0114-KDIP2-1.4010.657.2025.1.JF

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe Szanowni Państwo, stwierdzam, że Państwa stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób prawnych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 19 listopada 2025 r. wpłynął Państwa wniosek z 19 listopada 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy podatku dochodowego od osób prawnych, w zakresie ustalenia, czy: podatek u źródła uiszczony/uiszczany przez Spółkę z własnych środków w ramach mechanizmu „gross-up” stanowi koszt uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie podlega wyłączeniu z art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT;podatek u źródła uiszczony/uiszczany przez Spółkę w opisanym modelu stanowi koszt pośredni w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT i jest potrącalny w dacie jego poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego A. sp. z o.o. (dalej: „Wnioskodawca” lub „Spółka”) jest osobą prawną działającą w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, mającą siedzibę oraz zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Spółka należy do międzynarodowej grupy X. (dalej: „Grupa”), jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym Licencjodawcą podatku od towarów i usług. Przeważającym przedmiotem działalności Spółki jest pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Spółka działa w branży hotelarskiej, świadcząc usługi na rzecz właścicieli obiektów hotelowych. B. Limited, z siedzibą w Wielkiej Brytanii (dalej: „Licencjodawca”) jest spółką kapitałową prowadzącą działalność w formie odpowiadającej polskiej spółce z ograniczoną odpowiedzialnością. W strukturze Grupy pełni funkcję lokalnego franczyzodawcy dla hoteli działających pod markami należącymi do Grupy na obszarze Europy i Afryki oraz świadczy centralne i strategiczne usługi zarządzania na rzecz spółek zależnych, w celu zapewnienia jednolitych standardów i jakości usług w ramach marek Grupy. Licencjodawca działa jako ekonomiczny właściciel określonych zarejestrowanych marek i znaków towarowych i udziela dalszych licencji podmiotom powiązanym działającym na rynkach europejskich i afrykańskich. Podmioty należące do Grupy, działające lokalnie - w tym Spółka - w ramach prowadzonej działalności zawierają następnie umowy o zarządzanie z niepowiązanymi właścicielami hoteli. Na podstawie umowy z dnia (...) 2017 roku pomiędzy Licencjodawcą a Spółką (dalej: „Umowa”), w szczególności na mocy jej (...), Licencjodawca udzielił Spółce, działającej w charakterze operatora, niewyłącznego prawa do korzystania z systemu marek i znaków towarowych Grupy (dalej łącznie: „Marki i Znaki”). Spółce przysługuje prawo do korzystania z Marek i Znaków od dnia zawarcia Umowy, w ramach i na okres obowiązywania każdej umowy o zarządzanie zawartej z danym hotelem. Zgodnie z ustaleniami stron Spółka jest zobowiązana do wypłacania na rzecz Licencjodawcy należności w wysokości równej 100% bazowej kwoty opłaty za zarządzanie danym hotelem, otrzymanej przez Spółkę od danego hotelu. Kwoty należne Licencjodawcy ustalane są w wysokości netto. W przypadku, gdy przepisy prawa polskiego wymagają poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych (dalej: „podatek u źródła”), ekonomiczny ciężar tego podatku ponosi Spółka poprzez podwyższenie wynagrodzenia (gross- up) w takim zakresie, aby Licencjodawca otrzymał uzgodnioną kwotę. Innymi słowy, kwota ta powinna zostać zwiększona tak, aby Licencjodawca otrzymał taką kwotę, jaką otrzymałby, gdyby podatek u źródła nie został pobrany. Jednocześnie Spółka wykonuje obowiązki płatnika. W związku z wypłatą należności na rzecz Licencjodawcy, Spółka - działając w charakterze płatnika - pobiera i odprowadza podatek u źródła według stawki 5% przewidzianej dla należności licencyjnych w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przy spełnieniu warunków traktatowych. Na gruncie ustaleń „gross-up” ekonomiczny ciężar podatku u źródła ponosi Spółka, tj. podatek jest finansowany ze środków własnych Spółki i stanowi - jako składnik ceny - ostateczny, niepodlegający zwrotowi element wynagrodzenia licencyjnego, a kwota należna Licencjodawcy jest odpowiednio zwiększana (ubruttawiana), aby zapewnić wypłatę umówionej kwoty netto. Spółka uzyskała opinię o stosowaniu preferencji w podatku u źródła, o znaku sprawy: (…), w której potwierdzono możliwość stosowania stawki 5% podatku u źródła do wypłacanych na rzecz Licencjodawcy należności. Ponadto, po uzyskaniu tej opinii organy podatkowe pozytywnie rozpatrzyły wnioski Spółki o zwrot nadpłat z tytułu zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych dotyczących wypłat dokonanych przed wydaniem opinii, w trybie art. 28b ustawy o CIT, potwierdzając prawidłowość zastosowanej stawki oraz mechanizmu ubruttowienia i przeniesienia ciężaru podatku na Spółkę. W związku z powyższym należy zidentyfikować: A.  