0114-KDIP1-1.4012.394.2021.2.MŻ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 7 czerwca 2021 r. (data wpływu 17 czerwca 2021 r.) uzupełnionym pismem Strony z 23 lipca 2021 r. (data wpływu 2 sierpnia 2021 r.) na wezwanie Organu z 16 lipca 2021 r. znak 0114-KDIP1-1.4012.394.2021.1.MŻ oraz uzupełnionym pismem Strony z 8 września 2021 r. (data wpływu 13 września 2021 r.) na wezwanie Organu z 1 września 2021 r. znak 0114-KDIP1-1.4012.394.2021.2.MŻ, o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania czynności udostępnienia stacji ładowania pojazdów za świadczenie usług oraz braku opodatkowania czynności nieodpłatnego udostępnienia stacji ładowania podmiotom trzecim - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE 17 czerwca 2021 r. wpłynął do Organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania czynności udostępnienia stacji ładowania pojazdów za świadczenie usług oraz braku opodatkowania czynności nieodpłatnego udostępnienia stacji ładowania podmiotom trzecim. Ww. wniosek został uzupełniony pismem uzupełnionym pismem Strony z 23 lipca 2021 r. (data wpływu 2 sierpnia 2021 r.) na wezwanie Organu z 16 lipca 2021 r. znak 0114-KDIP1-1.4012.394.2021.1.MŻ oraz uzupełnionym pismem Strony z 8 września 2021 r. (data wpływu 13 września 2021 r.) na wezwanie Organu z 1 września 2021 r. znak 0114-KDIP1-1.4012.394.2021.2.MŻ. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: (A) Sp. z o.o. (dalej również jako: „Spółka”, „A” lub „Wnioskodawca”) jest członkiem międzynarodowego koncernu A. („A”). Przedmiotem działalności Spółki jest produkcja samochodów oraz części do produkcji samochodów. Spółka jest czynnym, zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Koncern A posiada w swojej ofercie samochody o napędzie hybrydowym oraz samochody elektryczne. Na terenie swoich zakładów produkcyjnych Spółka posiada stacje ładowania samochodów elektrycznych. W związku z zakupem stacji ładowania, A. dokonał obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego (odliczyła podatek naliczony VAT zawarty w tych zakupach). Stacje ładowania znajdujących się na terenie zakładów A. służą przede wszystkim do ładowania samochodów służbowych pracowników Spółki. Spółka zamierza udostępniać wybrane stacje ładowania pojazdów elektrycznych: pracownikom innych spółek koncernu A. odwiedzających Zakłady Spółki,kontrahentom i osobom trzecim, wjeżdżającym na teren zakładów (osobom i podmiotom świadczącym usługi na rzecz A. na terenie Zakładów Spółki). Stacje ładowania udostępniane będą tym osobom i podmiotom nieodpłatnie. Celem głównym tego projektu jest promowanie idei elektromobilności oraz reklama marki A. i Spółki jako producenta aut elektrycznych - producenta samochodów, dbającego o ochronę środowiska. Działania te, jako mieszczące się w działaniach związanych z promocją i reklamą, uznawane są za czynności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż budują pozytywny obraz Spółki w oczach aktualnych i potencjalnych klientów oraz kontrahentów co przekłada się na wyniki sprzedaży. Udostępnianie ładowarek miałoby charakter nieograniczony czasowo. Wnioskodawca w odpowiedzi na wezwanie Organu w piśmie z 23 lipca 2021 r. oraz z 8 września 2021 r. doprecyzował opis zdarzenia przyszłego następująco: Udostępnianie podmiotom trzecim (pracownikom innych spółek koncernu, kontrahentom A. i innym osobom wjeżdżającym na teren zakładów, np. kurierom) stacji ładowania samochodów elektrycznych jest związane z prowadzoną działalnością Wnioskodawcy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Jak wskazano we wniosku, udostępnianie stacji ładowania oddziałuję na prowadzoną przez A. działalność opodatkowaną - jest to element strategii marketingowej koncernu A i spółki A. Działania te służą budowania wizerunku marki, co przekłada się na wyniki sprzedaży. Na rynku motoryzacyjnym wizerunek marki jest jedną z najistotniejszych wartości. Działania marketingowe/promocyjne z samej definicji mają na celu oddziaływać na odbiorców (ewentualnych klientów) poprzez przekazywanie im informacji, które mają w odpowiednim stopniu zwiększać wiedzę na temat towarów Spółki i samej firmy w celu stworzenia dla niej preferencji na rynku. Koncern A. wyznaczył sobie strategiczny cel, aby stać się globalnym liderem na rynku pojazdów elektrycznych. Marka A. stanowczo stawia na samochody elektryczne jako alternatywę dla benzyny i oleju napędowego. Cel ten marka chce osiągnąć już w roku 2035 tj. całkowicie przestawić produkcję samochodów na samochody elektryczne. Wybór takiego sposobu promocji marki A. i samej Spółki jest podyktowany atrakcyjnością przekazu. Został dostosowany do aktualnych preferencji docelowej grupy klientów. Promowanie rozwiązań proekologicznych wpisuje się w aktualne trendy