0115-KDST2-1.4011.472.2025.2.JP

Interpretacja indywidualna – stanowisko prawidłowe Szanowna Pani, stwierdzam, że Pani stanowisko w sprawie oceny skutków podatkowych opisanego zdarzenia przyszłego w podatku dochodowym od osób fizycznych jest prawidłowe. Zakres wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej 3 września 2025 r. wpłynął Pani wniosek z 29 sierpnia 2025 r. o wydanie interpretacji indywidualnej. Uzupełniła go Pani – w odpowiedzi na wezwanie – pismem z 21 października 2025 r. (data wpływu 27 października 2025 r.). Treść wniosku jest następująca: Opis stanu faktycznego Wystąpiła Pani do Sądu Okręgowego w T. z pozwem o zapłatę przeciwko X S.A. z siedzibą w U., wnosząc o: „zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki kwoty 56.118,71 zł (słownie: pięćdziesiąt sześć tysięcy sto osiemnaście, 71/100 złotych) oraz kwoty 50.271,97 CHF (słownie: pięćdziesiąt tysięcy dwieście siedemdziesiąt jeden, 97/100 franków szwajcarskich) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od obu tych kwot liczonymi od dnia 22 września 2023 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu świadczenia nienależnie pobranego przez pozwaną w związku z nieważnością zawartej przez powódkę umowy kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...) z dnia 5 września 2006 r., tj. sumą uiszczonych przez powódkę wpłat - rat kredytu, prowizji, opłat kredytowych i około kredytowych; ewentualnie o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki D.E. kwoty 68.879,15 zł (słownie: sześćdziesiąt osiem tysięcy osiemset siedemdziesiąt dziewięć, 15/100 złotych) wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 września 2023 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu nienależnego świadczenia wynikającego z nadpłaconych rat kredytu, tj. różnicy pomiędzy wysokością uiszczonych rat kredytu, a kwotami które powinny być uiszczane przy braku niedozwolonych postanowień umownych, stosowanych przez pozwaną w umowie kredytu, a także o zasądzenie od pozwanej na rzecz powódki zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa”. Pozew został złożony w następującym stanie faktycznym. W dniu 5 września 2006 r. wraz z A.C. oraz B.C. zawarła Pani z pozwaną X S.A. w U. umowę kredytu mieszkaniowego „(...)” hipoteczny nr (...). Umowa kredytu mieszkaniowego została zawarta przy wykorzystaniu przygotowanego przez pozwaną wzorca, a kredytobiorcy zawarli ją jako konsumenci w rozumieniu art. 221 k.c. Pozwany bank udzielił kredytobiorcom kredytu jako przedsiębiorca oraz w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Wzorzec umowy kredytu, na podstawie którego zawarto umowę, został kredytobiorcom w całości narzucony przez pozwaną. Kredytobiorcy nie mieli możliwości wcześniejszego zapoznania się z wzorcem przygotowanym przez pozwaną. Wszystkie postanowienia umowy zostały stworzone przez pozwaną i narzucone Kredytobiorcom, którzy poza kwotą kredytu i okresem kredytowania nie mieli wpływu na treść zaprezentowanej umowy. Zgodnie z zawartą umową pozwana zobowiązała się postawić do dyspozycji kredytobiorców kredyt w kwocie 57.497,23 CHF na finansowanie kosztów związanych z zakupem spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego. Zgodnie z postanowieniami umowy wypłata kredytu została dokonana jednorazowo w formie przelewu na wskazany rachunek zgodnie z dyspozycją Kredytobiorcy, jednakże jeśli kredyt był wypłacany na finansowanie zobowiązań w kraju - wypłata następowała w walucie polskiej po kursie kupna dla dewiz obowiązującym u pozwanej w dniu realizacji zlecenia płatniczego. Była Pani jedyną osobą ponoszącą koszt kredytu, tym samym całość kredytu została spłacona ze środków pieniężnych należących do Pani. Jest więc Pani jedyną osobą zubożoną w wyniku wykonania na rzecz pozwanej świadczenia nienależnego z uwagi na nieważność zawartej umowy kredytu. Spłata zadłużenia z tytułu kredytu i odsetek następowała w drodze potrącenia przez pozwaną wierzytelności pozwanej z ustalonego rachunku bankowego, prowadzonego w walucie kredytu, na który dokonywała Pani wpłat z tytułu udzielonego kredytu. Potrącenie środków z rachunku oszczędnościowo-rozliczeniowego w walucie polskiej następowało w wysokości stanowiącej równowartość kwoty kredytu lub raty w walucie wymienialnej, obliczanej według obowiązującego u pozwanej w dniu wymagalności kursu sprzedaży dla dewiz. Aneksem z dnia 16 września 2011 r. strony dokonały zmiany zawartej umowy kredytu, w ramach której umożliwiono kredytobiorcom spłatę zadłużenia bezpośrednio w CHF. Na potrzeby umowy, kursy przyjmowane dla wypłaty oraz spłaty kredytu były każdorazowo ustalane w oparciu o aktualną wówczas u pozwanej tabelę kursów. Bank dokonał wypłaty kredytu w kwocie 141.747,92 zł w dniu 12 września 2006 r., tj. równowartości kwoty 57.497,23 CHF wskazanej w treści umowy kredytu, po przeliczeniu jej na polski złoty po kursie równym 2,4653 zł. Kwota kredytu została kredytobiorcom wypłacona w złotych polskich i w takiej też walucie kredyt był spłacany. Kredyt był spłacany w taki sposób, że udzielenie kredytu nastąpiło w złotych polskich, zaś bank obciążał rachunek spłaty kredytu prowadzony w PLN kolejnymi ratami spłat kredytu. Zatem już w chwili zawarcia umowy było oczywistym, że kredytobiorcy w ramach kredytu otrzymają środki w PLN, zaś pozwany bank celem spłaty rat kredytu będzie pobierał PLN z rachunku kredytobiorcy. Umowa nie uprawniała Pani do żądania od banku wypłaty kredytu w CHF. Dokonując spłaty zgodnie z postanowieniami Umowy, nie miała Pani pierwotnie możliwości zapłaty w walucie innej, niż polski złoty. Spłata zadłużenia następowała poprzez wpłatę środków pieniężnych na wyznaczony przez strony rachunek, z którego następnie pozwana potrącała kwotę tytułem spłaty kredytu. Spłaty były dokonywane jedynie przez Panią, z uwagi na powyższe, w okresie od 2 października 2006 r. do 16 września 2021 r. mogła dokonywać spłaty jedynie w polskim złotym, gdyż rachunek, z którego dokonywana była spłata kredytu, był prowadzony w polskich złotych. Natomiast możliwość spłaty kredytu w walucie CHF powstała dopiero w okresie późniejszym. Dochodzone pozwem kwoty 50.271,97 CHF oraz 56.118,71 zł stanowią sumę wpłat dokonanych przez Panią w związku z zawartą umową, która w związku z nieważnością zawartej umowy, winna zostać powódce zwrócona, jako jedynej osobie spełniającej świadczenie nienależne. Ewentualne roszczenie zapłaty kwoty 68.879,15 zł zgłoszone zostało na wypadek nieprawidłowego, w Pani ocenie, uznania przez sąd, iż łącząca strony umowa pozostaje ważna i dotyczy ono zwrotu nadpłaconych rat kredytu i opłat około kredytowych, w związku z występowaniem w Umowie zakwestionowanych przez powódkę klauzul, które jako niedozwolone nie wiążą powódki. Kredyt został przez Panią spłacony w całości przed wniesieniem pozwu o zapłatę. W Pani ocenie, umowa zawarta z pozwaną jest obarczona tak wieloma wadami, iż w konsekwencji jest ona nieważna. Szczegółowo opisując wady, wskazać należy, iż: 1)  umowa jest sprzeczna z przepisem art. 358 k.c. w brzmieniu obowiązującym w dacie zawarcia umowy; 2)  umowa nie spełnia wymogów minimum treści wskazanych w art. 69 ust. 1 ustawy Prawo bankowe, albowiem wbrew treści przepisu nie wskazuje konkretnej wysokości środków pieniężnych, które bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy, a których kredytobiorca zobowiązuje się do zwrotu wraz z odsetkami oraz zapłatą prowizji; 3)  umowa narusza art. 69 ust. 1, 2 i 4a Prawa bankowego, albowiem określa wysokość kredytu w sposób niejednoznaczny, nieprecyzyjny, tj. w sposób uniemożliwiający dokładne określenie kwoty kredytu w dniu zawarcia umowy, a w konsekwencji uniemożliwiający określenie wysokości zobowiązania kredytobiorcy w dniu zawarcia umowy, poprzez odesłanie do mechanizmu ustalania kursu waluty zależnego wyłącznie od banku, a także ustalający, że miarodajny jest kurs z dnia wypłaty (nieokreślonego), a nie dnia zawarcia umowy; 4)  umowa narusza przepis art. 69 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy Prawo bankowe, albowiem określa istotne postanowienia umowy, tj. kwotę udzielonego kredytu oraz zasady i termin jego spłaty w sposób nieprecyzyjny, niejednoznaczny, bez dokładnego, możliwego do określenia i zweryfikowania