Stan faktyczny. Spółka zawarła Umowę z Licencjodawcą i w związku z wykonywaniem umów o zarządzanie zawieranych z właścicielami hoteli - korzysta z Marek i Znaków. Spółka dokonuje wypłat należności na rzecz Licencjodawcy, przy czym, zgodnie z ustaleniami stron - zapewnia wypłatę w formule net-of-tax, ponosząc z własnych środków koszt 5% podatku u źródła poprzez ubruttowienie wynagrodzenia. Spółka uzyskała opinię o stosowaniu preferencji potwierdzającą możliwość stosowania stawki 5% w zakresie podatku u źródła od przedmiotowych należności oraz otrzymała potwierdzenie w zakresie zwrotu nadpłat w odniesieniu do wcześniejszych wypłat, w których zastosowano tę samą metodę rozliczeń. Powyższe zdarzenia miały miejsce przed dniem złożenia niniejszego wniosku. B.  Zdarzenie przyszłe. Spółka będzie kontynuować opisany model współpracy z Licencjodawcą. W szczególności, w kolejnych okresach, w ramach istniejącego stosunku umownego, Spółka będzie nadal korzystać z Marek i Znaków, będzie wypłacać na rzecz Licencjodawcy należności oraz zgodnie z ustaleniami „gross-up” - będzie finansować z własnych środków podatek u źródła według stawki 5%, dokonując odpowiedniego ubruttowienia wypłacanych należności. Pytania 1)  Czy podatek u źródła uiszczony/uiszczany przez Spółkę z własnych środków w ramach mechanizmu „gross-up” stanowi koszt uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie podlega wyłączeniu z art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT? 2)  Czy podatek u źródła uiszczony/uiszczany przez Spółkę w opisanym modelu stanowi koszt pośredni w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT i jest potrącalny w dacie jego poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT? Państwa stanowisko w sprawie Uzasadnienie w zakresie pytania nr 1 Zdaniem Wnioskodawcy wartość podatku u źródła obliczona od ubruttowionej kwoty należności i odprowadzona przez Spółkę jako płatnika stanowi koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie podlega wyłączeniu na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy o CIT określone należności wypłacane nierezydentom (m.in. należności licencyjne) podlegają w Polsce zryczałtowanemu podatkowi dochodowemu. Art. 26 ustawy o CIT nakłada na Spółkę jako na podmiot dokonujący wypłaty, obowiązki płatnika w zakresie poboru i odprowadzenia tego podatku. W analizowanym modelu umownym strony przewidziały mechanizm „without deduction or withholding” (tzw. klauzula gross-up), co oznacza, że wynagrodzenie należne Licencjodawcy jest kwotą „netto podatkowo”, a ewentualny podatek u źródła wymagany na gruncie prawa polskiego ponosi ekonomicznie Spółka. W praktyce podatek ten staje się zatem elementem ceny świadczenia nabywanego przez Spółkę (praw do korzystania z Marek i Znaków), który musi zostać poniesiony, aby doszło do należnej zapłaty i wykonania Umowy zgodnie z jej treścią. Wobec powyższego, jeżeli umówiona kwota należna kontrahentowi (tu Licencjodawcy) netto (po potrąceniu podatku) wynosi N, a właściwa stawka podatku to t, wówczas kwota podatku wynosi N × t/(1−t), natomiast łączny wydatek Spółki (wynagrodzenie Licencjodawcy wraz z podatkiem) odpowiada N/(1−t). Tytułem przykładu, przy t = 5% i N = 100, podatek wynosi ok. 5,2632, a całkowity koszt Spółki ok. 105,2632, przy czym kontrahent otrzymuje wartość pełną, równą 100, przy czym wartości te podlegają zaokrągleniu zgodnie z art. 63 § 1 OP. Takie rozumienie „ubruttowionego” podatku u źródła jako elementu ceny - a więc wydatku pozostającego w normalnym, bezpośrednim związku funkcjonalnym z uzyskiwaniem przychodów - znajduje oparcie w orzecznictwie. W wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. III SA/Wa 1985/07, wskazano, że równowartość podatku u źródła, do której zapłaty zobowiązuje klauzula „net of taxes”, stanowi element wynagrodzenia za kapitał i może być kosztem uzyskania przychodów na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, przy czym art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT nie ma zastosowania do płatnika. Dodatkowo, przykładowo w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 marca 2025 r., sygn. II FSK 1173/21, w sprawie dotyczącej rozliczenia odsetek wypłacanych nierezydentowi, problematyka sposobu określenia