nie tylko na rynku motoryzacyjnym. Prowadzone przez A. działania promocyjne/marketingowe w postaci udostępniania stacji ładowania samochodów elektrycznych podmiotom zewnętrznym w perspektywie długoterminowej mają na celu wzrost zysków (obrotów) Spółki oraz wzrost jej wartości rynkowej. W ofercie A. aktualnie znajdują się samochody o napędzie elektrycznym, np. w pełni elektryczny (…). W ocenie A. udostępnienie nieodpłatnie stacji ładowania samochodów elektrycznych przyczyni się do zwiększenia sprzedaży samochodów o napędzie hybrydowym oraz samochodów elektrycznych. Samochody elektryczne i te o napędzie hybrydowym mają określony zasięg. Z uwagi na to, że jest to segment w motoryzacji, który jeszcze się rozwija, obserwuje się niedostateczną ilość punktów ze stacjami ładowania. Natomiast ładowanie tego typu samochodów w domach nie jest tak efektywne, jak przy użyciu stacji ładowania. Liczba stacji ładowania pojazdów elektrycznych w Polsce według stanu na koniec maja 2021 r. wynosiła (…) . Dla porównania - na koniec pierwszego kwartału 2021 roku liczba stacji paliw w Polsce wynosiła (…). Stale wzrasta liczba samochodów osobowych z napędem elektrycznym przypadających na jeden ogólnodostępny punkt ładowania. Wobec powyższego, nieodpłatne udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych na terenach zakładów A. podnosi atrakcyjność marki. W ocenie Spółki, przełoży się także na wzrost sprzedaży samochodów elektrycznych i hybrydowych, szczególnie w regionie, z uwagi na możliwość ich nieodpłatnego ładowania. Na czynność udostępnienia stacji ładowania składa się: a)  udostępnienie urządzeń do ładowania (w tym niezbędna integracja ładowarki z systemem operacyjnym pojazdu), b)  zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego. Udostępnienie urządzeń ładowania odbywa się poprzez posadowienie specjalistycznych urządzeń przeznaczonych do ładowania samochodów zasilanych energią elektryczną, o odpowiedniej mocy ładowania pojazdu, pozwalającej na szybkie i efektywne naładowanie pojazdów. Urządzenia te znajdują się na terenie zakładów A., w tym także w pobliżu bram wjazdowych przy wyznaczonych miejscach postojowych. Główną intencją poszczególnych stacji ładowania jest skorzystanie z urządzeń pozwalających na szybkie i efektywne naładowanie pojazdów. Zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego odbywa się poprzez podłączenie stacji ładowania do sieci elektrycznej Zakładów Spółki. Urządzenie - stacja ładowania to specjalistyczny, zaawansowany technologicznie sprzęt wyposażony w takie rozwiązania technologiczne, które zapewniają odpowiedni przepływ energii elektrycznej do urządzeń zasilających pojazdy elektryczne. W skład udostępnienia stacji ładowania na rzecz pracowników innych spółek koncernu A. odwiedzających Zakłady Spółki - kontrahentów i osób trzecich wjeżdżających na teren zakładów (np. kurierom, osobom i podmiotom świadczącym usługi na rzecz A. na terenie Zakładów Spółki) wchodzą takie świadczenia/czynności jak: możliwość wykorzystywania specjalistycznych i zaawansowanych technologicznie urządzeń wyposażonych w konektory ładowania pojazdów elektrycznych,zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego. Udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych wiązało się z wykonaniem przez Spółkę takich czynności jak m.in.: 1.  nabycie urządzeń przeznaczonych do używania jako stacje ładowania samochodów elektrycznych, 2.  zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej ze sprzedawcą energii elektrycznej, 3.  nabycie usług związanych z przygotowaniem infrastruktury do udostępnienia stacji ładowania, w tym m.in. wyznaczeniem miejsc postojowych do ładowania pojazdów, 4.  nabycie usług związanych z montażem i przygotowaniem do użytku urządzeń do ładowania pojazdów, W związku z nabyciem wymienionych wyżej towarów i usług, Spółce przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Spółka dokonała odliczenia VAT naliczonego. Jednym z elementów związanych z udostepnieniem stacji ładowania jest zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego. W związku z nabywaniem energii elektrycznej, która jest do tego niezbędna, A. przysługuje prawo do odliczenia VAT naliczonego. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: 1.  Czy udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług, czy świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 tejże ustawy? 2.  Czy bezpłatne udostępnienie stacji do ładowania podmiotom trzecim (pracownikom innych spółek koncernu, kontrahentom Spółki i innym osobom wjeżdżającym na teren zakładów, np. kurierom) stanowi czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Stanowisko Wnioskodawcy: Ad 1 Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 t.j. z późn. zm.; dalej jako: „ustawa o VAT”), podlega m. in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zgodnie z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, zasadniczo rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również: 1.  