0114-KDIP3-2.4011.1098.2021.2.JK2

Interpretacja indywidualna - stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 6 grudnia 2021 r. wpłynął do tutejszego organu wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia obowiązku podatkowego. Uzupełnił go Pan – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 13 lutego 2022 r. (data wpływu 16 lutego 2022 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Jest Pan osobą fizyczną - obywatelem Polski, posiadającym miejsce zamieszkania we Francji, do której wyjechał 12 września 1988 r. W 1990 roku uzyskał Pan francuską kartę pobytową, a od 1991 r., sukcesywnie co rok - do 2020 r. włącznie - składa deklaracje podatkowe we francuskim urzędzie skarbowym. We wrześniu 1991 roku legalnie rozpoczął Pan pracę na terytorium Francji, świadcząc usługi o charakterze budowlanym, które stanowiły dla Pana podstawowe źródło utrzymania. W związku z faktycznym i stałym przebywaniem od 1988 r. we Francji opłaca Pan ubezpieczenie społeczne, posiada francuskie konto bankowe, kartę do konta oraz książeczkę bankową. Dodatkowo od 1991 r. jest Pan właścicielem samochodu zarejestrowanego we Francji, za który opłaca Pan ubezpieczenie OC oraz posiada zieloną kartę. Ponadto od 1991 r. wynajmuje Pan we Francji nieruchomość lokalową w ramach długoterminowej umowy najmu. Opłaca regularnie czynsz oraz ponosi koszty utrzymania nieruchomości opłacając media, podatek od zamieszkania (...) oraz inne opłaty związane z korzystaniem z nieruchomości. Od września 2004 r. pozostaje Pan na terytorium Francji pod stałą opieką lekarską oraz farmaceutyczną w ramach opieki dotyczącej schorzenia o charakterze nieuleczalnym. We Francji odbywa Pan konsultacje lekarskie oraz realizuje recepty. We francuskim szpitalu leczył się Pan na ww. chorobę w ramach wymaganej hospitalizacji. W 2008 r. nabył Pan uprawnienia do świadczenia emerytalnego i od tego czasu otrzymuje Pan francuską emeryturę państwową (...). W 2009 r. uzyskał Pan również w Polsce prawo do świadczenia emerytalnego. Jednocześnie założył Pan w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą, aby leganie kontynuować świadczenie usług budowlanych wyłącznie na terenie Francji. W 2014 r. zakończył Pan jednak ww. działalność w związku z wypadkiem oraz pogorszeniem stanu zdrowia. Od 2014 r. pobiera w Polsce wyłącznie świadczenia emerytalne, które przelewane są na konto francuskie po przewalutowaniu na walutę euro. Od 1983 r. pozostawał Pan w nieformalnej separacji ze swoją żoną, aż do dnia jej śmierci, tj. 28 października 2020 r. Pomimo, że Pana małżeństwo istniało w sposób formalny to faktycznie nastąpił zupełny i trwały rozkład pożycia małżeńskiego. Nie istniały między Panem, a Pana małżonką żadne relacje ekonomiczne lub społeczne. Świadczy o tym między innymi fakt, że mieliście Państwo różne miejsca zamieszkania. Nie łączyły Was ponadto żadne stosunki prawne o charakterze zobowiązaniowym co w konsekwencji doprowadziło do ustania jakiekolwiek relacji małżeńskich. Od 1988 r. obecność Pana na terenie Polski ma charakter incydentalny i jest głównie związana z zarządzaniem nieruchomościami, które nabył w drodze spadku. Podejmuje Pan działania ukierunkowane na sprzedaż ww. nieruchomości, aby maksymalnie ograniczyć konieczność przebywania na terenie Polski. Z momentem wyjazdu do Francji, tj. w 1988 r. przeniósł Pan swój ośrodek interesów osobistych do tego kraju, z zamiarem trwałego osiedlenia. Ponadto długoterminowe zobowiązania oraz opieka medyczna we Francji świadczą o tym, że to właśnie we Francji znajduje się Pana centrum interesów życiowych. To właśnie we Francji posiada Pan grupę znajomych, spędza czas wolny oraz leczy się u stałego lekarza. Nie zamierza Pan wracać do Polski, nie wiąże Pan z Polską jakiejkolwiek przyszłości i zamierza pozostać na terenie Francji bezterminowo. Uzupełnienie stanu faktycznego W uzupełnieniu wskazał Pan, że: Ośrodek interesów życiowych i gospodarczych znajduje się w Paryżu we Francji. Tam jest też Pana ognisko domowe. W Polsce mieszka Pana brat oraz syn. W Polsce nie udziela się Pan w życiu społecznym, politycznym, kulturalnym czy