podstawy opodatkowania odsetek (w tym skapitalizowanych) obejmowała ujęcie odpowiadające kalkulacji „ubruttowionej”, co koresponduje z koncepcją, że kwota podatku u źródła pokrywana przez płatnika staje się częścią należności kontrahenta. Powyższe znajduje odzwierciedlenie również w praktyce interpretacyjnej. W interpretacji Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej z dnia 26 maja 2017 r., sygn. 0111-KDIB1-1.4010.10.2017.1.BS, organ wyjaśnił, że poniesienie przez płatnika ciężaru podatku u źródła - wynikające z umowy albo z realiów transakcji (np. płatności kartą przy zakupie usług, gdy potrącenie byłoby niemożliwe) - stanowi dodatkowy element wynagrodzenia kontrahenta i może być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów. Zbliżone stanowisko przedstawiono w interpretacji Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 26 lutego 2014 r., sygn. IPPB3/423-970/13-2/JBB, gdzie podkreślono, że jeżeli mechanizm rozliczeń (umowa, zamówienie, cennik) przewiduje określoną kwotę wynagrodzenia należną kontrahentowi, to zapłacony przez płatnika podatek - jako niepodlegający zwrotowi element ceny - stanowi koszt, o ile spełnia ogólne przesłanki art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. W interpretacji Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej z dnia 20 czerwca 2017 r., sygn. 0114-KDIP2-1.4010.65.2017.1.JC, wskazano, że skoro sama kwota należności (cena netto usługi) stanowi koszt podatkowy, to zapłacony do urzędu zryczałtowany podatek - jako wynik przyjętej przez strony konstrukcji rozliczeń - również może być kosztem, o ile jest definitywny i gospodarczo uzasadniony. Analogiczne stanowisko wyrażono m.in. w następujących rozstrzygnięciach: interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 25 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.96.2025.1.BJ;interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. 0111-KDIB1-2.4010.163.2023.2.EJ;interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 7 października 2022 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.526.2022.1.BJ;interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 8 maja 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.62.2019.1.MJ;interpretacja Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 18 kwietnia 2019 r., sygn. 0111-KDIB2-3.4010.59.2019.1.LG;interpretacja Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z dnia 12 sierpnia 2013 r., sygn. IBPBI/2/423-590/13/JS, w których konsekwentnie wskazuje się, że to właśnie przyjęty przez strony mechanizm rozliczeń przesądza o tym, iż kwota odpowiadająca podatkowi jest „częścią należnego wynagrodzenia”, a jej poniesienie przez płatnika ma na celu osiąganie, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Należy w związku z tym przyjąć, iż wydatki odpowiadające podatkowi u źródła stanowią część świadczenia należnego kontrahentowi służą uzyskaniu świadczenia generującego przychody, przez co spełniają przesłanki z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Tę linię można odnieść wprost do działalności Spółki, gdzie aby zachować możliwość świadczenia usług w ramach marek Grupy i uzyskiwać wynagrodzenie od właścicieli obiektów, Spółka jest zobowiązana stosować uzgodniony przez strony model wypłat brutto. Na tle art. 15 ust. 1 ustawy o CIT wydatek ten spełnia kumulatywnie przesłanki kosztu podatkowego: jest poniesiony przez Spółkę definitywnie (ciężar nie jest Spółce zwracany), jest właściwie udokumentowany (występuje i/lub wystąpi dowód zapłaty i ujęcie), pozostaje racjonalny i gospodarczo uzasadniony w normalnym toku działalności Spółki oraz pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z osiąganiem przychodów lub zachowaniem bądź zabezpieczeniem ich źródła. Bez uzyskania i utrzymywania praw do korzystania z Marek i Znaków - a więc bez wykonania umowy na warunkach „gross-up” (jak wskazano w cytowanym wyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 27 maja 2008 r., sygn. III SA/Wa 1985/07) - Spółka nie mogłaby świadczyć przedmiotowych usług, co wprost rzutowałoby na możliwość uzyskiwania przychodów. Konsekwentnie Wnioskodawca stoi na stanowisku, iż wydatek w postaci kwoty podatku u źródła poniesiony we własnym zakresie w ramach tzw. ubruttowienia, mający na celu zgodne z ustawą o CIT uregulowanie określonych należności kontrahenta (nierezydenta), stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Jednocześnie art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT nie wyłącza omawianego wydatku z kosztów podatkowych. Przepis ten dotyczy „podatku