przeniesienie z nakazu organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w imieniu takiego organu lub przeniesienie z mocy prawa własności towarów w zamian za odszkodowanie; 2.  wydanie towarów na podstawie umowy dzierżawy, najmu, leasingu lub innej umowy o podobnym charakterze zawartej na czas określony lub umowy sprzedaży na warunkach odroczonej płatności, jeżeli umowa przewiduje, że w następstwie normalnych zdarzeń przewidzianych tą umową lub z chwilą zapłaty ostatniej raty prawo własności zostanie przeniesione; 3.  wydanie towarów na podstawie umowy komisu: między komitentem a komisantem, jak również wydanie towarów przez komisanta osobie trzeciej; 4.  wydanie towarów komitentowi przez komisanta na podstawie umowy komisu, jeżeli komisant zobowiązany był do nabycia rzeczy na rachunek komitenta; 5.  ustanowienie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego, ustanowienie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu oraz przekształcenie spółdzielczego lokatorskiego prawa do lokalu mieszkalnego na spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, a także ustanowienie na rzecz członka spółdzielni mieszkaniowej odrębnej własności lokalu mieszkalnego lub lokalu o innym przeznaczeniu oraz przeniesienie na rzecz członka spółdzielni własności lokalu lub własności domu jednorodzinnego; 6.  oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste; 7.  zbycie praw, o których mowa w pkt 5 i 6. Towarem są, stosownie do treści art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Natomiast w myśl art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: 1.  przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; 2.  zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; 3.  świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Zdaniem Wnioskodawcy, udostępnienie stacji ładowania pojazdów elektrycznych stanowi świadczenie usług, a nie dostawę towarów. Stanowisko to znajduje potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z 6 czerwca 2018 r. (sygn. akt III SA/Wa 3071/17) wskazał, że fakt, iż energia jest towarem w rozumieniu art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, nie powoduje, że w każdym przypadku wykorzystania energii do usługi będziemy mieli do czynienia z dostawą towaru jako świadczeniem głównym. W przypadku tego rodzaju świadczonych usług klient ma prawo wybrać, czy będzie ładował samochód w sposób dłuższy, ale tańszy (w domu), czy doładuje pojazd szybciej, ale za wyższą cenę. Zdaniem Sądu, trudno uznać, że istotą świadczenia jest tu zakup energii elektrycznej. Należy bowiem uznać, że w centrum zainteresowania świadczeniobiorcy znajduje się czas i efektywność ładowania, a nie ilość pobranej energii, która mimo że jest nieodzowna, to jednak nie jej zakup decyduje o skorzystaniu z tej usługi. Podobne stanowisko WSA w Warszawie zajął w wyroku z 12 marca 2019 r., sygn. III SA/Wa 1835/18. W świetle powyższego, należy stwierdzić, udostępnienie stacji ładowania przez A innym podmiotom nie będzie stanowić dostawy energii elektrycznej, a świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ustawy o VAT. Ad 2 Zgodnie z art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: 1.  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych; 2.  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Jak wynika z uzasadnienia Wnioskodawcy w zakresie pytania nr 1, udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych należy traktować na gruncie ustawy o podatku VAT jako świadczenie usług. Z przytoczonego powyższego przepisu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT wynika natomiast, że z czynnościami opodatkowanymi podatkiem VAT będziemy mieć do czynienia w przypadku, gdy usługi są świadczone nieodpłatnie, i gdy celem świadczenia tych usług nie jest działalność gospodarcza podatnika. A. planuje udostępniać bezpłatnie stacje ładowania samochodów elektrycznych pracownikom Spółki oraz podmiotom trzecim, tj. pracownikom innych spółek koncernu A, kontrahentom Spółki i innym osobom wjeżdżającym na teren zakładów A, np. kurierom. Głównym celem podjęcia takich działań jest promowanie idei elektromobilności oraz reklama marki A. jako producenta aut elektrycznych oraz promowanie A (…) jako producenta dbającego o ochronę środowiska naturalnego. Wobec tego, że udostępnienie stacji ładowania ma na celu promocję marki A, budowanie pozytywnego wizerunku marki oraz samych zakładów A, w ocenie Wnioskodawcy nie będziemy mieć do czynienia z czynnościami opodatkowanymi VAT. Są to bowiem