0114-KDIP3-1.4011.146.2017.1.MJ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 2 marca 2017 r. (data wpływu 6 marca 2017 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zwolnienia z opodatkowania przychodu uzyskanego ze sprzedaży mieszkania, w przypadku wydatkowania uzyskanych środków pieniężnych na budowę domu (pytanie nr 1) - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 6 marca 2017 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zastosowania zwolnienia przedmiotowego. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. W roku 2012 Wnioskodawczyni otrzymała od babci darowiznę w postaci mieszkania. W mieszkaniu tym mieszkała nieprzerwanie od roku 2002. W 2004 roku Wnioskodawczyni wyszła za mąż, z mężem ma wspólnotę majątkową. Wzmiankowane mieszkanie było jedynym jakie posiadali. W roku 2011 Wnioskodawczyni zaciągnęła wspólnie z mężem kredyt hipoteczny na budowę domu jednorodzinnego, który jest zlokalizowany na działce należącej do męża. Nakłady finansowe, jakie musieli ponieść na budowę domu, spowodowały, że w roku 2013 Wnioskodawczyni sprzedała mieszkanie (otrzymane w akcie darowizny od babci w roku 2012). W tym momencie faktycznie ani Wnioskodawczyni ani mąż nie posiadali własnego „dachu nad głową". Całą otrzymaną ze sprzedaży mieszkania kwotę Wnioskodawczyni przeznaczyła na budowę domu. Ponieważ w opinii Wnioskodawczyni realizowała swoje (i jej rodziny - męża i 4-letniego syna) najbardziej podstawowe potrzeby mieszkaniowe Wnioskodawczyni chciała skorzystać ze zwolnienia kwoty przychodu ze sprzedaży mieszkania od 19% podatku, należnego ze względu na nieupłynięcie 5 lat pomiędzy nabyciem praw do mieszkania a jego zbyciem. Wydatkowanie przychodu ze sprzedaży jedynego mieszkania jakie posiadała rodzina Wnioskodawczyni, na wspólną budowę domu, który docelowo stał się znów jedynym miejscem zamieszkania dla nich, w opinii Wnioskodawczyni jest zbieżne z nadrzędnym celem ustawodawcy, którym było zwolnienie od podatku podatników, którzy przeznaczają środki finansowe na zaspokojenie swoich podstawowych potrzeb mieszkaniowym czyli kolokwialnie mówiąc potrzeby posiadania jakiegokolwiek „dachu nad głową”. Cały proces budowy domu Wnioskodawczyni realizowała z mężem, w ich opinii, wspólnie tj. przychód ze sprzedaży mieszkania został zdeponowany na wspólnym rachunku bankowym, posiadali i spłacają wspólny kredyt hipoteczny. Z podatkowego punktu widzenia również mają wspólnotę majątkową, wspólne rozliczenia podatkowe (przez cały okres małżeństwa). Wspólnie wychowują dzieci i ich nadrzędnym celem jest i było zapewnienie miejsca zamieszkania dla ich dzieci i dla nich. Wspólne było ich opracowanie projektu budowanego domu, wspólne były nakłady pracy w trakcie budowy i zaangażowanie w doprowadzenie budowy do stanu umożliwiającego zamieszkanie tj. do etapu odbioru budynku przez powiatowego inspektora nadzoru. W wybudowanym wspólnie domu jednorodzinnym mieszkają od roku 2013, posiadają całą rodziną zameldowanie na pobyt stały, w domu który budowali. Podstawowa przesłanka ustawodawcy została tym samym zrealizowana - dzięki inwestycji środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży mieszkania Wnioskodawczyni zaspokoiła swój cel mieszkaniowych - ma i ona i jej rodzina „dach nad głową”. Poprzez połączenie ich majątków odrębnych w postaci działki należącej do męża oraz przychodu Wnioskodawczyni ze sprzedaży mieszkania , dodatkowo skonsolidowanych poprzez wspólny kredyt hipoteczny udało się im zrealizować cel nadrzędny określony przez ustawodawcę, w postaci zrealizowania własnego celu mieszkaniowego i posiadania „dachu nad głową". Wnioskodawczyni działała w dobrej wierze, uznając że inwestycja środków finansowych uzyskanych ze sprzedaży mieszkania w dom jednorodzinny dla niej i jej rodziny jest absolutnie wyczerpujące zamysł ustawodawcy w zakresie przeznaczania przychodu na własne cele mieszkaniowe. Wnioskodawczyni nadmienia, że jest to Wnioskodawczyni i jej rodziny jedyne miejsce zamieszkania, żadne z nich nie posiada innych nieruchomości mogących realizować cel nadrzędny w postaci własnego „dachu nad głową”. Konkludując powyższe Wnioskodawczyni pragnie nadmienić, że wszystkie środki finansowe jakie posiadała - pochodzące z pracy zarobkowej, spadku po zmarłej mamie i inne uzyskane zarówno przed jak i po ślubie zainwestowała w budowę wspomnianego domu w którym obecnie mieszka z rodziną. Wnioskodawczyni czyniła to w dobrej wierze interpretując wprost sformułowanie „własne cele mieszkaniowe”. W tym świetle przeznaczenie całego przychodu ze sprzedaży mieszkania również interpretuje jako inwestycję we własne cele mieszkaniowe o czym może świadczyć obecny stan faktyczny tj. faktyczne mieszkanie we wspólnie wybudowanym domu i organizacja całego życia prywatnego mająca na celu prawdopodobnie, biorąc pod uwagę wielkość kredytu, dożywotnie jego wykorzystywanie jako jedynego miejsca zamieszkania Wnioskodawczyni i jej rodziny. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania. Czy możliwe jest uzyskanie zwolnienia od 19% podatku kwoty przychodu ze sprzedaży mieszkania w wysokości nakładów poniesionych na własny cel mieszkaniowy, za który Wnioskodawczyni uznaje budynek jednorodzinny, w którym obecnie mieszka z rodziną. Chodzi o przychód zainwestowany w budowę domu, który mogą udokumentować przed właściwym dla nich Organem Skarbowym akceptowalnymi przez organy podatkowe środkami: faktury, przelewy, paragony fiskalne na usługi i materiały budowlane niezbędne do realizacji celu nadrzędnego. Czy możliwe jest uzyskanie zwolnienia od 19% podatku kwoty przychodu ze sprzedaży mieszkania w wysokości nakładów poniesionych na spłatę rat kapitałowych i odsetkowych kredytu hipotecznego, którego Wnioskodawczyni jest współwłaścicielką, a który stanowi główne źródło finansowania budynku stanowiącego jej „własny cel mieszkaniowy” i jedyny „dach nad głową” jaki posiada. Przedmiot niniejszej interpretacji stanowi odpowiedź na pytanie Nr 1. Wniosek Pani w zakresie pytania Nr 2 zostanie rozpatrzony odrębnym rozstrzygnięciem. Zdaniem Wnioskodawcy, inwestycja przychodu ze sprzedaży jedynego mieszkania jakie posiadała Wnioskodawczyni w dom jednorodzinny, który stanowi ponownie jedyne miejsce zamieszkania dla Wnioskodawczyni i jej rodziny powinno podlegać zwolnieniu z 19% podatku. Faktyczne przeznaczenie kwoty przychodu posłużyło do realizacji celu nadrzędnego przewidzianego w art. 21 ust. 1 pkt 131 czyli realizacji własnego celu mieszkaniowego Wnioskodawczyni. Wnioskodawczyni pozostaje z mężem we wspólnocie majątkowej, posiadają dom jednorodzinny, który budowali wspólnie przeznaczając na niego wszystkie swoje dochody i oszczędności uzyskane przed i po zawarciu małżeństwa. Są oboje tam zameldowani na pobyt stały, ich dzieci również. Żadne z nich nie posiada innej nieruchomości ani innego ewentualnego miejsca zamieszkania. Państwo i przepisy podatkowe powinny stanowić wsparcie dla rodzin pozostających w pełnej wspólnocie majątkowej w rozumieniu przepisów podatkowych. W związku z powyższym Wnioskodawczyni utrzymuje stanowisko, że wzmiankowana zwolnienie z podatku jest zasadne w myśl realizacji nadrzędnego celu jakim jest posiadanie własnego "dachu nad głową". W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego w zakresie pytania Nr 1 jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.) – źródłem przychodu jest – z zastrzeżeniem ust. 2 – odpłatne zbycie m.in.: nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, prawa wieczystego użytkowania gruntów, innych rzeczy, - jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a)-c) przed upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku licząc od końca miesiąca,w którym nastąpiło nabycie; w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. Przepis art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy formułuje generalną zasadę, że odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Tym samym, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości nastąpiło po upływie 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym miało miejsce nabycie lub wybudowanie – nie jest źródłem przychodu w rozumieniu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a przychód uzyskany z odpłatnego zbycia w ogóle nie podlega opodatkowaniu. Wobec powyższego przepisu należy wyjaśnić, że w przypadku sprzedaży lokalu mieszkalnego decydujące znaczenie w kwestii opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych uzyskanego z tego tytułu przychodu ma moment i sposób nabycia tego lokalu. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawczyni w 2012 r. aktem darowizny od babci otrzymała lokal mieszkalny, który następnie w 2013 r. sprzedała. W myśl art. 888 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380, z późn. zm.) przez umowę darowizny darczyńca zobowiązuje się do bezpłatnego świadczenia na rzecz obdarowanego kosztem swojego majątku. Zatem Wnioskodawczyni przedmiotowe prawo do lokalu mieszkalnego nabyła w 2012 r. Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia należy stwierdzić, że sprzedaż w 2013 r. lokalu mieszkalnego podlega opodatkowaniu, a oceniając skutki podatkowe tej sprzedaży należy zastosować przepisy ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2009 r. I tak w myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych w ww. brzmieniu – od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Stosownie do art. 30e ust. 2 ww. ustawy – podstawą obliczenia podatku jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. Przy czym przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej (art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Stosownie do art. 22 ust. 6d ww. ustawy – za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Wysokość nakładów, o których mowa w art. 22 ust. 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych (art. 22 ust. 6e ustawy). W myśl art. 30e ust. 4 ww. ustawy – po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3 (PIT-39), wykazać: dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a)-c) nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł – stosownie do art. 30e ust. 5 ww. ustawy. Natomiast w przypadku niewypełnienia warunków określonych w art. 21 ust. 1 pkt 131 podatnik jest obowiązany do złożenia korekty zeznania, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, i do zapłaty podatku wraz z odsetkami za zwłokę; odsetki nalicza się od następnego dnia po upływie terminu płatności, o którym mowa w art. 45 ust. 4 pkt 4, do dnia zapłaty podatku włącznie (art. 30e ust. 7 ww. ustawy). Zgodnie z treścią art. 21 ust. 1 pkt 131 ww. ustawy – wolne od podatku dochodowego są dochody z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, o których mowa w art. 30e, w wysokości, która odpowiada iloczynowi tego dochodu i udziału wydatków poniesionych na własne cele mieszkaniowe w przychodzie z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych, jeżeli począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie, przychód uzyskany ze zbycia tej nieruchomości lub tego prawa majątkowego został wydatkowany na własne cele mieszkaniowe; udokumentowane wydatki poniesione na te cele uwzględnia się do wysokości przychodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych. Należy wyjaśnić, że powyższe zwolnienie obejmować będzie taką część dochodu uzyskanego z tytułu odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego, jaka proporcjonalnie odpowiada udziałowi poniesionych wydatków na własne cele mieszkaniowe w osiągniętych przychodach z odpłatnego zbycia. W sytuacji gdy przychód z odpłatnego zbycia zostanie w całości przeznaczony na cele mieszkaniowe, to wówczas uzyskany z tego tytułu dochód będzie w całości korzystał ze zwolnienia od podatku dochodowego. Stosownie do art. 21 ust. 25 pkt 1 ww. ustawy – za wydatki poniesione na cele, o których mowa w ust. 1 pkt 131, uważa się: wydatki poniesione na: nabycie budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, a także na nabycie gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, nabycie spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie, prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie, nabycie gruntu pod budowę budynku mieszkalnego lub udziału w takim gruncie, prawa użytkowania wieczystego takiego gruntu lub udziału w takim prawie, w tym również z rozpoczętą budową budynku mieszkalnego, oraz nabycie innego gruntu lub udziału w gruncie, prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, jeżeli w okresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 131, grunt ten zmieni przeznaczenie na grunt pod budowę budynku mieszkalnego, budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub adaptację na cele mieszkalne własnego budynku niemieszkalnego, jego części, własnego lokalu niemieszkalnego lub własnego pomieszczenia niemieszkalnego - położonych w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub w innym państwie należącym do Europejskiego Obszaru Gospodarczego albo w Konfederacji Szwajcarskiej. Na podstawie art. 21 ust. 26 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – przez własny budynek, lokal lub pomieszczenie, o których mowa w ust. 25 pkt 1 lit. d) i e), rozumie się budynek, lokal lub pomieszczenie stanowiące własność lub współwłasność podatnika lub do którego podatnikowi przysługuje spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu, prawo do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udział w takich prawach. Przenosząc powyższe uregulowania na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić należy, że podstawową okolicznością decydującą o zastosowaniu zwolnienia wynikającego z przywołanego wyżej art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jest fakt wydatkowania (począwszy od dnia odpłatnego zbycia, nie później niż w okresie dwóch lat od końca roku podatkowego, w którym nastąpiło odpłatne zbycie), środków z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych na wskazane w ustawie własne cele mieszkaniowe podatnika. Katalog wydatków stanowiących własne cele mieszkaniowe