obywatelskim. Odziedziczył Pan po zmarłych rodzicach aktem darowizny nieruchomość rolną, która w obecnym stanie jest nieodpłatnie dzierżawiona oraz jest właścicielem wolnostojącego budynku mieszkalnego w Cegłowie (woj. mazowieckie). Związki z Polską wynikają także z obowiązku płacenia podatku rolnego z ww., które płaci Pan regularnie za pomocą polskiego konta. Przyjeżdża Pan do Polski sporadycznie z okazji świąt, sytuacji nadzwyczajnych (ciężkich chorób osób bliskich, pogrzebów) oraz spotkań z bratem i synem. Majątek ruchomy w Polsce stanowi ciągnik rolny (...) oraz przedmioty osobistego użytku. Od 2009 roku otrzymuje Pan emeryturę polską, która od 2019 roku jest przelewana na Pana konto bankowe we Francji. Według Pana najlepszej wiedzy, po weryfikacji we francuskim urzędzie skarbowym, od 1991 roku do dnia dzisiejszego jest Pan traktowany jak rezydent podatkowy na terenie Francji. Pytania 1. Czy utracił Pan status rezydenta podatkowego w Polsce i w konsekwencji nie podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce? 2. Czy od dnia 12 września 1988 r. podlega Pan wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce, zgodnie z art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych? Pana stanowisko w sprawie Pana zdaniem, nie posiada Pan statusu rezydenta podatkowego w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych i nie podlega nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Jak wynika z art. 3 ust. 1 o podatku dochodowym od osób fizycznych osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Osoby fizyczne, w myśl art. 3 ust. 2a ww. ustawy, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Z powyższego wynika, że nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu podlegają wyłącznie polscy rezydenci, tj. osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Nierezydenci, tj. osoby mające miejsce zamieszkania poza terytorium Polski podlegają opodatkowaniu tylko w stosunku do dochodów uzyskanych na terytorium kraju. Za nierezydenta w tym właśnie rozumieniu uważa Pan siebie, a świadczy o tym szereg przytoczonych argumentów natury faktycznej. Jednocześnie w myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy, za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Intencją Pan jest, opierając się na dołączonych dokumentach wskazujących przesłanki faktyczne, wykazać, że Pana ośrodek interesów życiowych nie znajduje się w Polsce, tylko na terytorium Francji, co w konsekwencji prowadzi do uznania Pana za nierezydenta podatkowego w Polsce. Ponadto w oparciu o komentarz do Modelowej Konwencji OECD, zgodnie z którym istotnym czynnikiem dla ustalenia rezydencji podatkowej jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, przez co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Pomimo, że posiada Pan w Polsce nieruchomości oraz mienie służące do zarządzania tymi nieruchomościami to należy się zgodzić z tym, że jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu umawiających się państwach (Polska i Francja), wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Z analizy Pana sytuacji faktycznej należy wywnioskować, że krajem, z którym wiążą Pana ściślejsze powiązania jest Francja, a nie Polska. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. To we Francji wynajmuje Pana mieszkanie, posiada mienie służące codziennym czynnościom (np. samochód), posiada znajomych, korzysta ze stałej opieki medycznej, leczy się poprzez realizację recept, prowadzi konto bankowe i składa deklaracje podatkowe. Wobec powyższych faktów oraz w oparciu o komentarz do Modelowej Konwencji OECD, uważa Pan, że nie może być uznany za rezydenta podatkowego na terenie Polski. Uzupełniając powyższe warto podkreślić fakt, że o rezydencji podatkowej nie decyduje zamiar podatnika czy też kwestie formalnoprawne, ale okoliczności faktyczne. Do uzyskania statusu nierezydenta, podatnik powinien poza terytorium Polski posiadać ośrodek interesów życiowych, przez który rozumieć należy państwo, w którym podatnik posiada mieszkanie, pracę, konta bankowe lub nawet wykonuje hobby. Tak też jest w Pana życiu i sytuacji faktycznej. Warto przytoczyć treści wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 28 września 2018 r. sygn. akt Il FSK 2653/16, z którego wynika, że „dokonując oceny, w którym z państw znajduje się centrum interesów osobistych i gospodarczych osoby fizycznej, należy wziąć pod uwagę przede wszystkim związki osobiste ekonomiczne osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne, towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, zaciągnięte kredyty, konta bankowe, a także miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem itd." W konsekwencji, analizując wskazane przepisy, orzecznictwo oraz stan faktyczny, należy dojść do wniosku, że utraci Pan status rezydenta podatkowego w Polsce w związku z umiejscowieniem swojego ośrodka interesów życiowych we Francji, o czym świadczy szereg okoliczności faktycznych przedstawionych w niniejszym wniosku. W Pana ocenie od 12 września 1988 r. podlega on wyłącznie ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz.U. z 1993 r. Nr 90 poz. 416 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2002 r.: Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub których czasowy pobyt w Rzeczypospolitej Polskiej trwa w danym roku podatkowym dłużej niż 183 dni, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swych dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Według art. 3 ust. 1 ww. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r. Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Zgodnie z art. 3 ust. 2a w. ustawy, w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2003 r. do 31 grudnia 2006 r.: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów z pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego lub stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia, oraz od innych dochodów osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). W przepisach polskiego prawa podatkowego obowiązujących do dnia 31 grudnia 2006 r. pojęcie „miejsca zamieszkania” nie było zdefiniowane, a zatem wykładnia tego pojęcia oparta była na definicji miejsca zamieszkania zawartej w art. 25 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem: Miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Warunek przebywania w danym miejscu ma charakter obiektywny i nie ma problemów dowodowych w wykazaniu, że dana osoba przebywa lub nie w danej miejscowości. Zamiar stałego pobytu w danej miejscowości ma natomiast charakter subiektywny, ponieważ odnosi się do woli osoby. Należy jednak zauważyć, że istnieją kryteria obiektywizujące zamiar stałego pobytu. Uznaje się na przykład, że podatnik wykazuje zamiar stałego pobytu w danej miejscowości, jeżeli miejscowość ta stanowi dla niego centrum jego życiowej działalności, ocenianej w aspekcie jego powiązań osobistych i gospodarczych. Od 1 stycznia 2007 r. definicja miejsca zamieszkania podatnika na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wprowadzona została do ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do postanowień art. 3 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): Osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). Zgodnie z art. 3 ust. 1a ww. ustawy: Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1. posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2. przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast art. 3 ust. 2a cytowanej ustawy stanowi, że: Osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Na podstawie art. 4a ustawy; Powyższe przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem „lub”, co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie – podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika „lub” w sformułowaniu „centrum interesów osobistych lub gospodarczych” dla doprecyzowania, kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Przez „centrum interesów osobistych” należy rozumieć wszelkie powiązania rodzinne, tzn. ognisko domowe, aktywność społeczna, polityczna, kulturalna, obywatelska, przynależność do organizacji/klubów, uprawiane hobby itp. Z kolei „centrum interesów gospodarczych” to przede wszystkim miejsce prowadzenia działalności zarobkowej, źródła dochodów, posiadane inwestycje, majątek nieruchomy i ruchomy, polisy ubezpieczeniowe, zaciągnięte kredyty, konta bankowe itd. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ocena, czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Z wniosku wynika, że od 12 września 1988 r. mieszka Pan we Francji, a od 1991 r. jest Pan traktowany jako rezydent tego państwa. Zatem do Pana mają zastosowanie przepisy umowy z 20 czerwca 1975 r. zawartej między Rządem Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej a Rządem Republiki Francuskiej w sprawie zapobieżenia podwójnemu opodatkowaniu w zakresie podatków od dochodu i majątku (Dz.U. z 1977 r. Nr 1 poz. 5 ze zm.). W myśl art. 4 ust. 1 ww. umowy: W rozumieniu niniejszej umowy określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza osobę, która według prawa tego Państwa podlega tam obowiązkowi podatkowemu, z uwagi na jej miejsce zamieszkania, jej miejsce stałego pobytu, siedzibę zarządu albo inne podobne znamiona, nie włączając jednak osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie tylko w zakresie dochodu, jaki osiągają ze źródeł położonych w wyżej wymienionym Państwie albo z tytułu majątku, jaki posiadają w tym Państwie. Na podstawie art. 4 ust. 2 ww. umowy: jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas stosuje się następujące zasady: a.   osobę uważa się za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania. Jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); b.  jeżeli nie można ustalić, w którym Umawiającym się Państwie osoba ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze albo jeżeli nie posiada ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Umawiających się Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, w którym zwykle przebywa; c.   jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obydwu Umawiających się Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas będzie ona uważana za mającą miejsce zamieszkania w tym Umawiającym się Państwie, którego jest obywatelem; d.  jeśli sytuacji tej osoby nie można uregulować zgodnie z postanowieniami liter a), b) i c), właściwe władze Umawiających się Państw rozstrzygną zagadnienie w drodze wzajemnego porozumienia. Dla potrzeb dokonania interpretacji ww. przepisu, należy sięgnąć do Komentarza Modelowej Konwencji OECD. Głównym celem Modelowej Konwencji OECD jest umożliwienie rozwiązywania w sposób jednolity najczęściej występujących problemów w zakresie międzynarodowego prawnego podwójnego opodatkowania. Zgodnie z zaleceniami Rady OECD, państwa członkowskie przy zawieraniu lub rewizji dwustronnych konwencji powinny stosować się do Modelowej Konwencji i do interpretacji zawartej w Komentarzu do tej Konwencji. Postanowienia Konwencji zyskały powszechne (światowe) uznanie wyrażające się włączaniem ich do większości dwustronnych umów. Wiele umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, które zawarła Polska z innymi krajami została sporządzona w zgodzie z postanowieniami Modelowej Konwencji OECD, w tym Konwencja zawarta między Polską i Francją. Według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, że osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Jeżeli osoba fizyczna posiada ognisko domowe w obu Umawiających się państwach, wówczas pierwszeństwo ma państwo, z którym osobiste i ekonomiczne powiązania danej osoby są ściślejsze. Przez takie powiązania, Komentarz nakazuje rozumieć ośrodek interesów życiowych, przy ustalaniu którego należy wziąć pod uwagę stosunki rodzinne i towarzyskie, zatrudnienie, działalność polityczną, kulturalną i wszelką inną, miejsce działalności gospodarczej i miejsce, z którego zarządza swoim mieniem. Wszystkie te okoliczności należy rozważyć w całości, uwzględniając indywidualne postępowanie danej osoby. Jeśli miejsca zamieszkania nie można ustalić na podstawie tego kryterium, należy ustalić je biorąc pod uwagę przede wszystkim miejsce, w którym osoba fizyczna zwykle przebywa, a następnie obywatelstwo danej osoby. Tekst Modelowej Konwencji stanowiącej wzór umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania zawieranych przez Polskę, jak i brzmienie Komentarza do niej zostały wypracowane w drodze konsensusu przez wszystkie państwa członkowskie OECD, które zobowiązały się tym samym do stosowania zawartych w nich postanowień. Modelowa Konwencja, jak i Komentarz do niej, nie są źródłem powszechnie obowiązującego prawa, natomiast stanowią wskazówkę, jak należy interpretować zapisy umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast, jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Z przedstawionych przez Pana informacji wynika, że: 1)    Pana powiązania osobiste z Francją: mieszka Pan w tym kraju, posiada ognisko domowe, wynajmuje Pan we Francji nieruchomość lokalową w ramach długoterminowej umowy najmu, jest Pan rezydentem tego kraju, składa deklaracje podatkowe, posiada Pan grupę znajomych, spędza czas wolny, z leczy się u stałego lekarza, zamierza pozostać na terenie Francji bezterminowo. 2)    Pana powiązania osobiste z Polską: posiada Pan obywatelstwo polskie, od 1983 r. pozostawał Pan w nieformalnej separacji ze swoją żoną, aż do dnia jej śmierci, tj. 28 października 2020 r. Nie istniały między Panem, a Pana małżonką żadne relacje ekonomiczne lub społeczne, w Polsce mieszka Pana brat oraz syn, obecność Pana na terenie Polski ma charakter incydentalny, nie zamierza Pan wracać do Polski. 3)    Pana powiązania gospodarcze z Francją: we wrześniu 1991 roku legalnie rozpoczął Pan pracę na terytorium Francji, świadcząc usługi o charakterze budowlanym, które stanowiły dla Pan podstawowe źródło utrzymania, jest Pan właścicielem samochodu, opłaca Pan ubezpieczenie społeczne, opłaca regularnie czynsz oraz ponosi koszty utrzymania nieruchomości opłacając media, podatek od zamieszkania oraz inne opłaty związane z korzystaniem z nieruchomości, otrzymuje Pan francuską emeryturę państwową. 4)    Pana powiązania gospodarcze z Polską: posiada Pan nieruchomość rolną, posiada Pan wolnostojący budynek mieszkalny, opłaca podatek rolny, od 2009 r. do 2014 r. prowadził Pan w Polsce jednoosobową działalność gospodarczą, świadcząc usługi budowlane wyłącznie na terenie Francji, pobiera Pan w Polsce emeryturę, która przelewana jest na konto francuskie, posiada Pan ciągnik rolny (...) oraz przedmioty osobistego użytku. Ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze łączą Pana z Francją. Od 12 września 1988 r. nie posiada Pan miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce. Tym samym ww. okresie podlega Pan w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W Polsce podlegają opodatkowaniu tylko dochody (przychody) osiągnięte na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, zgodnie z przepisami ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W konsekwencji nie podlega Pan nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. W zakresie rezydencji podatkowej należy wskazać, że zgodnie z art. 5a pkt 21 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Ilekroć w ustawie jest mowa o certyfikacie rezydencji – oznacza to zaświadczenie o miejscu zamieszkania podatnika dla celów podatkowych wydane przez właściwy organ administracji podatkowej państwa miejsca zamieszkania podatnika. Certyfikat rezydencji jest dokumentem potwierdzającym określony stan faktyczny – miejsce rezydencji podatnika dla celów podatkowych, którym w przypadku podatników podatku dochodowego od osób fizycznych jest miejsce zamieszkania. Wydając takie zaświadczenie właściwy organ potwierdza, że – na moment wydania tego dokumentu, bądź na moment w nim określony – stan faktyczny wskazany w jego treści jest zgodny ze stanem faktycznym, wynikającym z ewidencji, rejestrów prowadzonych przez ten organ bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu; może zatem dotyczyć wyłącznie zaistniałych, tj. teraźniejszych lub przeszłych stanów faktycznych, nigdy przyszłych okoliczności faktycznych. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego obowiązującego w dniu zaistnienia zdarzenia. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz.1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ·  Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).