czynności promocyjne i reklamowe. Natomiast, jak wynika z interpretacji wydawanych przez organy skarbowe i z orzeczeń sądów administracyjnych, nieodpłatne świadczenie przez podatnika usług związane z promocją i reklamą nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem od towarów i usług z uwagi na fakt, iż czynności te (promocja i reklama) są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Takie stanowisko zostało zaprezentowane między innymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 czerwca 2009 r. (sygn. III SA/Wa 246/09) oraz w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 20 marca 2012 r. (sygn. IPPP3/443-9/12-2/MK). W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na mocy art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przez sprzedaż – zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy - należy rozumieć odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Dostawa towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, rozumiana jest przez ustawodawcę jako przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W określeniu „jak właściciel” zawiera się możliwość uznania za dostawę faktycznego przeniesienia władztwa nad rzeczą. W rozumieniu ustawy „dostawa” oznacza wszelkiego rodzaju rozporządzanie towarem (sprzedaż, zamianę, darowiznę, oraz każdą inną czynność, która w aspekcie ekonomicznym będzie prowadziła do podobnego rezultatu). Stosownie natomiast do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług , co do zasady podlegają opodatkowaniu VAT jedynie wówczas, gdy czynności te są wykonywane odpłatnie. Ustawodawca przewidział jednak od powyższej reguły wyjątki, które zostały zawarte w przypadku dostawy towarów w art. 7 ust. 2 ustawy, a w przypadku świadczenia usług – w art. 8 ust. 2 ustawy. Stosownie do art. 7 ust. 2 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się również przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności: 1)  przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, 2)  wszelkie inne darowizny - jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Jak wynika z powyższego przepisu, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega generalnie każde nieodpłatne przekazanie towaru należącego do przedsiębiorstwa, w tym także wszelkie inne darowizny, z którym wiąże się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia, w całości lub części, kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu, imporcie lub wytworzeniu tych towarów lub ich części składowych. Jeżeli natomiast podatnik nie miał prawa do odliczenia podatku naliczonego, to nieodpłatne przekazanie towarów pozostaje poza zakresem opodatkowania (podatnik nie musi dokonać ich opodatkowania), bez względu na cel, na który zostały one przekazane (darowane). Stosownie natomiast do art. 8 ust. 2 ustawy, za odpłatne świadczenie usług uznaje się również: 1)  użycie towarów stanowiących część przedsiębiorstwa podatnika do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika, w tym w szczególności do celów osobistych podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych, 2)  nieodpłatne świadczenie usług na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług do celów innych niż działalność gospodarcza podatnika. Zgodnie z unormowaniami zawartymi w ww. przepisach w pewnych ściśle określonych przypadkach również nieodpłatna dostawa towarów i nieodpłatne świadczenie usług uznać należy za spełniające definicję odpłatnego świadczenia usług , które na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy podlega opodatkowaniu podatkiem VAT. Aby uznać dane świadczenie za odpłatne musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę i odbiorcą a w zamian za wykonanie usługi zostaje wypłacone wynagrodzenie. Musi istnieć bezpośredni związek pomiędzy świadczoną usługą i przekazanym za nią wynagrodzeniem. Wypłacający wynagrodzenie otrzymuje w zamian świadczenie przynoszące mu korzyść. Z powyższego wynika, że opodatkowaniu podatkiem VAT podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez podatników w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy. Z treści wniosku wynika, że Wnioskodawca jest członkiem międzynarodowego koncernu (A) „A”. Przedmiotem działalności Wnioskodawcy jest produkcja samochodów oraz części do produkcji samochodów. Wnioskodawca jest czynnym podatnikiem podatku VAT. Koncern A. posiada w swojej ofercie samochody o napędzie hybrydowym oraz samochody elektryczne. Na terenie swoich zakładów produkcyjnych Wnioskodawca posiada stacje ładowania samochodów elektrycznych. Stacje ładowania znajdują się na terenie zakładów A. i służą przede wszystkim do ładowania samochodów służbowych pracowników Wnioskodawcy. Wnioskodawca zamierza udostępniać wybrane stacje ładowania