dochodowego” podatnika, podczas gdy w analizowanej sytuacji Spółka nie uiszcza własnego podatku dochodowego, lecz reguluje - jako płatnik - podatek należny od kontrahenta (nierezydenta). Kwota odpowiadająca podatkowi u źródła ma dla Spółki charakter cywilnoprawny - jest składnikiem wynagrodzenia należnego kontrahentowi w świetle przyjętego mechanizmu rozliczeń - i jako taka nie mieści się w żadnym z wyłączeń z art. 16 ust. 1 ustawy o CIT. Reasumując, na gruncie art. 21 ust. 1 i art. 26 ustawy o CIT, z uwzględnieniem przyjętego przez strony mechanizmu rozliczeń, a także w świetle ogólnej definicji kosztów uzyskania przychodów z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT, wartość podatku u źródła pokryta przez Spółkę z własnych środków w ramach gross-up stanowi dla Spółki koszt uzyskania przychodów. Uzasadnienie w zakresie pytania nr 2 Zdaniem Wnioskodawcy podatek u źródła uiszczony/uiszczany przez Spółkę w opisanym modelu stanowi koszt pośredni w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT i jest potrącalny w dacie jego poniesienia, o której mowa w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Kwota podatku u źródła pokryta przez Spółkę w ramach „gross-up” stanowi koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Charakter tego wydatku przesądza o braku możliwości wiarygodnego przyporządkowania go do konkretnego, zindywidualizowanego przychodu oraz do określonego okresu rozliczeniowego: obowiązek zapłaty podatku u źródła powstaje w dacie dokonania wypłaty licencyjnej i jest konsekwencją statusu płatnika z art. 26 ustawy o CIT oraz przyjętego przez strony mechanizmu rozliczeń. Wydatku nie da się powiązać z pojedynczym przychodem według reguł właściwych dla kosztów bezpośrednich, służy on natomiast całokształtowi działalności Spółki, w tym bieżącemu wykonywaniu umów o zarządzanie i sublicencjonowanie oraz zachowaniu źródła przychodów, co determinuje jego kwalifikację jako kosztu pośredniego. W konsekwencji, w ocenie Wnioskodawcy, zastosowanie znajduje art. 15 ust. 4d ustawy o CIT, zgodnie z którym koszty inne niż bezpośrednie są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jednocześnie nie zachodzą przesłanki do rozliczania ich proporcjonalnie do okresu przekraczającego rok podatkowy, ponieważ zapłata przedmiotowego podatku ma charakter jednorazowy i odnosi się do konkretnej wypłaty (transakcji), a nie do świadczeń rozciągniętych na wieloletni horyzont czasowy. Za dzień poniesienia kosztu w rozumieniu art. 15 ust. 4e ustawy o CIT - należy uznać dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych Spółki na podstawie „innego dowodu” w przypadku braku faktury (rachunku). Stanowisko o pośrednim charakterze wydatku i o jego potrącalności w dacie poniesienia znajduje bezpośrednie potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych Dyrektora Krajowej Izby Skarbowej, w których wskazano, że kwota podatku u źródła pokryta przez płatnika stanowi koszt pośredni ujmowany w dacie poniesienia rozumianej jako dzień ujęcia w księgach na podstawie „innego dowodu”, m.in.: interpretacja z dnia 25 kwietnia 2025 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.96.2025.1.BJ;interpretacja z dnia 7 października 2022 r., sygn. 0111-KDIB2-1.4010.526.2022.1.BJ. Na podstawie powyższych należy zauważyć, że wydatek nie jest bezpośrednio związany z konkretnym przychodem, a jego ujęcie nie wymaga rozliczania proporcjonalnego. Reasumując, w ocenie Wnioskodawcy podatek u źródła zapłacony przez Spółkę z własnych środków w ramach mechanizmu „gross-up” jest kosztem pośrednim w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT i podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia, tj. na dzień ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie właściwego dowodu zapłaty, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawili Państwo we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zakres podmiotowy ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest ściśle związany z instytucją ograniczonego i nieograniczonego obowiązku podatkowego. Powstanie obowiązku podatkowego wyznacza bądź siedziba lub zarząd usytuowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (zasada rezydencji), bądź też osiąganie dochodów na tym terytorium (zasada źródła). Zasada ograniczonego obowiązku podatkowego wynika z zasady źródła, która wiąże się z opodatkowaniem dochodu powstałego na terytorium państwa polskiego bez względu na miejsce (kraj), w którym podatnik ma swoją siedzibę lub zarząd, co oznacza opodatkowanie dochodu uzyskanego w Polsce. Zgodnie z art. 3 