0115-KDIT2.4011.794.2021.2.ENB

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie ustalenia obowiązku podatkowego w Polsce jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 22 listopada 2021 r. wpłynął Pani wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczy ustalenia obowiązku podatkowego w Polsce. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 2 lutego 2022 r. (data wpływu). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Mieszka Pani wraz z narzeczonym w Niderlandach od stycznia 2020 r. Posiada Pani jedynie obywatelstwo polskie, nie posiada Pani obywatelstwo Niderlandów. Posiada Pani polską rezydencję podatkową. Okoliczność posiadania polskiej rezydencji wywodzi Pani z faktu składania corocznej deklaracji podatkowej, nawet jeżeli dochód w Polsce wynosi 0 zł. Nie planowała Pani zmieniać rezydencji podatkowej na holenderską, ale w razie konieczności może Pani to zrobić. Zależne jest to od niniejszej decyzji. Nie wie Pani czy Niderlandy będą traktowały Panią jako rezydenta podatkowego. Jednak podatek od wynagrodzenia jest odprowadzany w Niderlandach. W Polsce posiada Pani mieszkanie własnościowe oraz meldunek i rachunek w banku. W planach ma Pani wyremontowanie mieszkania i wynajęcie, lub użyczenie go. Nie traktuje Pani tej nieruchomości jako miejsca zamieszkania. Na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie ma Pani miejsca zamieszkania. W Polsce w ciągu roku przebywa Pani mniej niż 183 dni w roku. Łącznie jest ich kilkanaście / kilkadziesiąt. W Polsce w ciągu roku 2021 przebywała Pani kilkanaście dni. W 2022 r. będzie przebywała Pani w Polsce łącznie nie dłużej niż 183 dni. W roku 2021 zazwyczaj przebywała Pani w Holandii. W okresie którego dotyczy wniosek miała Pani stałe miejsce zamieszkania w Holandii. W Niderlandach jest Pani zameldowana, ma rachunek w holenderskim banku, oraz pracuje Pani na umowę o pracę na czas nieokreślony. W najbliższym czasie nie planuje Pani wrócić do Polski. Nie uzyskuje i nie będzie Pani uzyskiwała przychodów ze źródeł położonych na terytorium Polski.  Centrum Pani interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) w latach 2020, 2021, oraz 2022 znajdować się będzie w Królestwie Niderlandów. Celem wyjazdu do Holandii było przeniesienie centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych) na czas nieokreślony. Nie wie Pani czy jest rezydentką podatkową w Holandii jednak podatek od wynagrodzenia jest tam odprowadzany. Nie wie Pani czy w roku 2021 będzie podlegała opodatkowaniu w Holandii z uwagi na miejsce zamieszkania. Wniosek dotyczy 2021 r. Pytanie Czy podlega Pani nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (art. 3 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych) czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu (art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych)? Pani stanowisko w sprawie Pani zdaniem podlega Pani ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w myśl art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych), zgodnie z którym podatnicy podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.): osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy: za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: 1)  posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub 2)  przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Stosownie do art. 3 ust. 2a ww. ustawy: osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). Art. 3 ust. 2b ww. ustawy stanowi, że: za dochody (przychody) osiągane na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez podatników, o  których mowa w ust. 2a, uważa się w szczególności dochody (przychody) z: 1)  pracy wykonywanej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na podstawie stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; 2)  działalności wykonywanej osobiście na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, bez względu na miejsce wypłaty wynagrodzenia; 3)  działalności gospodarczej prowadzonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w tym poprzez położony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej zagraniczny zakład; 4)  położonej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nieruchomości lub praw do takiej nieruchomości, w tym ze zbycia jej w całości albo w części lub zbycia jakichkolwiek praw do takiej nieruchomości; 5)  papierów wartościowych oraz pochodnych instrumentów finansowych niebędących papierami wartościowymi, dopuszczonych do publicznego obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w ramach regulowanego rynku giełdowego, w tym