kursu waluty; 5)  jest ona sprzeczna z naturą stosunku zobowiązaniowego, albowiem zarówno kwota kredytu, jak i wysokość poszczególnych rat jest ustalana w oparciu o kurs CHF arbitralnie, ponieważ kurs był jednostronnie ustalany przez Bank, który ma oczywisty wpływ na wysokość zobowiązania kredytobiorcy i przenosi na niego całe ryzyko walutowe związane z Umową; 6)  sama zaś klauzula przeliczeniowa została ukształtowana z rażącym nadużyciem zasady swobody umów, albowiem nie zabezpiecza ona obu stron przed ryzykiem spadku wartości pieniądza, a w istocie służy jedynie Bankowi do kształtowania zobowiązania kredytobiorcy, stanowiąc dla niego dodatkowe źródło dochodu. Niezależnie od powyższego, za nieważnością umowy przemawia również fakt zamieszczenia w jej treści licznych klauzul abuzywnych. Wysokość kredytu została określona przez strony jako kwota określona w CHF. Jednoznacznie przesądza o tym § 2 ust. 1 zawartej umowy, z którego wynika, że kwota udzielonego kredytu wynosi 57.497,23 CHF. Natomiast pozostałe postanowienia Umowy dotyczą zastosowania określonego mechanizmu finansowego przeliczania CHF na PLN oraz PLN na CHF tak, aby wypłata oraz spłata kredytu nastąpiła w walucie polskiej, stanowiącej równowartość określonej liczby franków szwajcarskich. W Pani ocenie, w umowie kredytu nie wyrażono kwoty kredytu w sposób umożliwiający kredytobiorcom określenie, nawet w przybliżeniu, sumy pieniędzy, którą pozwany bank miał im wypłacić, już w przeliczeniu na polski złoty. Bezsprzeczne jest, iż żadna część umowy nie wskazuje, jaką kwotę w PLN pozwana ma przekazać Kredytobiorcom, co więcej kwota ta była niemożliwa do ustalenia w dacie podpisywania umowy, albowiem opierała się na kursie waluty obowiązującym w banku w chwili wypłaty, który to kurs nie był znany, a jego wysokość zależała wyłącznie od pozwanego banku. Nie można w tym wypadku uznać, aby umowa kredytu zawierała kompletny mechanizm przeliczenia kwoty kredytu na faktyczną wysokość zobowiązania kredytobiorców wyrażoną już w PLN. Podstawowym Pani roszczeniem jest roszczenie o zapłatę kwoty 56.118,71 zł oraz kwoty 50.271,97 CHF dochodzone na podstawie art. 410 § 1-2 k.c. w zw. z art. 405 k.c., tj. z tytułu zwrotu świadczenia nienależnie zapłaconego na rzecz pozwanej z uwagi na nieważność zawartej umowy kredytu. Na dzień wniesienia pozwu kredyt został przez Panią spłacony w całości. Całość kwoty kredytu została spłacona przez Panią ─ chociaż umowa została zawarta między pozwaną, a powódką oraz A. i B.C., to jedyną osobą spłacającą kredyt była Pani. W wypadku wyeliminowania klauzul abuzywnych umowa kredytu pozostaje umową kredytu bez mechanizmu waloryzacji, co powoduje, iż de facto mamy do czynienia z kredytem Złotowym, który jedynie posiada parametry (marża, oprocentowanie) kredytu walutowego. Za takim rozwiązaniem, przemawia przede wszystkim literalna treść przepisów Kodeksu cywilnego, jak również art. 6 ust. 1 dyrektywy Rady 93/13/EWG z dnia 5 kwietnia 1993 r. w sprawie nieuczciwych warunków w umowach konsumenckich (zob. P. Bieżuński, Skutki uznania abuzywności kredytowych klauzul walutowych). W związku z tym, że zakwestionowane klauzule jako niedozwolone, nie wiążą Pani, w wypadku stwierdzenia przez sąd, iż brak jest podstaw do stwierdzenia nieważności umowy, domaga się Pani zwrotu od pozwanej nadpłaconych rat kredytu i opłat około kredytowych w łącznej wysokości 68.879,15 zł. Wyliczenie takie zostało sporządzone na Pani zlecenie w oparciu o historię spłat kredytu za okres do dnia 8 sierpnia 2023 r. Świadczenie spełnione przez Panią ponad wartość rat, zmiennego oprocentowania i marży banku, jest świadczeniem spełnionym bez podstawy prawnej, skoro niedozwolone postanowienia umowne jej nie wiążą. Żądanie przez Panią zapłaty uzasadnia różnica między ratami nadpłaconymi, a tymi jakie byłyby do zapłaty przy braku klauzuli przeliczeniowej. Mając na celu ugodowe rozwiązanie sprawy wystosowała Pani do pozwanej pismo ─ wezwanie do zapłaty z dnia 6 września 2023 r., które pozwana odebrała dnia 11 września 2023 r. W wezwaniu powódka wyznaczyła pozwanej 10-dniowy termin na dokonanie zapłaty objętych powództwem kwot. Termin zapłaty upływał w dniu 21 września 2023 r., tym samym roszczenie stało się wymagalne w dniu 22 września 2023 r. W toku postępowania toczącego się między Panią a pozwanym bankiem, X S.A. wystąpił z propozycją zawarcia ugody pozasądowej o następującej treści. Strony ustaliły, że zamiarem Banku i Kredytobiorcy jest polubowne zakończenie sporu i uchylenie stanu niepewności co do roszczeń wynikających ze spłaconej w dniu 12 września 2018 r. umowy, poprzez przyjęte w ugodzie rozwiązania, w tym rozliczenia zakończonej umowy w ten sposób, jakby strony dokonały zmiany umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Kredytobiorca mając pełną świadomość i rozumiejąc skutki dokonywanej czynności prawnej (w tym w szczególności finansowe), dobrowolnie godzi się odstąpić od dochodzenia od banku roszczeń objętych sporem oraz innych wywodzonych z zarzutu nieważności umowy lub niedozwolonego charakteru postanowień umowy w brzmieniu sprzed zmiany umowy dokonanej ugodą, w zamian za zmianę postanowień umowy w zakresie zobowiązań kredytobiorcy (i odpowiadających im praw banku) w sposób opisany w ugodzie. Zgodnym zamiarem stron jest również zaniechanie dochodzenia w przyszłości roszczeń w zakresie związanym z postanowieniami dotyczącymi zawarcia i wykonywania umowy w walucie obcej w okresie poprzedzającym zawarcie ugody. Zgodnie z § 1 ugody strony potwierdzają, iż miały wolę zawarcia Umowy w dacie jej zawarcia, a także potwierdzają, iż bank wypłacił kredytobiorcy kwotę kredytu przeznaczoną na realizację celu kredytu określonego w umowie, a Kredytobiorca oświadcza, że wykorzystał kwotę kredytu na realizację tego celu. Następnie strony ustalają wysokość zadłużenia kredytobiorcy z tytułu umowy, według zapisów w księgach rachunkowych, wyrażonego w CHF, z podziałem na: –    kapitał (pozostała do spłaty kwota kredytu), –    odsetki skapitalizowane, –    odsetki zapadłe niespłacone, –    odsetki od zadłużenia przeterminowanego, –    odsetki zawieszone, –    odsetki bieżące, a także ustaliły wysokość zadłużenia Kredytobiorcy na dzień 12 września 2018 r. w polskich złotych, po przeliczeniu na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia 12 września 2018 r., według wyżej wskazanego podziału. Przedmiotem Ugody jest zakończenie Sporu oraz uchylenie niepewności co do roszczeń wynikających z Umowy, między innymi poprzez zmianę zasad rozliczenia Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej wynikającej z Umowy. Strony dokonują rozliczenia w oparciu o założenie zmiany waluty zadłużenia, określonej w Umowie, na walutę polską na zasadach określonych w ugodzie. Za podstawę ustalenia wysokości zadłużenia na dzień 12 września 2018 r. Strony przyjęły, iż kredyt udzielony na podstawie Umowy zostanie rozliczony tak, jakby od daty zawarcia Umowy, tj. od dnia 5 września 2006 r., stanowił kredyt Złotowy udzielony na warunkach, o których mowa w ugodzie, z zachowaniem: (1) pozostałych parametrów kredytu wynikających z Umowy, tj. okresu kredytowania - 30 lat licząc od daty zawarcia Umowy oraz formy spłaty kredytu w ratach annuitetowych, z uwzględnieniem § 1 ust. 7, (2) poniesionych opłat, prowizji i składek ubezpieczeniowych. Warunki udzielenia kredytu Złotowego, o których mowa w ugodzie, zostały określone w sposób następujący: (...) Rozliczenie kredytu udzielonego na podstawie Umowy na poczet kredytu w złotych, nastąpiło w ten sposób, że wartość spłat dokonanych na podstawie Umowy została zaliczona w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie rat kapitałowych kredytu w złotych. Powstała nadwyżka pomniejszała kapitał do spłaty kredytu, od którego naliczane były kolejne odsetki, a niedobór powiększał kapitał do spłaty, od którego naliczane były kolejne odsetki. Przed zawarciem Ugody Bank zobowiązuje się przedłożyć Kredytobiorcy zestawienie stanowiące podstawę wyliczenia nadpłaty kwoty kredytu w PLN na dzień 12 września 2018 r. W celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w Ugodzie sposób rozliczenia Umowy opisany w ugodzie oraz wpłatę dokonaną przez Kredytobiorcę w dniu 12 września 2018 