ust. 2 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 278 ze zm., dalej: „ustawa o CIT”): Podatnicy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej siedziby lub zarządu, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów, które osiągają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przepisie tym, wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów, ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie dochodów uzyskiwanych z takiego źródła. W stosunku do niektórych przychodów uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podmioty zagraniczne, obowiązek potrącenia podatku spoczywa na podmiocie polskim dokonującym wypłaty należności będącej źródłem tego przychodu. Takie rodzaje przychodów zostały określone w art. 21 ust. 1 i art. 22 ust. 1 ustawy o CIT. Stosownie do art. 21 ust. 1 pkt 1 ustawy o CIT: Podatek dochodowy z tytułu uzyskanych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2, przychodów z odsetek, z praw autorskich lub praw pokrewnych, z praw do projektów wynalazczych, znaków towarowych i wzorów zdobniczych, w tym również ze sprzedaży tych praw, z należności za udostępnienie tajemnicy receptury lub procesu produkcyjnego, za użytkowanie lub prawo do użytkowania urządzenia przemysłowego, w tym także środka transportu, urządzenia handlowego lub naukowego, za informacje związane ze zdobytym doświadczeniem w dziedzinie przemysłowej, handlowej lub naukowej (know-how) - ustala się w wysokości 20% przychodów. Przepis art. 21 ust. 2 ustawy o CIT stanowi, że: Przepisy ust. 1 stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. W art. 21 ustawy o CIT, wymienione zostały określone rodzaje należności wypłacane przez podmioty polskie podmiotom zagranicznym, w przypadku uzyskania których, podmiot zagraniczny podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym, a obowiązanym do jego naliczenia, potrącenia i odprowadzenia do urzędu skarbowego jest podmiot polski. Podatek ten nazywany jest podatkiem „u źródła” ze względu na szczególny sposób jego poboru, który dokonywany jest przez polski podmiot wypłacający określone należności na rzecz nierezydenta, w trybie i na zasadach wymienionych w art. 26 ustawy o CIT. W myśl art. 26 ust. 1 ustawy o CIT: Osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne będące przedsiębiorcami, które dokonują wypłat należności z tytułów wymienionych w art. 21 ust. 1 oraz art. 22 ust. 1, są obowiązane jako płatnicy pobierać, z zastrzeżeniem ust. 2, 2b, 2d i 2e, w dniu dokonania wypłaty zryczałtowany podatek dochodowy od tych wypłat, z uwzględnieniem odliczeń przewidzianych w art. 22 ust. 1a-1e. Zastosowanie stawki podatku wynikającej z właściwej umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania albo niepobranie podatku zgodnie z taką umową jest możliwe pod warunkiem udokumentowania siedziby podatnika dla celów podatkowych uzyskanym od podatnika certyfikatem rezydencji. Przy weryfikacji warunków zastosowania stawki podatku innej niż określona w art. 21 ust. 1 lub art. 22 ust. 1, zwolnienia lub warunków niepobrania podatku, wynikających z przepisów szczególnych lub umów o unikaniu podwójnego opodatkowania, płatnik jest obowiązany do dochowania należytej staranności. Przy ocenie dochowania należytej staranności uwzględnia się charakter, skalę działalności prowadzonej przez płatnika oraz powiązania w rozumieniu art. 11a ust. 1 pkt 5 płatnika z podatnikiem. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy o CIT: Kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 16 ust. 1. W związku z powyższym, aby wydatek poniesiony przez podatnika stanowił dla niego koszt uzyskania przychodu, muszą być spełnione następujące warunki: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika (nie stanowią kosztu uzyskania przychodu podatnika wydatki, które zostały poniesione na działalność podatnika przez osoby inne niż podatnik),jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona,pozostaje w związku z prowadzoną przez podatnika działalnością gospodarczą,poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów,został właściwie udokumentowany,nie może znajdować się w grupie wydatków, których nie uważa się za koszty uzyskania przychodów. Kosztami uzyskania przychodu są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem, a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu. Powyższe oznacza, że wszystkie poniesione wydatki, po wyłączeniu wydatków enumeratywnie wymienionych w przywołanym art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, stanowić mogą koszty uzyskania przychodu, o ile pozostają