0114-KDIP3-2.4011.599.2021.3.JK2

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA   Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.) Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z 15 lipca 2021 r. (data wpływu  15 lipca 2021 r.) uzupełnionym pismem z 27 września 2021 r. (data wpływu 27 września 2021 r.) na wezwanie z 16 września 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.599.2021.1.JK2 (data nadania 16 września 2021 r., data doręczenia 16 września 2021 r.) oraz pismem z 14 października 2021 r. (data wpływu 14 października  2021 r.) oraz pismem z 27 października 2021 r. (data wpływu 27 października 2021 r.) oraz pismem z 19 listopada 2021 r. (data wpływu 19 listopada 2021 r.) na wezwanie z 6 października 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.599.2021.2.JK2 (data nadania 6 października 2021 r., data doręczenia 7 października 2021 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania kwot otrzymywanych od osób opiekujących się mieszkaniem  – jest: nieprawidłowe – w części dotyczącej rodzaju formularza zeznania podatkowego, prawidłowe – w pozostałej części.     UZASADNIENIE   W dniu 15 lipca 2021 r. wpłynął do tutejszego organu ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie opodatkowania kwot otrzymywanych od osób opiekujących się mieszkaniem.   Z uwagi na braki formalne, pismem z 16 września 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.599.2021.1.JK2 (data nadania 16 września 2021 r., data doręczenia 16 września 2021 r.) oraz z 6 października 2021 r. Nr 0114-KDIP3-2.4011.599.2021.2.JK2 (data nadania 6 października 2021 r., data doręczenia 7 października 2021 r.), tut. organ wezwał Wnioskodawcę do uzupełnienia braków formalnych.   Pismem z 27 września 2021 r. (data wpływu 27 września 2021 r.) oraz pismem z 14 października 2021 r. (data wpływu 14 października  2021 r.) oraz pismem z 27 października 2021 r. (data wpływu 27 października 2021 r.) oraz pismem z 19 listopada 2021 r. (data wpływu Wnioskodawca uzupełnił wniosek w terminie.   We wniosku i uzupełnieniu przedstawiono następujący  stan faktyczny.   Wnioskodawca,  członek służby zagranicznej, wraz z małżonką  zakupili mieszkanie w ramach umowy kredytowej w ramach programu MdM, z przeniesieniem własności od 2 marca 2018 r. Po zakupie mieszkania, wykończeniu i zamieszkaniu w mieszkaniu przez okres około roku, Wnioskodawca wraz z rodziną: żona, dwójką małoletnich dzieci, został oddelegowany do pracy za granicą. Zatrudnienie w konsulacie ma jeden członek rodziny, żona pozostaje na urlopie wychowawczym. W momencie zakupu mieszkania Wnioskodawca wraz z żoną nie mieli wiedzy o wyjeździe za granicę. Zakupione mieszkanie w czasie powołania do pracy za granicą generuje koszty: - średni miesięczny czynsz w czasie pracy w USA – 868,55 zł (potwierdzenie w załączniku); - średnie miesięczny koszty prądu – 118 zł; - ubezpieczenie mieszkania w tym okresie: 719 zł. Właściciele pokrywają również miesięczny kredyt w wysokości 1835,55 zł, w tym odsetki od kredytu w wysokości średnio 1130,01 zł miesięcznie (w sumie 23 730,27 zł w czasie 21 miesięcy od listopada 2019 r. do lipca 2021 r., potwierdzenie w załącznikach). Podczas pobytu za granicą mieszkaniem opiekowali się i zamieszkiwali znajomi, którzy przekazywali właścicielom miesięcznie 2400 zł w oparciu o porozumienie słowne (nie spisaną w formie umowy). Wszelkie koszty (czynsz, media) ponosili właściciele mieszkania. Stan ten miał miejsce od 7 listopada 2019 roku.   Wnioskodawca w uzupełnieniu doprecyzował stan faktyczny poprzez wskazanie: a. jakiego okresu podatkowego dotyczy zapytanie (rok, lata)?   Wniosek dotyczy lat występowania opisanej sytuacji: 2019 r. i 2020 r.   b. czy w okresie będącym przedmiotem zapytania miejsce zamieszkania dla celów podatkowych pozostaje w Polsce, natomiast pobyt za granicą jest związany wyłącznie z wykonywaniem pracy (oddelegowaniem do pracy za granicą)?   Pobyt za granicą dotyczy oddelegowania do pracy za granicą. Podatki są rozliczane w Polsce. c. czy kwota płacona Wnioskodawcy miesięcznie 2400 zł stanowi kwotę czynszu za wynajem mieszkania? Poproszono o uszczegółowienie tej kwestii.   