uzyskane ze zbycia tych papierów albo instrumentów oraz z realizacji praw z nich wynikających; 6)  tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji) w spółce, ogółu praw i obowiązków w spółce niebędącej osobą prawną lub tytułów uczestnictwa w funduszu inwestycyjnym, instytucji wspólnego inwestowania lub innej osobie prawnej i praw o podobnym charakterze lub z tytułu należności będących następstwem posiadania tych udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów uczestnictwa lub praw - jeżeli co najmniej 50% wartości aktywów tej spółki, spółki niebędącej osobą prawną, tego funduszu inwestycyjnego, tej instytucji wspólnego inwestowania lub osoby prawnej, bezpośrednio lub pośrednio, stanowią nieruchomości położone na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej lub prawa do takich nieruchomości; 6a) tytułu przeniesienia własności udziałów (akcji), ogółu praw i obowiązków, tytułów   uczestnictwa lub praw o podobnym charakterze w spółce nieruchomościowej; 7)  tytułu należności regulowanych, w tym stawianych do dyspozycji, wypłacanych lub potrącanych, przez osoby fizyczne, osoby prawne albo jednostki organizacyjne nieposiadające osobowości prawnej, mające miejsce zamieszkania, siedzibę lub zarząd na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, niezależnie od miejsca zawarcia umowy i wykonania świadczenia; 8)  niezrealizowanych zysków, o których mowa w art. 30da. Na podstawie art. 4a ww. ustawy: przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska. Ustalenie miejsca zamieszkania podatnika decyduje o zakresie ciążącego na nim obowiązku podatkowego. Inaczej mówiąc, od miejsca zamieszkania zależy czy podatnik podlega nieograniczonemu, czy ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Nieograniczonym obowiązkiem podatkowym objęci są podatnicy, którzy w Polsce mają miejsce zamieszkania. Podlegają oni obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Natomiast jeśli podatnik będzie miał miejsce zamieszkania za granicą, to w Polsce będzie płacił podatek tylko od dochodów (przychodów) uzyskanych w danym roku podatkowym w Polsce (ograniczony obowiązek podatkowy). Przepis art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wskazuje na dwa warunki, od spełnienia których uzależnia się kwalifikację danej osoby jako mającej miejsce zamieszkania w Polsce. Powyższe przesłanki są rozdzielone spójnikiem "lub", co jest równoznaczne z tym, że wystarczy spełnienie którejkolwiek z nich, aby uznać, że osoba posiada miejsce zamieszkania w Polsce, a co za tym idzie - podlega w kraju nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu, czyli opodatkowaniu od wszystkich osiąganych dochodów. Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Przesłanka ta została skonstruowana w bardzo szeroki sposób, jeśli chodzi o zakreśloną grupę osób, które na potrzeby podatku dochodowego od osób fizycznych posiadają w Polsce ośrodek interesów życiowych. Wynikać może to z użycia w powołanym powyżej przepisie spójnika "lub" w sformułowaniu "centrum interesów osobistych lub gospodarczych" dla doprecyzowania kiedy uznaje się daną osobę za mającą miejsce zamieszkania na terytorium RP. Tym samym określona osoba, która ma ścisłe powiązania biznesowe czy też gospodarcze w Polsce, a całą rodzinę i znajomych w innym państwie, może w takiej sytuacji podlegać opodatkowaniu w Polsce od całości swoich dochodów. Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust. 1a analizowany warunek stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów, niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Co istotne, posiadanie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych w Polsce w świetle ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jest ściśle związane ze spełnieniem ww. przesłanek. Podatnik spełniający kryteria wymienione w art. 3 ust. 1a ustawy, jest uznawany za osobę mającą nieograniczony obowiązek podatkowy w Polsce, natomiast podatnik który tych kryteriów nie spełnia podlega w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Objęcie obowiązkiem podatkowym w Polsce nie jest więc warunkowane decyzją podatnika, lecz spełnieniem przesłanek wynikających z ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Ponadto zauważyć należy, że wymienione powyżej kryteria stosuje się z uwzględnieniem art. 4 ww. Konwencji o unikaniu podwójnego opodatkowania. Stosownie do art. 4 ust. 1 Konwencji podpisanej w Warszawie dnia 13 lutego 2002 r. między Rzecząpospolitą Polską a Królestwem Niderlandów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodu (Dz. U. z 2003 r. nr 216 poz. 2120 z