w związku przyczynowo - skutkowym z osiąganymi przychodami, w tym służą zachowaniu albo zabezpieczeniu funkcjonowania źródła przychodów. Z przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego oraz zdarzenia przyszłego wynika m.in., że jesteście Państwo polskim rezydentem podatkowym, podlegającym opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób prawnych w Polsce od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania. Spółka należy do międzynarodowej grupy X., jest polskim rezydentem podatkowym oraz czynnym Licencjodawcą podatku od towarów i usług. Przeważającym przedmiotem działalności Spółki jest pozostałe doradztwo w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej i zarządzania. Spółka działa w branży hotelarskiej, świadcząc usługi na rzecz właścicieli obiektów hotelowych. Podmioty należące do Grupy, działające lokalnie - w tym Spółka - w ramach prowadzonej działalności zawierają następnie umowy o zarządzanie z niepowiązanymi właścicielami hoteli. Na podstawie umowy z dnia (...) 2017 roku pomiędzy Licencjodawcą a Spółką, w szczególności na mocy jej (...), Licencjodawca udzielił Spółce, działającej w charakterze operatora, niewyłącznego prawa do korzystania z systemu marek i znaków towarowych Grupy. Spółce przysługuje prawo do korzystania z Marek i Znaków od dnia zawarcia Umowy, w ramach i na okres obowiązywania każdej umowy o zarządzanie zawartej z danym hotelem. Zgodnie z ustaleniami stron Spółka jest zobowiązana do wypłacania na rzecz Licencjodawcy należności w wysokości równej 100% bazowej kwoty opłaty za zarządzanie danym hotelem, otrzymanej przez Spółkę od danego hotelu. Kwoty należne Licencjodawcy ustalane są w wysokości netto. W przypadku, gdy przepisy prawa polskiego wymagają poboru zryczałtowanego podatku dochodowego od osób prawnych, ekonomiczny ciężar tego podatku ponosi Spółka poprzez podwyższenie wynagrodzenia (gross- up) w takim zakresie, aby Licencjodawca otrzymał uzgodnioną kwotę. Innymi słowy, kwota ta powinna zostać zwiększona tak, aby Licencjodawca otrzymał taką kwotę, jaką otrzymałby, gdyby podatek u źródła nie został pobrany. Jednocześnie Spółka wykonuje obowiązki płatnika. W związku z wypłatą należności na rzecz Licencjodawcy, Spółka - działając w charakterze płatnika - pobiera i odprowadza podatek u źródła według stawki 5% przewidzianej dla należności licencyjnych w umowie o unikaniu podwójnego opodatkowania zawartej między Rzecząpospolitą Polską a Zjednoczonym Królestwem Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej, przy spełnieniu warunków traktatowych. Na gruncie ustaleń „gross-up” ekonomiczny ciężar podatku u źródła ponosi Spółka, tj. podatek jest finansowany ze środków własnych Spółki i stanowi - jako składnik ceny - ostateczny, niepodlegający zwrotowi element wynagrodzenia licencyjnego, a kwota należna Licencjodawcy jest odpowiednio zwiększana (ubruttawiana), aby zapewnić wypłatę umówionej kwoty netto. Spółka uzyskała opinię o stosowaniu preferencji potwierdzającą możliwość stosowania stawki 5% w zakresie podatku u źródła od przedmiotowych należności oraz otrzymała potwierdzenie w zakresie zwrotu nadpłat w odniesieniu do wcześniejszych wypłat, w których zastosowano tę samą metodę rozliczeń. Spółka będzie kontynuować opisany model współpracy z Licencjodawcą. W szczególności, w kolejnych okresach, w ramach istniejącego stosunku umownego, Spółka będzie nadal korzystać z Marek i Znaków, będzie wypłacać na rzecz Licencjodawcy należności oraz zgodnie z ustaleniami „gross-up” - będzie finansować z własnych środków podatek u źródła według stawki 5%, dokonując odpowiedniego ubruttowienia wypłacanych należności. We wniosku wskazali Państwo także, że wydatek jest poniesiony przez Spółkę definitywnie (ciężar nie jest Spółce zwracany), jest właściwie udokumentowany (występuje i/lub wystąpi dowód zapłaty i ujęcie), pozostaje racjonalny i gospodarczo uzasadniony w normalnym toku działalności Spółki oraz pozostaje w adekwatnym związku przyczynowym z osiąganiem przychodów lub zachowaniem bądź zabezpieczeniem ich źródła. Bez uzyskania i utrzymywania praw do korzystania z Marek i Znaków - a więc bez wykonania umowy na warunkach „gross-up”, Spółka nie mogłaby świadczyć przedmiotowych usług, co wprost rzutowałoby na możliwość uzyskiwania przychodów. Państwa wątpliwości dotyczą kwestii ustalenia, czy: podatek u źródła uiszczony/uiszczany przez Spółkę z własnych środków w ramach mechanizmu „gross-up” stanowi koszt uzyskania przychodów Spółki na podstawie art. 15 ust. 1 ustawy o CIT i nie podlega wyłączeniu z art. 16 ust. 1 pkt 15 