r., Bank zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy ustalonej w ugodzie kwoty 24.166,82 złotych tytułem zwrotu kapitału i odsetek, w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody. Bank dokona zapłaty na rachunek Kredytobiorcy. W przypadku braku zapłaty tej kwoty w tym terminie zostaną naliczone odsetki za opóźnienie w wysokości odsetek maksymalnych od następnego dnia po bezskutecznym upływie tego terminu. Kredytobiorca przyjmuje do wiadomości, że w wyniku wypłaty odsetek od nadpłaty, wykazanych w ugodzie, powstaje po jego stronie przychód, a na Banku ciąży wypełnienie obowiązku informacyjnego (tj. sporządzenie informacji PIT-11). Zgonie z § 2 Kredytobiorca oświadcza, iż jest świadomy, że wskutek zawarcia Ugody wyeliminowaniu ulegną dotychczasowe postanowienia Umowy, dotyczące zasad ustalania kursu waluty, klauzuli ryzyka walutowego i zasad denominacji lub indeksacji, a powyższe postanowienia Umowy zostają zastąpione, postanowieniami Ugody w przedmiocie zmiany Umowy w zakresie waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Kredytobiorca oświadcza, iż godzi się na zawarcie Ugody w celu: (i) potwierdzenia dotychczasowego związania postanowieniami Umowy, oraz (ii) wyrażenia zgody na zastąpienie tych postanowień Umowy, w celu rozliczenia się przez Strony, postanowieniami Ugody w zakresie zmiany waluty, wysokości i zasad spłaty wierzytelności kredytowej. Kredytobiorca potwierdza, iż zdając sobie sprawę z przysługujących mu uprawnień na wypadek braku związania określonymi postanowieniami Umowy, w tym w szczególności na wypadek stwierdzenia trwałej bezskuteczności Umowy, świadomie decyduje się zawrzeć Ugodę w celu potwierdzenia wiążącego charakteru Umowy. Zgodnie z § 3 ugody: Zawarcie Ugody nie stanowi odnowienia w rozumieniu art. 506 Kodeksu cywilnego. W związku z zawarciem Ugody, Strony zgodnie oświadczają, iż nie będą występować w przyszłości względem siebie z roszczeniami wywodzonymi z postanowień Umowy, jej zawarcia oraz wykonywania w walucie obcej, w brzmieniu sprzed zmiany zasad rozliczenia Umowy dokonanej Ugodą, ze względu na przyjęte w Ugodzie rozwiązania, w tym zmianę Umowy w zakresie waluty, wysokość i zasady spłaty wierzytelności kredytowej. Ugoda wyczerpuje wszelkie wzajemne roszczenia Stron w zakresie objętym Sporem i określonym w ugodzie, a zarazem wszelkie wzajemne roszczenia Stron objęte procesem, w którym Ugoda jest zawierana. Kredytobiorca oświadcza, że przed zawarciem Ugody nie przeniósł, ani nie zobowiązał się do przeniesienia na rzecz jakiejkolwiek osoby trzeciej jakiegokolwiek roszczenia lub prawa dotyczącego lub związanego z Umową i zobowiązuje się nie dokonywać tego rodzaju czynności do dnia uprawomocnienia się postanowienia o umorzeniu postępowania mającego za przedmiot Spór na skutek zawarcia niniejszej Ugody. Zgodnie z § 4 Ugody Bank zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez Kredytobiorcę w związku ze Sporem oraz połowę opłaty od pozwu. Bank zobowiązuje się do zapłaty ww. kwot w terminie 21 dni od dnia zawarcia Ugody na rachunek wskazany w ugodzie. Bank, w terminie 21 dni od daty podpisania Ugody, wypłaci Kredytobiorcy kwotę dodatkową w wysokości 78.020,76 PLN wskazany w ugodzie. W odniesieniu do innych kosztów związanych z prowadzeniem Sporu, Strony oświadczają, że poza kwotą wskazaną w ust. 1 każda z nich ponosi koszty procesu we własnym zakresie i nie będą dochodzić od siebie ich zwrotu. Wyjaśniając dodatkowo treść ugody przez pryzmat wyjaśnień udzielonych przez X S.A. w postępowaniu o wydanie interpretacji indywidualnej (sygn. sprawy 0112-KDIL2- 1.4011.676.2024.2.TR), należy wskazać, że w ugodzie strony potwierdzają, że ich wolą było zawarcie umowy finansowania hipotecznego walutowego oraz jednocześnie dokonują przekształcenia waluty umowy na polski złoty. Szczegółowe zasady tego przekształcenia opisuje treść Ugody. Najważniejsze założenia dotyczące przekształcenia umowy przewidują, że: a)  wysokość zadłużenia Klienta w polskim złotym ustalona jest poprzez rozliczenie finansowania udzielonego na podstawie umowy, której dotyczy Ugoda w taki sposób, jakby od daty zawarcia umowy finasowanie to stanowiło finansowanie w polskim złotym, z zachowaniem pozostałych parametrów umowy (m in. okresu kredytowania, poniesionych opłat, czy prowizji), b)  pierwotna wartość wypłaconego finasowania ustalana jest, jako suma kwot wypłaconych tytułem finansowania, a jeśli jakakolwiek część wypłaty nastąpiła w walucie obcej, jest ona przeliczana na walutę polską po średnim kursie Narodowego Banku Polskiego z dnia wypłaty, c)   oprocentowanie finansowania ustalane jest według zmiennej stopy procentowej, jako suma wskaźnika referencyjnego WIBOR 3M i określanej w Ugodzie marży (wysokość marży odpowiada wysokości marży kredytów mieszkaniowych ponad średnią wartość WIBOR dla miesiąca, w którym została zawarta umowa, której dotyczy Ugoda). W odniesieniu do finansowania w polskim złotym ustalonym na powyższych zasadach odnoszone są dotychczas faktycznie dokonane przez Klienta spłaty, w ten sposób, że wpłaty te są zaliczane w pierwszej kolejności na poczet rat odsetkowych, a następnie rat kapitałowych finasowania przeliczonego na finansowanie w polskim złotym. W wyniku tego porównania (tj. zmiany waluty zadłużenia), Bank dokonuje zwrotu Klientowi części wpłaconych przez niego kwot (dokonuje niejako zwrotu nadpłaconego przez niego kapitału/odsetek). Powyższe operacje mają na celu ustalenie bieżącego zadłużenia Klienta, które miałby on, gdyby udzielone mu finansowanie od samego początku było wyrażone w polskim złotym, tj. następuje zaliczenie faktycznie wpłaconych wartości z tytułu finasowania walutowego na poczet płatności dotyczących finasowania w polskim złotym powstałego na podstawie zasad ustalonych w Ugodzie. Ostateczne warunki Ugody, w tym saldo pozostałe Klientowi do spłaty, są parametrem podlegającym negocjacjom z Klientem. Oprócz powyższych operacji i świadczeń wynikających ze zmiany waluty zadłużenia, na mocy Ugody Bank dokonuje wypłaty Klientowi dodatkowego świadczenia („Dodatkowa Kwota”). Wysokość Dodatkowej Kwoty ustalana jest w toku negocjacji z każdym Klientem indywidualnie, z uwzględnianiem oczekiwań Klienta i podnoszonych przez niego zarzutów, co do ważności umowy finansowania hipotecznego walutowego. Kalkulując korzystną i opłacalną dla Banku wysokość Dodatkowej Kwoty, Bank bierze pod uwagę m in.: a)  uiszczoną przez Klienta sumę wpłat z tytułu umowy finansowania hipotecznego walutowego przewyższającą wpłaty z tytułu wypłaconego mu kapitału finansowania, b)  szacowane koszty postępowania sądowego, jakie poniósłby Bank w przypadku niekorzystnego rozstrzygnięcia sprawy sądowej dotyczącej ważności umowy finansowania hipotecznego walutowego, c)   szacowane koszty postępowania z powództwa Banku o zwrot świadczeń należnych Bankowi w przypadku unieważnienia umowy finansowania hipotecznego walutowego. Dodatkowa Kwota będzie rozliczona poprzez wypłatę środków pieniężnych na wskazany w Ugodzie rachunek bankowy. Podkreślenia wymaga, że wypłata dodatkowej kwoty nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zmiany waluty zadłużenia i przeprowadzonych opisanych wyżej operacji (tj. wynikającego ze zmiany waluty zadłużenia zwrotu Klientowi wpłaconych przez niego kwot) Klient uiściłby do Banku mniej, niż opisana powyżej pierwotna wartość wypłaconego mu finasowania. Oznacza to, że po dokonaniu operacji związanych ze zmianą waluty zadłużenia i dodatkową kwotą, Klient w związku z daną umową finansowania hipotecznego walutowego spłaca do Banku nie mniej niż otrzymana przez niego wartość finansowania, a więc dodatkową kwotą objęte są tylko i wyłącznie środki wpłacone uprzednio Bankowi przez Klienta w celu wypełnienia wiążącej go umowy finansowania hipotecznego walutowego, które przekraczają wartość spłat przypadających na wypłacony mu kapitał finansowania ─ w uproszczeniu można określić, że dodatkowa kwota jest formą zwrotu Klientowi wpłat, które dokonał on w trakcie „życia” umowy finansowania z tytułu odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki. Dodatkowa Kwota obejmuje zazwyczaj jedynie część, a maksymalnie całą nadpłatę dokonaną przez Klienta ponad nominalną wartość kapitału wypłaconego