pojazdów elektrycznych: pracownikom innych spółek koncernu A. odwiedzających Zakłady Spółki,kontrahentom i osobom trzecim, wjeżdżającym na teren zakładów (osobom i podmiotom świadczącym usługi na rzecz A na terenie Zakładów Spółki). Udostępnianie ładowarek miałoby charakter nieograniczony czasowo. Stacje ładowania udostępniane będą tym osobom i podmiotom nieodpłatnie. W skład udostępnienia stacji ładowania na rzecz pracowników innych spółek koncernu A. odwiedzających Zakłady Spółki - kontrahentów i osób trzecich wjeżdżających na teren zakładów (np. kurierom, osobom i podmiotom świadczącym usługi na rzecz A. na terenie Zakładów Spółki) wchodzą takie świadczenia/czynności jak: a)  możliwość wykorzystywania specjalistycznych i zaawansowanych technologicznie urządzeń wyposażonych w konektory ładowania pojazdów elektrycznych, b)  zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego. Celem głównym tego projektu jest promowanie idei elektromobilności oraz reklama marki A. i Spółki jako producenta aut elektrycznych – producenta samochodów, dbającego o ochronę środowiska. Zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy, działania te, jak mieszczące się w działaniach związanych z promocją i reklamą, uznawane są za czynności związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż budują pozytywny obraz Spółki w oczach aktualnych i potencjalnych klientów oraz kontrahentów co przekłada się na wyniki sprzedaży. Udostępnianie podmiotom trzecim, tj. (pracownikom innych spółek koncernu, kontrahentom A. i innym osobom wjeżdżającym na teren zakładów, np. kurierom) stacji ładowania samochodów elektrycznych jest związane z prowadzoną działalnością Wnioskodawcy, podlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. Udostępnianie stacji ładowania oddziałuję na prowadzoną przez A. działalność opodatkowaną - jest to, jak wskazał Wnioskodawca element strategii marketingowej koncernu A. i spółki A. Działania te służą budowania wizerunku marki, co przekłada się na wyniki sprzedaży. Na rynku motoryzacyjnym wizerunek marki jest jedną z najistotniejszych wartości. Działania marketingowe/promocyjne mają na celu oddziaływać na odbiorców (ewentualnych klientów) poprzez przekazywanie im informacji, które mają w odpowiednim stopniu zwiększać wiedzę na temat towarów Spółki i samej firmy w celu stworzenia dla niej preferencji na rynku. Wnioskodawca wyznaczył sobie strategiczny cel, aby stać się globalnym liderem na rynku pojazdów elektrycznych. Marka (…) stanowczo stawia na samochody elektryczne jako alternatywę dla benzyny i oleju napędowego. Celem marki (…) jest aby w roku 2035 całkowicie przestawić produkcję samochodów na samochody elektryczne. Wybór takiego sposobu promocji marki A. i samej Spółki jest podyktowany atrakcyjnością przekazu. Został dostosowany do aktualnych preferencji docelowej grupy klientów. Promowanie rozwiązań proekologicznych wpisuje się w aktualne trendy nie tylko na rynku motoryzacyjnym. Prowadzone przez Wnioskodawcę działania promocyjne/marketingowe w postaci udostępniania stacji ładowania samochodów elektrycznych podmiotom zewnętrznym w perspektywie długoterminowej mają na celu wzrost zysków (obrotów) Wnioskodawcy oraz wzrost jej wartości rynkowej. W ofercie Wnioskodawcy aktualnie znajdują się samochody o napędzie elektrycznym, np. w pełni elektryczny (…) Nieodpłatne udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych na terenach zakładów Wnioskodawcy podnosi atrakcyjność marki, co w efekcie przekłada się na wzrost sprzedaży samochodów elektrycznych i hybrydowych. Zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy na czynność udostępnienia stacji ładowania składa się: a)  udostępnienie urządzeń do ładowania (w tym niezbędna integracja ładowarki z systemem operacyjnym pojazdu), b)  zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego. Jak bowiem wynika z wniosku, udostępnienie urządzeń ładowania odbywa się poprzez posadowienie specjalistycznych urządzeń przeznaczonych do ładowania samochodów zasilanych energią elektryczną, o odpowiedniej mocy ładowania pojazdu, pozwalającej na szybkie i efektywne naładowanie pojazdów. Urządzenia te znajdują się na terenie zakładów A., w tym także w pobliżu bram wjazdowych przy wyznaczonych miejscach postojowych. Główną intencją poszczególnych stacji ładowania jest skorzystanie z urządzeń pozwalających na szybkie i efektywne naładowanie pojazdów. Zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego odbywa się poprzez podłączenie stacji ładowania do sieci elektrycznej Zakładów Spółki. Wnioskodawca wskazał, że urządzenie – stacja ładowania to specjalistyczny, zaawansowany technologicznie sprzęt wyposażony w takie rozwiązania technologiczne, które zapewniają odpowiedni przepływ energii elektrycznej do urządzeń zasilających pojazdy elektryczne. Jednym z elementów związanych z udostepnieniem stacji ładowania jest zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego. Udostępnienie stacji ładowania samochodów elektrycznych jak wskazano we wniosku wiąże się z wykonaniem przez Wnioskodawcę następujących czynności, m.in.: a)  nabycie urządzeń przeznaczonych do używania jako stacje ładowania samochodów elektrycznych, b)  zawarcie umowy sprzedaży energii elektrycznej ze sprzedawcą energii elektrycznej, c)  nabycie usług związanych z przygotowaniem infrastruktury do udostępnienia stacji ładowania, w tym m.in. wyznaczeniem miejsc postojowych do ładowania pojazdów, d)  nabycie usług związanych z montażem i przygotowaniem do użytku urządzeń do ładowania pojazdów, W związku z nabyciem wymienionych wyżej towarów i usług, Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT. Wątpliwości Wnioskodawcy odnoszą się, czy opisane powyżej czynności związane z nieodpłatnym udostępnieniem stacji ładowania podmiotom trzecim, tj. (pracownikom innych spółek koncernu, kontrahentom A i innym osobom wjeżdżającym na teren zakładów, np. kurierom) stanowią dostawę towarów czy świadczenie usług oraz czy nieodpłatne udostępnienie stacji ładowania stanowi czynność niepodlegającą opodatkowaniu podatkiem VAT. W celu rozstrzygnięcia opisanego problemu należy przede wszystkim zbadać, czy czynność związana z nieodpłatnym udostępnieniem stacji ładowania, na które składa się udostępnienie urządzeń do ładowania (w tym niezbędna integracja ładowarki z systemem operacyjnym pojazdu) oraz zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego nosi znamiona świadczenia złożonego. Wskazać należy, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka świadczeń, nie powinno być ono sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia świadczenia nie powinny być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będą jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład tego świadczenia złożonego wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego. Nie ma znaczenia subiektywny punkt widzenia dostawcy lub odbiorcy świadczenia. Istnienie jednego świadczenia złożonego nie wyklucza zastosowania do poszczególnych jego elementów odrębnych cen. Jeżeli dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle związane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie do celów stosowania przepisów ustawy o podatku od towarów i usług. Koncepcję opodatkowania świadczeń kompleksowych wypracował TSUE w wydanych orzeczeniach na podstawie pierwotnie obowiązującej Szóstej Dyrektywy Rady (77/388/EWG) oraz obecnie obowiązującej Dyrektywy VAT (2006/112/WE). W szczególności w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r. w sprawie C-349/96 Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs & Excise, Trybunał uznał, że każde świadczenie usług powinno być, co do zasady, traktowane jako świadczenie odrębne i niezależne. Jeżeli jednak dwa lub więcej niż dwa świadczenia (czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta są tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter, to wszystkie te świadczenia lub czynności stanowią jednolite świadczenie dla celów podatku od wartości dodanej. W orzeczeniu z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C 41/04 Levob Verzekeringen BV, OV Bank NV przeciwko Staatssecretarisan Financiën, TSUE zawarł kilka uwag pozwalających na zidentyfikowanie usług złożonych. Trybunał wskazał mianowicie, że istotne jest założenie, z jakim należy podejść do analizy każdego takiego zdarzenia. Tym założeniem jest to, by – po pierwsze – każda czynność była zwykle uznawana za odrębną i niezależną, jednocześnie – po drugie – trzeba mieć na względzie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania systemu podatku VAT. W celu określenia, czy mamy do czynienia z tzw. świadczeniem kompleksowym należy – wg TSUE – przede wszystkim poszukiwać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem określenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi, rozumianemu jako przeciętny konsument, kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie. W konsekwencji, w świetle omawianego wyroku należy przyjąć, że nie będzie mieć charakteru kompleksowego taki zestaw świadczeń, których połączenie miałoby charakter działania sztucznego. W tym kontekście, za świadczenia odrębne należy więc uznać świadczenia wykonywane przez jednego świadczącego na rzecz jednego nabywcy, które nawet jeżeli są w pewien sposób powiązane, mogą być traktowane rozłącznie, a traktowanie to nie wpłynie na charakter żadnego z nich ani też nie sprawi, że wartość świadczeń z punktu widzenia nabywcy będzie inna, niż gdyby świadczenia te były uznane za świadczenie złożone. Warto