Kwota przekazywana Wnioskodawcy nie pokrywa całości kosztów związanych z mieszkaniem (czynsz, rachunki i rata odsetkowa za kredyt). Umowa wynajmu nieruchomości nie była spisana.   W czasie zaistnienia opisanej sytuacji Wnioskodawca nie uznawał środków za dochód ze względu, na: brak umowy wynajmu mieszkania oraz brakiem dochodu ponieważ otrzymywana kwota nie przewyższała kosztów mieszkania (czynsz, media, rata odsetkowa kredytu). Jednak refleksja nad tą sytuacją, skłoniła Wnioskodawcę do zwrócenia się z prośbą o interpretacji, ponieważ Jego rozumienie mogło być błędne i należy skorygować zeznanie podatkowe za 2019 r. i 2020 r.     Umowa słowa stanowiła umowę najmu. Z ustnego porozumienia wynikało, że Wnioskodawca  jest zobowiązany ponosić koszty z tytułu utrzymania mieszkania.   W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie.   Czy otrzymane kwoty stanowią przychód podlegający opodatkowaniu a poniesione wydatki (takie jak: rata odsetkowa, czynsz, rachunki za media, śmieci, związane z eksploatacją lokalu) można zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu? Czy z tego tytułu należy dokonać korekty zeznań podatkowych za 2019 r.  i 2020 r. (czy powinien zmieniać zeznanie podatkowe 2019 i 2020 : PIT 37)? Zdaniem Wnioskodawcy, otrzymane kwoty stanowią przychód, jednak powinien odliczyć koszty związane z utrzymywaniem mieszkania, w sytuacji tej ten przychód nie będzie podlegał opodatkowaniu, gdyż koszt utrzymania mieszkania przewyższy jego wartość. Według Wnioskodawcy, te wydatki powinny być zaliczone do kosztów uzyskania przychodu z tytułu wynajmu mieszkania.  Wnioskodawca uważa, że z tego tytułu należy dokonać korekty zeznań (przychód) i z tego tytułu należy dokonać korekty zeznań podatkowych za 2019 i 2020 r. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego stanu faktycznego jest: nieprawidłowe – w części dotyczącej rodzaju formularza zeznania podatkowego, prawidłowe – w pozostałej części.   Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku.   Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy - jednym ze źródeł przychodów jest najem, podnajem, dzierżawa, poddzierżawa oraz inne umowy o podobnym charakterze, w tym również dzierżawa, poddzierżawa działów specjalnych produkcji rolnej oraz gospodarstwa rolnego lub jego składników na cele nierolnicze albo na prowadzenie działów specjalnych produkcji rolnej, z wyjątkiem składników majątku związanych z działalnością gospodarczą.   Stosownie do art. 11 ust. 1 powołanej ustawy: przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.   Przychodem w myśl ww. regulacji są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń.   Oznacza to, że określenia wysokości przychodu z najmu zaliczanego do źródła przychodów wymienionego w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc najmu niestanowiącego pozarolniczej działalności gospodarczej, należy dokonywać na podstawie wyżej powołanego art. 11 tej ustawy.   Z kolei, zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r., poz. 1740 ze zm.), przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz.   W tym miejscu wskazać należy, że ustawodawca wprowadził na grunt prawa zobowiązań zasadę swobody umów, która obejmuje także swobodę stron w kształtowaniu formy umowy. Wobec tego same strony mogą zdecydować, w jakiej formie umowa pomiędzy nimi zostanie zawarta, z tym jednak zastrzeżeniem, że nie może to powodować naruszenia właściwości (natury) stosunku, ustawy lub zasad współżycia społecznego (art. 3531 K.c.).   Umowa ustna jest jedną z dopuszczalnych form, w których może dojść do nawiązania stosunku umownego. Wskazać należy na art. 60 K.c. który to przepis wskazuje, w jaki sposób jest składane oświadczenie woli (umowa jest zgodnym oświadczeniem woli przynajmniej dwóch stron). Stosownie do tej regulacji, z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, wola osoby dokonującej czynności prawnej może być wyrażona przez każde zachowanie się tej osoby, które ujawnia jej wolę w sposób dostateczny, w tym również przez ujawnienie tej woli w postaci elektronicznej.   