morskiej żeglugi handlowej, z wyjątkiem ładunków i pasażerów tranzytowych – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów; 4)    uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez zagraniczne przedsiębiorstwa żeglugi powietrznej, z wyłączeniem przychodów uzyskanych z lotniczego rozkładowego przewozu pasażerskiego, skorzystanie z którego wymaga posiadania biletu lotniczego przez pasażera – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 10% przychodów; 5)    z tytułu świadczeń doradczych, księgowych, badania rynku, usług prawnych, usług reklamowych, zarządzania i kontroli, przetwarzania danych, usług rekrutacji pracowników i pozyskiwania personelu, gwarancji i poręczeń oraz świadczeń o podobnym charakterze – pobiera się w formie ryczałtu w wysokości 20% przychodu. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego wynika, że posiada Pani obywatelstwo polskie. Jest Pani zatrudniona na umowę o pracę u polskiego pracodawcy. Stałe ognisko domowe w Polsce utraciła Pani w 2020 r. Nastąpiło to stopniowo, gdyż od paru lat była Pani w delegacji (praca dla hiszpańskiego klienta). Dlatego też biorąc pod uwagę wyłącznie 2021 r., uważa Pani, że cały 2021 r., od 1 stycznia, na stałe zamieszkuje w Hiszpanii. W okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 15 lutego 2021 r. pracowała Pani w delegacji na projekcie dla hiszpańskiego klienta, z przyczyn epidemii, praca ta była wykonywana 100% zdalnie, z mieszkania, ale nadal była to delegacja, na którą wysłał Panią polski pracodawca. Z dniem 15 lutego 2021 r. zakończyła Pani delegację, jednak nie powróciła Pani do Polski, gdyż Pani ognisko domowe już znajdowało się w Hiszpanii. Od marca 2021 r. przebywa Pani na urlopie macierzyńskim i pobiera zasiłek z tego tytułu. W Hiszpanii mieszka Pani razem z mężem oraz nowo narodzonym dzieckiem w wynajętym przez Państwa mieszkaniu. Mąż od paru lat jest zatrudniony w Hiszpanii i jest tam rezydentem podatkowym. W okresie od dnia 1 stycznia 2021 r. do dnia 31 grudnia 2021 r. przebywała Pani na terytorium Polski 3 razy na okres około 1-2 tygodni – wszystkie wizyty były w celu zobaczenia się z rodziną i znajomymi. Od dnia 1 stycznia 2021 r. Pani ośrodek interesów życiowych znajduje się wyłącznie w Hiszpanii. Na Pani prośbę została Pani wpisana do spisu osób, które są zobowiązane przedstawić roczne zeznanie podatkowe w hiszpańskiej instytucji skarbowej z uzyskanych przychodów za 2021 r., gdyż według hiszpańskiego prawa, osoby przebywające ponad 183 dni w roku są do tego zobowiązane. Tym samym otrzymała Pani status rezydenta podatkowego w Hiszpanii. Certyfikat rezydencji podatkowej otrzyma Pani po przedstawieniu deklaracji o uzyskanych przychodach za 2021 r., w Hiszpanii termin na składanie deklaracji to 1 kwiecień-30 czerwiec 2022 r. Wniosek o wpisanie Pani do spisu osób podlegających obowiązkowi podatkowemu złożyła Pani w listopadzie 2021 r. We wniosku jako datę zamieszkania/obowiązku fiskalnego wskazała Pani dzień 1 stycznia 2021 r. Według prawa hiszpańskiego podlega Pani tam obowiązkowi podatkowemu. Hiszpania traktuje Panią jako rezydenta podatkowego od daty, którą wskazała Pani w wyżej wymienionym wniosku – 1 stycznia 2021 r. W 2021 r. nie posiadała Pani innych przychodów niż te pochodzące z pracy u polskiego pracodawcy/zasiłków wypłacanych przez ZUS - zasiłek chorobowy (16 luty - 15 marzec) oraz zasiłek macierzyński (16 marzec - 31 grudzień). Zasiłek macierzyński jest wypłacany Pani z ZUS-u za pośrednictwem Pani polskiego pracodawcy. W Polsce posiada Pani nieruchomość (działkę gospodarczo-budowlaną), kilka kont bankowych, oszczędności, fundusze inwestycyjne, IKZE oraz pracowniczy plan emerytalny, tu jest Pani zatrudniona, opłaca Pani składki ZUS, dochody uzyskuje Pani w walucie polskiej. W odniesieniu do przedstawionego we wniosku stanu faktycznego zastosowanie znajdą odpowiednie uregulowania Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, podpisanej w Madrycie 15 listopada 1979 r. (Dz. U. z 1982 r. Nr 17 poz. 127; dalej: „Umowa polsko-hiszpańska”). Zgodnie z art. 4 ust. 1 Umowy polsko-hiszpańskiej, w rozumieniu niniejszej umowy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryteria o podobnym charakterze, wyłączając jednakże osoby, które podlegają