0115-KDST1-2.440.416.2024.3.AR

WIĄŻĄCA INFORMACJA STAWKOWA (WIS) Na podstawie art. 42a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 361 ze zm.), zwanej dalej „ustawą”, po rozpatrzeniu wniosku (...) z dnia 20 września 2024 r. (data wpływu), uzupełnionego w dniach 12 listopada 2024 r., 18 grudnia 2024 r. oraz 3 stycznia 2025 r. (daty wpływu), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydaje niniejszą wiążącą informację stawkową. Przedmiot wniosku: usługa (świadczenie kompleksowe) – kompleksowa usługa naprawy dotycząca wyrobu medycznego o nazwie (...), z wykorzystaniem części zamiennej niebędącej wyrobem medycznym, tj. mechanizmu (...) oraz uszczelek (...) Opis usługi: świadczenie, na które składa się naprawa wyrobu medycznego (...) stomatologicznym z wykorzystaniem części zamiennej niebędącej wyrobem medycznym Rozstrzygnięcie: usługa – naprawa wyrobu z poz. 13 załącznika nr 3 do ustawy Stawka podatku od towarów i usług: 8% Podstawa prawna: art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 69 załącznika nr 3 do ustawy Cel wydania WIS: określenie stawki podatku od towarów i usług UZASADNIENIE W dniu 20 września 2024 r. Wnioskodawca złożył wniosek, uzupełniony w dniach 12 listopada 2024 r., 18 grudnia 2024 r. oraz 3 stycznia 2025 r. (daty wpływu), w zakresie sklasyfikowania świadczenia: usługa kompleksowa naprawy wyrobu medycznego (...) będącego (...) stomatologicznym z wykorzystaniem części zamiennej niebędącej wyrobem medycznym, tj. mechanizmu (...) oraz uszczelek (...), na potrzeby określenia stawki podatku od towarów i usług. W treści wniosku i w jego uzupełnieniach przedstawiono następujący szczegółowy opis świadczenia. Spółka X Sp. z o.o. (dalej jako: „Spółka” lub „Wnioskodawca”) (NIP: (...)) jest polskim rezydentem podatkowym i czynnym zarejestrowanym podatnikiem VAT. Głównym przedmiotem działalności Spółki jest PKD 46, 90, Z (sprzedaż hurtowa niewyspecjalizowana). Wnioskodawca świadczy usługi naprawy wyrobów medycznych (wraz z wymianą części) w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych. Wyroby te są dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Usługi są świadczone na podstawie zgłoszenia przez kontrahenta awarii wyrobu medycznego, każdorazowo na podstawie zlecenia lub umowy. Za wykonane usługi Wnioskodawcy przysługuje wynagrodzenie. W jego ramach kontrahent jest obciążany kosztami zakupu części podlegających wymianie w ramach usługi naprawy wyrobu medycznego. Nie jest możliwe ustalenie z góry, przed wykonaniem usługi, stosunku ceny dostarczanych części zamiennych do ceny usługi naprawy. Jako potwierdzenie wykonania usługi kontrahent podpisuje protokół odbioru wykonania prac. Usługa naprawy wyrobu medycznego jest świadczeniem kompleksowym, które składa się z następujących świadczeń: 1. Świadczenia głównego: wymiany zużytej lub uszkodzonej części urządzenia będącego wyrobem medycznym – jako efekt naprawy – rozumianej jako usługa. Wnioskodawca dokonuje również sprawdzenia prawidłowości działania urządzenia po dokonaniu wymiany części. Świadczenie główne na fakturze opisane jest jako „Usługa serwisowa wyrobów medycznych”. 2. Świadczenia pomocniczego: dostawy części zamiennych lub zestawów serwisowych (dalej zwanych „częściami zamiennymi”) niebędących wyrobami medycznymi. Na fakturze wymienione są wykorzystane wszystkie części zamienne. Świadczenie usługi dokumentowane jest jedną fakturą. Do zakresu świadczenia kompleksowego wchodzą następujące czynności: –    dostawa części przez pracownika serwisu dokonującego naprawy, –    rozmontowanie urządzenia w celu przeprowadzenia naprawy, –    odinstalowanie zużytej lub uszkodzonej części, –    zainstalowanie nowej części, –    montaż urządzenia po dokonaniu naprawy i zainstalowaniu nowej części, –    sprawdzenie prawidłowości działania urządzenia po dokonaniu naprawy i wymianie części zamiennej. Urządzenie medyczne, które jest przedmiotem usługi jest wyrobem medycznym w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745. Część podlegająca wymianie nie jest wyrobem medycznym w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745. Wnioskodawca nie jest producentem urządzenia medycznego, ani części podlegających wymianie w ramach świadczenia usługi. Wnioskodawca jest dystrybutorem urządzeń medycznych będących wyrobami medycznymi i prowadzi serwis tych urządzeń. Wykonanie usługi naprawy wyrobu medycznego nie jest możliwe bez wykorzystania części zamiennych. Wnioskodawca w ramach świadczenia usługi, nie sprzedaje części zamiennej bez jej wymiany. Wymiana części zamiennych wymaga specjalistycznej wiedzy i może być wykonywana wyłącznie przez wykwalifikowany personel serwisu. W związku z powyższym sama część zamienna jest dla Kontrahenta bezużyteczna, gdyż próba jej wymiany przez niewykwalifikowany personel może doprowadzić do trwałego uszkodzenia urządzenia i/lub jego niewłaściwego działania, które naraża pacjenta i/lub operatora urządzenia na utratę życia lub zdrowia oraz na utratę gwarancji producenta. Wykonywane czynności w ramach świadczenia kompleksowego są ze sobą ściśle powiązane i tworzą jedną całość sprzedawaną nierozłącznie. Wykonywane czynności prowadzą do realizacji celu świadczenia, jakim jest dokonanie naprawy urządzenia polegającej na dostawie i jednocześnie wymianie niesprawnych części. Wydanie części zamiennych jest niezbędne do wykonania usługi. W związku z powyższym Wnioskodawca zadał pytanie o to jaka jest prawidłowa stawka podatku VAT na świadczenie kompleksowe, na które składa się usługa naprawy wyrobu medycznego wraz z wymianą części. Wnioskodawca w uzupełnieniu z dnia 12 listopada 2024 r. doprecyzował, że przedmiotem wniosku jest „jedno świadczenie kompleksowe, które składa się z 1 usługi (na którą składa się rozmontowanie urządzenia w celu przeprowadzenia naprawy; odinstalowanie zużytej lub uszkodzonej części; zainstalowanie nowej części; montaż urządzenia po dokonaniu naprawy i zainstalowaniu nowej części; sprawdzenie prawidłowości działania urządzenia po dokonaniu naprawy i wymianie części zamiennej) oraz 1 towaru (część, która ma być zainstalowana w miejsce zużytej lub uszkodzonej części)”. Dodatkowo Wnioskodawca wyjaśnił, że usługa naprawy wyrobu medycznego będąca świadczeniem kompleksowym dotyczy: –    mechanizmu (...) oraz uszczelek (...) – jako część, która jest naprawiana, –    wyrobu medycznego o nazwie (...) o numerze serii: (...). Wnioskodawca w uzupełniniu wniosku doprecyzował, iż opisane świadczenie oraz raport serwisowy są wskazane jako przykładowe. Wnioskodawca wskazał również, że Spółka będzie wykonywać takie świadczenia i wystawiać takie raporty także w przyszłości. Wnioskodawca podał następujący szczegółowy opis każdego elementu (towaru, usługi) składającego się na przedmiotowe świadczenie kompleksowe: –    dostawa części (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)) przez pracownika serwisu dokonującego naprawy, –    rozmontowanie urządzenia (...) o numerze serii: (...) w celu przeprowadzenia naprawy, –    odinstalowanie zużytej lub uszkodzonej części (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)), –    zainstalowanie nowej części (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)), –    montaż urządzenia (...) o numerze serii: (...) po dokonaniu naprawy i zainstalowaniu nowej części (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)), –    sprawdzenie prawidłowości działania urządzenia (...) o numerze serii: (...) po dokonaniu naprawy i wymianie części zamiennej (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)). Przedmiotowe świadczenie dotyczy urządzenia (...) o numerze serii: (...), wymieniana część to mechanizm (...) oraz uszczelki (...). Ww. elementy składające się na przedmiotowe świadczenie są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie rzecz biorąc tworzą z ekonomicznego punktu widzenia jedną całość. Klient nie ma możliwości nabycia od Spółki wymienianej części i jej wymiany we własnym zakresie (np. korzystając z usług innego podmiotu). Z punktu widzenia nabywcy jest on zainteresowany nabyciem od Spółki jednego (złożonego) świadczenia. Elementem dominującym w ramach opisanego świadczenia jest świadczenie główne, tj. wymiana zużytej lub uszkodzonej części urządzenia będącego wyrobem medycznym (na którą składa się rozmontowanie urządzenia w celu przeprowadzenia naprawy; odinstalowanie zużytej lub uszkodzonej części; zainstalowanie nowej części; montaż urządzenia po dokonaniu naprawy i zainstalowaniu nowej części; sprawdzenie prawidłowości działania urządzenia po dokonaniu naprawy i wymianie części zamiennej). Przesądzają o tym następujące okoliczności: –    Wnioskodawca w ramach świadczenia usługi, nie sprzedaje części zamiennej bez jej wymiany. Wymiana części zamiennych wymaga specjalistycznej wiedzy i może być wykonywana wyłącznie przez wykwalifikowany personel serwisu. W związku z powyższym sama część zamienna jest dla Kontrahenta bezużyteczna, gdyż próba jej wymiany przez niewykwalifikowany personel może doprowadzić do trwałego uszkodzenia urządzenia i/lub jego niewłaściwego działania, które naraża pacjenta i/lub operatora urządzenia na utratę życia lub zdrowia oraz na utratę gwarancji producenta. –    Kontrahent posiada niesprawne urządzenie i nie jest zainteresowany nabyciem części zamiennej. Jest on zainteresowany naprawą urządzenia i wymianą niesprawnej części. Charakter pomocniczy i niezbędny do wykonania świadczenia głównego ma dostawa części zamiennych. Części te są niezbędne do wykonania usługi głównej (naprawy i wymiany niesprawnych części), jednak ich dostawa nie stanowi sama w sobie celu usługi kompleksowej. Celem jest naprawa urządzenia i wymiana zużytej części, do czego niezbędna jest jednak dostawa części zamiennej. Wnioskodawca wyjaśnił, że zlecenie, które przedstawił jako przykładowe zostało przyjęte drogą telefoniczną, w trakcie rozmowy została przedstawiona i zaakceptowana oferta cenowa za wykonanie usługi naprawy obejmująca cenę części, wymianę oraz dojazd do klienta. Został ustalony również termin wykonania usługi. Spółka jest dystrybutorem firmy Y (producenta profesjonalnych produktów i technologii stomatologicznych). Urządzenie zostało wprowadzone do obrotu i używania jako wyrób medyczny/wyposażenie wyrobu medycznego na terytorium kraju w dniu (...) 2020 r. (data pierwszego udostępnienia wyrobu przez X sp. z o.o. na terytorium RP), na podstawie przepisów Dyrektywy Rady 93/42/EWG z dnia 14 czerwca 1993 r. dotyczącej wyrobów medycznych (jeśli chodzi o pierwsze udostępnienie na rynku z dnia (...).2020 r.). Klasa wyrobu zgodnie z rozporządzeniem 2017/745 to „2A”. Urządzenie posiada oznaczenie CE. Wprowadzenie wyrobu po raz pierwszy do obrotu i używania jako wyrób medyczny/wyposażenie wyrobu medycznego miało miejsce dnia (...).2020 r. Wyrób spełnia wymogi i jest zgodny z obowiązującym od dnia 26 maja 2021 r. rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG (Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1 z późn. zm.). Do przedmiotowego urządzenia mają zastosowanie następujące przepisy ww. rozporządzenia: Załącznik VIII, Rozdział III, pkt 6 (Wyroby aktywne), pkt 6.1. (Reguła 9). Został nadany kod: (...). Kod ten jest wyszczególniony w deklaracji zgodności. Spółka wskazała, że nie posiada innej dokumentacji odnośnie nadania tego kodu. (...) Uzasadnienie stanowiska Wnioskodawcy. 1. Kompleksowość usługi Na wstępie Wnioskodawca wskazał, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej. Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu - do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Zatem z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego. Biorąc pod uwagę powyższe – zdaniem Wnioskodawcy – należy wskazać, że wykonywane przez Wnioskodawcę świadczenie stanowi świadczenie kompleksowe, gdyż wszystkie czynności wykonane w jego ramach są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Przedstawione przez Wnioskodawcę czynności, jego zdaniem, składają się na świadczenie kompleksowe polegające na naprawie wyrobów medycznych (wraz z wymianą części zgodnie z zaleceniami producenta). Jak wskazał Wnioskodawca, z punktu widzenia nabywcy wykonywane czynności tworzą jedną całość. W opisanym przypadku elementem dominującym jest usługa naprawy wyrobu medycznego, natomiast dostawa części zamiennej stanowi świadczenie pomocnicze do usługi dominującej. 2. Właściwa stawka VAT dla usługi kompleksowej Wnioskodawca stoi na stanowisku, że właściwą stawką VAT dla świadczenia wskazanej usługi kompleksowej – jest stawka 8% VAT. Fakt ten wynika z następujących przepisów i pism organów skarbowych. Przepisy Zgodnie z art. 41 ust. 2 VAT, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7% (…). W myśl art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz.U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy (…) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%. W załączniku nr 3 do ustawy o VAT, w poz. 69 wskazano bez względu na PKWiU "Usługi napraw i konserwacji wyrobów z poz. 13". Tymczasem w poz. 13 załącznika nr 3 do ustawy o VAT, wskazano bez względu na CN „Wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych, systemy i zestawy zabiegowe, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG (Dz.Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm.) (…) dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”. Pisma organów skarbowych Wiążąca Informacja Stawkowa Dyrektora KIS z dnia 25.01.2021 r., 0112-KDSL1-2.450.970.2020.3.PR: „Opis usługi: Czynności w ramach naprawy wyrobu medycznego wraz z wymianą części dotyczą naprawy uszkodzonego urządzenia medycznego - aparatu słuchowego, który jest wyrobem medycznym w rozumieniu ustawy z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2019 r. poz. 175, 447 i 534) dopuszczonym do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Część zamienna wzmacniacz do aparatu słuchowego to część aparatu słuchowego wzmacniająca wszystkie dźwięki i częstotliwość. Naprawa polega na wymianie uszkodzonych części wraz z ich specjalistycznym montażem i sprawdzeniem poprawności działania. W ramach usługi podejmowane są następujące czynności: diagnoza i testy uszkodzonego urządzenia medycznego, uzupełnianie formularza serwisowego, demontaż, czyszczenie zdemontowanych elementów, wymiana komponentów wadliwych, złożenie urządzenia medycznego, test weryfikujący wynik naprawy, kontrola akustyczna, kontrola jakościowa na podstawie złożonego zamówienia usługi serwisowej, pakowanie, wysyłka. Wykonanie usługi naprawy wymaga specjalistycznej wiedzy/umiejętności i nie może być wykonana bez użycia części zamiennych, które nie są sprzedawane bez wykonania specjalistycznej usługi naprawy. Celem wykonywanych czynności jest to, aby urządzenie medyczne prawidłowo funkcjonowało. Do tego niezbędne jest prawidłowe zamontowanie części zamiennych, wykonane przez odpowiednio wykwalifikowany personel. Rozstrzygnięcie: usługi napraw wyrobów z poz. 13 załącznika nr 3 do ustawy Stawka podatku od towarów i usług: 8%." Podsumowanie Wnioskodawca wskazał, iż w sprawie mamy do czynienia z jedną usługą kompleksową, gdzie elementem dominującym jest usługa naprawy wyrobu medycznego, natomiast dostawa części zamiennej stanowi świadczenie pomocnicze do usługi dominującej. Usługa wykonywana jest na wyrobach medycznych w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych. Wyroby te są dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej. Powyższe, zdaniem Wnioskodawcy oznacza, że właściwą stawką VAT dla świadczenia wskazanej usługi kompleksowej – jest stawka 8% VAT. Do wniosku i jego uzupełnień załączono następujące kopie dokumentów: (...) Uzasadnienie występowania świadczenia kompleksowego (usługi) Na wstępie należy wskazać, że co do zasady, każde świadczenie dla celów opodatkowania podatkiem od towarów i usług powinno być traktowane jako odrębne i niezależne, jednak w sytuacji, gdy jedno świadczenie obejmuje z ekonomicznego punktu widzenia kilka czynności, świadczenie to nie powinno być sztucznie dzielone dla celów podatkowych. Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za czynność zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako czynności pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do czynności zasadniczej. Aby móc wskazać, że dane świadczenie jest świadczeniem złożonym (kompleksowym), powinno składać się ono z różnych czynności, których realizacja prowadzi jednak do jednego celu. Na świadczenie kompleksowe składa się więc kombinacja różnych czynności, prowadzących do realizacji określonego celu – do wykonania świadczenia głównego, na które składają się różne czynności pomocnicze. Natomiast czynność należy uznać za pomocniczą, jeśli nie stanowi ona celu samego w sobie, lecz jest środkiem do pełnego zrealizowania lub wykorzystania świadczenia zasadniczego. Pojedyncza czynność traktowana jest zatem jak element świadczenia kompleksowego wówczas, jeżeli cel świadczenia czynności pomocniczej jest zdeterminowany przez czynność główną oraz nie można wykonać lub wykorzystać czynności głównej bez czynności pomocniczej. Zatem, z ekonomicznego punktu widzenia, świadczenie nie powinno być dzielone dla celów podatkowych wówczas, gdy tworzyć będzie jedno świadczenie kompleksowe, obejmujące kilka świadczeń pomocniczych. Jeżeli jednak w skład wykonywanego świadczenia wchodzić będą czynności, które nie służą wyłącznie wykonaniu czynności głównej, zasadniczej, lecz mogą mieć również charakter samoistny, to wówczas nie ma podstaw dla traktowania ich jako elementu świadczenia kompleksowego. Stanowisko takie przedstawił również Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zwany dalej TSUE) w wyroku z dnia 25 lutego 1999 r., nr C-349/96, Card Protection Plan Ltd (CPP) przeciwko Commissioners of Customs and Excise, ECLI:EU:C:1999:93, stwierdzając, że: „Pojedyncze świadczenie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy jedną lub więcej części składowych uznaje się za usługę zasadniczą, podczas gdy inny lub inne elementy traktuje się jako usługi pomocnicze, do których stosuje się te same zasady opodatkowania, co do usługi zasadniczej. Usługę należy uznać za usługę pomocniczą w stosunku do usługi zasadniczej, jeśli nie stanowi ona dla klienta celu samego w sobie, lecz jest środkiem do lepszego wykorzystania usługi zasadniczej”. Odnosząc się do zagadnienia będącego przedmiotem wniosku, wskazać również należy, że: –    w wyroku z dnia 27 października 2005 r. w sprawie C-41/04 Levob Verzekeringen BV v. OV Bank NV przeciwko Staatssecretaris van Financien, ECLI:EU:C:2005:649, TSUE wskazał, że po pierwsze z art. 2 ust. 1 szóstej dyrektywy wynika, że każda transakcja powinna być uznawana za odrębną i niezależną, a po drugie, że czynność złożona z jednego świadczenia w sensie ekonomicznym nie powinna być sztucznie rozdzielana, by nie zakłócać funkcjonowania podatku VAT. W ocenie TSUE, aby określić, czy mamy do czynienia z jednym świadczeniem, należy przede wszystkim poszukać elementów charakterystycznych dla rozpatrywanej czynności celem ustalenia, czy podatnik dostarcza konsumentowi kilka odrębnych świadczeń głównych, czy też jedno świadczenie (pkt 20 wyroku). Podobnie jest w przypadku, jeśli dwa (lub więcej) świadczenia (lub czynności) dokonane przez podatnika na rzecz konsumenta, rozumianego jako przeciętny konsument, są tak ściśle związane, że stanowią one obiektywnie jedno tylko nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny (pkt 22 wyroku), –    w wyroku z dnia 27 września 2012 r. w sprawie C-392/11, Field Fisher Waterhouse LLP przeciwko Commissioners for Her Majesty’s Revenue and Customs, ECLI:EU:C:2012:597, TSUE wskazał, że aby móc uznać, że ogół świadczeń zapewnianych przez wynajmującego najemcy stanowi jedno świadczenie, należy zbadać czy wykonywane świadczenia stanowią jedno nierozerwalne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny, czy też obejmują one świadczenie główne, względem którego pozostałe świadczenia mają charakter dodatkowy (pkt 22 wyroku). Charakter danego świadczenia należy oceniać biorąc pod uwagę punkt widzenia nabywcy oraz cechy charakterystyczne tego świadczenia (vide: wyrok TSUE z dnia 21 lutego 2008 r. w sprawie C-425/06 Part Service srl, ECLI:EU:C:2008:108, pkt 51-53; z dnia 11 czerwca 2009 r. w sprawie C-572/07 RLRE Tellmer Property sro, ECLI:EU:C:2009:365, pkt 17-19 oraz z dnia 19 listopada 2009 r. w sprawie C-461/08 Don Bosco Onroerend Goed BV, ECLI:EU:C:2009:722, pkt 36-38). W tym miejscu warto zwrócić uwagę na opinię Rzecznik Generalnej Juliane Kokott z dnia 22 października 2020 r. do sprawy C-581/19 Frenetikexito – Unipessoal Lda przeciwko Autoridade Tributária e Aduaneira, ECLI:EU:C:2020:855, gdzie wskazano, że „W przypadku jednego świadczenia złożonego kilka elementów świadczenia tworzy świadczenie sui generis. Zgodnie z orzecznictwem Trybunału takie świadczenie występuje w sytuacji, w której dwa lub więcej elementów albo dwie lub więcej czynności dokonane przez podatnika są ze sobą tak ściśle związane, że tworzą obiektywnie tylko jedno, niepodzielne świadczenie gospodarcze, którego rozdzielenie miałoby charakter sztuczny. Trybunał ustala, czy ma to miejsce, określając elementy charakterystyczne, a tym samym istotę danej transakcji, z punktu widzenia przeciętnego konsumenta” (22). Rzecznik Generalna Juliane Kokott w ww. opinii, wskazała również, że: „Wskazówką świadczącą o istnieniu jednego świadczenia złożonego jest też jednolity cel gospodarczy transakcji (26). Jeżeli przeciętnemu świadczeniobiorcy zależy właśnie na połączeniu kilku świadczeń, przemawia to za istnieniem jednego świadczenia złożonego. W świetle orzecznictwa Trybunału jedno świadczenie złożone występuje wtedy, kiedy wszystkie elementy świadczenia są niezbędne dla osiągnięcia jego celu (27)”. Podsumowując zatem powyższe, świadczenie kompleksowe ma miejsce wówczas, gdy relacja poszczególnych czynności (świadczeń) wykonywanych na rzecz jednego nabywcy, dzieli je na świadczenie podstawowe i świadczenia pomocnicze – tzn. takie, które umożliwiają skorzystanie ze świadczenia podstawowego (lub są niezbędne dla możliwości skorzystania ze świadczenia podstawowego). Jeżeli jednak świadczenia te można rozdzielić tak, że nie zmieni to ich charakteru ani wartości z punktu widzenia nabywcy – wówczas świadczenia takie powinny być traktowane jako dwa (lub więcej), niezależnie opodatkowane świadczenia. Dla ustalenia, czy w danym przypadku mamy do czynienia ze świadczeniem złożonym, czy też zespołem odrębnych świadczeń, istotne jest dokonanie analizy danej transakcji z punktu widzenia jej znaczenia ekonomicznego oraz z punktu widzenia odbiorcy świadczenia rozumianego jako przeciętny konsument. Wnioski takie wynikają z wyroku TSUE z dnia 22 października 2009 r. w sprawie C-242/08 Swiss Re Germany Holding GmbH ECLI:EU:C:2009:647, który został powołany także przez NSA w wyroku sygn. akt I FSK 344/15 z dnia 28 października 2016 r., odnoszącym się do usług kompleksowego utrzymania autostrady. W wyroku tym Sąd przyznał rację organowi, który wydał interpretację uznającą, że w opisanej sytuacji mamy do czynienia z usługą kompleksowego utrzymania autostrady opodatkowaną stawką 23%. Wszystkie czynności wykonywane przez Podmiot są podejmowane w ramach przedmiotowej usługi i mają charakter elementów składowych tej usługi. Biorąc pod uwagę powyższe należy wskazać, że wykonywane przez Wnioskodawcę świadczenie stanowi świadczenie kompleksowe, gdyż wszystkie czynności wykonane w jego ramach są ze sobą tak ściśle powiązane, że obiektywnie tworzą w aspekcie gospodarczym jedną całość, której rozdzielenie miałoby sztuczny charakter. Przedstawione przez Wnioskodawcę czynności składają się na świadczenie kompleksowe polegające na naprawie wyrobu medycznego. Świadczenie to polega na dostawie części (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)) przez pracownika serwisu dokonującego naprawy, rozmontowaniu urządzenia (...) w celu przeprowadzenia naprawy, odinstalowaniu zużytej lub uszkodzonej części (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)), zainstalowaniu nowej części (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)), montażu urządzenia (...) po dokonaniu naprawy i zainstalowaniu nowej części (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)), sprawdzeniu prawidłowości działania urządzenia (...) po dokonaniu naprawy i wymianie części zamiennej (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)). Z punktu widzenia nabywcy wykonywane czynności tworzą jedną całość, polegającą na usłudze naprawy urządzenia medycznego, jest on zainteresowany nabyciem od Spółki jednego (złożonego) świadczenia. Zatem w opisanym przypadku elementem dominującym jest usługa naprawy wyrobu medycznego, poprzez wymianę zużytej lub uszkodzonej części urządzenia będącego wyrobem medycznym, natomiast dostawa części zamiennej (mechanizmu (...) oraz uszczelek (...)) stanowi świadczenie pomocnicze do usługi naprawy. Tak więc charakter czynności wskazuje, że mają one na celu naprawę wyrobu medycznego (urządzenia (...)) polegającą na naprawie albo wymianie mechanizmu (...) oraz uszczelek (...). Wykonywane czynności są ze sobą tak ściśle powiązane, że w aspekcie gospodarczym tworzą jedną całość. Celem wykonywanych czynności jest naprawa urządzenia wraz z wymianą zużytej części. Uzasadnienie klasyfikacji usługi W myśl art. 5a ustawy, towary i usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacji w układzie odpowiadającym Nomenklaturze scalonej (CN) zgodnej z rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 07.09.1987, str. 1, z późn. zm. – Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 2, t. 2, str. 382, z późn. zm.) lub w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są klasyfikowane według Nomenklatury scalonej (CN) lub klasyfikacji wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują działy, pozycje, podpozycje lub kody Nomenklatury scalonej (CN) lub symbole klasyfikacji statystycznych. Zgodnie z art. 42a ustawy, wiążąca informacja stawkowa, zwana dalej „WIS”, jest decyzją wydawaną na potrzeby opodatkowania podatkiem dostawy towarów, importu towarów, wewnątrzwspólnotowego nabycia towarów albo świadczenia usług, która zawiera: 1)  opis towaru albo usługi będących przedmiotem WIS; 2)  klasyfikację towaru według działu, pozycji, podpozycji lub kodu Nomenklatury scalonej (CN) albo według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług albo według sekcji, działu, grupy lub klasy Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych albo usługi według działu, grupy, klasy, kategorii, podkategorii lub pozycji Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług, niezbędną do: a)  określenia stawki podatku właściwej dla towaru albo usługi, b)  stosowania przepisów ustawy oraz przepisów wykonawczych wydanych na jej podstawie – w przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4; 3)  stawkę podatku właściwą dla towaru albo usługi, z wyjątkiem przypadku, o którym mowa w art. 42b ust. 4. Zatem w przypadku, gdy stawka podatku od towarów i usług nie jest uzależniona od zaklasyfikowania danego towaru lub usługi do odpowiedniej klasyfikacji (CN, PKOB albo PKWiU), ale od spełnienia definicji (opisu) zawartej w odpowiednim przepisie ustawy o VAT lub pozycji załącznika do tej ustawy, przedmiotem postępowania w zakresie wydania WIS jest ustalenie, czy opisany towar lub usługa spełnia wymogi wskazane przez ustawodawcę w tym opisie. W załączniku nr 3 do ustawy o podatku od towarów i usług, zawierającym „Wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%”, w poz. 69 wskazano bez względu na PKWiU „Usługi napraw i konserwacji wyrobów z poz. 13”. Natomiast w poz. 13 załącznika nr 3 do ustawy, wskazano bez względu na PKWiU „Wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych, systemy i zestawy zabiegowe, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG (Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm.), oraz wyroby medyczne do diagnostyki in vitro i wyposażenie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro, w rozumieniu przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/746 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych do diagnostyki in vitro oraz uchylenia dyrektywy 98/79/WE i decyzji Komisji 2010/227/UE (Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 176, z późn. zm.), dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej”. W tym miejscu wskazać należy, że ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „wyrób medyczny”. Kwalifikacja wyrobu do kategorii wyrobów medycznych dokonana musi być zatem na gruncie przepisów innych niż powyższa regulacja. Wskazać należy, że do dnia 25 maja 2022 r. obowiązywała ustawa z dnia 20 maja 2010 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2020 r., poz. 186, z późn. zm.), która na mocy art. 147 ustawy o wyrobach medycznych z dnia 7 kwietnia 2022 r. (Dz. U. z 2022 r., poz. 974) została uchylona. Od dnia 26 maja 2022 r. obowiązuje ustawa z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych (Dz. U. z 2022 r., poz. 974, z późn. zm.), przy czym od dnia 26 maja 2021 r. wyroby medyczne podlegają przepisom Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745 z dnia 5 kwietnia 2017 r. w sprawie wyrobów medycznych, zmiany dyrektywy 2001/83/WE, rozporządzenia (WE) nr 178/2002 i rozporządzenia (WE) nr 1223/2009 oraz uchylenia dyrektyw Rady 90/385/EWG i 93/42/EWG (Dz. Urz. UE L 117 z 05.05.2017, str. 1, z późn. zm.), zwanego dalej rozporządzeniem (UE) 2017/745. Zgodnie z art. 1 ust. 4 rozporządzenia (UE) 2017/745, do celów niniejszego rozporządzenia wyroby medyczne, wyposażenie wyrobów medycznych i produkty wymienione w załączniku XVI, do których zgodnie z ust. 2 stosuje się niniejsze rozporządzenie, są dalej zwane „wyrobami”. Na mocy art. 2 rozporządzenia (UE) 2017/745, do celów niniejszego rozporządzenia stosuje się następujące definicje: 1) „wyrób medyczny” oznacza narzędzie, aparat, urządzenie, oprogramowanie, implant, odczynnik, materiał lub inny artykuł przewidziany przez producenta do stosowania – pojedynczo lub łącznie – u ludzi do co najmniej jednego z następujących szczególnych zastosowań medycznych: –    diagnozowanie, profilaktyka, monitorowanie, przewidywanie, prognozowanie, leczenie lub łagodzenie choroby, –    diagnozowanie, monitorowanie, leczenie, łagodzenie lub kompensowanie urazu lub niepełnosprawności, –    badanie, zastępowanie lub modyfikowanie budowy anatomicznej lub procesu lub stanu fizjologicznego lub chorobowego, –    dostarczanie informacji poprzez badanie in vitro próbek pobranych z organizmu ludzkiego, w tym pobranych od dawców narządów, krwi i tkanek, i który nie osiąga swojego zasadniczego przewidzianego działania środkami farmakologicznymi, immunologicznymi lub metabolicznymi w ludzkim ciele lub na nim, ale którego działanie może być wspomagane takimi środkami. Następujące produkty są również uznawane za wyroby medyczne: –    wyroby do celów kontroli poczęć lub wspomagania poczęcia, –    produkty specjalnie przeznaczone do czyszczenia, dezynfekcji lub sterylizacji wyrobów, o których mowa w art. 1 ust. 4, oraz wyrobów, o których mowa w akapicie pierwszym niniejszego punktu; 12) „przewidziane zastosowanie” oznacza użycie, do którego wyrób jest przeznaczony zgodnie z danymi podanymi przez producenta na etykiecie, w instrukcji używania lub w materiałach lub oświadczeniach promocyjnych lub sprzedażowych oraz określonymi przez producenta w ocenie klinicznej; 40) „ocena zgodności” oznacza proces wskazujący, czy zostały spełnione wymogi niniejszego rozporządzenia dotyczące wyrobu; 43) „oznakowanie zgodności CE” lub „oznakowanie CE” oznacza oznakowanie, za pomocą którego producent wskazuje, że wyrób spełnia odpowiednie wymogi określone w niniejszym rozporządzeniu i w pozostałych odpowiednich przepisach Unii z zakresu harmonizacji przewidujących umieszczanie tego oznakowania; (…). Wyrób może zostać wprowadzony do obrotu lub do używania jedynie wtedy, gdy przy należytym dostarczeniu i prawidłowej instalacji, konserwacji i używaniu zgodnie z przewidzianym zastosowaniem jest on zgodny z niniejszym rozporządzeniem (art. 5 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/745). Ogólne obowiązki producentów reguluje art. 10 rozporządzenia (UE) 2017/745, który w ust. 1 stanowi, że producenci wprowadzający wyroby do obrotu lub do używania zapewniają, by wyroby były projektowane i produkowane zgodne z wymogami niniejszego rozporządzenia. Zgodnie z art. 10 ust. 6 rozporządzenia (UE) 2017/745, jeżeli w drodze odpowiedniej procedury oceny zgodności wykazano zgodność z obowiązującymi wymogami, producent wyrobów innych niż wyroby wykonane na zamówienie lub badane wyroby sporządza deklarację zgodności UE zgodnie z art. 19 i umieszcza oznakowanie zgodności CE zgodnie z art. 20. Na podstawie art. 20 ust. 1 rozporządzenia (UE) 2017/745, wyroby – inne niż wyroby wykonane na zamówienie i badane wyroby – uznane za zgodne z wymogami niniejszego rozporządzenia, noszą oznakowanie zgodności CE przedstawione w załączniku V. Zgodnie z art. 20 ust. 3 rozporządzenia (UE) 2017/745, oznakowanie CE umieszcza się na wyrobie lub jego opakowaniu sterylnym w taki sposób, aby było ono widoczne, czytelne i nieusuwalne. W przypadku gdy umieszczenie takiego oznakowania jest niemożliwe lub nieuzasadnione ze względu na charakter wyrobu, oznakowanie CE umieszcza się na opakowaniu. Oznakowanie CE umieszcza się również w instrukcjach używania oraz na opakowaniu handlowym. Jak wynika z art. 51 ust. 1 rozporządzenia UE 2017/745, wyroby dzieli się na klasy I, IIa, IIb oraz III, uwzględniając przewidziane zastosowanie wyrobów oraz związane z nimi ryzyko. Klasyfikację przeprowadza się zgodnie z załącznikiem VIII. Stosownie zaś do treści art. 52 ust. 1 rozporządzenia UE 2017/745, przed wprowadzeniem wyrobu do obrotu producenci przeprowadzają ocenę zgodności tego wyrobu, zgodnie z mającymi zastosowanie procedurami oceny zgodności określonymi w załącznikach IX-XI. Z powyższego wynika, że aby dany produkt można było uznać za wyrób medyczny, powinien być on przeznaczony do stosowania u ludzi w co najmniej jednym z celów medycznych wymienionych w podanej wyżej definicji ustawowej. Przeznaczenie wyrobu medycznego określa jego wytwórca w oznakowaniu, instrukcji używania lub materiałach promocyjnych. Jak wynika z okoliczności sprawy przedmiotem naprawy jest wyrób medyczny (...) stomatologiczny przeznaczony do stosowania w leczeniu zębów u ludzi, dla którego została sporządzona deklaracja zgodności, według której wyrób o nazwie (...) stanowi wyrób medyczny klasy IIa zgodnie z Regułą 9 Załącznika VIII (rozporządzenie 2017/745/EU), który został dopuszczony do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W tym miejscu należy zauważyć, że ustawa o wyrobach medycznych nie definiuje pojęcia „naprawy”, zatem dla prawidłowego rozumienia tego terminu wystarczające będzie posłużenie się powszechnym jego znaczeniem wynikającym z wykładni językowej. Zgodnie z definicją zawartą w internetowym wydaniu Słownika Języka Polskiego PWN (www.sjp.pwn.pl): „naprawa” to „usunięcie w czymś usterek, uszkodzeń i doprowadzenie czegoś do stanu używalności”. Usługa naprawy urządzenia o nazwie (...) – o której mowa w treści wniosku obejmuje czynności: dostawę części przez serwis dokonujący naprawy, rozmontowanie urządzenia (...), odinstalowanie zużytej lub uszkodzonej części, zainstalowanie nowej części, sprawdzenie prawidłowości działania urządzenia (...) po dokonaniu naprawy wraz z wymianą części zamiennej. Mając na uwadze, że w przedmiotowej sprawie – jak wskazał Wnioskodawca – mamy do czynienia z wyrobem medycznym w rozumieniu ustawy o wyrobach medycznych (towar wskazany w poz. 13 załącznika nr 3 do ustawy), stwierdzić należy, że wykonywana przez Wnioskodawcę usługa naprawy wyrobu medycznego (wraz z wymianą części), stanowi usługę wymienioną w poz. 69 załącznika nr 3 do ustawy. Uzasadnienie zastosowania stawki podatku od towarów i usług W myśl art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Z kolei na mocy art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, innych niż klasyfikowane według Polskiej Klasyfikacji Wyrobów i Usług w grupowaniu usługi związane z wyżywieniem (PKWiU 56), stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem art. 114 ust. 1 i art. 138 i ust. 4. Natomiast zgodnie z art. 146ef ust. 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2024 r. do końca roku, w którym suma wydatków wymienionych w art. 40 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny (Dz. U. poz. 2305 oraz z 2023 r. poz. 347, 641, 1615, 1834 i 1872) określonych na ten rok w ustawie budżetowej, w brzmieniu obowiązującym na dzień 31 lipca tego roku, oraz planie finansowym Funduszu Wsparcia Sił Zbrojnych przedłożonym zgodnie z art. 42 ust. 4 ustawy z dnia 11 marca 2022 r. o obronie Ojczyzny albo projekcie tego planu przedstawionym do zatwierdzenia Ministrowi Obrony Narodowej zgodnie z art. 42 ust. 2 i 3 tej ustawy, jeżeli plan ten nie został przedłożony zgodnie z art. 42 ust. 4 tej ustawy, po wyłączeniu planowanych przepływów finansowych w ramach tej sumy wydatków, jest wyższa niż 3% wartości produktu krajowego brutto określonego zgodnie z art. 40 ust. 2 tej ustawy: 1)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110, art. 120 ust. 3a i art. 138i ust. 4, wynosi 23%; 2)  stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3 do ustawy, wynosi 8%; 3)  stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7%; 4)  stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4%. Jak wynika z art. 146ef ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, minister właściwy do spraw finansów publicznych ogłosi, w drodze obwieszczenia, w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”, koniec okresu obowiązywania stawek podatku, o których mowa w ust. 1, w terminie do dnia 31 października roku, dla którego zostały spełnione warunki określone w ust. 1. W załączniku nr 3 do ustawy, zawierającym wykaz towarów i usług opodatkowanych stawką podatku w wysokości 8%, w poz. 69 wskazano bez względu na PKWiU „Usługi napraw i konserwacji wyrobów z poz. 13”. Mając na uwadze, że usługa naprawy wyrobu medycznego (wraz z wymianą części), stanowi usługę, o której mowa w poz. 69 załącznika nr 3 do ustawy, jej świadczenie podlega opodatkowaniu stawką podatku od towarów i usług w wysokości 8%, na podstawie art. 41 ust. 2 ustawy w zw. z art. 146ef ust. 1 pkt 2 ustawy w zw. z poz. 69 załącznika nr 3 do ustawy. Informacje dodatkowe Niniejsza WIS jest ważna, jeśli w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie podmiotowe lub przedmiotowe od podatku od towarów i usług (art. 42a ustawy). W zakresie wyeliminowania lub zastosowania zwolnienia Wnioskodawca może zwrócić się o interpretację indywidualną do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała. Podmiot, na rzecz którego wydano WIS, może ją stosować wyłącznie do świadczeń kompleksowych tożsamych pod każdym względem ze świadczeniem będącym przedmiotem niniejszej decyzji. Zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o Urzędzie Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych (Dz. U. 2023, poz. 1223) Prezes Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych jest centralnym organem administracji rządowej właściwym w sprawach związanych  z wyrobami medycznymi w zakresie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2017/745. Ponadto, jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 7 kwietnia 2022 r. o wyrobach medycznych, Prezes Urzędu jest organem nadzoru rynku, o którym mowa w art. 3 pkt 4 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2019/1020 z dnia 20 czerwca 2019 r.  w sprawie nadzoru rynku i zgodności produktów oraz zmieniającego dyrektywę 2004/42/WE oraz rozporządzenia (WE) nr 765/2008 i (UE) nr 305/2011 (Dz. Urz. UE L 169 z 25.06.2019, str. 1). Oznacza to, że do Prezesa Urzędu Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych należy ostateczna ocena, czy dany wyrób spełnia wymagania do uznania go za wyrób medyczny. Wydana WIS – dotycząca usługi kompleksowej naprawy, której przedmiotem jest wyrób medyczny – nie przesądza zatem, czy wskazany wyrób będący przedmiotem naprawy, stanowi wyrób medyczny i została wydana przy takim założeniu – zgodnie z przedstawionymi przez Wnioskodawcę okolicznościami. Niniejsza WIS wiąże, z zastrzeżeniem art. 42c ust. 2-2d ustawy, organy podatkowe wobec podmiotu, dla którego została wydana, oraz ten podmiot, w odniesieniu do świadczenia kompleksowego będącego jej przedmiotem, które zostanie wykonane w okresie ważności WIS (art. 42c ust. 1 pkt 3 ustawy), z wyjątkiem następujących przypadków: –    podmiot ten złożył fałszywe oświadczenie, że w dniu złożenia wniosku o WIS, w zakresie przedmiotowym tego wniosku, nie toczy się postępowanie podatkowe, kontrola podatkowa ani kontrola celno-skarbowa oraz że w tym zakresie sprawa nie została rozstrzygnięta co do jej istoty w decyzji lub postanowieniu organu podatkowego (art. 42b ust. 3 ustawy), –    świadczenie kompleksowe, będący przedmiotem niniejszej WIS, stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy (art. 42ca ustawy). Niniejsza WIS jest ważna przez okres 5 lat licząc od dnia następującego po dniu jej doręczenia (art. 42ha ust. 1 ustawy). WIS traci ważność przed upływem 5 lat, z dniem: 1)  następującym po dniu doręczenia decyzji o zmianie WIS albo decyzji o uchyleniu WIS, albo 2)  wygaśnięcia na podstawie art. 42h ust. 1 –    w zależności od tego, które ze zdarzeń nastąpiło wcześniej (art. 42ha ust. 2 ustawy). WIS wygasa z mocy prawa przed upływem powyższego terminu w przypadku zmiany przepisów prawa podatkowego w zakresie podatku odnoszących się do świadczenia kompleksowego będącego przedmiotem tej WIS, gdy zmiana tych przepisów spowodowała, że –    klasyfikacja usługi, lub –    stawka podatku właściwa dla usługi, lub –    podstawa prawna stawki podatku staje się niezgodna z tymi przepisami. Wygaśnięcie WIS następuje z dniem wejścia w życie przepisów, z którymi WIS stała się niezgodna (art. 42h ust. 1 ustawy). Do liczenia terminów okresu ważności WIS stosuje się odpowiednio art. 12 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 2383, z późn. zm.), zwanej dalej „Ordynacją podatkową”. POUCZENIE Od niniejszej decyzji – stosownie do art. 220 § 1 w związku z art. 221 oraz art. 223 § 2 Ordynacji podatkowej – służy Stronie odwołanie do Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Odwołanie zgodnie z art. 42g ust. 4 ustawy, można złożyć wyłączne za pośrednictwem systemu teleinformatycznego e-Urząd Skarbowy na stronie: https://www.podatki.gov.pl/e-urzad-skarbowy/ będąc użytkownikiem konta/wyznaczając użytkownika konta organizacji w e-Urzędzie Skarbowym. Odwołanie od decyzji organu podatkowego powinno zawierać zarzuty przeciw decyzji, określać istotę i zakres żądania będącego przedmiotem odwołania oraz wskazywać dowody uzasadniające to żądanie (art. 222 Ordynacji podatkowej).