0115-KDIT3.4011.951.2021.2.PS

Interpretacja indywidualna - stanowisko nieprawidłowe   Szanowny Panie,   stwierdzam, że Pana stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego stanu faktycznego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest nieprawidłowe.   Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej   12 listopada 2021 r. wpłynął Pana wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie kosztów uzyskania przychodów.   Opis stanu faktycznego   W roku 2007 wspólnie z małżonką zakupił Pan budynek - biurowiec na potrzeby prowadzenia w nim działalności gospodarczej. Budynek - biurowiec został nabyty do Państwa wspólności majątkowej małżeńskiej. W chwili zakupu budynku - biurowca posiadał Pan wraz z żoną wspólność majątkową małżeńską. Jako mąż był Pan jednocześnie poręczycielem wspólnie zaciągniętego kredytu. Nieprzerwanie od 2007 r., tj. od chwili zakupienia biurowca prowadził Pan w nim działalność gospodarczą zarejestrowaną w CEIDG. Zajmowane przez Pana pomieszczenia w biurowcu służą wyłącznie do prowadzenia Pana działalności gospodarczej. W zajmowanych pomieszczeniach znajdują się biura, stanowiska pracy dla pracowników, przechowywana jest w nich dokumentacja rachunkowa, przyjmowana jest i wysyłana korespondencja. W zajmowanych przez Pana pomieszczeniach biurowych wielokrotnie odbywały się rutynowe kontrole skarbowe. Właściwy Naczelnik Urzędu Skarbowego potwierdził na Pana prośbę fakt wykonywania przez Pana działalności gospodarczej w pomieszczeniach znajdujących się w biurowcu nieprzerwanie od 2007 roku, aż do chwili obecnej.   W roku 2012 ze względu na pogarszającą się sytuację materialną Pana małżonki bank postawił kredyt w stan natychmiastowej wymagalności. Pojawiło się realne zagrożenie egzekucją komorniczą - wystawieniem biurowca na licytację przez komornika jeśli pozostały do spłaty kredyt nie zostanie spłacony. W grudniu 2012 roku, w obliczu zagrożenia egzekucją komorniczą, dokonał Pan spłaty pozostałej części zaciągniętego wspólnie z żoną kredytu na zakup biurowca. Powyższa spłata dokonała się w ten sposób, że zakupił Pan wierzytelność. Jednocześnie, poprzez dokonanie zakupu wierzytelności wstrzymał Pan egzekucję komorniczą. W ten sposób nie doszło do licytacji komorniczej biurowca i jego sprzedaży przez komornika. Dokonując zakupu wierzytelności ciążącej na budynku biurowca w grudniu 2012 r. na trwałe zabezpieczył Pan w ten sposób miejsce wykonywania swojej działalności gospodarczej i jedyne źródło swoich przychodów. Zakupiona wierzytelność dotyczyła majątku wspólnego, a nie jedynie majątku żony. W chwili zakupu odpowiadał Pan osobiście za dług małżonki z racji istniejącej wówczas wspólności ustawowej małżeńskiej, a nie tylko z tytułu poręczenia. Zakup wierzytelności w 2012 r. był jedynie spłatą swoich zobowiązań wynikających z zakupu wraz z żoną biurowca w 2007 r. Nagła i niespodziewana sprzedaż biurowca przez komornika wiązałaby się z raptownym zamknięciem przeze Pana działalności gospodarczej i utratą jedynego źródła swoich przychodów. Nagła utrata miejsca, narzędzia do wykonywania działalności gospodarczej równałaby się z Pana ruiną finansową.   W uzupełnieniu wniosku z 28 stycznia 2022 r. (data wpływu 3 lutego 2022 r.) wskazuje Pan, że poprzez sformułowanie: „Właściwy Naczelnik Urzędu Skarbowego potwierdził na moją prośbę fakt wykonywania przeze mnie działalności gospodarczej w pomieszczeniach znajdujących się w biurowcu nieprzerwanie od 2007 roku, aż do chwili obecnej” należy rozumieć w sposób dosłowny, tj.: naczelnik, któremu podlega Pan w zakresie prowadzenia działalności gospodarczej, czyli Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. na Pana pisemny wniosek wydał zaświadczenia, w których potwierdził fakt, iż miejscem wykonywania przez Pana działalności gospodarczej jest biurowiec przy ul. A, A. Ponadto, Naczelnik Urzędu Skarbowego w A. potwierdził w wydanych zaświadczeniach, iż biurowiec przy ul. A w A jest miejscem wykonywania przez Pana działalności gospodarczej „nieprzerwanie”, tj. bez przerwy, w sposób ciągły, począwszy od roku 2007 r. aż do chwili obecnej. Świadczą o tym m.in. protokoły kontroli skarbowych, które zawsze były prowadzone w biurowcu przy ul. A w A.   Kredyt zaciągnięto nie w 2012 r., lecz w roku 2007. Kredyt zaciągnął Pan wspólnie z małżonką na zakup biurowca przy ul. A. w A. i tak go wydatkowano w całości, czyli zgodnie z przeznaczeniem. Kredyt zaciągnięto i wydatkowano na zakup biurowca.   Po dokonaniu zakupu biurowca w 2007 r. od razu biurowiec został wciągnięty do ewidencji środków trwałych. Nie było odsetek przed zakupem i wciągnięciem biurowca do ewidencji środków trwałych.   Bank wypowiedział umowę kredytu. Kredyt zaciągnął Pan wspólnie z małżonką w 2007 r. Razem z małżonką posiadaliście Państwo w momencie zaciągania kredytu wspólność majątkową małżeńską. Razem z małżonką zostaliście też wpisani do księgi wieczystej nabytej nieruchomości i staliście się jej współwłaścicielami.   W uzupełnieniu wniosku wyjaśnił Pan także, że dokonał Pan nabycia wierzytelności banku wobec niewypłacalności Pana małżonki. Ma Pan na myśli wierzytelność z tytułu obowiązku natychmiastowej spłaty kredytu. Dokonał Pan nabycia wierzytelności wobec Pana zobowiązania dokonując jego spłaty. Dokonał Pan natychmiastowej spłaty zaciągniętego wraz z małżonką kredytu zgodnie z żądaniem banku. Zakupiona wierzytelność banku z tytułu niespłacanego przez małżonkę kredytu została następnie umorzona. Dzięki temu nie doszło do licytacji komorniczej i sprzedaży biurowca przez bank, co pozbawiłoby Pana środka/ narzędzia/miejsca, w którym wykonują Pan działalność gospodarczą.   Co istotne, wskazał Pan, że bank przy sprzedaży wierzytelności ograniczył swoje żądanie do kwoty głównej, a odsetki umorzył.   Pytanie (zakres doprecyzowana w uzupełniniu wniosku)   Zwraca się Pan o indywidualną interpretację dotyczącą prawidłowości zaliczenia przez Pana do kosztów uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych wydatku polegającego na zakupieniu przez Pana w 2012 roku wierzytelności banku z tytułu niespłacanego przez małżonkę kredytu na zakup biurowca, który nieprzerwanie jest miejscem / siedzibą wykonywania Pana działalności gospodarczej i od 2007 r. stanowi Pana własność i dług ciążył na Pana własności a jego zakup pozwolił uniknąć egzekucji. Po zakupie długu, dług został przez Pana umorzony, co zlikwidowało obciążenie nieruchomości - tj. biurowca.   Organ prawidłowo odczytuje Pana intencje, że przedmiotem tego pytania jest możliwość zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu zakupu wierzytelności banku z tytułu zaciągniętego przez Pana i małżonkę kredytu.   Pana stanowisko w sprawie   Zdaniem Pana wydatek poniesiony na zakup w 2012 r. wierzytelności, w rezultacie czego doszło do trwałego zabezpieczenia miejsca wykonywania działalności gospodarczej i jedynego źródła przychodów stanowi koszt uzyskania przychodów zgodnie z art. 22 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych.   Ocena stanowiska   Stanowisko, które przedstawił Pan we wniosku jest nieprawidłowe.   Uzasadnienie interpretacji indywidualnej   Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2021 r. poz. 1128 ze zm.), jednym ze źródeł przychodów jest pozarolnicza działalność gospodarcza.   Zgodnie z art. 22 ust. 1 ww. ustawy kosztami uzyskania przychodu są koszty poniesione w celu osiągnięcia przychodów lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodów, z wyjątkiem kosztów wymienionych w art. 23.   Ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych nie zawiera wykazu wydatków, który przesądzałby o ich zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów, zatem przyjmuje się, że kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalnie uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością, których celem jest osiągnięcie przychodów lub zabezpieczenie albo zachowanie źródła przychodów, tak aby to źródło przynosiło przychody także w przyszłości. W takim ujęciu kosztami tymi będą zarówno wydatki pozostające w bezpośrednim związku z uzyskanymi przychodami, jak i pozostające w związku pośrednim, jeżeli zostanie wykazane, że zostały w sposób racjonalny poniesione w celu uzyskania przychodów (w tym dla zagwarantowania funkcjonowania źródła przychodów), nawet wówczas, gdyby z obiektywnych powodów przychód nie został osiągnięty.   Koszty poniesione na zachowanie źródła przychodu to koszty, które poniesione zostały, aby przychody z danego źródła przychodów w dalszym ciągu uzyskiwano, oraz aby takie źródło w ogóle dalej istniało.   Natomiast za koszty służące zabezpieczeniu źródła przychodów należy uznać koszty poniesione na ochronę istniejącego źródła przychodów w sposób gwarantujący bezpieczne funkcjonowanie tego źródła. Istotą tego rodzaju kosztów jest więc ich obligatoryjne poniesienie w celu nie dopuszczenia do utraty źródła przychodu w przyszłości. Podkreślić przy tym należy, iż ciężar wykazania związku przyczynowego kosztu z uzyskaniem przychodu z danego źródła, bądź też zachowaniem lub zabezpieczeniem źródła przychodów spoczywa na podmiocie, który wywodzi z tego określone skutki prawne.   Zatem, aby dany wydatek mógł zostać zaliczony do kosztów uzyskania przychodu, musi spełniać łącznie następujące przesłanki:   ‒    musi być poniesiony w celu osiągnięcia przychodu lub zachowania albo zabezpieczenia źródła przychodu, ‒    nie może być wymieniony w art. 23 ww. ustawy, wśród wydatków niestanowiących kosztów uzyskania przychodów, ‒    musi być należycie udokumentowany.   W przypadku źródła przychodów, jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza, należy przyjąć, iż kosztami uzyskania przychodów są wszelkie racjonalne i gospodarczo uzasadnione wydatki związane z prowadzoną działalnością gospodarczą, których celem jest osiągnięcie przychodów, zabezpieczenie lub zachowanie źródła przychodów.   Z powyższego wynika zatem, że nie każdy wydatek związany z prowadzoną działalnością gospodarczą, to wydatek poniesiony w celu uzyskania przychodów lub zachowania (zabezpieczenia) źródła przychodów.   Z przedstawionych we wniosku okoliczności wynika, że w roku 2007 wspólnie z małżonką zakupił Pan budynek (biurowiec) na potrzeby prowadzenia w nim przez Pana działalności gospodarczej. W tym celu wraz z małżonką zaciągnął Pan w 2007 roku kredyt, który wydatkowano zgodnie z przeznaczeniem, czyli na zakup tego biurowca.   Biurowiec ten został nabyty do wspólności majątkowej małżeńskiej. Nieprzerwanie od 2007 r. tj. od chwili zakupienia biurowca prowadził Pan w nim działalność gospodarczą, a zajmowane przez Pana pomieszczenia w biurowcu służą Panu wyłącznie do prowadzenia działalności gospodarczej.   Po dokonaniu zakupu biurowca w 2007 r. od razu biurowiec został wciągnięty do ewidencji środków trwałych. Z wniosku wynika, że odsetki od tego kredytu nie były naliczane przed oddaniem tego biurowca jako środka trwałego do używania. Jak wskazał Pan w uzupełnieniu wniosku, nie było odsetek przed zakupem i wciągnięciem biurowca do ewidencji środków trwałych.   Jak wynika z treści wniosku w roku 2012 ze względu na pogarszającą się sytuację materialną Pana małżonki bank wypowiedział umowę kredytu i postawił go w stan natychmiastowej wymagalności. W grudniu 2012 roku, w obliczu zagrożenia egzekucją komorniczą, dokonał Pan spłaty pozostałej części zaciągniętego wspólnie z żoną kredytu na zakup biurowca.   W uzupełnieniu wniosku wyjaśnił Pan także, że dokonał Pan nabycia wierzytelności banku wobec niewypłacalności Pana małżonki. Ma Pan na myśli wierzytelność z tytułu obowiązku natychmiastowej spłaty kredytu. Dokonał Pan nabycia wierzytelności wobec Pana zobowiązania dokonując jego spłaty. Dokonał Pan natychmiastowej spłaty zaciągniętego wraz z małżonką kredytu zgodnie z żądaniem banku. Zakupiona wierzytelność banku z tytułu niespłacanego przez małżonkę kredytu została następnie umorzona. Co istotne, wskazał Pan, że bank przy sprzedaży wierzytelności ograniczył swoje żądanie do kwoty głównej, a odsetki umorzył.   Z wniosku wynika wiec, że dokonał Pan nabycia wierzytelności banku z tytułu zaciągniętego przez Państwa kredytu, a wierzytelność ta obejmowała wyłącznie należność główną. Dokonując w ten sposób spłaty pozostałej części zaciągniętego wspólnie z żoną kredytu na zakup biurowca, dokonał Pan zatem spłaty należności głównej z tytułu zaciągniętego wspólnie z małżonką kredytu. Zakup wierzytelności był jedynie spłatą swoich zobowiązań wynikających z zakupu wraz z żoną biurowca w 2007 r.   Wierzytelność to uprawnienie do żądania spełnienia świadczenia z określonego stosunku zobowiązaniowego przysługujące wierzycielowi wobec dłużnika i składające się z jednego lub wielu roszczeń lub praw kształtujących. W języku prawniczym sformułowania tego używa się głównie dla scharakteryzowania pozycji wierzyciela.   Występują różne rodzaje wierzytelności, związane z określonym rodzajem działalności, posiadające określone cechy charakterystyczne, np. wierzytelność bankowa, wierzytelność ubezpieczeniowa.   W przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z wierzytelnością bankową wynikającą z żądania spełnienia świadczenia określonego w umowie kredytowej, którą jako kredytobiorca wraz z żoną zawarł Pan z bankiem.   W konsekwencji, jak wynika wprost z wniosku, dokonując nabycia tej dokładnie wierzytelności wobec Pana zobowiązania, dokonał Pan jego spłaty, a więc de facto dokonał Pan natychmiastowej spłaty zaciągniętego wraz z małżonką kredytu zgodnie z żądaniem banku. Co istotne, spłata dotyczyła wyłącznie należności głównej, a nie odsetek.   Zgodnie natomiast z treścią art. 23 ust. 1 pkt 8 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych nie uważa się za koszty uzyskania przychodów wydatków na spłatę pożyczek (kredytów), z wyjątkiem skapitalizowanych odsetek od tych pożyczek (kredytów), z tym że kosztem uzyskania przychodów są wydatki na spłatę pożyczki (kredytu) w przypadku, gdy pożyczka (kredyt) była waloryzowana kursem waluty obcej, jeżeli:   ‒    pożyczkobiorca (kredytobiorca) w związku ze spłatą pożyczki (kredytu) zwraca kwotę kapitału większą niż kwota otrzymanej pożyczki (kredytu) ˗ w wysokości różnicy pomiędzy kwotą zwrotu kapitału a kwotą otrzymanej pożyczki (kredytu), ‒    pożyczkodawca (kredytodawca) otrzymuje środki pieniężne stanowiące spłatę kapitału w wysokości niższej od kwoty udzielonej pożyczki (kredytu) ˗ w wysokości różnicy pomiędzy kwotą udzielonej pożyczki (kredytu) a kwotą zwróconego kapitału.   A contrario, kosztami uzyskania przychodów mogą być jedynie odsetki zapłacone albo skapitalizowane od pożyczek i kredytów oraz wydatki na spłatę pożyczek i kredytów w dwóch przypadkach wskazanych powyżej i w wysokości tam wskazanej.   Tym samym, nie podlegają zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów wydatki poniesione na spłatę pożyczki (kredytu). Jednocześnie, gdy pożyczka/kredyt służy finansowaniu bieżącej działalności podatnika, to – co do zasady – odsetki od tej pożyczki/kredytu podlegają zaliczeniu w koszty podatkowe w momencie zapłaty, a gdy umowa pożyczki/kredytu przewiduje kapitalizację odsetek – rozumianą jako dopisanie zobowiązania z tytułu spłaty odsetek do zobowiązania głównego – odsetki stanowią koszt uzyskania przychodów w momencie kapitalizacji.   Stosownie natomiast do treści art. 23 ust. 1 pkt 33 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: nie uważa się za koszty uzyskania przychodów odsetek, prowizji i różnic kursowych od pożyczek (kredytów) zwiększających koszty inwestycji w okresie realizacji tych inwestycji.   Reasumując, spłata kwoty głównej kredytu nie będzie stanowiła kosztu uzyskania przychodów.   Kosztem podatkowym może być natomiast część odsetkowa raty kredytu oraz wydatki związane z jego udzieleniem czy obsługą. Sama rata kapitałowa co do zasady nie może być zaliczona do kosztów podatkowych.   Zauważyć przy tym należy, że stosownie do art. 22g ust. 1 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, za wartość początkową środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z uwzględnieniem ust. 2-18, uważa się w razie odpłatnego nabycia - cenę ich nabycia.   Za cenę nabycia uważa się kwotę należną zbywcy, powiększoną o koszty związane z zakupem naliczone do dnia przekazania środka trwałego lub wartości niematerialnej i prawnej do używania, a w szczególności o koszty transportu, załadunku i wyładunku, ubezpieczenia w drodze, montażu, instalacji i uruchomienia programów oraz systemów komputerowych, opłat notarialnych, skarbowych i innych, odsetek, prowizji, oraz pomniejszoną o podatek od towarów i usług, z wyjątkiem przypadków, gdy zgodnie z odrębnymi przepisami podatek od towarów i usług nie stanowi podatku naliczonego albo podatnikowi nie przysługuje obniżenie kwoty należnego podatku o podatek naliczony albo zwrot różnicy podatku w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług. W przypadku importu cena nabycia obejmuje cło i podatek akcyzowy od importu składników majątku (art. 22g ust. 3 ustawy).   Naliczone do dnia oddania do użytkowania środka trwałego odsetki zwiększają jego wartość początkową i zaliczane są do kosztów uzyskania przychodów w postaci odpisów amortyzacyjnych, natomiast naliczone i zapłacone odsetki od takiego kredytu po dniu oddania środka trwałego do użytkowania powinny stanowić koszty uzyskania przychodów w momencie zapłaty czy też w momencie ich kapitalizacji.   Jeśli zatem zaciągnięty kredyt służył nabyciu środka trwałego, odsetki naliczone przed oddaniem takiego środka trwałego do używania zwiększają jego wartość początkową.   W niniejszej sprawie odsetek nie naliczono jednak przed oddaniem biurowca do używania.   Zatem ewentualne odsetki naliczone i zapłacone po dniu oddania środka trwałego do używania, mogą co do zasady być zaliczane do koszów uzyskania przychodów w momencie zapłaty.   Spłata należności głównej z tytułu zaciągniętego kredytu kosztem uzyskania przychodów w świetle przytoczonych przepisów już być nie może.   W konsekwencji, w sytuacji spłaty przez Pana wierzytelności bankowej z tytułu kwoty głównej kredytu wobec Pana zobowiązania nie może stanowić kosztów uzyskania przychodów.   W związku z tym stanowisko przedstawione we wniosku jest nieprawidłowe.   Informacje dodatkowe   Informacja o zakresie rozstrzygnięcia   Interpetacja dotyczy stanu faktycznego, który Pan przedstawił i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu zaistnienia zdarzenia.   Jednocześnie organ zauważa, że procedura wydawania indywidualnych interpretacji przepisów prawa podatkowego nie podlega regułom przewidzianym dla postępowania podatkowego, czy kontrolnego. Organ wydający interpretacje opiera się wyłącznie na opisie stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego przedstawionego we wniosku – nie prowadzi postępowania dowodowego. Przedmiotem interpretacji wydanej na podstawie art. 14b ustawy Ordynacja podatkowa jest sam przepis prawa. Jeżeli zatem przedstawione we wniosku zdarzenie przyszłe będzie różniło się od występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie chroniła Wnioskodawcy w zakresie rzeczywiście zaistniałego zdarzenia przyszłego.   Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, gdy rzeczywisty stan faktyczny (zdarzenie przyszłe) sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (zdarzeniem przyszłym) podanym przez wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność.   Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji   ‒    Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pana sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego i zastosuje się Pani do interpretacji. ‒    Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej:   Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej:   1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści.   ‒    Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej:   Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych.   ‒    Zgodnie z art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej:   Interpretacja indywidualna zawiera wyczerpujący opis przedstawionego we wniosku stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego oraz ocenę stanowiska wnioskodawcy wraz z uzasadnieniem prawnym tej oceny. Można odstąpić od uzasadnienia prawnego, jeżeli stanowisko wnioskodawcy jest prawidłowe w pełnym zakresie.   Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację   Ma Pan prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.; dalej jako „PPSA”.   Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA):   ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Elektronicznej Skrzynki Podawczej Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA).   Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA).   Podstawa prawna dla wydania interpretacji   Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a, art. 14b § 1 oraz art. 14c § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.).