Powyższy przepis wyraża więc zasadę swobody wyboru formy oświadczeń woli, które – jeśli są zgodne – powodują zawarcie umowy. W związku tym przyjąć należy, że wola podmiotów prawa cywilnego (osób fizycznych, osób prawnych i jednostek organizacyjnych mających zdolność prawną) może być wyrażona przez dowolne działanie i w dowolnej formie, jeżeli jest ona dostatecznie zrozumiała, a przepisy ustawowe nie przewidują w danym wypadku od tego wyjątków.   Stąd też dopuszczalne jest złożenie przez strony zgodnych oświadczeń woli ustnie, tj. poprzez samo ich wypowiedzenie (wyartykułowanie).    Podstawą generowania przychodów z tytułu najmu jest zawarcie między stronami stosownej umowy. Strony umowy określają w niej wysokość czynszu. Czynsz ten stanowi przysporzenie majątkowe wynajmującego, a tym samym generuje przychód w rozumieniu podatkowym. Jednak, aby powstał przychód po stronie wynajmującego muszą zaistnieć przesłanki określone w wyżej powołanym art. 11 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, czyli czynsz musi zostać otrzymany lub postawiony do dyspozycji wynajmującego.   Składnikiem przychodu osiąganego z najmu przez wynajmującego nie będą natomiast ponoszone przez najemcę wydatki (opłaty) związane z przedmiotem najmu, jeżeli z umowy wynika, że najemca jest zobowiązany do ich ponoszenia. Opłaty te nie mieszczą się w pojęciu „świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń”, o których mowa w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, jak również nie powodują przysporzenia majątkowego po stronie wynajmującego.   Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, opiekujący się mieszkaniem przekazywali właścicielom miesięcznie 2400 zł w oparciu o porozumienie słowne. Umowa słowa stanowiła umowę najmu. Z ustnego porozumienia wynikało, że Wnioskodawca  jest zobowiązany ponosić koszty z tytułu utrzymania mieszkania.   Tym samym - przekazanie na rzecz Wnioskodawcy kwoty 2400 zł przez opiekujących się mieszkaniem stanowi przysporzenie majątkowe, tj. stanowi przychód podatkowy u Wnioskodawcy  z tytułu najmu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Stanowisko w zakresie powstania przychodu jest prawidłowe.   Odnosząc się do kosztów uzyskania przychodów wskazać należy, że zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych kosztami uzyskania przychodów są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.   Definicja sformułowana przez ustawodawcę ma charakter ogólny. Z tego względu każdorazowy wydatek poniesiony przez podatnika powinien podlegać indywidualnej analizie w celu dokonania jego kwalifikacji prawnej. Wyjątkiem jest jedynie sytuacja, gdy ustawa wyraźnie wskazuje jego przynależność do kategorii kosztów uzyskania przychodów lub wyłącza możliwość zaliczenia go do tego rodzaju kosztów. W pozostałych przypadkach należy natomiast zbadać istnienie związku przyczynowego pomiędzy poniesieniem kosztu a powstaniem przychodu lub realną szansą powstania przychodów podatkowych, bądź też zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła ich uzyskiwania.   Innymi słowy oznacza to, że dla kwalifikacji prawnej danego kosztu istotne znaczenie ma cel, w jakim został poniesiony. Wydatek zostanie uznany za koszt uzyskania przychodów, jeżeli pomiędzy jego poniesieniem a powstaniem, zwiększeniem bądź też możliwością powstania przychodu istnieje związek przyczynowy.   A zatem, warunkiem uznania wydatku poniesionego przez podatnika za koszt uzyskania przychodów, jest łączne spełnienie następujących przesłanek: został poniesiony przez podatnika, tj. w ostatecznym rozrachunku musi on zostać pokryty z zasobów majątkowych podatnika, jest definitywny (rzeczywisty), tj. wartość poniesionego wydatku nie została podatnikowi w jakikolwiek sposób zwrócona, poniesiony został w celu uzyskania, zachowania lub zabezpieczenia przychodów lub może mieć wpływ na wielkość osiągniętych przychodów, został właściwie udokumentowany, nie może znajdować się w grupie wydatków, których zgodnie z art. 23 ust. 1 ww. ustawy nie uważa się za koszty uzyskania przychodów.   