0114-KDIP3-1.4011.818.2021.1.AC

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe   Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego jest prawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej   28 września 2021 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy korekty kosztów uzyskania przychodów w związku z otrzymanym dofinansowaniem.   Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego   W dniu 22 grudnia 2020 roku Wnioskodawczyni zawarła umowę o dofinansowanie projektu współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ..... na lata 2014-2020. Stroną umowy jest Województwo .... - Centrum X z siedzibą w ... Zgodnie z zapisami § 4 pkt 2 umowy dofinansowaniem są objęte wydatki ponoszone nie wcześniej niż od dnia 1 lutego 2020 r. Refundacji podlegają wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodu, jak i poniesione na nabycie i wytworzenie środków trwałych - do wysokości kosztów kwalifikowanych wynikających z zatwierdzonego harmonogramu. Rozliczenie następuje zgodnie z § 7 umowy, po wydatkowaniu środków, złożeniu wniosku o płatność i jego weryfikacji.   W roku 2020 Wnioskodawczyni poniosła wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodu na nabycie środków trwałych. Jednocześnie w roku 2020 nie uzyskała żadnego dofinansowania, a limitowane koszty kwalifikowane związane z wydatkami roku 2020 zostały zwrócone Wnioskodawczyni w roku 2021 [część wydatków kwalifikowanych została ograniczona o 25% - wg uznania ŚCP].   W roku 2020 poniesione wydatki, o których mowa w pkt 2 Wnioskodawczyni zaliczyła do kosztów podatkowych bezpośrednio, jak i poprzez odpisy amortyzacyjne w części dotyczącej oddanych do użytkowania środków trwałych.   W roku 2021 Wnioskodawczyni poniosła wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodu i na nabycie środków trwałych.   Po uzyskaniu dofinansowania w roku 2021 (spływie kwoty dofinansowania na konto bankowe firmy) Wnioskodawczyni wyksięgowała z kosztów podatkowych wydatki kwalifikowane, również w postaci odpisów amortyzacyjnych, w części zrefundowanej.   Wydatki zrefundowane w roku 2021, a poniesione (bezpośrednio i w ramach nabycia środków trwałych - odpisy amortyzacyjne) w roku 2020 Wnioskodawczyni pozostawiła bez zmiany w kosztach roku 2020.   Pytania   1.     Czy, a jeżeli tak, to kiedy, należy dokonać korekty kosztów uzyskania przychodów roku 2020, tak wydatków zaliczonych do kosztów podatkowych, jak i odpisów amortyzacyjnych? 2.     Czy, a jeżeli tak, to kiedy, należy dokonać korekty kosztów uzyskania przychodów roku 2021, tak wydatków zaliczonych do kosztów podatkowych, jak i odpisów amortyzacyjnych, które zostały zaliczone do kosztów podatkowych w okresach przed otrzymaniem dotacji?   Pani stanowisko w sprawie   Ad. 1. Zdaniem Wnioskodawczyni brak jest podstaw prawnych do korygowania kosztów podatkowych, tak wydatków zaliczonych do kosztów podatkowych, jak i odpisów amortyzacyjnych roku 2020.   Ad. 2. Zdaniem Wnioskodawczyni korekty wydatków zaliczonych do kosztów podatkowych roku 2021, w tym odpisów amortyzacyjnych należy dokonać w rozliczeniu miesiąca faktycznego otrzymania dotacji.   Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.   Kryteria kwalifikacji kosztów uzyskania przychodów odpowiadają generalnej formule, że wydatek musi być poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia danego źródła przychodów, a  z  drugiej strony nie może znajdować się w tej grupie wydatków, które wyraźnie są  wyłączone z  kosztów uzyskania przychodów. Wydatki ponoszone przez podatników podlegają zaliczeniu do kosztów podatkowych, jeżeli zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów, czyli ich poniesienie ma lub może mieć wpływ na osiągane przez podatnika przychody oraz mają one związek z prowadzoną działalnością (tj. służą zabezpieczeniu lub zachowaniu źródła przychodów).   Aby można było uznać wydatek za koszt uzyskania przychodu, musi spełniać kumulatywnie określone warunki, czyli musi zostać poniesiony, a celem jego poniesienia powinno być osiągnięcie przychodów, ewentualnie zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów, oraz wydatek nie może zostać wymieniony w art. 23 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowiącym katalog wydatków, które nie mogą być zaliczane do  kosztów uzyskania przychodów.   Obowiązkiem podatnika, jako odnoszącego ewentualną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie – na podstawie zgromadzonych dowodów – związku między poniesieniem kosztu a uzyskaniem przychodu (w tym zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów), zgodnie z dyspozycją powołanego art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Zgodnie z art. 22 ust. 8 ww. ustawy: kosztem uzyskania przychodów są odpisy z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych (odpisy amortyzacyjne) dokonywane wyłącznie zgodnie z art. 22a-22o, z uwzględnieniem art. 23.   Natomiast w myśl art. 23 ust. 1 pkt 45 ww. ustawy: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odpisów z tytułu zużycia środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych dokonywanych, według zasad określonych w art. 22a-22o, od tej części ich wartości, która odpowiada poniesionym wydatkom na nabycie lub wytworzenie we własnym zakresie tych środków lub wartości niematerialnych i prawnych, odliczonym od  odstawy opodatkowania podatkiem dochodowym albo zwróconym podatnikowi w jakiejkolwiek formie.   Nie stanowią kosztów uzyskania przychodów odpisy amortyzacyjne z tytułu zużycia środków trwałych od tej części ich wartości, która została zwrócona podatnikowi w jakiejkolwiek formie, a zatem również poprzez dotację. Zwrot dokonany w jakiejkolwiek formie, a więc w tym również w formie pomocy finansowej stanowiącej zwrot określonej części nakładów poniesionych na cele inwestycyjne, powoduje, że wartość odpisów amortyzacyjnych od tej części wartości początkowej środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej, która została zwrócona podatnikowi, nie może stanowić kosztu uzyskania przychodu prowadzonej działalności gospodarczej.   W zakres postanowień powyższego artykułu wchodzą wszelkie dotacje, subwencje, dopłaty otrzymane środki pieniężne stanowiące zwrot podatnikowi poniesionych wydatków na nabycie środków trwałych. Fakt otrzymania dotacji powoduje, że część odpisów amortyzacyjnych nie będzie stanowiła kosztów uzyskania przychodów w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Zgodnie z art. 22 ust. 7c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych:   jeżeli korekta kosztu uzyskania przychodów, w tym odpisu amortyzacyjnego, nie jest spowodowana błędem rachunkowym lub inną oczywistą omyłką, korekty dokonuje się poprzez zmniejszenie lub zwiększenie kosztów uzyskania przychodów poniesionych w okresie rozliczeniowym, w którym została otrzymana faktura korygująca lub, w przypadku braku faktury, inny dokument potwierdzający przyczyny korekty.   Podatnicy dokonują korekty kosztów uzyskania przychodów „na bieżąco”, tj.  w  miesiącu, w którym otrzymają fakturę korygującą lub inny dokument potwierdzający przyczyny korekty. Korekta kosztów polega na zmniejszeniu lub zwiększeniu kosztów uzyskania przychodów poniesionych w tym miesiącu.   W myśl art. 22 ust. 7d ww. ustawy, jeżeli w okresie rozliczeniowym, o którym mowa w ust. 7c, podatnik nie poniósł kosztów uzyskania przychodów lub kwota poniesionych kosztów uzyskania przychodów jest niższa niż kwota zmniejszenia, podatnik jest obowiązany zwiększyć przychody o kwotę, o którą nie zostały zmniejszone koszty uzyskania przychodów.   Z przytoczonej regulacji wynika, że w przypadku błędu rachunkowego lub innej oczywistej omyłki, korekta kosztów uzyskania przychodów powinna być dokonana  „wstecz”, natomiast w pozostałych przypadkach – „ na bieżąco”.   W myśl art. 23 ust. 1 pkt 56  powołanej ustawy:   nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków i kosztów bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów), o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 46, 47a, 47d, 116, 122, 129, 136 i 137.   Użyty w tym przepisie zwrot „bezpośrednio” należy rozumieć wprost „bez jakiegokolwiek pośrednictwa”, a nie chronologicznie jako czasowa konwencja zdarzeń. Pojęcie „bezpośrednio sfinansowanych z dochodów (przychodów)” zawarte w ww. regulacji dotyczy również wydatków i kosztów, które zostały poniesione, a następnie zwrócone, zrefundowane podatnikowi w formie dotacji (dofinansowania).   Wydatki sfinansowane z dotacji (dofinansowania) zwolnionej od opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie mogą zostać zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.   W myśli art. 21 ust. 1 pkt 137 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: wolne od podatku są środki finansowe otrzymane przez uczestnika projektu jako pomoc udzielona w ramach programu finansowanego z udziałem środków europejskich, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych.   Z treści art. 23 ust. 1 pkt 56 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych bezsprzecznie wynika, że koszty, które zostały sfinansowane („pokryte”) z dochodów (przychodów), o których mowa m.in. w art. 21 ust. 1 pkt 137 ww. ustawy, nie mogą być kosztem podatkowym. O tym, że wydatki nie stanowią kosztów uzyskania przychodów decyduje fakt, że zostały one pokryte otrzymanymi środkami finansowymi zwolnionymi od  opodatkowania. Skoro wydatki poniesione przez Panią w  związku prowadzoną działalnością gospodarczą zostały sfinansowane z dofinansowania pochodzącego z pomocy Unii Europejskiej, to wydatki te nie mogą być zaliczone do kosztów uzyskania przychodów.   Opisała Pani, że 22 grudnia 2020 roku zawarła umowę o  dofinansowanie projektu współfinansowanego ze środków Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa ... na lata 2014-2020. Stroną umowy jest Województwo ... -  Centrum X z siedzibą w ... Zgodnie z umową dofinansowaniem są objęte wydatki ponoszone nie wcześniej niż od dnia 1 lutego 2020 r. Refundacji podlegają wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodu, jak i poniesione na nabycie i wytworzenie środków trwałych –do wysokości kosztów kwalifikowanych wynikających z zatwardzonego harmonogramu. W roku 2020 poniosła Pani wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodu i na nabycie środków trwałych. Jednocześnie w roku 2020 nie uzyskała Pani żadnego dofinansowania, a limitowane koszty kwalifikowane związane z wydatkami roku 2020 zostały zwrócone Pani w 2021 roku. Poniesione w 2020 r. wydatki zaliczyła Pani do kosztów podatkowych bezpośrednio, jak i poprzez odpisy amortyzacyjne w części dotyczącej oddanych do użytkowania środków trwałych. W roku 2021 poniosła Pani wydatki stanowiące koszty uzyskania przychodu i  na  nabycie środków trwałych. Po uzyskaniu dofinansowania w roku 2021 (spływie kwoty dofinansowania na konto bankowe jej firmy) wyksięgowała Pani z kosztów podatkowych wydatki kwalifikowane, również w postaci odpisów amortyzacyjnych, w części zrefundowanej. Wydatki zrefundowane w roku 2021, a poniesione (bezpośrednio i w ramach nabycia środków trwałych - odpisy amortyzacyjne) w roku 2020 pozostawiła Pani bez zmiany w kosztach roku 2020.   Otrzymanie dotacji refundującej koszty zakupionych wcześniej środków trwałych pozostaje bez wpływu na jego wartość początkową oraz na wysokość odpisów amortyzacyjnych, które to wielkości określone są w momencie przyjęcia środka trwałego do używania i wpisania go  do ewidencji środków trwałych. Odpisy amortyzacyjne dokonane przed otrzymaniem dotacji stanowią – zgodnie z art. 22 ust. 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych – w  całości koszt uzyskania przychodów. W momencie otrzymania dotacji zobowiązana jest Pani do wyłączenia z kosztów uzyskania przychodów tej części odpisów amortyzacyjnych, która odpowiada wartości otrzymanego dofinansowania i o tę wielkość zmniejszyć koszty uzyskania przychodów w  okresie rozliczeniowym, w którym otrzymano dotację. Zasadę, tę zastosować jednocześnie należy odnośnie w przypadku refundacji wydatków zaliczonych do kosztów podatkowych.   Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy Ordynacja podatkowa. Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pani sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i musi się Pani zastosować do interpretacji.Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są  przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na  adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej  na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 14c § 1 ustawy Ordynacja podatkowa.