także zwrócić uwagę na wyrok TSUE z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C 572/07 RLRE Tellmer Property sro przeciwko Finanční ředitelství v Ústí nad Labem, w którym Trybunał wskazał, że „(...) w pewnych okolicznościach formalnie odrębne świadczenia, które mogą być wykonywane oddzielnie, a zatem które mogą oddzielnie prowadzić do opodatkowania lub zwolnienia, należy uważać za jednolitą czynność, jeżeli nie są od siebie niezależne. Jest tak na przykład w sytuacji, gdy można stwierdzić, że jedno lub więcej świadczeń stanowi świadczenie główne, a inne świadczenie lub świadczenia stanowią jedno lub więcej świadczeń pomocniczych dzielących los podatkowy świadczenia głównego. W szczególności dane świadczenie należy uważać za świadczenie pomocnicze w stosunku do świadczenia głównego, gdy dla klientów nie stanowi ono celu samego w sobie, lecz środek do korzystania na jak najlepszych warunkach z głównej usługi usługodawcy” oraz „(...) jednolite świadczenie występuje w przypadku, gdy dwa lub więcej elementy albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie jedno niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny”. Powyższe poglądy znajdują również potwierdzenie w wyrokach: z dnia 5 czerwca 1997 r. w sprawie C-2/95 Sparekassernes Datacenter (SDC) przeciwko Skatteministeriet, z 29 marca 2007 r. w sprawie C-111/05 Aktiebolaget NN przeciwko Skatteverket, z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C 392/11 Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, czy w wyroku z dnia 11 lutego 2010 r. w sprawie C 88/09 Graphic Procédé przeciwko Ministère du Budget, des Comptes publics et de la Fonction publique. W kontekście powyższego stwierdzić należy, że ze świadczeniem złożonym (kompleksowym) mamy do czynienia wówczas, gdy świadczenie usługodawcy jest rozbudowane i obejmuje dwie lub więcej pojedynczych czynności (świadczeń), będących elementami częściowego zobowiązania strony transakcji. Jednocześnie świadczenie takie, jeśli może zostać uznane za świadczenie o charakterze złożonym, podlega opodatkowaniu jednolitą stawką podatku od towarów i usług, właściwą dla świadczenia podstawowego, głównego. Warto podkreślić, że z orzecznictwa TSUE płynie wniosek, że za część świadczenia złożonego możemy uznać tylko takie czynności, których oddzielenie miałoby sztuczny charakter, czyli innymi słowy ich wyłączenie rzutowałoby w sposób istotny na całość świadczenia. Zatem w przypadku świadczeń o charakterze złożonym, o wysokości stawki podatku decydować będzie to, czy w danych okolicznościach mamy do czynienia z jednym świadczeniem kompleksowym, czy też z szeregiem jednostkowych świadczeń. Ocena tej okoliczności winna odbywać się więc w oparciu o to, czy dokonywane czynności (świadczenia) wykazują ze sobą tak ścisłe powiązanie, że w sensie gospodarczym tworzą jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Bez wątpienia w analizowanej sprawie dla użytkownika pojazdu elektrycznego najistotniejsze jest naładowanie pojazdu, a więc pobranie odpowiedniej ilości energii niezbędnej do jego napędu. Za świadczenie główne w rozpatrywanej sprawie należy uznać dostawę energii elektrycznej, natomiast za pomocnicze pozostałe usługi oferowane przez Spółkę. Zgodnie ze wskazaniem Wnioskodawcy na czynność udostępnienia stacji ładowania składa się udostępnienie urządzeń do ładowania (w tym niezbędna integracja ładowarki z systemem operacyjnym pojazdu) oraz zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego. Jak bowiem wskazał Wnioskodawca jednym z elementów związanych z udostepnieniem stacji ładowania jest zapewnienie przepływu energii elektrycznej o odpowiednio dostosowanych parametrach do akumulatorów pojazdu elektrycznego. Przede wszystkim należy wskazać, że zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy, energia jest towarem, a zatem w przypadku jej sprzedaży mamy do czynienia z dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, a nie ze świadczeniem usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Dla użytkownika pojazdu elektrycznego najistotniejsze jest naładowanie pojazdu, a więc pobranie odpowiedniej ilości energii niezbędnej do jego napędu. Jak wskazano w opisie sprawy udostępnienie urządzeń ładowania odbywa się poprzez posadowienie specjalistycznych urządzeń przeznaczonych do ładowania samochodów zasilanych energią elektryczną, o odpowiedniej mocy ładowania pojazdu, pozwalającej na szybkie i efektywne naładowanie pojazdów. Należy bowiem zauważyć, że użytkownik potrzebujący paliwa do napędu pojazdu musi skorzystać z urządzeń dostępnych na stacji, bez których nie mógłby zasilić swojego pojazdu. Z analizy powyższego wynika, że za świadczenie główne w opisanej sytuacji należy uznać dostawę energii elektrycznej, a nie