podatnika wskazany w art. 21 ust. 25 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych ma charakter zamknięty – jest to wyliczenie enumeratywne. Ustawodawca formułując zwolnienie przedmiotowe w sposób jednoznaczny wskazał realizację celów mieszkaniowych, które pozwalają na skorzystanie ze zwolnienia z opodatkowania dochodu ze sprzedaży. W rozpatrywanej sprawie rozstrzygającym zatem będzie ustalenie, czy dochód uzyskany ze sprzedaży lokalu mieszkalnego, będzie korzystać ze zwolnienia w sytuacji wydatkowania środków z tej sprzedaży na budowę budynku mieszkalnego na działce, której właścicielem jest mąż Wnioskodawczyni. Jak wynika z cytowanego wcześniej art. 21 ust. 25 pkt 1 lit. d za wydatki poniesione na cele, o których mowa w powołanym wyżej ust. 1 pkt 131, uważa się wydatki poniesione na budowę, rozbudowę, nadbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego, jego części lub własnego lokalu mieszkalnego. Jednak aby Wnioskodawczyni mogła skorzystać z omawianego zwolnienia powinna posiadać tytuł własności do budynku, a w przypadku budynku mieszkalnego posiadanie prawa do własności bądź współwłasności nierozerwalnie łączy się z prawem własności lub współwłasności do gruntu, na którym postawiony jest budynek. Wnioskodawczyni w stanie faktycznym zaznaczyła, iż działka na której znajduje się dom jest własnością jej męża i choć pozostają we wspólności majątkowej przedmiotowy grunt należy do majątku odrębnego męża Wnioskodawczyni. Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz.U. z 2015 r., poz. 583) z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Do majątku osobistego każdego z małżonków należą m.in. przedmioty majątkowe nabyte przez dziedziczenie, zapis, darowiznę chyba, że spadkodawca lub darczyńca inaczej postanowił (art. 33 ww. ustawy), ale też przedmioty majątkowe nabyte w zamian za składniki majątku osobistego, chyba że przepisy szczególne stanowią inaczej. Natomiast wg art. 46 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny nieruchomościami są części powierzchni skorupy ziemskiej, stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale związane z gruntem lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. W myśl art. 48 Kodeksu cywilnego, budynki i inne urządzenia trwale związane z gruntem stanowią, co do zasady części składowe gruntu i na mocy art. 47 § 1 Kodeksu cywilnego nie mogą być odrębnym przedmiotem własności. Tak więc własność nieruchomości gruntowej rozciąga się na budynek, który jest częścią składową nieruchomości, a więc budynek, jako część składowa gruntu, nie może być przedmiotem odrębnej własności. Biorąc powyższe pod uwagę należy stwierdzić, iż budynek mieszkalny jest nierozerwalnie związany z gruntem, stąd wnioskować należy, że właścicielem budynku wzniesionego na gruncie jest zawsze właściciel nieruchomości gruntowej, na której budynek został postawiony. Sytuacji tej nie zmienia fakt, że małżonek nie będący właścicielem gruntu dokonuje nakładów na budowę i prace wykończeniowe domu. W opisanej sytuacji działka, na której Wnioskodawczyni i jej mąż wybudowali dom należy do odrębnego majątku męża Wnioskodawczyni. Z powyższego wynika, że Wnioskodawczyni przeznaczyła środki pieniężne ze sprzedaży lokalu mieszkalnego otrzymanego w darowiźnie od babci na budowę domu, w którym mieszka wraz z mężem oraz synem, położonego na gruncie należącym do majątku osobistego męża, a tym samym domu, którego właścicielem jest mąż Wnioskodawczyni. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz przywołane przepisy prawa podatkowego stwierdzić należy, że Wnioskodawczyni wydatkowała uzyskane środki pieniężne ze sprzedaży lokalu mieszkalnego otrzymanego w darowiźnie od babci na budowę domu należącego do majątku osobistego męża, a zatem środki pieniężne pochodzące ze sprzedaży lokalu nie zostały wydatkowane przez Wnioskodawczynię na budowę własnego budynku mieszkalnego, gdyż nie przysługuje jej do niego tytuł własności lub współwłasności, a tylko wydatkowanie środków na budowę, rozbudowę, przebudowę lub remont własnego budynku mieszkalnego uprawnia do skorzystania ze zwolnienia na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 131 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując, przychód uzyskany z odpłatnego zbycia lokalu mieszkalnego otrzymanego przez Wnioskodawczynię w darowiźnie od babci - przeznaczony na budowę domu, będącego własnością męża Wnioskodawczyni - nie sposób uznać za przeznaczony na własne cele mieszkaniowe w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a co za tym idzie podlega on opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 30e ww. ustawy. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.