ustawy o CIT;podatek u źródła uiszczony/uiszczany przez Spółkę w opisanym modelu stanowi koszt pośredni w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT i jest potrącalny w dacie jego poniesienia, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny/zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, że do kosztów uzyskania przychodów możecie Państwo zaliczyć wydatek obejmujący uregulowanie za kontrahenta zagranicznego podatku u źródła w sytuacji, gdy obowiązek pokrycia przez płatnika wynika z postanowień umowy łączącej strony. Zdaniem Organu brak klauzuli umownej o ubruttowieniu wynikającej z umowy łączącej strony również nie wyklucza możliwości zaliczenia kwoty podatku u źródła (tj. kwoty ubruttowienia) do kosztów uzyskania przychodów, niemniej jednak w takich przypadkach konieczne jest wykazanie spełnienia przesłanek z art. 15 ust. 1 ustawy o CIT. Należy zauważyć, że art. 15 ust. 1 wyraźnie wskazuje, że wydatki muszą być poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Oznacza to, że płatnik jest zobowiązany wykazać, że dokonane przez niego ubruttowienie służyło uzyskaniu przychodów, zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów. Mając na uwadze powyższe należy podkreślić, że zaliczanie do kosztów kwoty podatku u źródła w przypadku, gdy w umowie nie jest zawarta klauzula ubruttowienia nie powinno następować automatycznie, lecz powinno mieć ono uzasadnienie w świetle ogólnych przesłanek zaliczania wydatków do kosztów uzyskania przychodów. Należy zauważyć, że art. 15 ust. 1 wyraźnie wskazuje, że wydatki muszą być poniesione w celu osiągnięcia przychodów ze źródła przychodów lub w celu zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów. Oznacza to, że płatnik jest zobowiązany wykazać, że dokonane przez niego ubruttowienie służyło uzyskaniu przychodów, zachowaniu albo zabezpieczeniu źródła przychodów. Jak wynika z wniosku poniesiony wydatek obejmujący uregulowanie zagranicznego podatku u źródła ma związek z prowadzoną przez Państwa działalnością i ma związek z uzyskiwanymi przez Państwa przychodami. Bez uzyskania i utrzymywania praw do korzystania z Marek i Znaków - a więc bez wykonania umowy na warunkach „gross-up”, Spółka nie mogłaby świadczyć przedmiotowych usług, co wprost rzutowałoby na możliwość uzyskiwania przychodów. Powyższe uzasadnia zatem możliwość zaliczenia przez Państwa do kosztów uzyskania przychodów podatku u źródła wynikającego z ubruttowienia wypłacanych należności. Jednocześnie wskazać należy, że w przedstawionym stanie faktycznym oraz zdarzeniu przyszłym nie znajduje zastosowania żaden z przepisów art. 16 ust. 1 ustawy o CIT, a w szczególności art. 16 ust. 1 pkt 15 tej ustawy, który stanowi, że: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów podatku dochodowego oraz wpłat z zysku określonych w odrębnych przepisach. Zakres tego przepisu dotyczy tylko tego podatku dochodowego, który jest uiszczany przez podatnika, a nie jak to ma miejsce w sprawie - przez płatnika. Reasumując, należy wskazać, że wartość podatku u źródła obliczona od ubruttowionej kwoty należności i odprowadzona przez Państwa jako płatnika do właściwego organu podatkowego może stanowić dla Państwa koszt uzyskania przychodu. W świetle powyższego Państwa stanowisko w zakresie pytania nr 1 jest prawidłowe. Odnosząc się do momentu ujęcia podatku u źródła w kosztach uzyskania przychodu należy wskazać, że ustawa o podatku dochodowym od osób prawnych nie zawiera definicji kosztu „bezpośredniego” oraz kosztu „pośredniego” - brak takiej definicji związany jest z nieokreślonością tych pojęć i brakiem stałych, niezmiennych kryteriów oceny wystąpienia bezpośredniego lub jedynie pośredniego związku takich kosztów z przychodami osoby prawnej w konkretnym przypadku. W efekcie te same wydatki mogą być w danych warunkach bezpośrednimi, zaś w innych jedynie pośrednimi kosztami uzyskania przychodu. Ocena tej kwestii musi być więc dokonywana w każdym przypadku na tle określonej sytuacji, przy uwzględnieniu indywidualnych cech działalności podatnika, w warunkach której wydatki te są ponoszone. Zgodnie z art. 15 ust. 4 ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, poniesione w latach poprzedzających rok podatkowy oraz w roku podatkowym, są potrącalne w tym roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody, z zastrzeżeniem ust. 4b i 4c. W myśl art. 15 ust. 4b ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po zakończeniu tego roku podatkowego do dnia: 1) sporządzenia sprawozdania finansowego, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia zeznania, jeżeli podatnicy są obowiązani do sporządzania takiego sprawozdania, albo 2) złożenia zeznania, nie później jednak niż do upływu terminu określonego do złożenia tego zeznania, jeżeli podatnicy, zgodnie z odrębnymi przepisami, nie są obowiązani do sporządzania sprawozdania finansowego - są potrącalne w roku podatkowym, w którym osiągnięte zostały odpowiadające im przychody. Zgodnie z art. 15 ust. 4c ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów bezpośrednio związane z przychodami, odnoszące się do przychodów danego roku podatkowego, a poniesione po dniu, o którym mowa w ust. 4b pkt 1 albo pkt 2, są potrącalne w roku podatkowym następującym po roku, za który sporządzane jest sprawozdanie finansowe lub składane zeznanie. Zatem z art. 15 ust. 4 i 4b-c ustawy o CIT, wynika, że koszty bezpośrednie potrącalne są, co do zasady w momencie uzyskania przychodu, z którymi ich poniesienie jest związane, tzw. pomniejszają one podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym dopiero w momencie, w który zostanie uznany przychód, w celu uzyskania którego zostały poniesione, chyba że zostaną one poniesione po dniu, w którym mija termin złożenia zeznania podatkowego za rok podatkowy, w którym osiągnięto przychód. W takim przypadku, stanowią koszty uzyskania przychodu w roku następnym. Natomiast koszty pośrednie to takie koszty, których nie można powiązać bezpośrednio z uzyskaniem konkretnego przychodu, lecz ich poniesienie służy całokształtowi prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej. W myśl art. 15 ust. 4d ustawy o CIT: Koszty uzyskania przychodów, inne niż koszty bezpośrednio związane z przychodami, są potrącalne w dacie ich poniesienia. Jeżeli koszty te dotyczą okresu przekraczającego rok podatkowy, a nie jest możliwe określenie, jaka ich część dotyczy danego roku podatkowego, w takim przypadku stanowią koszty uzyskania przychodów proporcjonalnie do długości okresu, którego dotyczą. Zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT: Za dzień poniesienia kosztu uzyskania przychodów, z zastrzeżeniem ust. 4a i 4f-4h, uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych (zaksięgowano) na podstawie otrzymanej faktury (rachunku), albo dzień, na który ujęto koszt na podstawie innego dowodu w przypadku braku faktury (rachunku), z wyjątkiem sytuacji gdy dotyczyłoby to ujętych jako koszty rezerw albo biernych rozliczeń międzyokresowych kosztów. Odnosząc się do przedstawionego opisu sprawy wydatek (podatek u źródła) nie jest bezpośrednio związany z konkretnym przychodem. Dlatego należy zaliczyć go do kosztów pośrednich, potrącalnych w dacie poniesienia. Jak wynika z przytoczonego powyżej art. 15 ust. 4e ustawy o CIT, za dzień poniesienia kosztu w przypadku braku faktury (rachunku) uważa się dzień, na który ujęto koszt w księgach rachunkowych na podstawie innego dowodu. Podatek u źródła uiszczony/uiszczany przez Państwa w opisanym modelu stanowi koszt pośredni w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT i jest potrącalny w dacie jego poniesienia, o której mowa w art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Kwota podatku u źródła pokryta przez Spółkę w ramach „gross-up” stanowi koszt inny niż bezpośrednio związany z przychodami, o którym mowa w art. 15 ust. 4d ustawy o CIT. Reasumując, za prawidłowe należy uznać Państwa stanowisko, zgodnie z którym podatek u źródła zapłacony przez Państwa z własnych środków w ramach mechanizmu „gross-up” jest kosztem pośrednim w rozumieniu art. 15 ust. 4d ustawy o CIT i podlega zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów w dacie jego poniesienia, tj. na dzień ujęcia w księgach rachunkowych na podstawie właściwego dowodu zapłaty, zgodnie z art. 15 ust. 4e ustawy o CIT. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Państwo przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Państwo przedstawili, i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Końcowo odnosząc się do powołanych przez Państwa interpretacji indywidualnych, wskazać należy, że dotyczą one konkretnych, indywidualnych spraw podatnika. Zostały wydane w określonym stanie faktycznym. Nie mogą one zatem przesądzać o niniejszym rozstrzygnięciu. Każdą sprawę organ jest zobowiązany rozpatrywać indywidualnie. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Państwa sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosują się Państwo do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Mają Państwo prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albow formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.