W związku z powyższym należy stwierdzić, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z najmem nieruchomości, których celem jest osiągnięcie, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów, które nie są wymienione w art. 23 ust. 1 ustawy podatkowej. Koszty ponoszone przez podatnika należy oceniać pod kątem ich celowości, a więc dążenia do uzyskania przychodów. Wyrażenie „w celu osiągnięcia przychodu” zawarte we wskazanym przepisie art. 22 ust. 1 ww. ustawy oznacza, że nie wszystkie wydatki ponoszone przez podatnika w związku z działalnością zarobkową, podlegają odliczeniu od podstawy opodatkowania. Aby określony wydatek można było uznać za koszt uzyskania przychodu, między tym wydatkiem a osiągnięciem przychodu musi zachodzić związek przyczynowy tego typu, że poniesienie wydatku ma wpływ na powstanie lub zwiększenie tego przychodu, zachowanie lub zabezpieczenie źródła przychodów. Zauważyć należy, że przez sformułowanie „w celu” należy rozumieć dążenie do osiągnięcia jakiegoś stanu rzeczy (przychodu), a dążenie podatnika ma przymiot „celowości”.   Ponadto w doktrynie wskazuje się, że zwrot „w celu uzyskania przychodu” nie powinien być interpretowany zbyt szeroko. Możność uzyskania przychodu przez dokonanie danego wydatku powinna być oceniana z uwzględnieniem zasad doświadczenia życiowego i praktyki obrotu gospodarczego. Nie jest bowiem wykluczone, że dany wydatek teoretycznie może się przyczynić do uzyskania przychodu, niemniej jednak faktycznie jest on obojętny dla uzyskiwania przychodu. W praktyce występują bowiem sytuacje, w których podatnicy zaliczali do kosztów uzyskania przychodów wydatki, które przeznaczone są na realizację ich potrzeb osobistych a ich możność przyczynienia się do powstania przychodu jest czysto teoretyczna (por. A. Bartosiewicz, R. Kubacki, PIT. Komentarz, Lex 2015 oraz wyroki: WSA we Wrocławiu z dnia 17 października 2013 r. sygn. I SA/Wr 1291/13 i WSA w Gliwicach z dnia 20 czerwca 2013 r. sygn. I SA/Gl 154/13).   Zatem, możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku, jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien przewidzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.   W przypadku źródła przychodów, jakim jest najem, należy przyjąć, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzonym najmem, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie i zachowanie źródła przychodów. Ponadto, należy mieć na względzie, że podatnik uznając wydatek za koszt uzyskania przychodu odnosi ewidentne korzyści, albowiem o ten koszt zmniejsza podstawę opodatkowania. Zatem możliwość kwalifikowania konkretnego wydatku jako kosztu uzyskania przychodu, uzależniona jest od rzetelnej i całościowej oceny tego, czy w świetle wszystkich występujących w sprawie okoliczności, przy zachowaniu należytej staranności, podatnik w momencie dokonywania wydatku mógł i powinien wiedzieć, że wydatek ten przyczyni się do powstania, zachowania lub zabezpieczenia przychodu.   W zakresie obowiązków podatnika, jako odnoszącego ewidentną korzyść z faktu zaliczenia określonych wydatków w poczet kosztów uzyskania przychodów, jest wykazanie, w oparciu o zgromadzone dowody, związku pomiędzy poniesieniem kosztu, a uzyskaniem przychodu, zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy. Przy czym, związek przyczynowy pomiędzy poniesieniem wydatku, a osiągnięciem przychodu, bądź zachowaniem lub zabezpieczeniem jego źródła, należy oceniać indywidualnie w stosunku do każdego wydatku. Z oceny tego związku powinno wynikać, że poniesiony wydatek obiektywnie może przyczynić się do osiągnięcia przychodu, bądź służyć zachowaniu lub zabezpieczeniu źródła przychodów.   Oznacza to, że to co jest celowe i potrzebne w ramach wynajmu lokalu, decyduje podatnik, a nie organ podatkowy. Na podatniku spoczywa jednak obowiązek wykazania związku poniesionych kosztów oraz okoliczności, że ich poniesienie ma wpływ na wysokość osiągniętych przychodów, zwłaszcza w sytuacji wystąpienia sporu w tej kwestii. Jest to zgodne z zasadą, że ciężar udowodnienia spoczywa na osobie, która z określonych faktów wywodzi skutki prawne.   