późn. zm.): w rozumieniu niniejszej konwencji, określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” oznacza osobę, która zgodnie z prawem tego Państwa podlega tam opodatkowaniu z uwagi na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce zarządu albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo, każdą jego jednostkę terytorialną lub organ lokalny. Jednakże określenie to nie obejmuje osób, które podlegają opodatkowaniu w tym Państwie, w zakresie dochodu osiąganego tylko ze źródeł w tym Państwie. Definicja „osoby mającej miejsce zamieszkania w Umawiającym się Państwie” odnosi się zatem bezpośrednio do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę do nieograniczonego obowiązku podatkowego. Z opisu zdarzenia wynika, że mieszka Pani wraz z narzeczonym w Niderlandach od stycznia 2020 r. Posiada Pani jedynie obywatelstwo polskie, nie posiada Pani obywatelstwo Niderlandów. Posiada Pani polską rezydencję podatkową. Okoliczność posiadania polskiej rezydencji wywodzi Pani z faktu składania corocznej deklaracji podatkowej, nawet jeżeli dochód w Polsce wynosi 0 zł. Nie planowała Pani zmieniać rezydencji podatkowej na holenderską, ale w razie konieczności może Pani to zrobić. Zależne jest to od niniejszej decyzji. Nie wie Pani czy Niderlandy będą traktowały Panią jako rezydenta podatkowego. Jednak podatek od wynagrodzenia jest odprowadzany w Niderlandach. W Polsce posiada Pani mieszkanie własnościowe oraz meldunek i rachunek w banku. W planach ma Pani wyremontowanie mieszkania i wynajęcie, lub użyczenie go. Nie traktuje Pani tej nieruchomości jako miejsca zamieszkania. Na terenie Rzeczypospolitej Polskiej nie ma Pani miejsca zamieszkania. W Polsce w ciągu roku przebywa Pani mniej niż 183 dni w roku. Łącznie jest ich kilkanaście / kilkadziesiąt. W Polsce w ciągu roku 2021 przebywała Pani kilkanaście dni. W 2022 r. będzie przebywała Pani w Polsce łącznie nie dłużej niż 183 dni. W roku 2021 zazwyczaj przebywała Pani w Holandii. W okresie którego dotyczy wniosek miała Pani stałe miejsce zamieszkania w Holandii. W Niderlandach jest Pani zameldowana, ma rachunek w holenderskim banku, oraz pracuje Pani na umowę o pracę na czas nieokreślony. W najbliższym czasie nie planuje Pani wrócić do Polski. Nie uzyskuje i nie będzie Pani uzyskiwała przychodów ze źródeł położonych na terytorium Polski.  Centrum Pani interesów osobistych i gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) w latach 2020, 2021, oraz 2022 znajdować się będzie w Królestwie Niderlandów. Celem wyjazdu do Holandii było przeniesienie centrum interesów osobistych i gospodarczych (ośrodka interesów życiowych) na czas nieokreślony. Nie wie Pani czy jest rezydentką podatkową w Holandii jednak podatek od wynagrodzenia jest tam odprowadzany. Nie wie Pani czy w roku 2021 będzie podlegała opodatkowaniu w Holandii z uwagi na miejsce zamieszkania. Mając na uwadze opisany stan faktyczny oraz przedstawiony stan prawny, należy stwierdzić, że skoro w roku podatkowym 2021 (okresie obejmującym przedmiotowy wniosek) nie będzie Pani przebywała na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni, a jednocześnie nie będzie posiadała Pani na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ośrodka interesów życiowych (centrum interesów osobistych i gospodarczych), to brak jest przesłanek uprawniających do uznania Pani za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, w rozumieniu cyt. art. 3 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. W konsekwencji, zgodzić się należy, że w okresie obejmującym przedmiotowy wniosek w Polsce podlega Pani ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu określonemu w art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, tj. podlega Pani obowiązkowi podatkowemu w Polsce tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, natomiast  nie podlega Pani obowiązkowi podatkowemu od dochodów uzyskanych na terytorium Królestwa Niderlandów. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy stanu faktycznego, który Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązywał w dacie zaistnienia zdarzenia. Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym podanym przez Panią w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu sprawy, udzielona interpretacja traci swoją aktualność. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy  z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli: Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. ‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; (dalej jako „PPSA”).   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).