0114-KDIP3-2.4011.1073.2021.2.JM

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 26 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 22 listopada 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy obowiązku podatkowego. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 8 lutego 2022 r. (data wpływu 14 lutego 2022 r.).   Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Zamieszkuje Pan w Norwegii od czerwca 2009 r. Pana adres zamieszkania to … Norwegia, gdzie wynajmuje lokal mieszkalny. Od 22 czerwca 2009 r. posiada pozwolenie na pobyt i pracę w Norwegii. Jest Pan zatrudniony na stałe w … jako mechanik samochodowy. Jest Pan pod opieką stałego lekarza rodzinnego. W Norwegii posiada w … rachunki bankowe, na które przelewane są jego dochody z pracy. Ponadto posiada Pan w Norwegii dwa samochody osobowe. W 2010 r. do Norwegii przyjechał także Pana syn, który ukończył w Norwegii szkołę gimnazjalną, średnią i studia inżynierskie na Uniwersytecie w …. Obecnie kończy studia magisterskie w …. Syn jest zameldowany wraz z rodzicami … W 2014 r. do Norwegii przyjechała Pana żona, która także uzyskała pozwolenie na pobyt stały i pracę w Norwegii w związku z łączeniem rodzin. W Norwegii prowadzi ona działalność gospodarczą w zakresie sprzątania i pomocy domowej osobom starszym. Zarówno Pan, jak i żona oraz syn posiadają w Norwegii stałe numery personalne (odpowiednik polskiego PESEL). Posiada Pan w Polsce dwie nieruchomości położone w …. Jedną z nich jest dom, który kupił Pan wraz z żoną w 1994 r. i który stanowi współwłasność majątkową małżeńską. Obecnie dom użytkuje Pana dorosła córka, która jest tam zameldowana, mieszka tam i ponosi koszty utrzymania. Ponadto, posiada Pan również lokal mieszkalny, który otrzymał w 2021 r. w darowiźnie od swojej matki, która jest tam zameldowana i tam mieszka. Natomiast Pana żona posiada nieruchomość położoną w miejscowości …. Jest to dom, który nabyła na podstawie testamentu po zmarłej babci w roku 2007 r. Nieruchomość jest budynkiem bliźniaczym, niezamieszkałym pustostanem, nie posiadającym urządzeń sanitarnych. Posiada Pan zameldowanie w Polsce pod adresem … oraz adres do korespondencji pod adresem … (miejsce zamieszkania dorosłej córki). Od roku 2009 nie uzyskuje Pan w Polsce jakichkolwiek dochodów. Przyjeżdża Pani do Polski dwa, trzy razy w roku w celu odwiedzin najbliższych, na urlop lub w okresie świątecznym. Roczny pobyt w Polsce nie przekracza 25 dni. Jest to podyktowane posiadaniem urlopu wypoczynkowego w zakładzie pracy w wymiarze 25 dni. Nie planuje Pan w najbliższych latach powrotu do Polski. W sierpniu 2021 r. złożyliście Państwo w Urzędzie Skarbowym w … zawiadomienia o zmianie adresu ZAP-3, w którym jako adres zamieszkania wskazaliście adres w Norwegii (…). Do ww. zawiadomienia zostało załączone wyjaśnienie, że od kilku/kilkunastu lat posiadacie Państwo rezydencję podatkową w Norwegii i podlegacie tam nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, natomiast obecnie dopełniacie jedynie formalnego obowiązku zgłoszenia ww. faktu w Organie podatkowym. Uzupełnienie stanu faktycznego W uzupełnieniu wskazał Pan, że interpretacji indywidualnej ma podlegać okres od 2014 r. (tj. od momentu przyjazdu Pana żony do Norwegii) do chwili obecnej. Miejsce zamieszkania dla celów podatkowych w ww. okresie to …, Norwegia. Do Norwegii wyjechał Pan pierwotnie w celu zarobkowym, a następnie postanowił zostać na stałe.  Na dzień dzisiejszy zamierza Pan pozostać w Norwegii na stałe. Pytanie Czy jest Pan polskim rezydentem podatkowym i podlega Pan w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu od 2014 r., tj. od momentu przyjazdu do Norwegii Pana żony, do chwili obecnej? Pana stanowisko w sprawie Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Zgodnie z art. 3 ust. 1a, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)    posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)    przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast zgodnie z art. 3 ust. 2a ww. ustawy, osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). W piśmie Izby Skarbowej Nr IPPB4/415-792/10-2/JS z 27 grudnia 2010 r. wskazano, że cyt. „Przez "centrum interesów osobistych" należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawianie hobby itp. Z kolei "centrum interesów gospodarczych" to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.” Analogiczne stanowisko zostało zawarte w interpretacji Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej Nr 0113-KDIPT2-3.4011.491.2020.2.RR z 10 września 2020 r. Organ podatkowy wskazał, że cyt. „Przez "centrum interesów osobistych" należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei "centrum interesów gospodarczych" to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd.” Wskazać przy tym należy, że zgodnie z art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych przepisy art. 1 ust. 1, ust. 1a i ust. 2a, stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Zgodnie z art. 4 ust. 1 Konwencji między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu w rozumieniu niniejszej Konwencji, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie. Jak wskazano w opisie stanu faktycznego, wraz z rodziną zamieszkuje Pan w Norwegii, gdzie posiada stałe pozwolenie na pobyt i pracę. Jest Pan zatrudniony w Norwegii na podstawie umowy o pracę oraz posiada w Norwegii rachunki bankowe, na które przelewane są Pana dochody. Również w Norwegii działalność gospodarczą prowadzi Pana żona. Korzysta Pan w Norwegii z opieki lekarskiej, ponadto w Norwegii posiada Pan dwa samochody. Posiada Pan zatem ośrodek interesów osobistych i gospodarczych w Norwegii. W Polsce nie posiada Pan ani centrum interesów osobistych, ani gospodarczych, przebywa ponadto na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej krócej niż 183 dni w roku podatkowym. Nie ma Pani zatem – dla celów podatkowych – miejsca zamieszkania w Polsce i nie podlega tu nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Ponieważ nie uzyskuje Pan w Polsce jakichkolwiek dochodów od 2009 r., to tym samym nie podlega Pan także ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W odniesieniu do Pana zmiana rezydencji podatkowej w Polsce na rezydencję podatkową w Norwegii miała miejsce – w Pana ocenie – co najmniej w 2014 r. wraz z przyjazdem na stałe do Norwegii Pana żony. Uznaniu, że mamy do czynienia z rezydencją podatkową w Norwegii, nie sprzeciwia się okoliczność posiadania przez Pana dwóch nieruchomości na terytorium Polski, które jak wskazano służą jako miejsce zamieszkania córki oraz matki Wnioskodawcy, jak również fakt, że pozostaje Pan zameldowany pod adresem w Polsce (…). Sam fakt zakupu lub posiadania nieruchomości w Polsce przez osobę będącą rezydentem innego kraju nie wpłynie na zmianę statusu takiej osoby (por. pismo Izby Skarbowej w Warszawie Nr IPPB2/415-87/10-3/MK z 5 maja 2010 r.). Odnośnie zaś zameldowania, to pojęcia zamieszkania nie należy utożsamiać z zameldowaniem. To ostatnie ma charakter ściśle formalnoprawny i wynika z dopełnienia określonej czynności urzędowej. Jak wskazał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w wyroku z 27 marca 2014 r. sygn. II SA/Po 137/14, LEX Nr 1474189 instytucja zameldowania ma charakter wyłącznie ewidencyjno – porządkowy i nie można utożsamiać miejsca zamieszkania z miejscem zameldowania na pobyt stały, gdyż z czynnością zameldowania nie wiąże się nabycie jakichkolwiek praw bądź obowiązków. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny, w Pana ocenie, nie jest Pan polskim rezydentem podatkowym i nie podlega w Polsce nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu co najmniej od 2014 r., tj. od momentu przyjazdu do Norwegii żony. Powyższe stanowisko jest zgodne z wydanymi przez Ministra Finansów w trybie art. 14a § 1 pkt 2 ustawy Ordynacja Podatkowa objaśnieniami podatkowymi z 29 kwietnia 2021 r. w sprawie rezydencji podatkowej oraz zakresu obowiązku podatkowego osób fizycznych. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe.  Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r., poz. 1128 ze zm.): Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a więc – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczną, polityczną, kulturalną, obywatelską, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium Polski centrum interesów życiowych. Na podstawie art. 4a ustawy: Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Jak wskazał Pan we wniosku, w 2009 r. wyjechał Pan do Norwegii, tam mieszka i pracuje, a zatem w przedmiotowej sprawie zastosowanie ma Konwencja z 9 września 2009 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Norwegii w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu oraz Protokół do tej Konwencji (Dz. U. z 2010 r. Nr 134 poz. 899 ze zm.). Na podstawie art. 4 ust. 1 ww. Konwencji: Określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze, i obejmuje również to Państwo oraz każdą jednostkę jego podziału terytorialnego lub organ władzy lokalnej. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód jaki osiąga ona ze źródeł położonych w tym Państwie. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. W myśl art. 4 ust. 2 ww. Konwencji: Jeżeli, stosownie do postanowień ustępu 1 niniejszego artykułu, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się zgodnie z następującymi zasadami: a)    uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste oraz gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); b)    jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba posiada ośrodek interesów życiowych albo nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym stale przebywa; c)     jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem; d)    jeżeli osoba jest obywatelem obydwu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z tych Państw, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Według tego Komentarza posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. We wniosku oraz w uzupełnieniu wskazał Pan, że: 1)      W 2009 r. wyjechał Pan do Norwegii pierwotnie w celu zarobkowym, a następnie postanowił Pan zostać na stałe.   2)      W 2010 r. do Norwegii przyjechał Pana syn, który ukończył w Norwegii szkołę gimnazjalną, średnią i studia inżynierskie. Obecnie kończy studia magisterskie. Syn jest zameldowany wraz z rodzicami w Norwegii. 3)      W 2014 r. do Norwegii przyjechała Pana żona, która także uzyskała pozwolenie na pobyt stały i pracę w Norwegii w związku z łączeniem rodzin. W Norwegii prowadzi ona działalność gospodarczą w zakresie sprzątania i pomocy domowej osobom starszym. 4)      W Norwegii jest Pan zatrudniony na umowę o pracę jako mechanik samochodowy. 5)      Jest Pan pod opieką stałego lekarza rodzinnego. 6)      W Norwegii posiada w … osobiste rachunki bankowe, na które przelewane są Pana dochody. 7)      W Norwegii posiada Pan dwa samochody. 8)      Jednocześnie w Polsce posiada Pan dwie nieruchomości. Jedną z nich jest dom, który kupił Pan wraz z żoną w 1994 r. i który stanowi współwłasność majątkową małżeńską. Obecnie dom użytkuje Pana dorosła córka, która jest tam zameldowana, mieszka tam i  ponosi koszty utrzymania. Ponadto, posiad Pan również lokal mieszkalny, który otrzymał w 2021 r. w darowiźnie od swojej matki, która jest tam zameldowana i tam mieszka. 9)      Od roku 2009 nie uzyskuje Pan w Polsce jakichkolwiek dochodów. 10)   Przyjeżdża Pan do Polski dwa, trzy razy w roku w celu odwiedzin najbliższych, na urlop lub w okresie świątecznym. Roczny pobyt w Polsce nie przekracza 25 dni. Mając zatem na uwadze informacje przedstawione przez Pana we wniosku stwierdzam, że od 2014 r. posiada Pan ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze z Norwegią. Mieszka Pan w Norwegii na stałe z żoną od 2014 r. oraz z synem od 2010 r. W Norwegii jest Pan zatrudniony na umowę o pracę, z której dochody są przelewane na norweski rachunek bankowy. W Polsce posiada Pan dwie nieruchomości: dom, który zamieszkuje dorosła córka i ponosi koszty jego utrzymania oraz lokal mieszkalny, który uzyskał Pan w darowiźnie od matki. Nie uzyskuje Pan jakichkolwiek dochodów w Polsce od 2009 r. Do Polski przyjeżdża Pan sporadycznie na urlop lub w celu odwiedzin najbliższych. Skoro od 2014 r. (tj. przyjazdu Pana żony na stałe do Norwegii) ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze łączą Pana z Norwegią, zatem nie posiada Pan od 2014 r. do chwili obecnej miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Tym samym, podlega Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Oznacza to, że w Polsce będą podlegały opodatkowaniu tylko dochody osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania. W zakresie rezydencji podatkowej należy wskazać, że zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie  o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika. Certyfikat rezydencji jest dokumentem potwierdzającym określony stan faktyczny – miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych jest miejsce zamieszkania. Wydając takie zaświadczenie właściwy organ potwierdza, że – na moment wydania tego dokumentu, bądź na moment w nim określony – stan faktyczny wskazany w jego treści jest zgodny ze stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów prowadzonych przez ten organ bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu; może zatem dotyczyć wyłącznie zaistniałych, tj. teraźniejszych lub przeszłych stanów faktycznych, nigdy przyszłych okoliczności faktycznych. Tym samym, nie mamy uprawnień do wypowiadania się odnośnie dokumentów potwierdzających Pana rezydencję podatkową. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pana sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i musi się Pan zastosować do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·       w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·       w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).