0114-KDIP4-1.4012.765.2021.1.AM

Interpretacja indywidualna – stanowisko nieprawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku od towarów i usług jest nieprawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 13 grudnia 2021 r. wpłynął Pani wniosek z 8 grudnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych w zakresie sprzedaży działki nr 1 wchodzącej w skład wspólnoty majątkowej małżeńskiej. Treść wniosku jest następująca:   Opis stanu faktycznego W 1984 r. otrzymała Pani wraz z mężem  od męża rodziców (osób fizycznych) na podstawie umowy przekazania (przeniesienia własności) gospodarstwo rolne z niezabudowaną działką gruntu nr 1 o obszarze 0,3483 ha, położonej w obrębie ewidencyjnym (...) w (...), Gmina (...), powiat (...), województwo (...). Nieruchomość  objęta jest księga wieczystą (...) prowadzoną przez Sąd Rejonowy w (...) wydział ksiąg wieczystych, obecnie przedmiotowa nieruchomość nadal wchodzi w skład majątku wspólnego. W ewidencji gruntów działka 1 została oznaczona grunty orne. W związku z tym Pani płaci podatek rolny. Działka 1 nie jest uzbrojona (Pani nie zamierza jej uzbrajać), w przyłącza wodno‑kanalizacyjne i wodę, przyłącza gazowe i energetyczne. Działka 1 objęta jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy (...) uchwała Nr (...) z 24 stycznia 2019 r. dla części terenów w miejscowości (...) ogłoszona w Dz. Urz. Województwa (...) poz. (...) z 27 lutego 2019 r. Zgodnie z powyższym planem działka nr 1 znajduje się na terenie oznaczonym jako 47 MNU – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Szczegółowe zapisy dotyczące ww. terenów znajdują się w uchwale nr (...) Rady Gminy (...) dla części terenów miejscowości (...). Działka nr 1 nie znajduje sie na terenach objętych działaniami rewitalizacji prowadzonymi przez Gminę (...), o których mowa w ustawie z 9 października 2015 r. o rewitalizacji (Dz. U. z 2020 r. poz. 802 ze zm.). Działka gruntu 1 nie znajduje się na obszarze parku narodowego, ani w specjalnej strefie ekonomicznej i nie wykazuje zanieczyszczeń lub skażeń środowiska naturalnego i nie jest pokryta śródlądowymi wodami stojącymi w jeziorach. Działka gruntu nr 1 nie jest objęta uproszczonym planem urządzania lasu, ani nie została wydana decyzja na podstawie art. 19 ust. 3 ustawy z dnia 28 października 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2020 r. poz. 1463). Ww. działka posiada dostęp do dróg publicznych. W 2019 r. spółka akcyjna A. z siedzibą w (...),osobiście zaproponowała kupno działki nr 1. Oświadcza Pani, że małżeństwo nie współpracowało pośrednio, ani bezpośrednio z osobami zajmującymi się pośrednictwem w obrocie nieruchomościami, w tym z biurem pośrednictwa nieruchomościami, ani z innymi tego typu instytucjami.   W celu sprzedaży działki nr 1, 28 listopada 2019 r. przed Notariuszem M. B. w (...) przy ul. (...) zawarta została z kupującą firmą A. S.A. przedwstępna umowa sprzedaży (oraz pełnomocnictwo) pod warunkami tj.: 1.   Uzyskania przez kupującą spółkę prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowania nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr 1 obiektami zgodnie z planami inwestycyjnymi kupującej spółki. W tym obiektem handlowym o powierzchni użytkowanej, w tym salą sprzedaży 400 m2 wraz z miejscami parkingowymi, w ilości 20 miejsc postojowych minimum. 2.   Uzyskania przez kupującą spółkę ostatecznej i wykonalnej decyzji wydanej przez właściwy organ lub zarządcę drogi zezwalającej na lokalizację zjazdu na przedmiotową nieruchomość - według koncepcji kupującej spółki - na zasadzie prawo i lewoskrętu dla podjazdów o masie powyżej 25 ton, bez konieczności przebudowy układu drogowego wraz z niezbędnymi dokumentami umożliwiającymi obsługę komunikacji, a także uzyskania zapewnienia zarządcy drogi o ograniczeniach tonażowych utrudniających obsługę komunikacyjną nieruchomości. 3.   Uzyskania pozwolenia na wycięcie drzew obejmującego zgodę na dokonanie przez kupującą spółkę nasadzeń zamiennych. 4.   Uzyskania przez kupującą spółkę prawomocnej, ostatecznej oraz wykonalnej decyzji na wycinkę drzew kolidujących z zakresem przebudowy pasa drogowego określonego przez zarządcę drogi obejmującej zgodę na dokonanie przez kupującą spółkę odpowiednich nasadzeń zamiennych. 5.   Niestwierdzenia ponadnormatywnego zanieczyszczenia przedmiotowej nieruchomości skutkującego koniecznością rekultywacji gruntu. 6.   Potwierdzenia badaniami geotechnicznymi i możliwości posadowienia na przedmiotowej nieruchomości budynków przystosowaniu tradycyjnych technologii budowlanych. 7.   Uzyskania przez kupującą spółkę warunków technicznych przyłączy kanalizacji sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego zgodnie z koncepcją kupującej spółki pozwalających na realizację planowanej inwestycji w okresie 6 miesięcy od dnia przyrzeczonej umowy sprzedaży. 8.   Uzyskania od zarządcy drogi zniesienia ograniczenia tonażowego dla pojazdów ciężarowych o masie 25 ton w celu realizacji dostaw do obiektu handlowego zgodnie z koncepcją spółki. 9.   Uzyskania warunków technicznych usunięcia kolizji infrastruktury technicznej z planowanym obiektem handlowym. 10. Uzyskania i przedłożenia przez sprzedających (najpóźniej do dnia zawarcia umowy przyrzeczonej sprzedaży, własnymi kosztami i staraniem indywidualnej interpretacji podatkowej wydanej przez właściwego Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (KIS) o konieczności naliczenia podatku, bądź zwolnienia od podatku przedmiotu umowy. 11. Uzyskania promesy na sprzedaż alkoholu powyżej 4,5% w planowanym obiekcie. 12. Założenia nowej księgi wieczystej dla działki gruntu nr 1 bez obciążeń albo uzyskania zgody wierzyciela/uprawnionego do ograniczonych praw rzeczowych kosztem i staraniem sprzedającego w terminie trzech miesięcy od daty zawarcia niniejszej umowy. Przedwstępna umowa sprzedaży zawarta pod warunkami oraz pełnomocnictwo, udokumentowane są w akcie notarialnym rep. nr (...) oraz aneksem nr (...), do zawartej w (...) umowy dzierżawy nr (...) na cele budowlane w zakresie uzyskania niezbędnych zgód i pozwoleń określonych szczegółowo w treści przedwstępnej umowy sprzedaży, (...) z 28 listopada 2019 r. W umowie dzierżawy nr (...)  z 28 listopada 2019 r., którą zawarła Pani wraz z mężem (D. M.) ze spółką A. S.A. znajdował się zapis, że dzierżawa ma charakter odpłatny (...) zł za każdy miesiąc przez okres 3 miesięcy. Oświadczyła Pani, że czynszu za dzierżawę działki 1 nigdy nie otrzymała (ani jej mąż) od firmy A. S.A. Jest to tylko zapis w umowie dzierżawy. W związku z tym z tytułu dzierżawy nie odprowadziła Pani żadnego podatku. Stronami umowy dzierżawy sporządzonej przez firmę A. S.A. była K.M. z mężem D.M. oraz firma A. S.A.   Udzieliła Pani także pełnomocnictwa (wraz z mężem D.M.) spółce A. S.A. do występowania przed wszelkimi organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych niezbędnych do uzyskania decyzji i pozwoleń wyżej wymienionych warunków umowy przedwstępnej sprzedaży, a w szczególności do składania wniosków oraz odbioru wymaganych decyzji i postanowień dokonania wszelkich czynności związanych z uzyskaniem na terenie nieruchomości warunków technicznych dotyczących przyłączenia do sieci wodociągowej, kanalizacyjnej, kanalizacji deszczowej oraz sieci elektroenergetycznej, a w szczególności do złożenia wniosków o wydanie przedmiotowych warunków oraz ich odbioru. Uzyskania decyzji na lokalizacje zjazdu publicznego w szczególności do złożenia wniosków w celu jej uzyskania oraz odbioru. W związku z udzielonym pełnomocnictwem spółka A. S.A. przeprowadziła badanie gruntu działki nr 1 oraz uzyskała pozwolenie na budowę budynku handlowo‑usługowego wraz z infrastrukturą techniczną. Spółka uzyskała od zarządcy drogi zniesienie ograniczenia tonażowego dla pojazdów o masie 25 ton w celu realizacji dostaw do obiektu handlowego zgodnie z koncepcją spółki oraz uzyskała warunki techniczne przyłączy: wodno‑kanalizacyjnego, kanalizacji sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego. Decyzją (…), działka gruntu nr 1 została wyłączona z produkcji rolniczej na cele nierolnicze. Małżeństwo zobowiązało się sprzedać spółce A. S.A. działkę gruntu nr 1 w terminie 14 dni od ziszczenia się ww. warunków umowy przedwstępnej, a spółka A. S.A. działkę gruntu kupi. Spółka A. S.A. nie przekazywała małżeństwu żadnych zaliczek ani zadatków na kupno działki nr 1. Spółka A. S.A. zobowiązała się kupić działkę gruntu  nr 1 za cenę rynkową lub zrezygnować z jej kupna w przypadku (nie ziszczenia się) nie uzyskania niezbędnych pozwoleń na budowę obiektu handlowo-usługowego. W związku z przedłużającym się terminem uzyskania niezbędnych pozwoleń na cele budowlane przez spółkę  A. S.A. termin umowy przyrzeczonej wygasł 28 listopada 2020 r. Spółka  A. S.A. oświadczyła, że niniejszym zmienia termin zawarcia umowy przyrzeczonej określony w umowie przedwstępnej, to jest nie później niż do 30 kwietnia 2021 r. 13 stycznia 2021 r. w kancelarii notarialnej w (…) przy ul. (…), Notariusz R. R. sporządził akt notarialny rep. (…) dotyczący zmiany zawarcia terminu umowy przyrzeczonej. Niniejsza zmiana jest jedyną zmianą umowy przedwstępnej z 15 stycznia 2021 r. 10 maja 2021 r. sprzedała Pani wraz z mężem działkę gruntu nr 1 spółce A. S.A. Oświadcza Pani, że stan prawny i faktyczny przedstawionej nieruchomości jest aktualny. Sprzedając niezabudowaną działkę gruntu nr 1 spółce  A. S.A. , przy tej czynności sprzedaży nie działała Pani jako podatnik podatku od towarów i usług. Przedmiotowa nieruchomość nie jest towarem w rozumieniu ustawy z dnia 11 marca 2004 roku o podatku od towarów i usług, ponieważ wyżej opisaną nieruchomość nabyła Pani wraz z mężem od osób fizycznych tj. od rodziców męża na podstawie przekazania gospodarstwa rolnego z dnia 25 września 1984 r., jak już wskazano. Działka gruntu nr 1 do momentu sprzedaży stanowiła majątek wspólny małżonków. Działka od momentu nabycia do momentu sprzedaży wykorzystywana była rolniczo. Posiada Pani wraz z mężem 16 ha gospodarstwo rolne, którego nie zamierza sprzedawać. Oświadczyła Pani, że nigdy nie prowadziła działalności gospodarczej, ani nie prowadziła działalności w zakresie obrotu nieruchomościami. Do dnia złożenia niniejszego wniosku dokonała Pani wraz z mężem sprzedaży 5 działek tj.: -        2, sprzedana 13 stycznia 2005 r., -        3, sprzedana 6 lipca 2006 r., -        4, sprzedana 22 października 2013 r., -        5, sprzedana 4 grudnia 2006 r.; -        6 sprzedana 2 kwietnia 2015 r. Działki przeznaczone były pod budowę domów jednorodzinnych, tylko działka nr 6 sprzedana jako łąka.   Pytanie Czy sprzedając w 2021 r. działkę gruntu 1 o powierzchni całkowitej 0,3483 ha położonej w (…) Gmina (…), obręb ewidencyjny (…) w powiecie (…), województwie (…) zostanie z tego tytułu naliczony podatek od towarów i usług?             Pani stanowisko w sprawie   Podatek od towarów i usług nie wystąpi, ponieważ Państwo M. sprzedają swój majątek osobisty, jako osoby fizyczne. Nie prowadzi Pani żadnej działalności gospodarczej i nie występuje w roli przedsiębiorcy. Sprzedaje Pani tylko tę jedną działkę gruntu nr 1 położoną w (…), Gmina (…) w powiecie (…), województwie (…).   Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest nieprawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r. poz. 685 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ww. ustawy przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Stosownie do treści art. 2 pkt 6 ww. ustawy przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Towarem jest także udział w prawie własności lub użytkowania wieczystego nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 r. s. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą 2006/112/WE Rady, państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: 1) określone udziały w nieruchomości, 2) prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, 3) udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Zatem należy stwierdzić, że w sytuacji, gdy przedmiotem dostawy są towary w rozumieniu powołanego wyżej przepisu i gdy czynność ta prowadzi do przeniesienia prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel, mamy do czynienia z dostawą w ujęciu art. 7 ust. 1 ustawy podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy, zbycie nieruchomości gruntowych (działek, udziałów w działkach), traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy, podlegającej opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zgodnie z art. 46 § 1 ustawy z 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.). Nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności.   Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ww. ustawy Kodeks cywilny. Art. 195  Kodeksu cywilnego: własność tej samej rzeczy może przysługiwać niepodzielnie kilku osobom (współwłasność). Art. 198  Kodeksu cywilnego: Każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli.   Należy w tym miejscu zauważyć, że kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks Rodzinny i Opiekuńczy (Dz. U. z 2020 r. poz. 1359).   Stosownie do art. 31 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez obojga małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków.   Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej, jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej).   W świetle art. 35 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: W czasie trwania wspólności ustawowej żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Nie może również rozporządzać ani zobowiązywać się do rozporządzania udziałem, który w razie ustania wspólności przypadnie mu w majątku wspólnym lub w poszczególnych przedmiotach należących do tego majątku.   W myśl art. 36 § 1 oraz § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku.   Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego: Zgoda drugiego małżonka jest potrzebna m.in. do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków.   Z uwagi na powyższe regulacje prawne w akcie notarialnym dokumentującym tego rodzaju nabycie nieruchomości wymieniani są oboje małżonkowie, jeżeli istnieje między nimi ustawowa wspólność majątkowa. Wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Na mocy zapisu zawartego w art. 43 § 1 cyt. Kodeksu oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym.   Ustawa o podatku od towarów i usług nie wymienia małżonków jako odrębnej kategorii podatników. Powyższe stwarza dla małżonków prowadzących działalność gospodarczą szczególną sytuację prawną. Należy zauważyć, że żaden z przepisów ustawy nie zabrania małżonkom prowadzenia działalności gospodarczej jako odrębnym podatnikom. Nie ma przy tym przeszkód, aby pomiędzy małżonkami prowadzącymi odrębne działalności istniała ustawowa wspólność majątkowa. W konsekwencji, podatnikiem podatku od towarów i usług jest ten z małżonków, który dokona czynności podlegającej opodatkowaniu.   Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ww. ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W myśl art. 15 ust. 2 ww. ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Przy czym, w świetle przytoczonych wyżej przepisów, status podatnika podatku od towarów i usług wynika z okoliczności dokonania czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. Dla ustalenia, czy osoba dokonująca transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT istotne jest stwierdzenie, że prowadzi ona działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Zatem, kiedy osoba fizyczna dokonuje sprzedaży swojego majątku osobistego, a czynność ta wykonywana jest okazjonalnie i nie zmierza do nadania jej stałego charakteru, nie oznacza to prowadzenia działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Jednocześnie wykorzystywanie składników majątku, tj. takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania, które polega na czerpaniu dochodów ze składnika majątku, wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Tym samym każdy, kto dokonuje czynności, które zmierzają do wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. W konsekwencji, wykorzystywanie majątku należącego do danej osoby stanowi również działalność gospodarczą, jeżeli jest dokonywane w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Podstawowym kryterium dla opodatkowania sprzedaży nieruchomości jest ustalenie, czy działanie to można uznać za wykorzystywanie majątku w sposób ciągły do celów zarobkowych, czy majątek nabyty został i faktycznie wykorzystany na potrzeby własne, czy też z przeznaczeniem do działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ustawy. W tym miejscu należy zaznaczyć, że pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy, jednakże wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-291/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. W tym miejscu warto zwrócić uwagę na orzeczenie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), z którego wynika, że: dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Z ww. orzeczenia wynika również, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał dalej wyjaśnił, że: Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając nieruchomości działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem tego jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, np.: ·         nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, ·         wydzielenie dróg wewnętrznych, ·         działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, ·         uzyskanie decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), ·         czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, ·         prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu zaistnienia pojedynczych z nich. Uznanie, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Wskazała Pani, że w 1984 r. otrzymała wraz z mężem od rodziców męża (osób fizycznych) na podstawie umowy przekazania (przeniesienia własności) gospodarstwo rolne z niezabudowaną działką gruntu nr 1 o obszarze 0,3483 ha. Przedmiotowa nieruchomość stanowiła część majątku wspólnego. Działka  nr 1 objęta jest obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i znajduje się na terenie oznaczonym jako MNU – tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. W 2019 r. spółka A. S.A. z siedzibą w (…) zaproponowała kupno działki nr 1. W celu sprzedaży działki nr 1, 28 listopada 2019 r. zawarta została z kupującą firmą A. S.A. umowa przedwstępna sprzedaży (oraz pełnomocnictwo) pod warunkami w tym m.in. pod warunkiem: uzyskania przez kupującą spółkę prawomocnej, ostatecznej i wykonalnej decyzji o pozwoleniu na budowę, z której będzie wynikać możliwość zabudowania nieruchomości stanowiącej działkę gruntu nr 1 obiektami zgodnie z planami inwestycyjnymi kupującej spółki. W tym obiektem handlowym o powierzchni użytkowanej, w tym salą sprzedaży 400 m2 wraz z miejscami parkingowymi, w ilości 20 miejsc postojowych minimum. Ponadto, zawarła Pani wraz z mężem 28 listopada 2019 r. umowę dzierżawy z A. S.A., w której znajdował się zapis, że dzierżawa ma charakter odpłatny (...) zł za każdy miesiąc przez okres 3 miesięcy. Czynszu za dzierżawę działki nr 1 Pani nie otrzymała. Udzieliła Pani pełnomocnictwa (wraz z mężem D. M.) spółce A. S.A. do występowania przed wszelkimi organami administracji publicznej oraz do podejmowania wszelkich działań faktycznych i prawnych niezbędnych do uzyskania decyzji i pozwoleń wymienionych warunków umowy przedwstępnej sprzedaży. W związku z udzielonym pełnomocnictwem spółka A. S.A. przeprowadziła badanie gruntu działki nr 1 oraz uzyskała pozwolenie na budowę budynku handlowo‑usługowego wraz z infrastrukturą techniczną. Spółka uzyskała także od zarządcy drogi zniesienie ograniczenia tonażowego dla pojazdów o masie 25 ton w celu realizacji dostaw do obiektu handlowego zgodnie z koncepcją spółki oraz uzyskała warunki techniczne przyłączy: wodno-kanalizacyjnego, kanalizacji sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego. Działka gruntu nr 1 została wyłączona z produkcji rolniczej na cele nierolnicze. W związku z przedłużającym się terminem uzyskania niezbędnych pozwoleń na cele budowlane przez spółkę  A. S.A. termin umowy przyrzeczonej wygasł w dniu 28 listopada 2020 r. Spółka A. S.A. zmieniła termin zawarcia umowy przyrzeczonej określony w umowie przedwstępnej, to jest nie później niż do 30 kwietnia 2021 r. Dnia 13 stycznia 2021 r. sporządzono akt notarialny dotyczący zmiany zawarcia terminu umowy przyrzeczonej. Niniejsza zmiana jest jedyną zmianą umowy przedwstępnej z dnia 15 stycznia 2021 r. 10 maja 2021 r. sprzedała Pani wraz z mężem działkę gruntu 1 spółce A. S.A. Stan prawny i faktyczny przedstawionej nieruchomości jest aktualny. W związku z tak przedstawionym opisem sprawy, ma Pani wątpliwości, czy sprzedaż niezabudowanej działki gruntu  nr 1, będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Jak wynika z dokonanej wyżej analizy przepisów, warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie – czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Dostawa towarów (np. gruntów) podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana jest przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działający w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Dopiero po zdefiniowaniu podmiotu jako podatnika VAT – co do zasady – mają dla określenia jego praw i obowiązków zastosowanie przepisy ustawy o podatku od towarów i usług. Należy zatem ustalić, czy w odniesieniu do opisanej czynności sprzedaży nieruchomości spełnia Pani przesłanki do uznania Jej za podatnika podatku od towarów i usług. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Zgodnie z art. 693 § 1 Kodeks cywilny:  Przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nieoznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Z powołanego przepisu wynika, że dzierżawa jest umową dwustronnie zobowiązującą i wzajemną, odpowiednikiem świadczenia wydzierżawiającego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania i pobierania pożytków, jest świadczenie dzierżawcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Umowa dzierżawy jest cywilnoprawną umową nakładającą na strony – zarówno wydzierżawiającego jak i dzierżawcę – określone przepisami obowiązki. Wobec tego, dzierżawa stanowi odpłatne świadczenie usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy i podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług na mocy przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. A zatem wypełnia ona określoną w art. 15 ust. 2 ustawy definicję działalności gospodarczej. Oznacza to, że w przypadku sprzedaży działki gruntu wchodzącej w skład wspólnoty majątkowej małżeńskiej, dla której zawarła Pani umowę dzierżawy nie zbyła Pani majątku osobistego, ale majątek wykorzystywany w prowadzonej działalności gospodarczej. Wydzierżawianie przez Panią przedmiotowej działki spowodowało, że utraciła ona charakter majątku prywatnego. Przeznaczenie przez Panią działki nr 1 dla celów zarobkowych spowodowało, że była ona wykorzystywana w prowadzonej przez Panią działalności gospodarczej, a nie wyłącznie w ramach majątku osobistego. Należy wskazać, że kwestie dotyczące stosunków cywilnoprawnych między podmiotami, w tym kwestie dotyczące przeniesienia własności nieruchomości, reguluje cyt. ustawa z 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny.   Zgodnie z art. 535 Kodeksu cywilnego: Przez umowę sprzedaży sprzedawca zobowiązuje się przenieść na Kupującego własność rzeczy i wydać mu rzecz, a Kupujący zobowiązuje się rzecz odebrać i zapłacić sprzedawcy cenę.  W myśl art. 155 Kodeksu cywilnego: Umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej, albo że strony inaczej postanowiły. Art. 396 § 1 Kodeks cywilny wskazuje, że umowa przedwstępna to: Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej.  Zgodnie z art. 389 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego: Umowa, przez którą jedna ze stron lub obie zobowiązują się do zawarcia oznaczonej umowy (umowa przedwstępna), powinna określać istotne postanowienia umowy przyrzeczonej. Jeżeli termin, w ciągu którego ma być zawarta umowa przyrzeczona, nie został oznaczony, powinna ona być zawarta w odpowiednim terminie wyznaczonym przez stronę uprawnioną do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej. Jeżeli obie strony są uprawnione do żądania zawarcia umowy przyrzeczonej i każda z nich wyznaczyła inny termin, strony wiąże termin wyznaczony przez stronę, która wcześniej złożyła stosowne oświadczenie. Jeżeli w ciągu roku od dnia zawarcia umowy przedwstępnej nie został wyznaczony termin do zawarcia umowy przyrzeczonej, nie można żądać jej zawarcia. Umowa przedwstępna jest więc jedynie zobowiązaniem do przeniesienia własności, lecz własności nie przenosi. Kupujący nie otrzymuje na mocy tej umowy żadnych uprawnień właścicielskich. Właścicielem zostaje dopiero dzięki zawarciu umowy przyrzeczonej. Tym samym, zgodnie z powyższymi normami prawa cywilnego – umowa przedwstępna, będąca przyrzeczeniem zawarcia właściwej umowy sprzedaży, nawet jeśli sporządzona została w formie aktu notarialnego, nie powoduje przeniesienia prawa własności nieruchomości. W sprawie będącej przedmiotem złożonego wniosku, należy zwrócić uwagę na kwestię udzielenia pełnomocnictw, która uregulowana jest w Tytule IV Działu VI Przedstawicielstwo, Rozdział I Przepisy ogólne, Rozdział II Pełnomocnictwo ww. ustawy Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 95 § 1 i § 2 Kodeksu cywilnego z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych albo wynikających z właściwości czynności prawnej, można dokonać czynności prawnej przez przedstawiciela. Czynność prawna dokonana przez przedstawiciela w granicach umocowania pociąga za sobą skutki bezpośrednio dla reprezentowanego W myśl art. 96 Kodeksu cywilnego, umocowanie do działania w cudzym imieniu może opierać się na ustawie (przedstawicielstwo ustawowe) albo na oświadczeniu reprezentowanego (pełnomocnictwo). Stosownie do art. 98 Kodeksu cywilnego, pełnomocnictwo ogólne obejmuje umocowanie do czynności zwykłego zarządu. Do czynności przekraczających zakres zwykłego zarządu potrzebne jest pełnomocnictwo określające ich rodzaj, chyba że ustawa wymaga pełnomocnictwa do poszczególnej czynności. Zgodnie z art. 99 § 1 i § 2  Kodeksu cywilnego, jeżeli do ważności czynności prawnej potrzebna jest szczególna forma, pełnomocnictwo do dokonania tej czynności powinno być udzielone w tej samej formie. Pełnomocnictwo ogólne powinno być pod rygorem nieważności udzielone na piśmie. W myśl art. 108 Kodeksu cywilnego, pełnomocnik nie może być drugą stroną czynności prawnej, której dokonuje w imieniu mocodawcy, chyba że co innego wynika z treści pełnomocnictwa albo że ze względu na treść czynności prawnej wyłączona jest możliwość naruszenia interesów mocodawcy. Przepis ten stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy pełnomocnik reprezentuje obie strony. Z regulacji art. 109 ww. ustawy wynika, że przepisy działu niniejszego stosuje się odpowiednio w wypadku, gdy oświadczenie woli ma być złożone przedstawicielowi. Jak wynika z przepisów art. 95 do art. 109 ww. ustawy, pełnomocnictwo – to jednostronne oświadczenie osoby (mocodawcy), na mocy którego inna osoba (pełnomocnik) staje się upoważniona do działania w imieniu mocodawcy. Zatem każda czynność wykonana przez pełnomocnika w imieniu mocodawcy i w zakresie udzielonego pełnomocnictwa wywoła skutki bezpośrednio w sferze prawnej mocodawcy. Z okoliczności sprawy wynika, że do czasu zawarcia umowy sprzedaży, grunt będący Pani własnością podlegał wielu czynnościom. Wszystkie te czynności z punktu widzenia podatku VAT zostały „wykonane” w Pani w sferze prawnopodatkowej – Sprzedającej. W tym kontekście bez znaczenia pozostaje okoliczność wykonywania części tych ww. czynności przez kupującą spółkę. Zawarła Pani z kupującą spółką umowę przedwstępną odnośnie sprzedaży Nieruchomości. Od dnia zawarcia umowy przedwstępnej udzieliła Pani kupującej spółce prawa do dysponowania działką nr 1 dla celów koniecznych do uzyskania pozwolenia na budowę budynku handlowo‑usługowego wraz z infrastrukturą techniczną. W związku z udzielonym pełnomocnictwem kupująca spółka przeprowadziła badanie gruntu działki 1 oraz uzyskała pozwolenie na budowę budynku handlowo-usługowego wraz z infrastrukturą techniczną. Spółka uzyskała także od zarządcy drogi zniesienie ograniczenia tonażowego dla pojazdów o masie 25 ton w celu realizacji dostaw do obiektu handlowego zgodnie z koncepcją spółki oraz uzyskała warunki techniczne przyłączy: wodno-kanalizacyjnego, kanalizacji sanitarnej, wodnej, kanalizacji deszczowej oraz przyłącza energetycznego. Działka gruntu 1 została wyłączona z produkcji rolniczej na cele nierolnicze. Uznać zatem należy, że podejmowane przez Panią działania oraz dokonane czynności wykluczają sprzedaż ww. działki w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Dokonując opisanych we wniosku czynności, podejmowała Pani działania podobne do tych, jakie wykonują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami, o których mowa w orzeczeniu w sprawach C-180/10 i C-181/10. Z uwagi na powyższe, w tej sytuacji nie można uznać, że przedmiotem dostawy był składnik Pani majątku osobistego, a sprzedaż działki nr 1 wchodzącej w skład wspólnoty majątkowej małżeńskiej stanowiła realizację prawa do rozporządzania majątkiem osobistym. W zaistniałej sytuacji wystąpiła więcej niż jedna przesłanka wystarczająca do uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Występowała Pani jako wydzierżawiająca działkę nr 1, zatem wykorzystywała  Pani nieruchomość dla celów zarobkowych. W analizowanej sprawie wystąpił ponadto ciąg czynności wskazujących, że działała Pani jak podmiot prowadzący działalność gospodarczą. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że udzielając prawa do dysponowania działką kupującej spółce podjęła Pani również działania, które wpłynęły na podniesienie wartości Nieruchomości jako towaru przeznaczonego do sprzedaży. W taki sposób zorganizowała Pani sprzedaż ww. działki wchodzącej w skład wspólnoty majątkowej małżeńskiej, że niejako Pani działania łącznie z działaniami przyszłego nabywcy, stanowiły pewnego rodzaju wspólne przedsięwzięcie. Oznacza to, że podejmując czynności, które służyły podniesieniu wartości nieruchomości oraz większemu zainteresowaniu przez potencjalnych kupujących, zaangażowała Pani środki podobne do tych, jakie wykorzystują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami. W efekcie wykonywanych przez Panią czynności dostawie podlegał grunt o zupełnie innym charakterze jak w chwili zawarcia przez Panią umowy przedwstępnej. W związku z powyższym, skoro w przedmiotowej sprawie wystąpiły przesłanki stanowiące podstawę uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, to czynność dostawy działki nr 1 podlega opodatkowaniu podatkiem VAT, jako odpłatna dostawa towarów na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 7 ust. 1 ustawy. Zatem, sprzedaż przez Panią działki nr 1 wchodzącej w skład współwłasności majątkowej małżeńskiej należy uznać za dostawę dokonaną przez podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu przepisu art. 15 ust. 2 ustawy, tj. przez podatnika podatku od towarów i usług, zdefiniowanego w art. 15 ust. 1 ustawy. W konsekwencji sprzedaż ww. działki stanowiła – wskazaną w art. 7 ust. 1 ustawy – dostawę towarów, która zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy  podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz rozporządzeń wykonawczych do tej ustawy, przewidują dla niektórych towarów i usług zwolnienie od podatku. W myśl art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy: Zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane. Powyższe oznacza, że zwolnienie przysługuje względem takiej dostawy, której przedmiotem jest grunt niezabudowany i jednocześnie o przeznaczeniu innym niż budowlane. Zatem ze zwolnienia od podatku korzystać będą dostawy gruntów o charakterze rolnym, leśnym, itp. Na podstawie art. 2 pkt 33 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o terenach budowlanych rozumie się przez to grunty przeznaczone pod zabudowę zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku takiego planu – zgodnie z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, o których mowa w przepisach o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przytoczonych przepisów wynika, że przeznaczenie określonego gruntu należy oceniać wyłącznie w oparciu o istniejący plan zagospodarowania przestrzennego oraz wydane decyzje o warunkach zabudowy nieruchomości. W tym miejscu warto wyjaśnić, że stosownie do treści wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 28 marca 1996 r. w sprawie C-468/93 Gemeente Emmen: „teren budowlany” oznacza każdy nieuzbrojony lub uzbrojony teren uznany przez państwa członkowskie za teren z przeznaczeniem pod zabudowę. Z przedstawionych przez Panią informacji wynika, że teren, na którym położone jest działka nr 1 objęty jest miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i oznaczony „MNU” -  tereny zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z usługami. Zgodnie z ww. planem teren przeznaczony jest pod zabudowę. Wobec tego, działka nr 1 spełnia definicję terenu budowlanego w rozumieniu art. 2 pkt 33 ustawy. W konsekwencji, sprzedaż przez Panią ww. działki gruntu objętej współwłasnością majątkową małżeńską nie mogła być objęta zwolnieniem na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, ponieważ grunty te w myśl art. 2 pkt 33 ustawy są terenami budowlanymi. Z uwagi na fakt, że do dostawy Nieruchomości nie można zastosować zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, należy przeanalizować warunki do zastosowania zwolnienia wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, zgodnie z którym: Zwalnia się od podatku dostawę towarów wykorzystywanych wyłącznie na cele działalności zwolnionej od podatku, jeżeli z tytułu nabycia, importu lub wytworzenia tych towarów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Z powołanego przepisu wynika, że dla zastosowania zwolnienia od podatku VAT, o którym mowa w art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, dla dostawy towarów, spełnione muszą być łącznie dwa warunki wskazane w tym przepisie, tj.: -     towary muszą służyć wyłącznie działalności zwolnionej, w żadnym momencie ich posiadania nie można zmienić ich przeznaczenia oraz sposobu wykorzystywania, -     brak prawa do odliczenia podatku VAT naliczonego przy nabyciu (imporcie, wytworzeniu) tych towarów. Niespełnienie choćby jednego ze wskazanych warunków daje podstawę do wyłączenia dostawy towarów ze zwolnienia od podatku VAT przewidzianego w ww. art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Z informacji przedstawionych przez Panią wynika, że otrzymała Pani wraz z mężem od rodziców męża (osób fizycznych) na podstawie umowy przeniesienia w 1984 r. gospodarstwo rolne, w skład którego wchodziła działka nr 1. Zatem czynność przekazania działki na Pani rzecz nie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. W tym miejscu watro zwrócić uwagę na wyrok  NSA w wyroku z dnia 28 lutego 2013 r., sygn. akt I FSK 627/12, w którym wskazano, że: zwolnienie, o którym mowa w art. 136 lit. b) dyrektywy 2006/112/WE, a więc również wynikające z art. 43 ust. 1 pkt 2 u.p.t.u., przysługuje tylko wtedy gdy podatnik nie ma prawa do odliczenia podatku na skutek ograniczeń i zakazów przewidzianych przepisami dyrektywy lub u.p.t.u., co wynika np. ze związku ze sprzedażą zwolnioną od podatku (por. art. 86 i art. 88 ustawy), a więc nie ma zastosowania, gdy brak odliczenia podatku w poprzedniej fazie obrotu wynika z faktu, że dana czynność w ogóle nie podlegała opodatkowaniu (por. wyrok ETS z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie C-280/04 Jyske Finanse A/S) oraz gdy podatnik, mając prawo do odliczenia podatku naliczonego, z uprawnienia tego nie skorzystał. W wyroku, na który powołuje się Naczelny Sąd Administracyjny, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej stwierdził, że ze zwolnienia z podatku VAT nie będzie korzystać dostawa towarów, w stosunku do których podatnik nie odliczył VAT naliczonego z powodów innych niż ściśle określone w art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE. Tym samym, przepis art. 136 Dyrektywy 2006/112/WE wskazuje zatem, że w przypadkach, w których przy nabyciu towaru VAT w ogóle nie wystąpił, nie można uznać, że mamy do czynienia z brakiem prawa do odliczenia VAT. Skoro dostawa działki nr 15 na Pani rzecz nie podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT, nie można tym samym uznać, że nie przysługiwało Pani prawo do obniżenia kwoty podatku VAT należnego o podatek naliczony w związku z nabyciem tej nieruchomości. Ponadto z okoliczności sprawy wynika, że Pani wraz z mężem odpłatnie wydzierżawiła ww. działkę na okres 3 miesięcy, zatem nieruchomość ta nie była wykorzystywana od momentu jej nabycia wyłącznie na cele działalności zwolnionej z podatku od towarów i usług. Zatem nie zostały spełnione warunki do zastosowania zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. Tym samym, należy uznać, że działka w momencie dokonanej przez Panią sprzedaży nie spełniała przesłanek do zastosowania zwolnienia z art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy. W związku z powyższym należy stwierdzić, że zbycie przez Panią działki nr 1 wchodzącej w skład współwłasności majątkowej małżeńskiej podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z art. 7 ust. 1 ustawy  i nie korzysta ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 i art. 43 ust. 1 pkt 2 ustawy, a w rezultacie Pani jest zobowiązana do naliczenia podatku VAT z tytułu tej sprzedaży. Dodatkowe informacje   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym.   Ponadto interpretacja rozstrzyga kwestie skutków podatkowych sprzedaży ww. niezabudowanej działki gruntu wchodzącej w  skład wspólnoty majątkowej małżeńskiej dla Pani, natomiast nie rozstrzyga dla Pani małżonka.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·   Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Aby interpretacja mogła pełnić funkcję ochronną: Pani sytuacja musi być zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i musi się Pani zastosować do interpretacji. ·   Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)    z zastosowaniem art. 119a; 2)    w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)    z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (...). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2022 r. poz. 329; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).