Odnosząc się do kwestii możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu wydatków ponoszonych na czynsz, rachunki za media, śmieci, związane z eksploatacją lokalu, wskazać należy, że ich charakter związany jest z zabezpieczeniem i zachowaniem źródła przychodów w postaci najmu i pozostają w związku przyczynowo-skutkowym z przychodem z najmu, zatem mogą zostać zaliczone przez Wnioskodawcę do kosztów uzyskania przychodów w ramach prowadzonej działalności zarobkowej (wynajmu lokalu mieszkalnego), jeżeli zostaną racjonalnie i gospodarczo uzasadnione oraz właściwie udokumentowane.   Stanowisko w powyższym zakresie jest prawidłowe.   Wątpliwość Wnioskodawcy budzi również kwestia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów rat odsetkowych kredytu zaciągniętego na zakup wynajętego lokalu mieszkalnego.   Zgodnie z art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli: pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu), pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) - w wysokości różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego kapitału.   W myśl art. 23 ust. 1 pkt 32 ww. ustawy, nie uważa się za koszty uzyskania przychodów naliczonych, lecz niezapłaconych albo umorzonych odsetek od zobowiązań, w tym również od pożyczek (kredytów).   Warunkiem uznania odsetek od kredytu za koszt uzyskania przychodów, jest fakt ich zapłacenia oraz istnienie związku przyczynowo-skutkowego między kredytem, a przychodem z działalności zarobkowej, o którym mowa w art. 22 ust. 1 tej ustawy.   Jednocześnie zauważyć należy, że przepisy powołanej ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie uzależniają możliwości zaliczania do kosztów uzyskania przychodów, wydatków poniesionych na spłatę odsetek od pożyczek (kredytów) przeznaczonych na sfinansowanie kosztów wynajmowanej nieruchomości, od klasyfikacji czy nazwy kredytów stosowanych przez instytucje finansowe, jak również od rodzaju zaciągniętego kredytu lub pożyczki.   Decydujące znaczenie dla ustalenia możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów ma faktyczne przeznaczenie kredytu, a nie treść umowy kredytowej zawartej z bankiem. Istotnym dla oceny jest, czy ponoszone wydatki spełniają kryterium związku z uzyskiwanym przychodem, jest np. to, czy spłata kredytu dotyczy składnika majątku nabytego do majątku przedsiębiorstwa lub chociażby majątku osobistego podatnika, ale wykorzystywanego na potrzeby działalności zarobkowej. Jednakże to na podatniku spoczywa obowiązek udowodnienia faktu, że pobrane środki (kredyty hipoteczne) zostały przeznaczone na cel związany z tą działalnością.   W związku z powyższym należy uznać, że aby odsetki od kredytu mogły stanowić koszty uzyskania przychodów z tytułu przychodów z najmu, zaciągnięty kredyt musi pozostawać w związku z uzyskiwanymi przez podatnika z tego źródła przychodami, a odsetki od kredytu muszą zostać faktycznie zapłacone.   Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny oraz obowiązujące uregulowania prawne stwierdzić należy, że skoro: zaciągnięty kredyt został przeznaczony na sfinansowanie zakupu składnika majątku wynajmowanego, pozostaje w związku przyczynowo-skutkowym z przychodami (zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym zostały poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania lub zabezpieczenia źródła przychodów), został/zostanie faktycznie zapłacony, - to odsetki od tego kredytu mogą stanowić koszty uzyskania przychodów z tytułu wynajmu lokalu mieszkalnego.   Podkreślić należy, że na podatniku spoczywa obowiązek wykazania związku przedmiotowych wydatków, wskazanych we wniosku o interpretację, chociażby pośredniego, z możliwością uzyskania przychodów lub zachowaniem albo zabezpieczeniem źródła przychodów, jakim jest najem lokalu mieszkalnego. Nie jest rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego ustalanie, czy przedstawiony we wniosku stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) jest zgodny ze stanem rzeczywistym. Ustalenie stanu rzeczywistego stanowi domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne, w szczególności obowiązek wykazania, że konkretny wydatek został poniesiony w celu uzyskania przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu.   Stanowisko Wnioskodawcy odnośnie zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu zapłaconych odsetek od kredytu jest prawidłowe.   