Klientowi przez Bank. Wypłata dodatkowej kwoty jest zatem elementem rozliczeń wynikających ze zmiany waluty finansowania z waluty obcej na polski złoty, która ma na celu zwrot Klientowi uprzednio wpłaconych przez niego do Banku kwot. Warto podkreślić, że opisany wyżej mechanizm wypłaty dodatkowej kwoty z ekonomicznego punktu widzenia ma zbliżyć rozliczenie dokonywane w wyniku Ugód do rozliczeń dokonywanych pomiędzy Klientami a Bankiem w wykonaniu wyroków sądów powszechnych uwzględniających w całości/ w części powództwa Klientów przeciwko Bankowi, gdzie sądy, co do zasady, nakazują Bankowi zwrócić wszystkie wpłaty dokonane przez Klienta lub wszystkie wpłaty dokonane przez Klienta ponad wartość udzielonego mu finansowania oraz zapłacić poniesione przez Klienta koszty procesu sądowego w tym zapłatę kosztów zastępstwa procesowego. Wypłata świadczenia z tytułu dodatkowej kwoty jest zwrotem na rzecz Klienta środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. Bez względu na sposób określenia wypłacanego świadczenia w treści zawieranej ugody, czy treści przepisów wewnętrznych Banku, w ujęciu ekonomicznym wypłacane świadczenie stanowi zwrot Klientowi świadczeń, które uprzednio wpłacił do Banku i nie powoduje faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia tego majątku. Z kolei świadczenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego (KZP) ma na celu zwrot kosztów związanych z tym sporem poniesionych przez Klienta. Wysokość możliwych do wypłaty w ramach ugody KZP ustalana jest zgodnie z rozporządzeniami Ministra Sprawiedliwości w sprawie opłat za czynności radców prawnych i adwokatów. Bank zwraca koszty procesu za instancję, która pozostaje w toku, mając na względzie fakt, że w przypadku negatywnego wyroku sądowego musiałby takie koszty na rzecz Klienta na podstawie tego wyroku uiścić. Uzupełnienie Wskazała Pani, że kredyt został przez Panią w całości spłacony przed wniesieniem pozwu o zapłatę. W wykonaniu umowy kredytowej dokonała Pani łącznie spłaty kwoty 50.271,97 CHF (raty płatne w frankach szwajcarskich) oraz kwoty 56.118,71 zł (raty płatne w złotówkach), co łącznie przewyższa kwotę udzielonego kredytu w wysokości 57.497,23 CHF (141.747,92 zł). Raty spłacone w CHF nie zostały dotychczas przeliczone na polskie złote. Kredyt został w całości spłacony w dniu 12 września 2018 r. Ugoda z bankiem zostanie zawarta w toku postępowania sądowego, najprawdopodobniej przed pierwszym terminem rozprawy, jednakże po wydaniu interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie. Bank nie dokonał dotychczas wypłaty jakiejkolwiek kwoty w związku z planowanym zawarciem ugody. Wyjaśniła Pani, że kwota 24.166, 82 zł jest to kwota nadpłaty, jaka powstała po wstecznym przewalutowaniu przez Bank kredytu na kredyt Złotowy. Gdyby spłacony kredyt był od początku kredytem Złotowym (nie w walucie obcej), wówczas spłaciłaby Pani na rzecz Banku kredyt w łącznej wysokości mniejszej o wskazaną kwotę. Bank nie dokonał dotychczas wypłaty jakiejkolwiek kwoty w związku z planowanym zawarciem ugody. Kwota dodatkowa jest dodatkowym, podlegającym negocjacjom świadczeniem ze strony Banku. Ustalając kwotę dodatkową, Bank bierze pod uwagę: a)  uiszczoną sumę spłat kredytu przewyższającą wpłaty z tytułu wypłaconego kapitału, b)  koszty postępowania. Jest to forma zwrotu na rzecz Klienta wpłat, które dokonał on w trakcie trwania umowy finansowania z tytułu odsetek i spłaty kapitału. Obejmuje maksymalnie wyrównanie do całości nadpłaty. Wypłata kwoty dodatkowej jest elementem rozliczeń wynikających ze zmiany waluty finansowania, zaś wysokość tej kwoty nie prowadzi do zapłaty na Pani rzecz kwoty przewyższającej łączną sumę wpłat dokonanych na rzecz Banku w okresie spłaty kredytu. Świadczenia z tytułu KZP będą wypłacone w wysokości równowartości kwoty, jaka została przez Panią poniesiona na rzecz reprezentującego Panią w sprawie adwokata, odpowiadającej stawce minimalnej wynagrodzenia określonej w przepisach rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie, tj. 5.400 zł. Świadczenia z tytułu KZP zostały poniesione przez Panią w całości z własnych środków. Zwrócona przez Bank kwota nie będzie przewyższała faktycznie poniesionych przez Panią wydatków. Pytania (ostatecznie sformułowane w uzupełnienie wniosku, w którym oświadczyła Pani, że cofa wniosek w zakresie pytania nr 3 i wnosi o pominięcie przedstawionego we wniosku stanowiska w zakresie, w jakim odnosi się ono do sytuacji prawnopodatkowej i obowiązków Banku) 1)  Czy w związku z opisaną w zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu zwrotu na rzecz Kredytobiorcy ustalonej w ugodzie kwoty 24.166,82 złotych tytułem zwrotu kapitału i odsetek, po stronie Klienta nie powstaje przychód? 2)  Czy w związku z opisaną w zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu Dodatkowej Kwoty, po stronie Klienta nie powstaje przychód? 4)  Czy w związku z opisanym w zdarzeniu przyszłym zawarciem Ugody i dokonaniem wypłaty na rzecz Klienta świadczenia z tytułu KZP, uwzględniając, iż wartość wypłaty z tytułu zmiany waluty zadłużenia i wypłaty Dodatkowej Kwoty jest równa dokonanym przez Klienta spłatom z tytułu umowy finansowania hipotecznego walutowego przewyższającym wypłacony mu kapitał finansowania, a dodatkowo Bank wypłaca świadczenia z tytułu KZP, po stronie Klienta nie powstaje przychód? Pani stanowisko w sprawie Ad. 1. W związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu zwrotu na rzecz Kredytobiorcy ustalonej w ugodzie kwoty 24.166,82 złotych tytułem zwrotu kapitału i odsetek, po stronie Klienta nie powstaje przychód, (…). Ad. 2. W związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wypłatą Klientowi świadczeń z tytułu Dodatkowej Kwoty, po stronie Klienta nie powstaje przychód. Ad. 4. W związku z opisanym w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym zawarciem Ugody i dokonaniem wypłaty na rzecz Klienta świadczenia z tytułu KZP, w sytuacji gdy już wartość wypłaty z tytułu zmiany waluty zadłużenia i wypłaty Dodatkowej Kwoty jest równa dokonanym przez Klienta spłatom z tytułu umowy finansowania hipotecznego walutowego przewyższającym wypłacony mu kapitał finansowania, a dodatkowo Bank zwraca poniesione przez Klienta koszty z tytułu KZP, po stronie Klienta nie powstaje przychód. UZASADNIENIE Na mocy art. 9 ust. 1 UPDOF opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Przepis ten wprowadza zatem zasadę powszechności opodatkowania, która sprowadza się do założenia, że opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlegają wszelkie dochody osiągane przez podatnika, z wyjątkiem tych dochodów, które zostały enumeratywnie wymienione przez ustawodawcę jako zwolnione z podatku, bądź od których zaniechano poboru podatku, w drodze rozporządzenia wydanego przez Ministra Finansów. Ogólne pojęcie przychodu ustawodawca zdefiniował w art. 11 ust. 1 UPDOF wskazując, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Katalog źródeł przychodu, do których kwalifikuje się przychody danego rodzaju został wymieniony w art. 10 ust. 1 UPDOF, zgodnie z którym źródłem przychodów są m.in. wskazane w pkt 9 inne źródła. Te z kolei zostały zdefiniowane w art. 20 ust. 1 UPDOF: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Katalog przychodów zaliczanych do innych źródeł nie stanowi katalogu zamkniętego, zawiera bowiem jedynie przykładowe wskazanie przychodów zaliczanych do tego źródła, o czym świadczy użycie słowa "w szczególności". Wobec tego przychodem z innych źródeł będzie dla podatnika każde przysporzenie majątkowe, mające konkretny wymiar finansowy, otrzymane jako świadczenie pieniężne, rzeczowe lub też jako świadczenie nieodpłatne, czy częściowo odpłatne. Na podmiotach dokonujących świadczeń z innych źródeł ciążą natomiast obowiązki informacyjne wynikające z art. 42a ust. 1 UPDOF, który wskazuje, że osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. W kontekście powyższych przepisów definiujących przychód, szczególnego podkreślenia wymaga, że zarówno w orzecznictwie, jak i doktrynie wskazuje się, że elementem istotnym dla uznania danego świadczenia za przychód podatkowy jest uzyskanie przez podatnika realnego przysporzenia majątkowego. O uzyskaniu przychodu można mówić zatem jedynie w sytuacji, gdy podatnik uzyskuje rzeczywistą korzyść majątkową – czy to na skutek otrzymania określonych wartości majątkowych zwiększających jego aktywa (pieniędzy, wartości pieniężnych, świadczeń w naturze lub innych nieodpłatnych świadczeń), czy na skutek określonego zdarzenia powodującego zmniejszenie jego zobowiązań wobec innych podmiotów. Oznacza to, że nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego stronie przychodu podatkowego dla celów podatku dochodowego od osób fizycznych. Nie wystarczy bowiem zidentyfikowanie strumienia pieniądza, który płynie w kierunku podatnika. Konieczne jest ustalenie, że mamy do czynienia ze świadczeniem, które powoduje rzeczywiste wzbogacenie się podatnika (przyrost w jego majątku). Powyższe stanowisko potwierdzają sądy administracyjne oraz organy podatkowe. Przykładowo: * Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: „NSA”) w wyroku z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II FSK 799/18 stwierdził, że: „Mimo, że nie wynika to wprost z brzmienia przepisu art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f., za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Przychód jest bowiem w istocie określonym przyrostem majątkowym, a zatem jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny”. * Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: „DKIS”) w interpretacji indywidualnej z 3 marca 2022 r., sygn. 0113-KDIPT2-1.4011.905.2021.5.MAP wskazał, że: „Opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych podlega zatem dochód uzyskiwany w wyniku określonych czynności faktycznych i prawnych, w następstwie których mamy do czynienia z przyrostem mienia, osiągniętym przysporzeniem majątkowym mającym konkretny wymiar finansowy. (...) Wobec tego do przychodów podlegających opodatkowaniu podatkiem dochodowym nie zalicza się kwot uzyskanych z tytułu różnego rodzaju zwrotów nakładów własnych poczynionych za inny podmiot (...)”. Powyższe potwierdza, iż pomimo tego, że w literalnym brzmieniu art. 11 ust. 1 UPDOF wskazuje, że przychodem są wszelkie pieniądze i wartości pieniężne otrzymane przez podatnika, nie każda otrzymana przez podatnika kwota generuje powstanie po jego stronie przychodu podatkowego. W szczególności, do powstania przychodu skutkującego realnym przysporzeniem majątkowym nie dochodzi w przypadku zwrotu wydatków na rzecz podatnika. W takiej sytuacji, koszty w pierwszej kolejności są ponoszone (finansowane) z własnych środków podatnika, a następnie są mu zwracane, w konsekwencji czego po stronie podatnika nie powstaje przysporzenie majątkowe, a jedynie „wyrównanie” (całkowite lub częściowe) wcześniejszego uszczuplenia w jego majątku. O braku przysporzenia majątkowego w takich sytuacjach wypowiadały się sądy administracyjne, np. NSA w wyroku z 31 sierpnia 2017 r., sygn. akt II FSK 2253/15, w którym Sąd stwierdził, że: „Opodatkowaniu podlega wyłącznie definitywne przysporzenie (art. 1, art. 9 ust. 1 i 2 u.p.d.o.f ), a w przypadku zwrotu już poniesionego wydatku nie dochodzi do zwiększenia aktywów (podatnik odzyskuje aktywa, które wcześniej posiadał). Nie ma więc przedmiotu opodatkowania”. Odnosząc powyższe na analizowany stan faktyczny/opis zdarzenia przyszłego należy dokonać oceny, czy wynikające z Ugód przepływy dotyczące zwrotu kapitału i odsetek, Dodatkowej Kwoty oraz KZP powodują po stronie podatników (tj. Klientów) zwiększenie aktywów skutkujące osiągnięciem przychodu podatkowego. Zgodnie z art. 917 KC, przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Cytowana powyżej definicja pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne ugody: a)  ugoda może być zawarta wyłącznie w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku; b)  celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu; c)   strony ugody dążą do osiągnięcia tego celu przez wzajemne ustępstwa (w literaturze przedmiotu podkreśla się, że z ustępstwem mamy do czynienia, gdy podmiot rezygnuje z jakiegoś warunku, wymagania, zmniejsza swoje żądania czy też odstępuje od nich. Ustępstwa mogą polegać m in. na zrzeczeniu się uprawnień czy też zarzutów, zaciąganiu zobowiązań, obniżeniu świadczenia itp.). Zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Ugodę zalicza się do kategorii umów ustalających i następczych, tj. mających na celu nadanie już istniejącemu stosunkowi prawnemu cechy pewności i bezsporności. Ugoda może zmierzać do potwierdzenia treści już istniejącego stosunku prawnego, jak i zmieniać bądź rozwiązywać ten stosunek. fK. Osajda (red. serii), W. Borysiak (red. tomu), Kodeks cywilny. Komentarz. Wyd. 30, Warszawa 2022). Takie stanowisko zostało zaprezentowane m.in. w wyroku Sądu Najwyższego z 4 lutego 2004 r., sygn. akt I CK 178/03, w którym Sąd wskazał, że: „Literalne brzmienie przepisu, w którym zawarto legalną definicję ugody, jednoznacznie uzasadnia wniosek, iż o ugodzie można mówić jedynie w sytuacji, gdy reguluje ona prawa i obowiązki stron (w celu usunięcia wątpliwości lub sporu) przy czynieniu wzajemnych ustępstw w ramach istniejącego już stosunku prawnego. Ugoda nie może natomiast kreować nowego stosunku prawnego między stronami”. Odnosząc powyższe do analizowanego stanu faktycznego/opisu zdarzenia przyszłego należy wskazać, że w związku z toczącymi się postępowaniami sądowymi, jak również możliwością wytoczenia powództw cywilnych przez Klientów w przyszłości, Bank podjął decyzję o wdrożeniu procesu ugodowego, którego celem jest polubowne rozstrzyganie istniejących sporów (w przypadku, gdy Klient wytoczył już przeciwko Bankowi pozew) oraz przeciwdziałanie pozwom, które mogą pojawić się w przyszłości, a dzięki temu wyeliminowanie stanu niepewności, co do przyszłych roszczeń Klientów. Zawarcie Ugody ─ która stanowi podstawę do zwrotu części nadpłaconego kapitału i odsetek, wypłaty Dodatkowej Kwoty i ewentualnie KZP ─ wynika ze zgodnego uznania przez Bank i Klienta, że część postanowień umownych w ramach łączącej strony umowy finansowania hipotecznego walutowego może być przedmiotem sporu. W związku z zawarciem Ugody, Klient dobrowolnie godzi się na odstąpienie od dochodzenia roszczeń wobec Banku w zamian za zmianę postanowień umowy w zakresie zobowiązań Klienta oraz odpowiadających im praw Banku. Zgodnie z treścią Ugody, w związku z jej zawarciem, zachowana zostaje ciągłość i tożsamość wierzytelności wynikającej z umowy z uwzględnieniem zmian, które wynikają z Ugody. W świetle powyższego, mając na uwadze elementy konstrukcyjne instytucji ugody, tj. w szczególności fakt, że ugoda zawierana jest z uwzględnieniem pierwotnego stosunku prawnego, rozliczenia z tytułu Ugody nie powinny być rozpatrywane w oderwaniu od rozliczeń dokonywanych pomiędzy Bankiem a Klientem na podstawie umowy finansowania hipotecznego walutowego, w szczególności, mając na uwadze, że Ugoda modyfikuje część postanowień w zakresie zobowiązań Klientów i odpowiadających im praw Banku. Podkreślenia wymaga, że zarówno wypłata kwot tytułem zwrotu części nadpłaconego kapitału i odsetek, jak i wypłata świadczenia z tytułu Dodatkowej Kwoty stanowi w rzeczywistości zwrot środków pieniężnych, które wcześniej, na mocy umowy finansowania hipotecznego walutowego, Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego finansowania. Dodatkowa Kwota ─ bez względu na to, jak jest określana w przepisach wewnętrznych Banku, czy Ugodzie ─ jest w swej istocie zwrotem wpłat dokonanych przez Klienta, podobnie, jak takim zwrotem są świadczenia wynikające ze zmiany waluty zadłużenia. Potwierdzeniem tego jest to, że przyjęty w Banku sposób ustalania wysokości wypłacanej Klientowi Dodatkowej Kwoty nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zawarcia Ugody, Klient uiściłby na rzecz Banku kwotę niższą aniżeli otrzymana od Banku kwota finansowania. Strony negocjując warunki Ugody określają akceptowalne przez nich warunki, co nie zmienia faktu, że dopóki wypłacana kwota mieści się w wartościach wpłat dokonanych uprzednio przez Klienta, w ujęciu ekonomicznym i faktycznym stanowi dla tego Klienta zwrot kwot zapłaconych w związku z daną umową finansowania hipoteczne walutowego, która jest zmieniana Ugodą. W konsekwencji należy uznać, że zarówno w związku ze zwrotem części nadpłaconego kapitału i odsetek, jak i w związku z wypłatą Dodatkowej Kwoty, Klient otrzymuje środki będące ekwiwalentem części wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych środków. Kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji wypłata części nadpłaconego kapitału i odsetek, jak również Dodatkowej Kwoty nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika - ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Prawidłowość prezentowanego tutaj stanowiska potwierdza także analiza interpretacji przepisów prawa podatkowego: a) wydawanych na rzecz podmiotów dokonujących wypłaty takich świadczeń, np.: * w interpretacji z 9 marca 2023 r., sygn. 0114-KDIP3-1.4011.4.2023.1.MS2, DKIS wskazał: „Zatem w analizowanej sprawie należy zgodzić się z Wnioskodawcą, że po stronie Kredytobiorców nie dochodzi do powstania przysporzenia majątkowego z tytułu otrzymanego Zwrotu. Jak słusznie Państwo zauważyli w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji, można uznać za Państwem, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez zmniejszenie jego pasywów”; * w interpretacji z 14 października 2022 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.699.2022.1.MKA, DKIS wskazał, że: „(...) w związku z zawarciem Ugody Kredytobiorca otrzymuje niejako ekwiwalent środków pieniężnych, które wcześniej na mocy Umowy Klient przekazał na rzecz Banku w ramach spłaty rat kapitałowo-odsetkowych od otrzymanego Kredytu. Klient otrzymuje środki będące ekwiwalentem wydatków, które były uprzednio poniesione z jego własnych środków. Zatem kwoty te nie powodują faktycznego przyrostu w jego majątku, a jedynie „wyrównanie” wcześniejszego zmniejszenia w jego majątku. W konsekwencji, można uznać za Państwem, że taka operacja nie spełnia celu przychodu jakim jest zwiększenie majątku podatnika ani poprzez zwiększenie aktywów, ani poprzez zmniejszenie jego pasywów. Zatem, należy zgodzić się z Państwem, że w związku z zawarciem Ugody i otrzymaniem Zwrotu, po stronie Kredytobiorcy nie powstaje przychód w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o PIT”; * wydawanych na rzecz podmiotów (podatników) otrzymujących takie świadczenia, np.: w interpretacji z 6 marca 2024 r., sygn. 0112-KDIL2-1.4011.37.2024.2.MKA, DKIS wskazał, że: „W konsekwencji, zwrot przez bank części kwoty uiszczonej tytułem spłaty zaciągniętego kredytu walutowego nie będzie stanowił dla Państwa przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 ww. ustawy, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Zatem nie mają Państwo obowiązku zapłaty podatku od zwróconej przez bank kwoty. Nie mają Państwo również obowiązku składania jakichkolwiek informacji do urzędu skarbowego o otrzymanej od banku kwocie”. Reasumując, należy wskazać, że w związku z opisaną w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym wypłatą na podstawie Ugody kwoty tytułem zwrotu części nadpłaconego kapitału i odsetek, jak i wypłatą Dodatkowej Kwoty nie powstanie po stronie Klienta przychód, ponieważ jest to zwrot Klientowi uprzednio wpłaconych przez niego kwot, (…) Przywołane powyżej przepisy i stanowiska organów podatkowych oraz sądów administracyjnych mają również zastosowanie do opisanego w stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym świadczenia mającego na celu pokrycie przez Bank poniesionych przez Klienta kosztów procesu, w szczególności kosztów zastępstwa procesowego ─ KZP. Świadczenie to również nie powoduje przyrostu majątku podatnika (Klienta), a jedynie wyrównanie mu wydatków, które poniósł w związku z toczonym przed sądami powszechnymi sporem z Bankiem dotyczącym umowy finansowania hipotecznego, która zostaje objęta Ugodą. Zgodnie z art. 98 § 1 KPC, strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Suma kosztów przejazdów i równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu procesowego. Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy (art. 98 § 2-4 tej ustawy). Przepisami tymi są Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych. Rozporządzenia te dla spraw cywilnych przewidują wynagrodzenie zryczałtowane, którego wysokość jest przewidziana przepisami prawa i uzależniona od wartości przedmiotu sporu. W przypadku złożenia przez stronę reprezentowaną przez profesjonalnego pełnomocnika wniosku o zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych, sąd nie bada czy strona faktycznie te koszty poniosła i zasądza je w wysokości wynikającej z przepisów – w zależności od nakładu pracy pełnomocnika i treści złożonego przez niego wniosku sąd zasądza od jednokrotności do sześciokrotności stawki minimalnej. Faktu poniesienia tych kosztów w postępowaniu sądowym nie bada też strona przeciwna. Zgodnie z art. 104 KPC koszty procesu, w którym zawarto ugodę, znosi się wzajemnie, jeżeli strony nie postanowiły inaczej. W zawartej ugodzie strony mogą np. ustalić, że tylko jedna ze stron ponosi w całości koszty postępowania, lub rozdzielić je w sposób nierówny. Przepis art. 104 KPC dotyczy ugód zawartych sądowo. W wypadku zawarcia ugody pozasądowej, która zazwyczaj skutkuje cofnięciem pozwu, sąd orzeka o kosztach procesu na zasadach ogólnych, czyli na podstawie art. 98 KPC. Warto wskazać, że stanowisko potwierdzające, iż wypłata kosztów postępowania sądowego nie generuje przychodu potwierdza także analiza stanowisk organów podatkowych. Jako przykład można tutaj podać interpretację DKIS z 15 maja 2024 r., sygn. 0112-KDIL2- 1.4011.328.2024.1.KF. Zawarta w niej konkluzja dotyczy, co prawda, kosztów zwracanych na mocy wyroku sądowego, ale cel świadczenia i jego skutek ekonomiczny jest taki sam, jak cel i skutek wypłaty KZP opisanych w zaprezentowanym stanie faktycznym/opisie zdarzenia przyszłego – wyrównanie poniesionych przez stronę kosztów. Potwierdzają to także organy podatkowe, np. DKIS w interpretacji z 18 lipca 2022 r„ sygn. 0115- KDIT2.4011.360.2022.1.HD. Co do kwestii poruszonych w pytaniach 1-3 należy natomiast przykładowo powołać się na interpretację DKIS z 16 kwietnia 2025 r., sygn. 0113-KDIPT2-2.4011.61.2025.2.DA, potwierdzająca, że zwrócona przez Bank na podstawie ugody sądowej kwota, stanowiąca częściowy zwrot kwot przekraczających należną Bankowi spłatę zadłużenia z tytułu zaciągniętego kredytu, nie spowoduje powstania przychodu w rozumieniu art. 11 ust. 1 UPDOF, klasyfikowanego do źródła, o którym mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 w zw. z art. 20 ust. 1 UPDOF, podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Ocena stanowiska Stanowisko, które przedstawiła Pani we wniosku jest prawidłowe. Uzasadnienie interpretacji indywidualnej Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 163 ze zm.): Opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Powołany przepis wyraża tzw. zasadę powszechności opodatkowania. Regułą jest, że każdy dochód osiągnięty przez osobę fizyczną podlega opodatkowaniu, wyjątkiem zaś jest sytuacja, gdy dochód opodatkowaniu nie podlega. Wyjątki od omawianej zasady dotyczą: ‒    dochodów, które zostały wprost wymienione przez ustawodawcę w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych jako zwolnione z podatku oraz ‒    dochodów, od których zaniechano poboru podatku na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej. W myśl art. 9 ust. 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Jeżeli podatnik uzyskuje dochody z więcej niż jednego źródła, przedmiotem opodatkowania w danym roku podatkowym jest, z zastrzeżeniem art. 25e, art. 29-30cb, art. 30da-30dh, art. 30e-30g, art. 30j-30p oraz art. 44 ust. 7e i 7f, suma dochodów z wszystkich źródeł przychodów. Stosownie do art. 9 ust. 2 ww. ustawy: Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 23o, art. 23u, art. 24-24b, art. 24c, art. 24e, art. 30ca, art. 30da oraz art. 30f nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów. W świetle art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych: Przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9, 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, pkt 11, art. 19, art. 25b, art. 30ca, art. 30da i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Jak wynika z powołanego przepisu – co do zasady – przychodem są: ·     pieniądze i wartości pieniężne, które zostały otrzymane przez podatnika – tj. takie pieniądze i wartości pieniężne, które podatnik rzeczywiście „dostał, odebrał, zainkasował, objął w posiadanie”; ·     pieniądze i wartości pieniężne, które zostały postawione do dyspozycji podatnika – tj. takie przysporzenia, które zostały mu faktycznie udostępnione/przekazane do odbioru; takie pieniądze i środki pieniężne, które podatnik ma możliwość włączyć do swojego władztwa, a więc ma możliwość skorzystania z tychże pieniędzy i wartości pieniężnych i nie jest to uzależnione od dodatkowej zgody osoby stawiającej określone pieniądze i wartości pieniężne do dyspozycji podatnika. Pojęcie przychodu wiąże się zatem z przysporzeniem majątkowym po stronie podatnika, z wartością wchodzącą do jego majątku. Przychodami w rozumieniu art. 11 powołanej ustawy mogą być tylko takie świadczenia, które nie mają charakteru zwrotnego. Skoro bowiem przychód jest określonym przyrostem majątkowym po stronie podatnika, jego otrzymanie musi mieć charakter definitywny. Ustawodawca tworząc system opodatkowania dochodów osób fizycznych miał na względzie, że przysporzenia uzyskiwane przez osoby fizyczne mogą być skutkiem różnych rodzajów czynności i zdarzeń. Stworzył więc klasyfikację tych przysporzeń w oparciu o kryterium źródła przychodów i system ich opodatkowania uwzględniający specyfikę poszczególnych źródeł przychodów (obejmujący m.in. kwestię uwzględniania kosztów uzyskania przychodów dla celów ustalenia dochodu z danego źródła przychodów). Źródła przychodów zostały określone w art. 10 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Wśród nich ustawodawca wyodrębnił – w punkcie 9 ww. przepisu – „inne źródła”. Stosownie do treści art. 20 ust. 1 tejże ustawy: Za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, świadczenia otrzymane z tytułu umowy o pomocy przy zbiorach, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Użycie w powyższym przepisie sformułowania „w szczególności” wskazuje, że definicja przychodów z innych źródeł ma charakter otwarty i nie ma przeszkód, aby do tej kategorii zaliczyć również przychody inne niż wymienione wprost w treści art. 20 ust. 1 ustawy. W związku z tym każde świadczenie mające realną korzyść finansową, o ile nie stanowi konkretnej kategorii przychodu zaliczanego do jednego ze źródeł wymienionych w art. 10 ust. 1 pkt 1-8b ww. ustawy, jest dla świadczeniobiorcy przychodem z innych źródeł. Instytucja kredytu uregulowana została przepisami ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1646 ze zm.). Zgodnie z treścią art. 69 ust. 1 ww. ustawy: Przez umowę kredytu bank zobowiązuje się oddać do dyspozycji kredytobiorcy na czas oznaczony w umowie kwotę środków pieniężnych z przeznaczeniem na ustalony cel, a kredytobiorca zobowiązuje się do korzystania z niej na warunkach określonych w umowie, zwrotu kwoty wykorzystanego kredytu wraz z odsetkami w oznaczonych terminach spłaty oraz zapłaty prowizji od udzielonego kredytu. Otrzymanie kredytu i jego spłata na warunkach przewidzianych w umowie kredytowej są obojętne podatkowo. Przychód po stronie kredytobiorcy pojawia się w przypadku, kiedy dochodzi do umorzenia kredytu, jego części lub odsetek. Wtedy bowiem kredytobiorca osiąga konkretne przysporzenie majątkowe (przychód w rozumieniu ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Stosownie natomiast do treści art. 917 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (t. j. Dz.U. z 2025 r. poz. 1071): Przez ugodę strony czynią sobie wzajemne ustępstwa w zakresie istniejącego między nimi stosunku prawnego w tym celu, aby uchylić niepewność co do roszczeń wynikających z tego stosunku lub zapewnić ich wykonanie albo by uchylić spór istniejący lub mogący powstać. Powołana definicja ugody pozwala wyróżnić elementy konstrukcyjne tej instytucji. Po pierwsze, ugoda jest zawierana w sytuacji, gdy między stronami stosunku prawnego istnieje niepewność albo spór, co do roszczeń wynikających z tego stosunku. Po drugie, celem zawarcia ugody jest uchylenie tej niepewności lub sporu. Wreszcie po trzecie, strony dążą do osiągnięcia celu przez wzajemne ustępstwa. Tak więc nieodłącznym elementem ugody są wzajemne ustępstwa stron. Poza tym, zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie podkreśla się szczególną przyczynę prawną ugody. Oznacza to, że ugoda nie tworzy nowego stosunku prawnego, a jedynie odnosi się do istniejącego stosunku prawnego stanowiącego podstawę powództwa, a tym samym podstawę zawarcia ugody. Zgodnie natomiast z definicją dochodu jest nim nadwyżka przychodów ze źródła nad kosztami jego uzyskania. Pojęciem pierwotnym dla dochodu jest więc pojęcie przychodu. Ten z kolei definiowany jest przez ustawodawcę w przytoczonym już wcześniej art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Z definicji tej wywieść można również, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, nie mające charakteru zwrotnego. W opisie zdarzenia wskazała Pani, że 5 września 2006 r. wraz z A.C. oraz B.C. zawarła z pozwaną X S.A. umowę kredytu mieszkaniowego „(...)” hipoteczny nr (...), który został przeznaczony na finansowanie własnych celów mieszkaniowych, tj. zakup spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkaniowego. Wysokość kredytu została określona przez strony w CHF. Kredyt został spłacony w całości 12 września 2018 r. Całość kwoty kredytu została spłacona wyłącznie przez Panią. Pozostałe postanowienia Umowy dotyczą zastosowania określonego mechanizmu finansowego przeliczania CHF na PLN oraz PLN na CHF tak, aby wypłata oraz spłata kredytu nastąpiła w walucie polskiej, stanowiącej równowartość określonej liczby franków szwajcarskich. W Pani ocenie, nie można uznać, aby umowa kredytu zawierała kompletny mechanizm przeliczenia kwoty kredytu na faktyczną wysokość zobowiązania kredytobiorców wyrażoną już w PLN. W wypadku wyeliminowania klauzul abuzywnych umowa kredytu pozostaje umową kredytu bez mechanizmu waloryzacji, co powoduje, iż de facto mamy do czynienia z kredytem złotowym, który jedynie posiada parametry (marża, oprocentowanie) kredytu walutowego. Wystąpiła Pani, po uprzednim wezwaniu banku, do Sądu Okręgowego w T. z pozwem o zapłatę przeciwko X S.A. z siedzibą w U., wnosząc o: zasądzenie od pozwanej na rzecz Pani kwoty 56.118,71 zł oraz kwoty 50.271,97 CHF wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od obu tych kwot liczonymi od dnia 22 września 2023 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu świadczenia nienależnie pobranego przez pozwaną w związku z nieważnością zawartej przez Panią umowy kredytu mieszkaniowego (...) hipoteczny nr (...) z dnia 5 września 2006 r., tj. sumą uiszczonych przez Panią wpłat - rat kredytu, prowizji, opłat kredytowych i około kredytowych; ewentualnie o zasądzenie od pozwanej na rzecz Pani kwoty 68.879,15 zł wraz z ustawowymi odsetkami za opóźnienie od dnia 22 września 2023 r. do dnia zapłaty tytułem zwrotu nienależnego świadczenia wynikającego z nadpłaconych rat kredytu, tj. różnicy pomiędzy wysokością uiszczonych rat kredytu, a kwotami które powinny być uiszczane przy braku niedozwolonych postanowień umownych, stosowanych przez pozwaną w umowie kredytu, a także o zasądzenie od pozwanej na Pani rzecz zwrotu kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych wraz odsetkami ustawowymi za opóźnienie w płatności od dnia uprawomocnienia się orzeczenia do dnia zapłaty oraz opłatą skarbową od pełnomocnictwa. W toku postępowania toczącego się między Panią a pozwanym bankiem, X S.A. wystąpił z propozycją zawarcia ugody pozasądowej, w której w celu zakończenia wszelkich sporów dotyczących abuzywności klauzul umownych i ważności Umowy, uwzględniając przyjęty przez Strony w Ugodzie sposób rozliczenia Umowy opisany w ugodzie oraz wpłatę dokonaną przez Kredytobiorcę w dniu 12 września 2018 r., Bank: -    zobowiązuje się do zwrotu na rzecz Kredytobiorcy ustalonej w ugodzie kwoty 24.166,82 złotych tytułem zwrotu kapitału i odsetek, -    wypłaci kwotę dodatkową w wysokości 78.020,76 zł, -    zobowiązuje się do zwrotu kosztów procesu poniesionych przez Kredytobiorcę w związku ze Sporem oraz połowę opłaty od pozwu. Wskazała Pani, że wypłata dodatkowej kwoty nigdy nie doprowadzi do sytuacji, w której na skutek zmiany waluty zadłużenia i przeprowadzonych opisanych wyżej operacji (tj. wynikającego ze zmiany waluty zadłużenia zwrotu Klientowi wpłaconych przez niego kwot) Klient uiściłby do Banku mniej, niż opisana powyżej pierwotna wartość wypłaconego mu finasowania. Oznacza to, że po dokonaniu operacji związanych ze zmianą waluty zadłużenia i dodatkową kwotą, Klient w związku z daną umową finansowania hipotecznego walutowego spłaca do Banku nie mniej niż otrzymana przez niego wartość finansowania, a więc dodatkową kwotą objęte są tylko i wyłącznie środki wpłacone uprzednio Bankowi przez Klienta w celu wypełnienia wiążącej go umowy finansowania hipotecznego walutowego, które przekraczają wartość spłat przypadających na wypłacony mu kapitał finansowania ─ w uproszczeniu można określić, że dodatkowa kwota jest formą zwrotu Klientowi wpłat, które dokonał on w trakcie „życia” umowy finansowania z tytułu odsetek i spłaty kapitału w części wywołanej deprecjacją złotówki. Z przytoczonej w niniejszej interpretacji definicji przychodu, zawartej w art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wywieść należy, że za przychody podatkowe mogą być uznane tylko takie świadczenia, które są określonym przyrostem majątkowym (zarówno zwiększającym aktywa, jak i zmniejszającym pasywa) o charakterze definitywnym, niemające charakteru zwrotnego. Zatem, jeśli faktycznie na podstawie opisanej ugody dotyczącej kredytu hipotecznego udzielonego w CHF otrzyma Pani kwotę 24.166,82 złotych tytułem zwrotu kapitału i odsetek oraz kwotę dodatkową w wysokości 78.020,76 zł, i kwoty te – jak wynika z okoliczności sprawy – obejmować będą wyłącznie nadpłatę dokonaną ponad nominalną wartość kapitału wypłaconego z banku, to uznać trzeba, że nie uzyska Pani faktycznie korzyści majątkowej, która mogłaby zostać potraktowana jako trwałe przysporzenie w Pani majątku, spełniając w ten sposób definicję przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tym samym, w związku z wypłatą przez Bank kwoty w wysokości 24.166,82 zł tytułem zwrotu kapitału i odsetek oraz wypłatą dodatkowej kwoty w wysokości 78.020,76 zł, które to kwoty stanowić będą zwrot własnych pieniędzy, które wpłaciła Pani wcześniej do banku w ramach spłaty kredytu (z uwzględnieniem wartości udostępnionego kredytu), nie będą one stanowić dla Pani przysporzenia i po Pani stronie nie powstanie przychód w rozumieniu przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i w konsekwencji nie wystąpi również obowiązek zapłaty podatku z tego tytułu. Natomiast, w kwestii opodatkowania kwoty tytułem zwrotu kosztów procesu oraz połowy opłaty od pozwu, należy wskazać, że zgodnie z art. 98 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.): Strona przegrywająca sprawę obowiązana jest zwrócić przeciwnikowi na jego żądanie koszty niezbędne do celowego dochodzenia praw i celowej obrony (koszty procesu). Stosownie do art. 98 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. Kodeks postępowania cywilnego (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1568 ze zm.): Do niezbędnych kosztów procesu prowadzonego przez stronę osobiście lub przez pełnomocnika, który nie jest adwokatem, radcą prawnym lub rzecznikiem patentowym, zalicza się poniesione przez nią koszty sądowe, koszty przejazdów do sądu strony lub jej pełnomocnika oraz równowartość zarobku utraconego wskutek stawiennictwa w sądzie. Równowartość utraconego zarobku nie może przekraczać wynagrodzenia jednego adwokata wykonującego zawód w siedzibie sądu prowadzącego postępowanie. Z kolei w myśl art. 98 § 3 tej ustawy: Do niezbędnych kosztów procesu strony reprezentowanej przez adwokata zalicza się wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z art. 98 § 4 Kodeksu postępowania cywilnego: Wysokość kosztów sądowych, zasady zwrotu utraconego zarobku lub dochodu oraz kosztów stawiennictwa strony w sądzie, a także wynagrodzenie adwokata, radcy prawnego i rzecznika patentowego regulują odrębne przepisy. Jak wynika z powyższych przepisów, zwrot kosztów procesu (w tym zastępstwa procesowego) mają charakter zwrotu wydatków poniesionych przez powoda. Zwrot ten nie rodzi więc obowiązku podatkowego w świetle przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, o ile kwota zasądzona tytułem zwrotu kosztów postępowania nie przewyższała faktycznie poniesionych przez powoda wydatków. Z wniosku wynika, że otrzyma Pani zwrot kosztów procesu (w tym kosztów zastępstwa procesowego), które wcześniej poniosła oraz zwrot połowy opłaty od pozwu. W takim wypadku kwoty te będą stanowić jedynie zwrot poniesionych wcześniej wydatków – nie będą więc stanowić dochodu podlegającego opodatkowaniu. Dla celów podatkowych kwoty, które Pani otrzyma tytułem zwrotu połowy opłaty od pozwu oraz zwrotu kosztów procesu (w tym zastępstwa procesowego) są obojętne podatkowo. W konsekwencji zwrot poniesionych przez Panią kosztów nie będzie podlegał opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Dodatkowe informacje Informacja o zakresie rozstrzygnięcia Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego, które Pani przedstawiła i stanu prawnego, który obowiązuje w dniu wydania interpretacji. Rolą postępowania w sprawie wydania indywidualnej interpretacji przepisów podatkowych nie jest ustalanie stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), stanowi to bowiem domenę ewentualnego postępowania podatkowego. To na podatniku ciąży obowiązek udowodnienia w toku tego postępowania okoliczności faktycznych, z których wywodzi on dla siebie korzystne skutki prawne. Organ nie prowadzi postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku do tych okoliczności wyraża swoje stanowisko, które zawsze musi być jednak ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska) prezentowanego w danej sprawie przez wnioskodawcę. Jeżeli w toku ewentualnego postępowania organ uzna, że zdarzenie opisane we wniosku różni się od zdarzenia występującego w rzeczywistości, wówczas wydana interpretacja nie będzie Pani chroniła. Pouczenie o funkcji ochronnej interpretacji ·     Funkcję ochronną interpretacji indywidualnych określają przepisy art. 14k-14nb ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 111 ze zm.). Interpretacja będzie mogła pełnić funkcję ochronną, jeśli Pani sytuacja będzie zgodna (tożsama) z opisem stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego i zastosuje się Pani do interpretacji. ·     Zgodnie z art. 14na § 1 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n Ordynacji podatkowej nie stosuje się, jeśli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej jest elementem czynności, które są przedmiotem decyzji wydanej: 1)  z zastosowaniem art. 119a; 2)  w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług; 3)  z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści. ·     Zgodnie z art. 14na § 2 Ordynacji podatkowej: Przepisów art. 14k-14n nie stosuje się, jeżeli korzyść podatkowa, stwierdzona w decyzjach wymienionych w § 1, jest skutkiem zastosowania się do utrwalonej praktyki interpretacyjnej, interpretacji ogólnej lub objaśnień podatkowych. Pouczenie o prawie do wniesienia skargi na interpretację Ma Pani prawo do zaskarżenia tej interpretacji indywidualnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Zasady zaskarżania interpretacji indywidualnych reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej jako „PPSA”). Skargę do Sądu wnosi się za pośrednictwem Dyrektora KIS (art. 54 § 1 PPSA). Skargę należy wnieść w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia interpretacji indywidualnej (art. 53 § 1 PPSA): ‒    w formie papierowej, w dwóch egzemplarzach (oryginał i odpis) na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Warszawska 5, 43-300 Bielsko-Biała (art. 47 § 1 PPSA), albo ‒    w formie dokumentu elektronicznego, w jednym egzemplarzu (bez odpisu), na adres Krajowej Informacji Skarbowej na platformie ePUAP: /KIS/wnioski albo /KIS/SkrytkaESP (art. 47 § 3 i art. 54 § 1a PPSA). Skarga na interpretację indywidualną może opierać się wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 57a PPSA). Podstawa prawna dla wydania interpretacji Podstawą prawną dla wydania tej interpretacji jest art. 13 § 2a oraz art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej.