0114-KDIP4-2.4012.833.2025.4.WH

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego w podatku od towarów i usług jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 3 listopada 2025 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy braku uznania Pani za podatnika w związku ze sprzedażą Działek. Uzupełniła Pani wniosek pismem z 9 grudnia 2025 r. (wpływ 10 grudnia 2025 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego A.A., dalej: Wnioskodawczyni lub Wnioskodawca, jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej. Jest rozwiedziona, a jej były mąż, B.B. zmarł w 2013 r. Wnioskodawczyni utrzymuje się z emerytury wypłacanej z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Nie uzyskuje przychodów z żadnych innych źródeł. W szczególności nie prowadzi działalności gospodarczej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług („ustawa o VAT”) ani nie wykonuje czynności podlegających opodatkowaniu tym podatkiem. W 1993 roku Wnioskodawczyni wraz z mężem B.B. otrzymali do majątku wspólnego w drodze darowizny w formie aktu notarialnego nr rep. A (…) od rodziców B.B. nieruchomość rolną składającą się z niezabudowanych działek nr 1, nr 2, nr 3 o łącznej powierzchni 2 ha 31 a oraz zabudowanej działki nr 4 o powierzchni 33a położonych we wsi (…). Wnioskodawca wskazuje, że podana numeracja działek została zmieniona na mocy rozstrzygnięć administracji publicznej. Wniosek o wydanie interpretacji dotyczy jedynie kilku działek, wyszczególnionych i zdefiniowanych w dalszej części wniosku. Po rozwodzie, który nastąpił 28 marca 2003 r. było prowadzone postępowanie o podział majątku, które zawieszono z uwagi na śmierć B.B 26 sierpnia 2013 r. B.B. pozostawił testament z 24 stycznia 2012 r. wydziedziczający córki, C.C. i D.D. Spadek po zmarłym nabył jego brat E.E. 9 października 2016 r. Sąd Rejonowy w (…) Wydział Cywilny wydał postanowienie w sprawie o sygn. (…). Wniosek o podział majątku wspólnego i dział spadku został złożony przez brata B.B, pana E.E. Na mocy tego postanowienia Sąd postanowił ustalić, że w skład małżeńskiego majątku wspólnego B.B. i A.A. wchodzą następujące składniki majątku: a)  nieruchomość, dla której Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…), położona w (…), b)  nieruchomość, dla której Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…), położoną w (…), c)  nieruchomość, dla której Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…), położoną w (…), d)  lekka przyczepa samochodowa o numerze rejestracyjnym (…). Sąd dokonał podziału majątku wspólnego B.B. i A.A w ten sposób, że na wyłączną własność A.A przyznał: a)  nieruchomość, dla której Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…), położoną w (…), b)  nieruchomość, dla której Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…), położoną w (…). A na wyłączną własność E.E. przyznał: a)  nieruchomość, dla której Sąd Rejonowy w (…) prowadzi księgę wieczystą nr (…), położoną w (…), b)  lekka przyczepa samochodowa o numerze rejestracyjnym (…). Nieruchomości, początkowo jako współwłasność małżeńska, następnie jako współwłasność ułamkowa, a od 2016 r. własność A.A były wykorzystywane rolniczo na niewielką skalę – głównie na potrzeby własne gospodarstwa domowego. Ze względu na niską klasę gleby (klasa V i VI, łąki) działalność rolnicza nie przynosiła wymiernych korzyści ekonomicznych, a część gruntu pozostawała nieużytkowana. Działki nigdy nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych ani nie stanowiły składników majątku związanego z działalnością gospodarczą. W 2021 roku Wnioskodawczyni wystąpiła do właściwego organu gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr 5 i 6 obręb (...), położonych przy ul. (…). Decyzja o warunkach zabudowy została wydana 9 marca 2023 r. Celem tego działania było jedynie potwierdzenie, że na gruncie istnieje możliwość przyszłej zabudowy domów jednorodzinnych, co potencjalnie ułatwiłoby jego sprzedaż. W 2024 roku, w związku z uzyskaniem warunków zabudowy, dokonano geodezyjnego podziału nieruchomości na dwanaście mniejszych działek ewidencyjnych oraz działki przeznaczone na drogi wewnętrzne. Decyzja Burmistrza (…) nr (…) z 8 sierpnia 2024 r., numer (…) zatwierdziła projekt podziału nieruchomości położonej przy ul. (…) miejscowość (…), dla której jest prowadzona księga wieczysta nr (…), oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr 5 w obrębie (…), na następujące działki gruntu: 1.  działkę nr 7 o powierzchni 0,1604 ha, 2.  działkę nr 8 o powierzchni 0,1277 ha, 3.  działkę nr 9 o powierzchni 0,1277 ha, 4.  działkę nr 10 o powierzchni 0,1277 ha, 5.  działkę nr 11 o powierzchni 0,1309 ha przeznaczoną na drogę wewnętrzną, 6.  działkę nr 12 o powierzchni 0,1385 ha, 7.  działkę nr 13 o powierzchni 0,1293 ha, 8.  działkę nr 14 o powierzchni 0,1293 ha, 9.  działkę nr 15 o powierzchni 0,1293 ha. Działki oznaczonej w ewidencji gruntów i budynków jako działka ewidencyjna nr 6 w obrębie (…), na następujące działki gruntu: 1.  działkę nr 16 o powierzchni 0,1251 ha, 2.  działkę nr 17 o powierzchni 0,1255 ha, 3.  działkę nr 18 o powierzchni 0,0323 ha, przeznaczoną na drogę wewnętrzną, 4.  działkę nr 19 o powierzchni 0,1236 ha, 5.  działkę nr 20 o powierzchni 0,1304 ha. Łącznie działki zdefiniowane jako Działki, a każda indywidualnie jako Działka. W 2025 r. został wydany miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego dla działek nr 16, 17, 18, 19, 19 z przeznaczeniem na zabudowę mieszkaniową. Podział został dokonany w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, wyłącznie w celu ewentualnej sprzedaży mniejszych działek w przyszłości. Wnioskodawczyni wskazuje, że nie każdy nabywca jest zainteresowany zakupem działki o powierzchni przekraczającej 1 ha, dlatego taki podział pozwala na bardziej elastyczne dysponowanie nieruchomością. W lipcu 2025 r. Wnioskodawczyni wystąpiła z ponownym wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr 8, 7, 8, 9 z uwagi na zmieniające się przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Córka Wnioskodawczyni, D.D, zamieściła ogłoszenie o sprzedaży niektórych Działek na portalu (...). Nie podejmowała żadnych innych działań sprzedażowych. W 2025 roku sprzedane zostały dwie z nowo wydzielonych Działek, tj. działka nr 10 i działka 15 i udział wynoszący 2/8 części w drodze wewnętrznej – działce nr 11. Kolejne dwie działki o nr 16 i 17 oraz udział w drodze wewnętrznej 18 Wnioskodawczyni zamierza przekazać w formie darowizny jednej z córek – C.C. jeszcze w 2025 roku. Część z pozostałych ośmiu Działek Wnioskodawczyni planuje wystawić na sprzedaż w 2026 roku, w zależności od sytuacji rynkowej i zapotrzebowania potencjalnych nabywców. Środki uzyskane ze sprzedaży dwóch działek nr 19 i 20 i udziału w drodze wewnętrznej 18 zostaną przekazane drugiej córce – D.D. w formie darowizny. Pozostała część środków finansowych pozyskanych ze sprzedaży ma zostać przeznaczona na cele osobiste Wnioskodawczyni, w tym na remont i termomodernizację jej domu mieszkalnego (wymiana dachu, wjazd i jego utwardzenie, krawężniki, opaska wokół domu, ocieplenie dwóch kondygnacji, ocieplenie stropu, ocieplenie skosów na poddaszu, wymiana części okien, rynny, malowanie elewacji całego domu - 3 kondygnacje i garaż). Wnioskodawczyni kupiła samochód za 70.000 zł. Pozostałą kwotę przeznaczy na zabezpieczenie swojej emerytury. Wnioskodawczyni podkreśla, że sprzedaż Działek ma charakter incydentalny i dotyczy wyłącznie jej majątku prywatnego. Działania te nie są podejmowane w sposób zorganizowany, ciągły ani profesjonalny. Wnioskodawczyni nie prowadzi działalności w zakresie obrotu nieruchomościami ani działalności deweloperskiej. Sprzedaż ma na celu jedynie racjonalne zagospodarowanie majątku i zapewnienie środków finansowych na przyszłość – w tym na zabezpieczenie potrzeb mieszkaniowych członków rodziny. Działki nie były przedmiotem żadnych działań inwestycyjnych lub przygotowawczych, które mogłyby świadczyć o prowadzeniu działalności gospodarczej. W szczególności Wnioskodawczyni: ·      nie doprowadzała do Działek mediów (woda, prąd, kanalizacja), ·      nie wykonywała ogrodzeń ani utwardzeń, ·      nie podejmowała działań w zakresie uzbrojenia terenu, ·      nie zlecała opracowania projektów budowlanych ani koncepcji urbanistycznych, ·      nie prowadziła działań marketingowych lub promocyjnych, ·      nie korzystała z usług pośredników w obrocie nieruchomościami. Wnioskodawczyni nie zawierała żadnych umów przedwstępnych dotyczących sprzedaży działek. W chwili składania niniejszego wniosku nie istnieją żadne umowy (ani pisemne, ani notarialne) z potencjalnymi nabywcami. Wnioskodawczyni wskazuje, że jedynym jej celem jest sprzedaż nieruchomości należących do majątku prywatnego, w ramach zwykłego wykonywania prawa własności, w celu poprawy sytuacji finansowej i realizacji potrzeb osobistych. Sprzedaż działek nie stanowi działalności o charakterze zarobkowym w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT i nie ma cech działalności gospodarczej. Z uwagi na powyższe, Wnioskodawczyni ma wątpliwości czy sprzedaż opisanych Działek może zostać uznana przez organy podatkowe za czynność podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, czy też – jako sprzedaż w ramach zarządu majątkiem prywatnym – pozostaje poza zakresem opodatkowania VAT. W związku z powyższym, Wnioskodawczyni zwraca się o potwierdzenie w drodze interpretacji indywidualnej, że planowana sprzedaż Działek stanowi rozporządzanie majątkiem osobistym i nie podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Uzupełnienie i doprecyzowanie opisu stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Działki o poprzednich numerach 2 i 3 (następnie 6 i 5, a po podziale tożsame z Działkami objętymi wnioskiem) były w przeszłości przedmiotem dzierżawy zawartej z córką Wnioskodawczyni. Dzierżawa trwała od 20 września 2017 r. do 6 maja 2025 r. Umowa ta była elementem uporządkowania spraw rodzinnych oraz przekazania faktycznego władania nieruchomością młodszemu pokoleniu. Obecnie Działki nie są udostępniane żadnym osobom trzecim, a Wnioskodawczyni nie zamierza ich udostępniać na podstawie umów cywilnoprawnych (najem, dzierżawa, użyczenie czy inne umowy). Aktualnie nie obowiązują żadne umowy cywilnoprawne dotyczących udostępnienia Działek, więc nie ma czynszu i podatków. W przyszłości Działki nie będą oddawane w najem, użyczenie czy dzierżawę. Poza sprzedażą działek nr 10 i 15 oraz udziału 2/8 w działce nr 11, których okoliczności zostały szczegółowo przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, Wnioskodawczyni wskazuje, że w 1998 r. miała miejsce sprzedaż jednej nieruchomości rolnej (obecny numer ewidencyjny: (…), pozostającej we współwłasności małżeńskiej. Transakcja została dokonana w formie aktu notarialnego 1 października 1998 r., repertorium A nr (…). 4 listopada 1993 r. Wnioskodawczyni wraz z mężem nabyli do majątku wspólnego nieruchomość w drodze darowizny, dokonanej aktem notarialnym, repertorium A nr (…), sporządzonym przez rodziców męża Wnioskodawczyni, została szczegółowo omówiona we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej. Nabycie nieruchomości nastąpiło w drodze darowizny w ramach uregulowania i uporządkowania sytuacji majątkowej w rodzinie. Przejęcie nieruchomości przez synową było naturalną kontynuacją zarządu i gospodarowania mieniem rodzinnym. Nieruchomość jest wykorzystywana zgodnie z jej przeznaczeniem, co potwierdza uzyskanie decyzji o pozwoleniu na budowę. Działki były wykorzystywane w celu uprawy roli i wypasu krowy i konia. Sprzedaż w 1998 r. w celu uzyskania środków na wykończenie domu mieszkalnego w (...), ul. (...), w którym obecnie Wnioskodawczyni mieszka. Sprzedana została jedna wspomniana wyżej działka rolna niezabudowana sprzedana w obrębie wspólności majątkowej małżeńskiej. Wnioskodawczyni nie była z tego tytułu podatnikiem podatku VAT. Dom, którego Wnioskodawczyni jest właścicielem i w którym mieszka (…) nie jest przeznaczony do sprzedaży. Poza tym domem i Działkami, których dotyczy Wniosek, Wnioskodawczyni nie posiada innych nieruchomości. Wnioskodawczyni nie udzieliła i nie udzieli pełnomocnictwa bądź innego umocowania prawnego do działania w swoim imieniu w związku z transakcją sprzedaży Działek. Wnioskodawczyni wskazała, że w odniesieniu do działek, które mają być przedmiotem sprzedaży w przyszłości: a) przed sprzedażą nie planuje podjąć aktywne działania marketingowe w zakresie obrotu nieruchomościami, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, mające na celu zbycie nieruchomości, b) przed sprzedażą nie zamierza poczynić jakiekolwiek działania dotyczące zwiększenia wartości działek (np. uzbrojenie terenu, wyposażenie w urządzenia i sieci wodociągowe, kanalizacji sanitarnej oraz energetycznej), c) przed sprzedażą działek, nie zostaną zawarte umowy przedwstępne sprzedaży. Pytanie Czy w przypadku sprzedaży Działek opisanych w przedmiotowym stanie faktycznym i zdarzeniu przyszłym Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT? Pani stanowisko w sprawie Zdaniem Wnioskodawczyni nie będzie zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT, gdyż zbywa ona swój majątek prywatny i nie działa w charakterze handlowca, dlatego nie jest podatnikiem VAT w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT. Zdaniem Wnioskodawczyni, w kwestii opodatkowania VAT sprzedaży Działek istotne jest, czy sprzedawca w celu dokonania sprzedaży gruntów podjął bądź podejmie aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co skutkuje koniecznością uznania zbywcy nieruchomości za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpi w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). Powołany przepis stanowi implementację art. 9 ust. 1 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej [dalej: „Dyrektywa 112”], zgodnie z którym „podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Podkreślić należy, że o ile Dyrektywa 112 zakreśla bardzo szeroko zakres zastosowania VAT, o tyle podatkiem tym objęta jest wyłącznie działalność o charakterze gospodarczym (zob. w szczególności wyroki TS: MKG-Kraftfahrzeuge-Factoring, C-305/01, EU:C:2003:377, pkt 39; T- Mobile Austria i in., C- 284/04, EU:C:2007:381, pkt 34; Komisja/Finlandia, C-246/08, EU:C:2009:671, pkt 34). Pojęcie „działalności gospodarczej” zdefiniowane zostało w art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112 jako obejmujące wszelką działalność producentów, handlowców i usługodawców, a w szczególności wykorzystywanie własności dóbr materialnych lub niematerialnych celem stałego osiągania dochodu (wyroki TS: T- Mobile Austria i in., C-284/04, EU:C:2007:381, pkt 33; Komisja/Finlandia, C-246/08, EU:C:2009:671, pkt 36; Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr, C-219/12, EU:C:2013:413, pkt 16). Pojęcie „wykorzystywanie” w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 112 odnosi się, zgodnie z wymogami zasady neutralności wspólnego systemu VAT, do wszelkich czynności, niezależnie od ich formy prawnej, które służą stałemu czerpaniu dochodu z danego dobra (zob. podobnie wyroki TS: T- Mobile Austria i in., C-284/04, EU:C:2007:381, pkt 38; Götz, C-408/06, EU:C:2007:789, pkt 18). Kwestia czy działalność ta ma na celu stałe osiąganie dochodu, jest problemem faktycznym, który należy oceniać z uwzględnieniem całości okoliczności sprawy, w tym między innymi charakteru danego dobra (zob. wyroki TS: Rēdlihs, C-263/11, EU:C:2012:497, pkt 33; Finanzamt Freistadt Rohrbach Urfahr, C-219/12, EU:C:2013:413, pkt 19; Lajvér Meliorációs Nonprofit Kft., C-263/15, EU:C:2016:392, pkt 29). Wskazać także należy, że w wyroku z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych C-180/10 i C- 181/10 Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10), które dotyczyły osób prowadzących działalność rolniczą, Trybunał stwierdził, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej, sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych nie ma charakteru decydującego. Inaczej jest natomiast w wypadku, gdy wnioskodawca podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy 112. Takie aktywne działania mogą polegać przykładowo na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 112, jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Jak podkreślił TSUE, sprawa powyższa dotyczyła sytuacji, w której grunty będące przedmiotem sporu zostały przekształcone w grunty przeznaczone pod zabudowę wskutek zmian planów zagospodarowania przestrzennego niezależnie od woli podatników (pkt 29 wyroku). W takiej sytuacji sama liczba i zakres transakcji sprzedaży dokonanych w sprawie nie ma charakteru decydującego. Podobnie okoliczność, że przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały ani wysokość osiągniętych z nich przychodów. Całość powyższych elementów może bowiem odnosić się do zarządzania majątkiem prywatnym zainteresowanego (pkt 37-38 wyroku). Inaczej jest natomiast - zdaniem TSUE - w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy 2006/112 (pkt 39 wyroku). Takie aktywne działania mogą polegać na przykład na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, w związku z czym w takiej sytuacji dostawy terenu budowlanego nie można uznać za czynność związaną ze zwykłym wykonywaniem prawa własności (pkt 40-41 wyroku). Polski ustawodawca nie skorzystał z możliwości określonej w art. 12 ust. 1 i ust. 3 Dyrektywy 112 umożliwiającej uznanie za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy budynku lub terenu budowlanego (wyroki NSA z: 30 listopada 2011 r. I FSK 1684/11; 9 listopada 2011 r. I FSK1655/11; 14 maja 2015 r., I FSK 382/14). Reasumując, zakres opodatkowania VAT wyznaczają dwie przesłanki: przedmiotowa (opodatkowana jest dostawa towarów i świadczenie usług) oraz podmiotowa (dostawy te i usługi muszą być dokonywane przez podatnika, który działa w takim charakterze). Dodatkowo, Wnioskodawczyni wskazuje na wyrok NSA z 24 czerwca 2020 r., w sprawie o sygn. I FSK 1758/17, zgodnie z którym przyjęcie, że dana osoba fizyczna sprzedając działki przeznaczone pod zabudowę działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec), wymaga ustalenia, że jej działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną), czego przejawem jest taka aktywność tej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną, przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg ustalonych okoliczności. Całość tych okoliczności wskazuje na spełnienie przesłanek zawodowego (stałego i zorganizowanego) charakteru tej działalności handlowej, wykraczającej poza ramy zarządu majątkiem prywatnym, niemającym cech działalności gospodarczej w rozumieniu VAT. Wnioskodawczyni nie nabyła Działek w celach handlowych, bo w ogóle nie zakładała, że otrzyma darowiznę, a po drugie nie wiedziała, co z tym zrobi potem. Taka sytuacja oznacza, że nie ma możliwości zaliczenia sprzedaży tych gruntów do działalności gospodarczej w zakresie handlu gruntami. To właśnie ten zamiar w momencie zakupu jest decydujący dla uznania danej czynności za działalność gospodarczą. Powyższą wykładnię potwierdził Naczelny Sąd Administracyjny w składzie 7 sędziów we wskazanej już uchwale z dnia 29 października 2007 r. (sygn. I FPS 3/07) oraz w wielu innych orzeczeniach. W związku z powyższym, aby dostawę towarów uznać za działalność gospodarczą, należy wykazać, że w momencie nabycia działki wnioskodawca miał zamiar dokonywać takich czynności (nabycia i następnie sprzedaży) wielokrotnie, którego to zamiaru nie było, co jest o tyle logiczne, że nabycie działki było w drodze darowizny, której nie da się przewidzieć, że w ogóle nastąpi. Mając na uwadze powyższe, należy wskazać, że Wnioskodawczyni działa i działać będzie w ramach zarządu swoim majątkiem prywatnym. W zdarzeniu przyszłym przedstawionym we wniosku o interpretację nie wystąpiły okoliczności umożliwiające uznanie sprzedaży gruntów za działalność gospodarczą w myśl art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Świadczą o tym bowiem następujące fakty: 1)  nieruchomości uzyskane zostały w drodze darowizny, co znacząco odróżnia sytuację Wnioskodawczyni od podmiotu zajmującego się zawodowo obrotem nieruchomościami; 2)  Wnioskodawczyni nigdy nie miała i nie ma zamiaru wykorzystywania nieruchomości w celach zarobkowych, 3)  działania zmierzające do podziału nieruchomości na mniejsze działki i uzyskania decyzji o warunkach zabudowy terenu mieszczą się w zakresie zarządzania majątkiem prywatnym, 4)  daty dokonanych sprzedaży działek wskazują, iż sprzedaż ta nie ma charakteru ciągłego, 5)  brak jest zawodowego „podejścia” Wnioskodawczyni do sprzedaży działek (brak działań marketingowych, reklamowych, itp.), 6)  w zarządzanie nieruchomościami Wnioskodawczyni nie zaangażowała żadnych środków własnych, 7)  uzyskane ze sprzedaży środki Wnioskodawczyni zamierza przeznaczyć na cele (potrzeby) osobiste, 8)  Wnioskodawczyni nie zamierza prowadzić działalności gospodarczej. Zatem Wnioskodawczyni nie można przypisać przymiotu podatnika w rozumieniu art. 15 ustawy o VAT, zaś sprzedaż działek będzie poza zakresem opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 775 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”: Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy: Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). Na podstawie art. 2 pkt 6 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii Zgodnie z art. 2 pkt 22 ustawy: Ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o sprzedaży - rozumie się przez to odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W świetle powołanych powyżej przepisów, grunty spełniają definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a ich sprzedaż stanowi dostawę towarów, o której mowa w art. 7 ust. 1 ustawy. Jednak nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów, w rozumieniu art. 7 ustawy o podatku od towarów i usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Pojęcia „podatnik” i „działalność gospodarcza”, na potrzeby podatku od towarów i usług, zostały