obowiązkowi podatkowemu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu ze źródeł znajdujących się w tym Państwie lub położonego tam majątku. Na podstawie art. 4 ust. 2 Umowy polsko-hiszpańskiej, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wtedy taki wypadek jest rozstrzygany zgodnie z następującymi zasadami: a)    osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); b)    jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze, albo jeżeli nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa; c)    jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem; d)    jeżeli sytuacji tej osoby nie można określić zgodnie z postanowieniami litery c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia. Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisów, należy sięgnąć do Komentarza do Modelowej Konwencji OECD, której głównym celem jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym umowa zawarta między Polską i Hiszpanią. Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Odnosząc się do powyższych przepisów oraz nakreślonego stanu faktycznego uznać należy, że Pani ośrodek interesów osobistych w 2021 r. znajdował się w Hiszpanii, gdyż od paru lat była Pani w delegacji (praca dla hiszpańskiego klienta), z dniem 15 lutego 2021 r. zakończyła Pani delegację, jednak nie powróciła Pani do Polski, gdyż Pani ognisko domowe już znajdowało się w Hiszpanii, na stałe przeprowadziła się Pani do Hiszpanii, mieszka Pani tam razem z mężem oraz nowo narodzonym dzieckiem w wynajętym przez Państwa mieszkaniu, Pani mąż od paru lat jest zatrudniony w Hiszpanii i jest tam rezydentem podatkowym. Ponadto, nie spędziła Pani w 2021 r. w Polsce ponad 183 dni w roku, do Polski przyjechała Pani bowiem 3 razy na około 1-2 tygodnie w celu odwiedzenia rodziny i znajomych. Wobec powyższego mając na uwadze informacje przedstawione we wniosku oraz powołane przepisy prawa należy stwierdzić, że w 2021 r. podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W myśl art. 15 ust. 1 Umowy polsko-hiszpańskiej, z uwzględnieniem postanowień artykułów 16, 18 i 19 pensje, płace i podobne wynagrodzenia, które osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej, mogą podlegać opodatkowaniu tylko w tym Państwie, chyba że praca wykonywana jest w drugim Umawiającym się Państwie. Jeżeli praca jest tam wykonywana, to osiągane za nią wynagrodzenie może być opodatkowane w tym drugim Państwie. Zgodnie z art. 15 ust. 2 Umowy polsko-hiszpańskiej, bez względu na postanowienia ustępu 1 wynagrodzenia, jakie osoba mająca miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie osiąga z pracy najemnej wykonywanej w drugim Umawiającym się Państwie, mogą być opodatkowane tylko w pierwszym Państwie, jeżeli: a)    odbiorca przebywa w drugim Państwie łącznie nie dłużej niż 183 dni podczas roku finansowego oraz b)    wynagrodzenia są wypłacane przez pracodawcę, który nie ma w tym drugim Państwie miejsca zamieszkania lub siedziby, albo w jego imieniu, oraz c)    wynagrodzenia nie są ponoszone przez zakład lub stałą placówkę, którą pracodawca posiada w drugim Państwie. Zgodnie z Komentarzem do Modelowej Konwencji (pkt 2.1 Komentarza do art. 15) określenie „pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia” obejmuje także świadczenia w naturze uzyskiwane z tytułu zatrudnienia (np. akcje pracownicze, korzystanie z mieszkania, samochodu, ubezpieczenia chorobowe, ubezpieczenia na życie lub członkostwo w klubie). Przewidziany w artykule warunek opodatkowania przez państwo źródła postanawia, że pensje, płace i inne podobne wynagrodzenia powinny być osiągane z wykonywania pracy najemnej w tym państwie. Ma to zastosowanie bez względu na to, kiedy taki dochód może być wypłacony, zapisany na rachunek lub w inny sposób definitywnie nabyty przez pracownika najemnego. W świetle powyższego należy stwierdzić, że świadczenia z tytułu zatrudnienia osoby mającej miejsce zamieszkania w Hiszpanii, podlegają opodatkowaniu tylko w Hiszpanii, chyba że są to świadczenia osiągane z pracy najemnej wykonywanej na terytorium innego państwa. Biorąc pod uwagę opisany we wniosku stan faktyczny oraz przedstawiony powyżej stan prawny należy zatem stwierdzić, że podlegała Pani w 2021 r. obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zatem otrzymywane w 2021 r. wynagrodzenia za pracę wykonywaną w Hiszpanii nie podlega opodatkowaniu w Polsce. Na gruncie polskich przepisów prawa podatkowego, w myśl art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Z kolei stosownie do treści art. 20 ust. 1 ww. ustawy za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w m.in. zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ww. ustawy, zasiłkami z ubezpieczenia społecznego są kwoty wypłaconych przez zakład pracy lub organ rentowy zasiłków chorobowych, wyrównawczych, macierzyńskich, opiekuńczych oraz świadczeń rehabilitacyjnych. Zatem w stosunku do uzyskanego przez Panią zasiłku chorobowego, a także do zasiłku macierzyńskiego zastosowanie ma art. 21 Umowy polsko-hiszpańskiej regulujący zasady opodatkowania innych dochodów. Stosownie do art. 21 ust. 1 Umowy polsko-hiszpańskiej, części dochodu osoby mającej miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie, bez względu na to, skąd one pochodzą, a o których nie było mowy w poprzednich artykułach niniejszej umowy, będą opodatkowane tylko w tym Państwie. W związku z powyższym, dochody Pani – osoby mającej miejsce zamieszkania w Hiszpanii, z zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego, podlegają opodatkowaniu tylko w Hiszpanii. Od polskiego pracodawcy powinna uzyskać Pani informację PIT-11. Zgodnie z brzmieniem art. 31 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, osoby fizyczne, osoby prawne oraz jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, zwane dalej „zakładami pracy”, są obowiązane jako płatnicy obliczać i pobierać w ciągu roku zaliczki na podatek dochodowy od osób, które uzyskują od tych zakładów przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej lub spółdzielczego stosunku pracy, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego wypłacane przez zakłady pracy, a w spółdzielniach pracy - wypłaty z tytułu udziału w nadwyżce bilansowej. Natomiast, w myśl art. 32 ust. 6 ww. ustawy, zakład pracy nie pobiera zaliczek na podatek dochodowy od dochodów uzyskanych przez pracownika z pracy wykonywanej poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, pod warunkiem że dochody te podlegają lub będą podlegać opodatkowaniu poza terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Na wniosek podatnika zakład pracy pobiera zaliczki na podatek dochodowy, stosownie do przepisów ust. 1-5, z uwzględnieniem art. 27 ust. 9 i 9a. Stosownie do art. 39 ust. 1 ww. ustawy, płatnicy, o których mowa w art. 31, art. 33 i art. 35, są obowiązani przesłać podatnikowi i urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatnika, o którym mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania, imienne informacje sporządzone według ustalonego wzoru. Informację, o której mowa w zdaniu pierwszym, sporządza się również w przypadku dokonywania wypłaty świadczeń określonych w art. 21 ust. 1 pkt 46, 74 i 148. W informacji tej wykazuje się również dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. Obowiązek ujęcia w informacji PIT-11 dochodów wolnych od podatku dotyczy wyłącznie dochodów, które zostały uzyskane za pośrednictwem podmiotu będącego płatnikiem sporządzającym informację roczną. Podkreślić należy, iż pozostałych dochodów, zwolnionych z opodatkowania, co do zasady – z wyjątkiem zaznaczonym w treści ww. art. 39 ust. 1 ww. ustawy – nie wykazuje się w informacji PIT-11. Wskazują na to uregulowania zawarte w treści pkt 4 objaśnień do informacji PIT-11, z których wynika, iż w kwocie przychodów, w części E, nie uwzględnia się przychodów wolnych od podatku na podstawie przepisów ustawy oraz przychodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, jednakże w kolumnie e należy wykazać dochody zwolnione od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. Zatem w informacji PIT-11 w kolumnie e wykazuje się dochody wolne od podatku na podstawie umów o unikaniu podwójnego opodatkowania lub innych umów międzynarodowych. W związku z powyższym, w informacji PIT-11 winny być wykazane dochody zwolnione z opodatkowania w Polsce, tj. dochody z tytułu pracy wykonywanej na terytorium Hiszpanii, zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego (kolumna e). Reasumując, należy stwierdzić, że w 2021 r. podległa Pani ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, tj. podlega opodatkowaniu jedynie od dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umów o unikaniu podwójnego opodatkowania. Zatem w Polsce podlegają opodatkowaniu dochody uzyskane za pracę fizycznie wykonywaną w Polsce oraz z tytułu urlopu ściśle związanego z pracą wykonywaną w Polsce. W informacji PIT-11 winny być wykazane wszystkie dochody uzyskane od polskiego pracodawcy. Odnośnie natomiast kwestii ubiegania się przez Panią o zwrot nadpłaconego podatku, należy stwierdzić, że w sytuacji nienależnie pobranego podatku przez płatnika podatnikowi przysługuje prawo wystąpienia o zwrot nienależnie pobranego podatku. Stosownie do treści art. 72 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.), za nadpłatę uważa się kwotę podatku pobraną przez płatnika nienależnie lub w wysokości większej od należnej W myśl art. 73 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej, nadpłata powstaje, z zastrzeżeniem § 2, z dniem pobrania przez płatnika podatku nienależnego lub w wysokości większej od należnej. Jak stanowi art. 75 § 1 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik kwestionuje zasadność pobrania przez płatnika podatku albo wysokość pobranego podatku, może złożyć wniosek o stwierdzenie nadpłaty podatku. Zgodnie z art. 75 § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, jeżeli z przepisów prawa podatkowego wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), to podatnik, płatnik lub inkasent równocześnie z wnioskiem o stwierdzenie nadpłaty jest obowiązany złożyć skorygowane zeznanie (deklarację). Tym samym, jeżeli z przepisów prawa podatkowego nie wynika obowiązek złożenia zeznania (deklaracji), składany jest tylko wniosek o stwierdzenie nadpłaty. Zatem w przedmiotowej sprawie w związku z nienależnie pobranym przez płatnika podatkiem od wynagrodzenia, zasiłku chorobowego i zasiłku macierzyńskiego, przysługuje Pani prawo wystąpienia o zwrot nienależnie pobranego podatku, do urzędu skarbowego właściwego dla Pani. Reasumując, mając na uwadze przedstawiony opis stanu faktycznego oraz przedstawiony powyżej stan prawny należy stwierdzić, że od momentu przeniesienia ośrodka interesów życiowych do Hiszpanii, posiada Pani miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w Hiszpanii, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, w związku z art. 4 ust. 1 i 2 Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku. W 2021 r. podlegała Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie jednak z postanowieniami Umowy między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Hiszpanii o unikaniu podwójnego opodatkowania w zakresie podatków od dochodu i majątku, otrzymane przez Panią w 2021 r. wynagrodzenie za pracę wykonywaną w Hiszpanii, zasiłek chorobowy oraz zasiłek macierzyński, nie podlegają opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych w Polsce. W konsekwencji, dochodów tych nie należy wykazywać w rocznym zeznaniu podatkowym. Przysługuje Pani prawo wystąpienia o zwrot nienależnie pobranego podatku do urzędu skarbowego właściwego dla Pani. Od polskiego pracodawcy powinna uzyskać Pani informację PIT-11. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Panią i stanu prawnego mającego zastosowanie do zaistniałego zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Tutejszy Organ podkreśla, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Postępowanie w sprawie wydania interpretacji indywidualnej ma na celu wyjaśnienie wątpliwości co do sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego materialnego do określonego stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) jest sam przepis prawa. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli zatem, przedstawiony we wniosku stan faktyczny będzie różnił się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła w zakresie rzeczywiście zaistniałego stanu faktycznego. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·      Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·      Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·         w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·         w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).