0114-KDIP3-2.4011.1072.2021.2.JM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 26 listopada 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 22 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązku podatkowego. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 lutego 2022 r. (data wpływu 14 lutego 2022 r.).   Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego W 2014 r. wyjechała Pani do Norwegii, gdzie uzyskała pozwolenie na pobyt stały i pracę w związku z łączeniem rodzin. W Norwegii prowadzi Pani działalność gospodarczą w zakresie sprzątania i pomocy domowej osobom starszym. Dołączyła Pani do męża, który wyjechał do Norwegii wcześniej, w czerwcu 2009 r. Pani jest zameldowana i zamieszkuje w Norwegii pod adresem … Norwegia wraz z mężem, gdzie mąż wynajmuje lokal mieszkalny. Jest Pani pod opieką stałego lekarza rodzinnego. W Norwegii posiada w … osobiste rachunki bankowe, na które wpływają Pani dochody z działalności gospodarczej. Pani mąż od 22 czerwca 2009 r. posiada stałe pozwolenie na pobyt i pracę w Norwegii. Jest zatrudniony na stałe w … jako mechanik samochodowy. Mąż jest pod opieką stałego lekarza rodzinnego. W Norwegii posiada w … rachunki bankowe, na które przelewane są jego dochody z pracy. Ponadto Pani mąż posiada w Norwegii dwa samochody osobowe zarejestrowane w norweskim urzędzie komunikacji na swoje nazwisko. W 2010 r. do Norwegii przyjechał także Państwa syn, który ukończył w Norwegii szkołę gimnazjalną, średnią i studia inżynierskie na Uniwersytecie w …. Obecnie kończy studia magisterskie w …. Syn jest zameldowany wraz z rodzicami … Zarówno Pani, jak i mąż oraz syn posiadają w Norwegii stałe numery personalne (odpowiednik polskiego PESEL). Posiada Pani w Polsce nieruchomość położoną w …. Jest to dom, który kupiła Pani wraz z mężem w 1994 r. i który stanowi współwłasność majątkową małżeńską. Obecnie dom użytkuje Państwa dorosła córka, która jest tam zameldowana, mieszka tam i ponosi koszty utrzymania. Ponadto, posiada Pani nieruchomość położoną w miejscowości ….. Jest to dom, który Pani nabyła na podstawie testamentu po zmarłej babci w roku 2007 r. Nieruchomość jest budynkiem bliźniaczym, niezamieszkałym pustostanem, nie posiadającym urządzeń sanitarnych. Natomiast Pani mąż posiada lokal mieszkalny w …, które otrzymał w formie darowizny od swojej matki w 2021 r. Lokal jest zamieszkały, użytkowany i opłacany przez matkę. Pani posiada zameldowanie w Polsce pod adresem … oraz adres do korespondencji pod adresem …, (miejsce zamieszkania dorosłej córki). Od roku 2013 nie uzyskuje Pani w Polsce jakichkolwiek dochodów. Przyjeżdża Pani do Polski dwa, trzy razy w roku w celu odwiedzin najbliższych, na urlop lub w okresie świątecznym. Roczny pobyt w Polsce nie przekracza 25 dni. Nie planuje Pani w najbliższych latach powrotu do Polski. W sierpniu 2021 r. złożyliście Państwo w Urzędzie Skarbowym zawiadomienia o zmianie adresu ZAP-3, w którym jako adres zamieszkania wskazaliście adres w Norwegii (…). Do ww. zawiadomienia zostało załączone wyjaśnienie, że od kilku/kilkunastu lat posiadacie Państwo rezydencję podatkową w Norwegii i podlegacie tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, natomiast obecnie dopełniacie jedynie formalnego obowiązku zgłoszenia ww. faktu w Organie podatkowym. Uzupełnienie stanu faktycznego W uzupełnieniu wskazała Pani, że interpretacji indywidualnej ma podlegać okres od 2014 r. (tj. od momentu Pani przyjazdu do Norwegii) do chwili obecnej. Miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w ww. okresie to …, Norwegia. Do Norwegii wyjechała Pani na zasadzie łączenia rodzin, gdyż w Norwegii przebywał już Pani mąż, czyli w celu przesiedlenia. Na dzień dzisiejszy zamierza Pani pozostać w Norwegii na stałe. Pytanie Czy jest Pani polskim rezydentem podatkowym i podlega Pani w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od 2014 r., tj. od momentu przyjazdu do Norwegii, do chwili obecnej? Pani stanowisko w sprawie Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Zgodnie z art. 3 ust. 1a, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). W piśmie Izby Skarbowej Nr IPPB4/415-792/10-2/JS z 27 grudnia 2010 r. wskazano, że cyt. „Przez "centrum interesów osobistych" należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp. Z kolei "centrum interesów gospodarczych" to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.” Analogiczne stanowisko zostało zawarte w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Nr 0113-KDIPT2-3.4011.491.2020.2.RR z 10 września 2020 r. Organ podatkowy wskazał, że cyt. „Przez "centrum interesów osobistych" należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei "centrum interesów gospodarczych" to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.” Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisy art. 1 ust. 1, ust. 1a i ust. 2a, stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, wraz z rodziną zamieszkuje Pani w Norwegii, gdzie posiada stałe pozwolenie na pobyt i pracę. Prowadzi Pani w Norwegii działalność gospodarczą i posiada w Norwegii rachunki bankowe, na które wpływają Pani dochody z działalności gospodarczej. Również w Norwegii pracuje Pani mąż. Korzysta Pani w Norwegii z opieki lekarskiej. Posiada Pani zatem ośrodek interesów osobistych i gospodarczych w Norwegii. W Polsce nie posiada Pani ani centrum interesów osobistych, ani gospodarczych, przebywa ponadto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej krócej niż 183 dni w roku podatkowym. Nie ma Pani zatem – dla celów podatkowych – miejsca zamieszkania w Polsce i nie podlega tu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Ponieważ nie uzyskuje Pani w Polsce jakichkolwiek dochodów od 2013 r., to tym samym nie podlega Pani także ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W odniesieniu do Pani zmiana rezydencji podatkowej w Polsce na rezydencję podatkową w Norwegii miała miejsce – w Pani ocenie – w 2014 r. wraz z jej przyjazdem na stałe do Norwegii, gdzie wcześniej przebywał już Pani mąż. Uznaniu, że mamy do czynienia z rezydencją podatkową w Norwegii, nie sprzeciwia się okoliczność posiadania przez Panią dwóch nieruchomości na terytorium Polski. Jedna z nich jak wskazano służy jako miejsce zamieszkania córki, druga zaś jest niezamieszkałym pustostanem nieposiadającym urządzeń sanitarnych, jak również fakt, że pozostaje Pani zameldowana pod adresem w Polsce (…). Sam fakt zakupu lub posiadania nieruchomości w Polsce przez osobę będącą rezydentem innego kraju nie wpłynie na zmianę statusu takiej osoby (por. pismo Izby Skarbowej w Warszawie Nr IPPB2/415-87/10-3/MK z 5 maja 2010 r.). Odnośnie zaś zameldowania, to pojęcia zamieszkania nie należy utożsamiać z zameldowaniem. To ostatnie ma charakter ściśle formalnoprawny i wynika z dopełnienia określonej czynności urzędowej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 27 marca 2014 r. sygn. II SA/Po 137/14, LEX Nr 1474189 instytucja zameldowania ma charakter wyłącznie ewidencyjno – porządkowy i nie można utożsamiać miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania na pobyt stały, gdyż z czynnością zameldowania nie wiąże się nabycie jakichkolwiek praw bądź obowiązków. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, w Pani ocenie, nie jest Pani polskim rezydentem podatkowym i nie podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od 2014 r., tj. od momentu przyjazdu na stałe do Norwegii, gdzie wcześniej przebywał już mąż. Powyższe stanowisko jest zgodne z wydanymi przez Ministra Finansów w trybie art. 14a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja Podatkowa objaśnieniami podatkowymi z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie rezydencji podatkowej oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe.  Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.): Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych. Na podstawie art. 4a ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jak wskazała Pani we wniosku, w 2014 r. wyjechała Pani do Norwegii, tam mieszka i pracuje, a zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma Konwencja z 9 września 2009 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. Nr 134 poz. 899 ze zm.). Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. Konwencji: Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. W myśl art. 4 ust. 2 ww. Konwencji: Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami: a)   uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); b)   jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym stale przebywa; c)   jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem; d)   jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jak Pani wskazała we wniosku oraz uzupełnieniu: 1)    W 2014 r. wyjechała Pani do Norwegii na zasadzie łączenia rodzin, gdyż w Norwegii przebywał już Pani mąż, czyli w celu przesiedlenia. Na dzień dzisiejszy zamierza Pani pozostać w Norwegii na stałe. 2)    W 2010 r. do Norwegii przyjechał także Państwa syn, który ukończył w Norwegii szkołę gimnazjalną, średnią i studia inżynierskie. Obecnie kończy studia magisterskie. Syn jest zameldowany wraz z rodzicami w Norwegii. 3)    W Norwegii uzyskała Pani pozwolenie na pobyt stały i pracę. 4)    W Norwegii prowadzi Pani działalność gospodarczą. 5)    Jest Pani pod opieką stałego lekarza rodzinnego. 6)    W Norwegii posiada w … osobiste rachunki bankowe, na które wpływają Pani dochody z działalności gospodarczej. 7)    Jednocześnie w Polsce posiada Pani w Polsce nieruchomości: dom, który użytkuje i ponosi koszty jego utrzymania Państwa dorosła córka oraz  niezamieszkały dom, który Pani nabyła na podstawie testamentu po zmarłej babci w roku 2007 r. 8)    Od roku 2013 nie uzyskuje Pani w Polsce jakichkolwiek dochodów. 9)   Przyjeżdża Pani do Polski dwa, trzy razy w roku w celu odwiedzin najbliższych, na urlop lub w okresie świątecznym. Roczny pobyt w Polsce nie przekracza 25 dni. Nie planuje Pani w najbliższych latach powrotu do Polski. Mając zatem na uwadze informacje przedstawione przez Panią we wniosku stwierdzam, że posiada Pani ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze z Norwegią. Mieszka Pani w Norwegii na stałe od 2014 r. z mężem oraz synem. W Norwegii uzyskała Pani pozwolenie na pobyt stały i pracę. W Norwegii prowadzi Pani działalność gospodarczą, z której dochody wpływają na norweski rachunek bankowy. W Polsce posiada Pani dwie nieruchomości: dom, który zamieszkuje dorosła córka i ponosi koszty jego utrzymania oraz niezamieszkały dom odziedziczony po babce. Nie uzyskuje Pani jakichkolwiek dochodów w Polsce. Do Polski przyjeżdża Pani sporadycznie na urlop lub w celu odwiedzin najbliższych. Skoro ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze łączą Panią z Norwegią, zatem nie posiada Pani miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Tym samym, podlega Pani w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w Polsce będą podlegały opodatkowaniu tylko dochody osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pana sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i musi się Pan zastosować do interpretacji. ·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).