udostępnienie stacji ładowania. Tym samym w analizowanym przypadku świadczeniem oferowanym przez Wnioskodawcę jest dostawa energii elektrycznej niezbędnej do naładowania pojazdów elektrycznych. Zatem, w przypadku jej sprzedaży mamy do czynienia z dostawą towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, a nie ze świadczeniem usług o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Odnosząc się zatem do okoliczności sprawy należy wskazać, że jak wynika z powołanych przepisów, w pewnych ściśle określonych przypadkach również nieodpłatną dostawę towarów należy uznać za spełniającą definicję odpłatnej dostawy towarów, która na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z powołanego wyżej art. 7 ust. 2 ustawy wynika, że czynnością zrównaną z odpłatną dostawą towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, jest także przekazanie nieodpłatnie przez podatnika towarów należących do jego przedsiębiorstwa, w szczególności przekazanie lub zużycie towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, a także wszelkie darowizny - pod warunkiem jednak, że podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów lub ich części składowych. Zatem, aby doszło do uznania czynności nieodpłatnego przekazania towarów za czynność zrównaną z odpłatną dostawą towarów, muszą być spełnione łącznie następujące warunki: dokonującym nieodpłatnego przekazania jest podatnik podatku od towarów i usług,przekazane przez podatnika towary należą do jego przedsiębiorstwa,przedmiotem nieodpłatnego przekazania jest towar (lub jego części składowe), w stosunku do którego podatnikowi przysługiwało w całości lub w części prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy jego nabyciu, imporcie lub wytworzeniu. Powyższe oznacza, że nieodpłatne przekazanie towarów uznaje się za odpłatną dostawę towarów, jeżeli podatnikowi przysługiwało, w całości lub w części, prawo do odliczenia podatku naliczonego w związku z ich nabyciem, importem lub wytworzeniem (w tym części składowych). Niespełnienie powyższego warunku jest podstawą do traktowania nieodpłatnego przekazania towaru jako czynności wyłączonej spod zakresu działania ustawy o podatku od towarów i usług, bez względu na cel, na który został on przekazany. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik VAT. Wnioskodawca realizuje nieodpłatnie czynność udostępnienia stacji ładowania na rzecz pracowników innych spółek koncernu A. odwiedzających Zakłady Spółki - kontrahentów i osób trzecich wjeżdżających na teren zakładów (np. kurierom, osobom i podmiotom świadczącym usługi na rzecz A. na terenie Zakładów. Wnioskodawca w związku z udostępnieniem stacji ładowania samochodów elektrycznych dokonał nabycia urządzeń przeznaczonych do używania jako stacje ładowania samochodów elektrycznych, zawarł umowy sprzedaży energii elektrycznej ze sprzedawcą energii elektrycznej, dokonał nabycia usług związanych z przygotowaniem infrastruktury do udostępnienia stacji ładowania, w tym m.in. wyznaczeniem miejsc postojowych do ładowania pojazdów oraz nabył usługi związane z montażem i przygotowaniem do użytku urządzeń do ładowania pojazdów. W związku z nabyciem wymienionych wyżej towarów i usług, Wnioskodawcy przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT naliczonego. Zatem stwierdzić należy, że w rozpatrywanym przypadku nieodpłatne udostępnienie stacji ładowania podmiotom trzecim, tj. pracownikom innych spółek koncernu, kontrahentom A. i innym osobom wjeżdżającym na teren zakładów będzie stanowić kompleksową dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 2 ustawy podlegająca opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy w zakresie przedstawionych pytań należy uznać - za nieprawidłowe. Odnosząc się do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji indywidualnych i orzeczeń należy wskazać, że interpretacje te oraz orzeczenia wydawane są w indywidualnych sprawach podatników w oparciu o aktualne obowiązujące przepisy prawa i stan faktyczny/zdarzenie przyszłe przedstawiony przez danego podatnika. Powołane interpretacje i orzeczenia nie stanowią źródła powszechnie obowiązującego prawa, więc zawarte w nich stanowiska organu podatkowego nie można wprost przenosić na grunt innej sprawy. Każdą sprawę Organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Zaznacza się, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej). Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…) , ul. (…) , (…) za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach (art. 47 § 1 ww. ustawy) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP. W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy). W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP. Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.