We własnym stanowisku Wnioskodawca wskazał, że przychód z tytułu najmu nie będzie podlegał opodatkowaniu, gdyż koszt utrzymania mieszkania przewyższy jego wartość.   W myśl art. 9 ust. 2 ww. ustawy, dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów.   Podstawę opodatkowania podatkiem dochodowym od osób fizycznych stanowi co do zasady dochód stanowiący nadwyżkę sumy przychodów (w tym przypadku z najmu) nad kosztami ich uzyskania w roku podatkowym.   Mając na względzie powołane powyżej przepisy oraz zaprezentowany opis stanu faktycznego stwierdzić należy, że jeżeli z tytułu najmu poniesione w roku 2019 r. i 2020 r. koszty będą wyższe niż uzyskane w danym roku przychody, to tym samym nie powstanie dochód do opodatkowania.   Stanowisko Wnioskodawcy w powyższym zakresie jest prawidłowe.   Odnosząc się do kwestii złożenia korekty zeznania podatkowego wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 45 ust. 1, podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym.   Kwestię złożenia korekty zeznania rocznego regulują przepisy ustawy Ordynacja podatkowa.   Zgodnie z art. 81 § 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.), jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, podatnicy, płatnicy i inkasenci mogą skorygować uprzednio złożoną deklarację. Stosownie do § 2 tego artykułu, skorygowanie deklaracji następuje przez złożenie korygującej deklaracji.   Zgodnie z art. 3 pkt 5 Ordynacji podatkowej, ilekroć w ustawie jest mowa o deklaracjach – rozumie się przez to również zeznania, wykazy, zestawienia oraz informacje, do których składania obowiązani są, na podstawie przepisów prawa podatkowego, podatnicy, płatnicy i inkasenci.   Uprawnienia do złożenia korekt ulegają zawieszeniu w trybie art. 81b § 1 pkt 1 i 2 Ordynacji podatkowej, na czas trwania postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej – w zakresie objętym tym postępowaniem lub kontrolą i przysługują nadal po zakończeniu kontroli podatkowej, postępowania podatkowego – w zakresie nieobjętym decyzją określającą wysokość zobowiązania podatkowego.   Wobec powyższego zasadą jest, że podatnik ma prawo skorygować zeznanie, o ile nie zabrania tego przepis szczególny. Skorygowanie zeznania następuje przez złożenie zeznania korygującego. Skoro Wnioskodawca w zeznaniu rocznym nie wykazał przychodu z tytułu najmu oraz nie wykazał kosztów uzyskania przychodu odnoszących się do tego przychodu, to przysługuje Mu prawo do złożenia korekty zeznania.   Stanowisko Wnioskodawcy w tym zakresie jest prawidłowe.   Jednakże należy wyjaśnić, że z tytułu najmu podatnik ma obowiązek złożenia zeznania podatkowego na formularzu PIT-36, a nie PIT-37.   Zatem stanowisko Wnioskodawcy, co do rodzaju formularza zeznania podatkowego jest nieprawidłowe.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność.   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego  w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych (art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej).   Powyższe unormowania należy odczytywać łącznie z przepisami art. 33 ustawy z 23 października 2018 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych, ustawy – Ordynacja podatkowa oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 2193), wprowadzającymi regulacje intertemporalne.    Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w dwóch egzemplarzach (art. 47 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie albo aktu, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4a (art. 53 § 1 ww. ustawy).   Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skargę wnosi się w dwóch egzemplarzach na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała lub drogą elektroniczną na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 54 § 1a ww. ustawy).   W przypadku pism i załączników wnoszonych w formie dokumentu elektronicznego odpisów nie dołącza się (art. 47 § 3 ww. ustawy).W przypadku wnoszenia skargi w okresie obowiązywania stanu zagrożenia epidemicznego i stanu epidemii jako najwłaściwszy proponuje się kontakt z wykorzystaniem systemu teleinformatycznego ePUAP.   Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną.