0115-KDIT2.4011.675.2021.1.ŁS

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowny Panie, stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe w zakresie kwalifikacji prawnopodatkowej spłaty otrzymanej z tytułu dokonania zniesienia współwłasności. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 30 września 2021 r. wpłynął Pana wniosek z 18 sierpnia 2021 r. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy skutków podatkowych zniesienia współwłasności. Treść wniosku jest następująca: Opis zdarzenia przyszłego Do 2018 r. Wnioskodawca prowadził z osobą trzecią niesformalizowane, wspólne gospodarstwo domowe. W ramach tego konkubinatu partnerzy posiadali wspólny rachunek bankowy – na zasadzie współwłasności, o numerze: .... Konkubenci podejmowali wspólne decyzje w każdej sprawie życia codziennego, w tym również w sposób zgodny decydowali o inwestycjach w składniki majątku ruchomego i nieruchomości, które nabywali na zasadach współwłasności. Konsekwencją prowadzenia wspólnego gospodarstwa domowego oraz wspólnego podejmowania decyzji inwestycyjnych był zakup nieruchomości położonej w S. W efekcie, 15 maja 2017 r. Wnioskodawca, będący osobą fizyczną, stanu wolnego – kawaler, wraz ze swoją partnerką, również stanu wolnego – panną, na podstawie umowy sprzedaży zawartej w formie aktu notarialnego (Rep. A ...) nabyli wspólnie udziały, jako współwłaściciele w częściach ułamkowych, w prawie własności poniżej wskazanych nieruchomości. Wnioskodawca nabył następujące udziały w nieruchomościach: a)  udział w wysokości 1/2 części w prawie własności nieruchomości lokalowej nr ... o powierzchni 50,63 m2 wraz z przynależnym udziałem 55/10000 w nieruchomości gruntowej i częściach wspólnych budynku oraz urządzeniach, za cenę 324 158,58 zł; b)  udział w wysokości 1/48 części w prawie własności nieruchomości lokalowej użytkowo – garażowej o nr -....... wraz z przynależnym udziałem 855/10000 w nieruchomości gruntowej i częściach wspólnych budynku oraz urządzeniach, za cenę 10 000 zł; c)  udział w wysokości 1/200 części w prawie własności nieruchomości lokalowej rekreacyjno – konferencyjnej wraz z przynależnym udziałem 988/10000 w nieruchomości gruntowej i częściach wspólnych budynku oraz urządzeniach, za cenę 10 000 zł. Dowód: akt notarialny z 15 maja 2017 r., Rep. ..., wydruk KW nr: ..., ..., .... Udziały, odpowiadające wielkością udziałom nabytym przez Wnioskodawcę, we wskazanych nieruchomościach, na podstawie tej samej umowy nabyła też jego konkubina, wymieniona w treści aktu notarialnego. Co istotne, płatność ceny za ww. udziały Wnioskodawcy w opisanym prawie własności nastąpiła z rachunku bankowego drugiego ze współwłaścicieli nabywanej nieruchomości, tj. konkubiny Wnioskodawcy – czyli osoby trzeciej dla niego. Transakcja miała miejsce 16 maja 2017 r., a przelew bankowy na poczet ceny nastąpił z rachunku bankowego o numerze: .... Przedmiotowa transakcja została opisana przez konkubinę podatnika jako: „Zapłata ceny zgodnie z umową z dnia 15.05.2017 r., AKT REP ...”, a kwota przelewu wyniosła łącznie: 728 317,15 zł. Należy przy tym wskazać, że środki pieniężne na rachunku bankowym drugiego ze współwłaścicieli (konkubiny) o nr ..., z których nastąpiła płatność całej, łącznej ceny za poszczególne udziały konkubentów, zostały zgromadzone wcześniej przez obojga partnerów na ich wspólnym rachunku bankowym o numerze: .... Na tym wspólnym rachunku partnerzy gromadzili swoje oszczędności i z niego dokonywali wspólnych zakupów, tudzież wspólnie korzystali ze zgromadzonych na nim środków pieniężnych. Wyjaśnić przy tym trzeba, że jedynie w celu przyspieszenia i usprawnienia całej transakcji nabycia ww. nieruchomości i zapłaty ustalonej w ww. akcie notarialnym z 15 maja 2017 r. ceny, partnerka Wnioskodawcy dokonała przelewu środków w wysokości 800 000,00 zł z ich wspólnego rachunku bankowego na swój odrębny rachunek bankowy. Następnie, tak jedynie czasowo powierzone środki pieniężne, zostały przekazane bezpośrednio na konto sprzedającego ww. nieruchomości, jako jednoczesna zapłata całej, łącznej ceny zakupu nieruchomości – zarówno za udział nabywany przez Wnioskodawcę, jak i jego partnerkę. Całość ceny uiszczonej w sposób opisany powyżej, została zaksięgowana na rachunku bankowym sprzedawcy. Co istotne, na podstawie ww. transakcji zarówno w przedmiotowym akcie notarialnym – umowie sprzedaży – jak i w treści ksiąg wieczystych prowadzonych dla ww. nieruchomości, Wnioskodawca wraz ze swoją konkubiną zostali ujawnieni jako ich współwłaściciele. Dowód: potwierdzenie przelewu z 15 i 16 maja 2017 r., wydruk KW nr: ..., ..., .... W chwili obecnej ustał konkubinat Wnioskodawcy i osoby trzeciej (drugiego ze współwłaścicieli ww. nieruchomości). W związku z tym byli konkubenci planują w najbliższej przyszłości, jednak przed upływem 5 lat od dnia nabycia ww. nieruchomości, znieść ich współwłasność w drodze umowy w ten sposób, że własność tych składników majątkowych zostanie przyznana w całości na rzecz drugiego ze współwłaścicieli (osoby trzeciej dla Wnioskodawcy) z obowiązkiem spłaty udziałów Wnioskodawcy w kwocie równej ich cenie nabycia, tj. 344 158,58 zł – przy założeniu przez Wnioskodawcę, że będzie to odzwierciedlało aktualną wartość rynkową tych udziałów w prawie własności opisanych wyżej nieruchomości. Należy ponadto nadmienić, że przedmiotowe zniesienie współwłasności nastąpi przed upływem 5 lat podatkowych od chwili nabycia udziałów w ww. nieruchomości. Pytania   1.  Czy w przypadku zniesienia współwłasności nieruchomości przed upływem 5 lat od końca roku podatkowego, w którym Wnioskodawca nabył swoje udziały w nich, otrzymana przez Niego od drugiego ze współwłaścicieli nieruchomości spłata jego udziału stanowi dochód podlegający opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych? 2.  Czy za udokumentowany koszt nabycia przez Wnioskodawcę udziałów w nieruchomościach należy uznać zapłatę ceny dokonaną z rachunku bankowego drugiego ze współwłaścicieli w sytuacji, kiedy zapłata ta została dokonana środkami pieniężnymi, które uprzednio zostały zgromadzone na innym rachunku bankowym (którego współwłaścicielem był Wnioskodawca), a następnie, wyłącznie w celu sfinalizowania transakcji zakupu nieruchomości i wykonania przelewu na konto zbywcy nieruchomości, przekazane na rachunek bankowy drugiego współwłaściciela nieruchomości – konkubiny Wnioskodawcy? 3.  Jeśli odpowiedź na pytanie nr 1 i 2 okaże się twierdząca, czy w takim wypadku w sprawie powstanie obowiązek zapłaty podatku dochodowego, jeżeli Wnioskodawca otrzyma spłatę w wysokości równej cenie nabycia jego udziałów w nieruchomościach? Przedmiotem niniejszej interpretacji jest odpowiedź na pytanie numer 1 dotyczące kwalifikacji prawnopodatkowej spłaty otrzymanej z tytułu dokonania zniesienia współwłasności. W pozostałym zakresie, tj. dotyczącym pytania numer 2 i 3 – wydane zostanie odrębne rozstrzygnięcie. Pana stanowisko w sprawie – w zakresie pytania numer 1 W Pana ocenie co do zasady - spłata uzyskana przy zniesieniu współwłasności będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Podstawą prawną powyższego stanowiska Wnioskodawcy jest art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych zgodnie z którym opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Należy przy tym wskazać, że stosownie do treści art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ww. ustawy - źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2, tj.: a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości (w tym lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość), b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów, ‒    jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie. Powyższy przepis ustawy formułuje generalną zasadę, że sprzedaż nieruchomości, jej części lub udziału w nieruchomości przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie rodzi obowiązek podatkowy w postaci zapłaty podatku dochodowego. Użyte w powyższym przepisie pojęcie „odpłatne zbycie” oznacza każde przeniesienie prawa własności lub innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Termin odpłatne zbycie obejmuje zatem szeroki zakres umów. W myśl art. 155 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia własności rzeczy co do tożsamości oznaczonej przenosi własność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Tym samym określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia własności, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży czy zamiany, lecz ma zastosowanie do wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności do całej rzeczy lub udziału. Z przedstawionego we wniosku stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca na podstawie umowy sprzedaży z 2017 r. stał się współwłaścicielem nieruchomości lokalowych i nieruchomości użytkowej wraz z przynależnym udziałem w udziale wynoszącym 1/2. W najbliższej przyszłości, jednak przed upływem 5 lat od dnia nabycia ww. nieruchomości zostanie w drodze umowy zniesiona współwłasność, w efekcie czego całe nieruchomości zostaną przyznane na własność drugiemu współwłaścicielowi za spłatę w kwocie 344 158,58 zł na rzecz Wnioskodawcy. W wyniku dokonania zniesienia współwłasności możliwe jest zatem przyznanie rzeczy jednej osobie, przy jednoczesnym zobowiązaniu do dokonania spłat na rzecz pozostałych współwłaścicieli. Wówczas osoba otrzymująca w całości daną rzecz nabywa jej część ponad dotychczas posiadany i przysługujący jej udział w rzeczy. Konsekwencją tego jest zbycie tej części rzeczy po stronie tego współwłaściciela, który w zamian przysługującej części rzeczy otrzyma spłatę pieniężną. Wówczas mamy do czynienia z odpłatnym zbyciem udziału w nieruchomości, które wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Mając na uwadze powyższe, należy stwierdzić, że zniesienie współwłasności polegające na przyznaniu udziałów w nieruchomościach jednemu ze współwłaścicieli w zamian za spłatę +pieniężną na rzecz drugiego z nich, stanowi formę odpłatnego zbycia, wyczerpującą dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Osoba, która otrzymuje spłatę zbywa odpłatnie przysługujący jej udział. Spłata jest w takim przypadku wyrażoną w pieniądzu równowartością zbytych udziałów we wspólnym prawie, co oznacza, że pomiędzy współwłaścicielami dochodzi do wymiany dóbr majątkowych, tj. udziałów w nieruchomościach w zamian za środki pieniężne. W związku z tym po stronie dokonującego odpłatnego, tzn. w zamian za spłatę, zbycia udziałów w nieruchomościach powstaje obowiązek podatkowy, o ile zdarzenie to ma miejsce przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie tych udziałów w nieruchomościach. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest prawidłowe w zakresie kwalifikacji prawnopodatkowej spłaty otrzymanej z tytułu dokonania zniesienia współwłasności. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm) Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. W myśl art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych źródłem przychodów jest odpłatne zbycie, z zastrzeżeniem ust. 2: a)  nieruchomości lub ich części oraz udziału w nieruchomości, b)  spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub użytkowego oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej, c)  prawa wieczystego użytkowania gruntów, d)  innych rzeczy ‒    jeżeli odpłatne zbycie nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej i zostało dokonane w przypadku odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w lit. a-c - przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie lub wybudowanie, a innych rzeczy - przed upływem pół roku, licząc od końca miesiąca, w którym nastąpiło nabycie, w przypadku zamiany okresy te odnoszą się do każdej z osób dokonującej zamiany. W świetle powyższego, jeżeli odpłatne zbycie nieruchomości lub ww. praw majątkowych następuje przed upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie i nie zostaje dokonane w wykonywaniu działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Przy czym pod pojęciem odpłatnego zbycia należy rozumieć nie tylko sprzedaż, czy zamianę, ale każdą czynność prawną, w wyniku której dochodzi do przeniesienia prawa własności nieruchomości, jej części lub udziału w niej za odpłatnością, a więc co do zasady również odpłatne zniesienie współwłasności. Celem postępowania o zniesienie współwłasności, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2020 r. poz. 1740 ze zm.), jest nowe ukształtowanie prawa własności rzeczy, która stanowi przedmiot współwłasności. Stosownie do art. 195 Kodeksu cywilnego, współwłasność jest instytucją prawa cywilnego polegającą na tym, że własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom. Zgodnie z art. 210 §1 Kodeksu cywilnego Każdy ze współwłaścicieli może żądać zniesienia współwłasności. Uprawnienie to może być wyłączone przez czynność prawną na czas nie dłuższy niż lat pięć. Jednakże w ostatnim roku przed upływem zastrzeżonego terminu dopuszczalne jest jego przedłużenie na dalsze lat pięć; przedłużenie można ponowić. Przez zniesienie współwłasności rozumie się likwidację łączącego współwłaścicieli stosunku prawnego, która następuje w drodze umowy lub orzeczenia sądu. Z kolei w myśl art. 211 i 212 ww. Kodeksu zniesienie współwłasności może nastąpić przez podział rzeczy wspólnej, a gdy rzeczy nie da się podzielić, przez przyznanie rzeczy jednemu ze współwłaścicieli z obowiązkiem spłaty pozostałych, bądź przez podział cywilny, polegający na sprzedaży rzeczy wspólnej i podziale uzyskanej ceny stosownie do wielkości udziałów współwłaścicieli. W rezultacie w wyniku zniesienia współwłasności dochodzi więc jedynie do nowego ukształtowania prawa własności poprzez odebranie temu prawu cechy wspólności. W wyniku dokonania zniesienia współwłasności możliwe jest zatem przyznanie rzeczy jednej osobie, przy jednoczesnym zobowiązaniu do dokonania spłat na rzecz pozostałych współwłaścicieli. Wówczas osoba otrzymująca w całości daną rzecz nabywa w niej udział ponad udział dotychczas posiadany i przysługujący jej w tej rzeczy. Konsekwencją tego jest zbycie udziału w rzeczy po stronie tego współwłaściciela, który w zamian przysługującego mu udziału w rzeczy otrzyma spłatę pieniężną. Wówczas mamy do czynienia z odpłatnym zbyciem (nabyciem) udziału w nieruchomości, które wyczerpuje dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Użyte w wyżej powołanym art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych pojęcie „odpłatne zbycie” oznacza każde przeniesienie prawa własności lub innych praw majątkowych w zamian za korzyść majątkową. Termin odpłatne zbycie obejmuje zatem szeroki zakres czynności. Określenie „zbycie” odnosi się do wszystkich przypadków przeniesienia własności, nie ogranicza się wyłącznie do sprzedaży, czy zamiany, lecz ma zastosowanie do wszystkich czynności prawnych, których skutkiem jest przeniesienie prawa własności do rzeczy. Wobec powyższego stwierdzić należy, że zniesienie współwłasności polegające na przyznaniu nieruchomości jednemu ze współwłaścicieli w zamian za spłatę pieniężną na rzecz drugiego z nich, o ile zdarzenie to ma miejsce przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie zbywanego udziału i nie następuje w wykonaniu działalności gospodarczej, stanowi formę odpłatnego zbycia, wyczerpującą dyspozycję przepisu art. 10 ust. 1 pkt 8 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Osoba, która otrzymuję spłatę zbywa bowiem odpłatnie przysługujący jej udział. Spłata jest w takim przypadku wyrażoną w pieniądzu równowartością zbytego udziału we wspólnym prawie, co oznacza, że pomiędzy współwłaścicielami dochodzi do wymiany dóbr majątkowych, tj. udziału w nieruchomości w zamian za środki pieniężne. Zatem, po stronie dokonującego ww. odpłatnego zbycia udziału w nieruchomości powstaje obowiązek podatkowy. I tak, w myśl art. 30e ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Od dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c podatek dochodowy wynosi 19% podstawy obliczenia podatku. Zgodnie z art. 30e ust. 2 ww. ustawy, Podstawą obliczenia podatku, o której mowa w ust. 1, jest dochód stanowiący różnicę pomiędzy przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw określonym zgodnie z art. 19, a kosztami ustalonymi zgodnie z art. 22 ust. 6c i 6d, powiększoną o sumę odpisów amortyzacyjnych, o których mowa w art. 22h ust. 1 pkt 1, dokonanych od zbywanych nieruchomości lub praw. W myśl art. 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. Przy czym pojęcie kosztów odpłatnego zbycia nie zostało przez ustawodawcę zdefiniowane w ustawie, należy zatem stosować językowe rozumienie tego wyrażenia, zgodnie z którym za koszty odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych uważa się wszystkie wydatki poniesione przez zbywającego, które są konieczne, aby transakcja mogła dojść do skutku (wszystkie niezbędne wydatki bezpośrednio związane z tą czynnością). Do wydatków takich można zaliczyć przykładowo koszty wyceny nieruchomości przez rzeczoznawcę majątkowego, prowizje pośredników w sprzedaży nieruchomości, koszty ogłoszeń w prasie związanych z zamiarem sprzedaży nieruchomości, wydatki związane ze sporządzeniem przez notariusza umowy cywilnoprawnej, koszty i opłaty sądowe, itp. Pomiędzy tymi wydatkami a dokonanym odpłatnym zbyciem musi istnieć związek przyczynowo – skutkowy. Kosztów odpłatnego zbycia nie należy utożsamiać z kosztami uzyskania przychodu, zasady ustalania których uregulowane zostały w sposób szczególny w art. 22 ust. 6c i 6d ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Stosownie do art. 22 ust. 6c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, z zastrzeżeniem ust. 6d, stanowią udokumentowane koszty nabycia lub udokumentowane koszty wytworzenia, powiększone o udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania. Zgodnie z art. 22 ust. 6d ww. ustawy, Za koszty uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku, darowizny lub w inny nieodpłatny sposób, uważa się udokumentowane nakłady, które zwiększyły wartość rzeczy i praw majątkowych, poczynione w czasie ich posiadania oraz kwotę zapłaconego podatku od spadków i darowizn w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub prawa przyjęta do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych przyjętej do opodatkowania podatkiem od spadków i darowizn. Do kosztów uzyskania przychodu z tytułu odpłatnego zbycia nieruchomości i praw, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c, nabytych w drodze spadku zalicza się również udokumentowane koszty nabycia lub wytworzenia poniesione przez spadkodawcę oraz przypadające na podatnika ciężary spadkowe, w takiej części, w jakiej wartość zbywanej rzeczy lub zbywanego prawa odpowiada łącznej wartości rzeczy i praw majątkowych nabytych przez podatnika. Przez ciężary spadkowe, o których mowa w zdaniu drugim, rozumie się spłacone przez podatnika długi spadkowe, zaspokojone roszczenia o zachowek oraz wykonane zapisy zwykłe i polecenia, również w przypadku, gdy podatnik spłacił długi spadkowe, zaspokoił roszczenia o zachowek lub wykonał zapisy zwykłe i polecenia po dokonaniu odpłatnego zbycia, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c. W myśl zaś art. 22 ust. 6e komentowanej ustawy, Wysokość nakładów, o których mowa w ust. 6c i 6d, ustala się na podstawie faktur VAT w rozumieniu przepisów o podatku od towarów i usług oraz dokumentów stwierdzających poniesienie opłat administracyjnych. W myśl art. 45 ust. 1 ww. ustawy, Podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym zeznanie, według ustalonego wzoru, o wysokości osiągniętego dochodu (poniesionej straty) w roku podatkowym, w terminie od dnia 15 lutego do dnia 30 kwietnia roku następującego po roku podatkowym. Zeznania złożone przed początkiem terminu uznaje się za złożone w dniu 15 lutego roku następującego po roku podatkowym. Z kolei art. 45 ust. 1a pkt 3 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że w terminie określonym w ust. 1 podatnicy są obowiązani składać urzędom skarbowym odrębne zeznania, według ustalonych wzorów, o wysokości osiągniętego w roku podatkowym dochodu (poniesionej straty) z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych opodatkowanych na zasadach określonych w art. 30e. Zgodnie z art. 45 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy, Przed upływem terminu określonego na złożenie zeznania podatnicy są obowiązani wpłacić należny podatek wynikający z zeznania, o którym mowa w ust. 1a pkt 3. Stosownie zaś do art. 30e ust. 4 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, Po zakończeniu roku podatkowego podatnik jest obowiązany w zeznaniu podatkowym, o którym mowa w art. 45 ust. 1a pkt 3, wykazać: 1)  dochody uzyskane w roku podatkowym z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c i obliczyć należny podatek dochodowy od dochodu, do którego nie ma zastosowania art. 21 ust. 1 pkt 131, lub 2)  dochody, o których mowa w art. 21 ust. 1 pkt 131. Zgodnie zaś z art. 30e ust. 5 ww. ustawy, Dochodu z odpłatnego zbycia nieruchomości i praw majątkowych określonych w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c nie łączy się z dochodami (przychodami) z innych źródeł. Mając zatem na uwadze powyższe przepisy prawa oraz przedstawiony opis zdarzenia stwierdzić należy, że zniesienie współwłasności nieruchomości (nabytych przez Wnioskodawcę w 2017 r. w drodze umowy) ze spłatą na rzecz osoby trzeciej (byłej Konkubiny), w wyniku którego Wnioskodawca przeniesie na współwłaściciela swoje udziały w nieruchomościach, a w zamian otrzyma od niego spłatę pieniężną, stanowić będzie odpłatne zbycie tych udziałów w nieruchomościach, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8 lit. a-c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile zdarzenie to będzie miało miejsce przed upływem pięciu lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym nastąpiło nabycie zbywanych udziałów w nieruchomościach i nie zostanie dokonane w wykonaniu działalności gospodarczej. Tym samym uzyskany z tego tytułu dochód podlegać będzie opodatkowaniu 19% podatkiem dochodowym od osób fizycznych według zasad określonych w art. 30e ww. ustawy. W konsekwencji Wnioskodawca zobowiązany będzie do złożenia zeznania podatkowego i rozliczenia w nim uzyskanego z tytułu zniesienia współwłasności dochodu. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Pana i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Podkreślić należy, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Jest ściśle związany przedstawionym we wniosku opisem zdarzenia przyszłego. Pan ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie z opisem zdarzenia podanym przez Pana w złożonym wniosku. W przypadku zmiany któregokolwiek elementu opisu sprawy przedstawionego we wniosku, udzielona odpowiedź traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pan do interpretacji. ‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).