określone w art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy: Podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Dla ustalenia, czy podmiot dokonujący transakcji sprzedaży nieruchomości jest podatnikiem podatku VAT, istotnym jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą. W rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy: Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności, konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez ciągłe wykorzystywanie składników majątku należy rozumieć takie wykorzystywanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. Zatem, czerpanie dochodów ze składnika majątku wskazuje na prowadzenie działalności gospodarczej. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku od towarów i usług jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Na podstawie art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347 z 11 grudnia 2006 s. 1 ze zm.), zwanej dalej „Dyrektywą 2006/112/WE Rady”: „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Z przytoczonych regulacji prawa wspólnotowego wynika, że podatnikiem podatku od towarów i usług może być każda osoba, która okazjonalnie dokonuje czynności opodatkowanych, przy czym czynności te winny być związane z działalnością zdefiniowaną jako działalność gospodarcza, tj. wszelką działalnością producentów, handlowców i osób świadczących usługi, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług w świetle powyższych przepisów jest spełnienie dwóch przesłanek łącznie: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług,po drugie - czynność została wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej ani też nie został wykorzystany w trakcie jego posiadania na cele działalności gospodarczej. W kontekście powyższych rozważań nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym, na tego rodzaju aktywność „gospodarczą” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. Zatem, w kwestii podlegania opodatkowaniu sprzedaży Działek istotne jest, czy w celu dokonania ich sprzedaży podjęła Pani aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Skutkowałoby to koniecznością uznania Pani za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, czy też prowadzenia działalności, ani też w trakcie posiadania nie został wykorzystany do działalności gospodarczej. Z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z 15 września 2011 r. w sprawach połączonych Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) wynika, że czynności związane ze zwykłym wykonywaniem prawa własności nie mogą same z siebie być uznawane za prowadzenie działalności gospodarczej. Sama liczba i zakres transakcji sprzedaży nie mogą stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Inaczej jest natomiast – wyjaśnił Trybunał – w wypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 9 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Zatem za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje podobne środki wykazując aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Pojęcie „majątku prywatnego” nie występuje na gruncie analizowanych przepisów ustawy o VAT, jednakże jak wynika z wykładni art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, w której zasadnym jest odwołanie się do treści orzeczenia TSUE w sprawie C-22/92 (Finanzamt Uelzen v. Dieter Armbrecht), które dotyczyło kwestii opodatkowania sprzedaży przez osobę będącą podatnikiem podatku od wartości dodanej, części majątku niewykorzystywanej do prowadzonej działalności gospodarczej, a służącej jej do celów prywatnych. „Majątek prywatny” to zatem taka część majątku danej osoby fizycznej, która nie jest przez nią przeznaczona ani wykorzystywana dla potrzeb prowadzonej działalności gospodarczej. Ze wskazanego orzeczenia wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania części nieruchomości w ramach majątku osobistego. Przykładem takiego wykorzystania nieruchomości mogłoby być np. wybudowanie domu dla zaspokojenia własnych potrzeb mieszkaniowych. Potwierdzone to zostało również w wyroku TSUE z 21 kwietnia 2005 r., sygn. akt C-25/03 Finanzamt Bergisch Gladbach v. HE, który stwierdził, że majątek prywatny to mienie wykorzystywane dla zaspokojenia potrzeb własnych. Ze wskazanych powyżej orzeczeń wynika zatem, że podatnik musi w całym okresie posiadania danej nieruchomości wykazywać zamiar wykorzystywania nieruchomości w ramach majątku osobistego. Uznanie, że dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług, wymaga oceny każdorazowo odnoszącej się do okoliczności faktycznych danej sprawy. W przypadku osób fizycznych, które dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej, należy szczególnie wnikliwie przeanalizować okoliczności, w jakich będzie realizowana transakcja. Co do zasady bowiem osoby fizyczne, które dokonują transakcji w ramach zarządu majątkiem prywatnym, wykluczone są z grona podatników VAT. Z treści wniosku wynika, że w 1993 roku otrzymała Pani wraz z mężem do majątku wspólnego w drodze darowizny nieruchomość rolną składającą się z niezabudowanych działek. Nieruchomości, początkowo jako współwłasność małżeńska, następnie jako współwłasność ułamkowa, a od 2016 r. Pani własność były wykorzystywane rolniczo na niewielką skalę – głównie na potrzeby własne gospodarstwa domowego. Ze względu na niską klasę gleby (klasa V i VI, łąki) działalność rolnicza nie przynosiła wymiernych korzyści ekonomicznych, a część gruntu pozostawała nieużytkowana. Działki nigdy nie były wprowadzone do ewidencji środków trwałych ani nie stanowiły składników majątku związanego z działalnością gospodarczą. W 2021 roku wystąpiła Pani do właściwego organu gminy z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla działek nr 5 i 6. Celem tego działania było jedynie potwierdzenie, że na gruncie istnieje możliwość przyszłej zabudowy domów jednorodzinnych, co potencjalnie ułatwiłoby jego sprzedaż. W 2024 roku, w związku z uzyskaniem warunków zabudowy, dokonano geodezyjnego podziału nieruchomości na dwanaście mniejszych działek ewidencyjnych oraz działki przeznaczone na drogi wewnętrzne. Podział został dokonany w ramach zwykłego zarządu majątkiem prywatnym, wyłącznie w celu ewentualnej sprzedaży mniejszych działek w przyszłości. Pani córka zamieściła ogłoszenie o sprzedaży niektórych Działek na portalu (...). Nie podejmowała żadnych innych działań sprzedażowych. W 2025 roku sprzedane zostały dwie z nowo wydzielonych Działek, tj. działka nr 10 i działka 15 i udział wynoszący 2/8 części w drodze wewnętrznej – działce nr 11. Kolejne dwie działki o nr 16 i 17 oraz udział w drodze wewnętrznej 18 Wnioskodawczyni zamierza przekazać w formie darowizny jednej z córek – jeszcze w 2025 roku. Część z pozostałych ośmiu Działek Wnioskodawczyni planuje wystawić na sprzedaż w 2026 roku, w zależności od sytuacji rynkowej i zapotrzebowania potencjalnych nabywców. Środki uzyskane ze sprzedaży dwóch działek nr 19 i 20 i udziału w drodze wewnętrznej 18 zostaną przekazane drugiej córce w formie darowizny. Pozostała część środków finansowych pozyskanych ze sprzedaży ma zostać przeznaczona na cele osobiste Wnioskodawczyni, w tym na remont i termomodernizację jej domu mieszkalnego (wymiana dachu, wjazd i jego utwardzenie, krawężniki, opaska wokół domu, ocieplenie dwóch kondygnacji, ocieplenie stropu, ocieplenie skosów na poddaszu, wymiana części okien, rynny, malowanie elewacji całego domu - 3 kondygnacje i garaż). Kupiła Pani samochód za 70.000 zł. Pozostałą kwotę przeznaczy Pani na zabezpieczenie swojej emerytury. Pani wątpliwości dotyczą tego, czy w przypadku sprzedaży Działek nie będzie Pani zobowiązana do odprowadzenia podatku VAT. Odnosząc się do powyższych wątpliwości należy stwierdzić, że w stosunku do dokonanej już sprzedaży oraz planowanej sprzedaży Działek nie podejmowała/nie podejmie Pani żadnych działań zmierzających do uatrakcyjnienia Działek i podniesienia ich wartości. Należy podkreślić, że w odniesieniu do Działek, które były już przedmiotem sprzedaży oraz których sprzedaży zamierza Pani dokonać nie wystąpił/nie wystąpi ciąg zdarzeń, który jednoznacznie przesądza o tym, że ich sprzedaż wypełnia przesłanki działalności gospodarczej. Nie podjęła/nie podejmie Pani takich aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Całokształt okoliczności przedstawionych we wniosku wskazuje, że Pani aktywność w pełni mieści się w granicach zarządu majątkiem prywatnym, a stanowisko to pozostaje w zgodzie z przywołanym wyrokiem w sprawach połączonych TSUE C-180/10, C-181/10. Analiza przedstawionego opisu sprawy w świetle powołanych przepisów prawa prowadzi do wniosku, że sprzedaż Działek nie stanowiła/nie będzie stanowiła działalności gospodarczej podlegającej opodatkowaniu VAT, gdyż brak jest przesłanek świadczących o takiej Pani aktywności w przedmiocie zbycia Działek, która to aktywność byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem (brak przesłanek zawodowego – stałego i zorganizowanego charakteru takiej działalności). Należy zauważyć, że jedynymi podjętymi przez Panią działaniami dotyczącymi zbycia Działek, było wystąpienie z wnioskiem o wydanie warunków zabudowy oraz dokonanie podziału nieruchomości na dwanaście mniejszych działek. Jednakże działania te jak Pani wskazała miały na celu potwierdzenie, że na gruncie istnieje możliwość zabudowy domów jednorodzinnych oraz miały ułatwić sprzedaż mniejszych działek w przyszłości. Należy podkreślić, że w momencie wystąpienia przez Panią o warunki zabudowy dla tego terenu nie wydano miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Należy podkreślić, że nieruchomość nie była wykorzystywana do działalności gospodarczej. Wskazała Pani, że nie obowiązują żadne umowy cywilnoprawne dotyczące udostępniania Działek. W przyszłości Działki nie będą oddawane w najem, użyczenie czy dzierżawę. Nie doprowadzała Pani do Działek mediów (woda, prąd, kanalizacja), nie wykonywała ogrodzeń ani utwardzeń, nie podejmowała działań w zakresie uzbrojenia terenu, nie zlecała opracowania projektów budowlanych ani koncepcji urbanistycznych, nie prowadziła działań marketingowych lub promocyjnych, nie korzystała z usług pośredników w obrocie nieruchomościami. Nie zawierała Pani także żadnych umów przedwstępnych dotyczących sprzedaży Działek. Działania podejmowane przez Panią w związku z dokonaną sprzedażą oraz planowaną sprzedażą Działek nie stanowią ciągu zdarzeń, które jednoznacznie przesądzają, że dostawa przez Panią ww. Działek wypełniała/wypełni przesłanki działalności gospodarczej. Jak wynika z całokształtu okoliczności sprawy, nie podejmowała/nie będzie Pani podejmować aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami, które świadczyłyby o angażowaniu środków w sposób podobny do wykorzystywanych przez handlowców. Podjęte przez Panią czynności stanowiły jedynie racjonalny sposób gospodarowania posiadanym majątkiem prywatnym. Całokształt okoliczności, ich zakres oraz stopień zaangażowania wskazują, że są to działania należące do zakresu zwykłego zarządu majątkiem osobistym. W analizowanej sprawie brak jest zatem przesłanek pozwalających uznać, że dokonując sprzedaży Działek wystąpiła/wystąpi Pani w charakterze podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy. Z tytułu transakcji sprzedaży Działek korzystała/będzie korzystała Pani z przysługującego Pani prawa do rozporządzania własnym majątkiem, która to czynność oznacza działanie w sferze prywatnej, do której unormowania ustawy o podatku od towarów i usług nie mają zastosowania. Skala Pani zaangażowania, w odniesieniu do sprzedaży Działek, nie wykraczała poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W związku z powyższym, skoro w analizowanej sprawie nie wystąpiły/nie wystąpią przesłanki stanowiące podstawę uznania Pani za podatnika w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy, prowadzącego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy, to sprzedaż Działek nie stanowiła/nie będzie stanowiła czynności podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Tym samym Pani stanowisko należało uznać za prawidłowe. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia oraz zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Zgodnie z art. 14b § 3 Ordynacji podatkowej: Składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Jestem ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Ponosi Pani ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego) podanym przez Panią w złożonym wniosku. Zatem, wydając przedmiotową interpretację oparłem się na wynikającym z treści wniosku opisie stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego. W przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź celno-skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Ponadto, w sytuacji zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego w opisie sprawy, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1) z zastosowaniem art. 119a; 2) w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3) z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w (…). Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ·     w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ·     w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.