1061-IPTPB1.4511.88.2017.2.KO

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 13 § 2a, art. 14b § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) w związku z art. 223 ust. 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. Przepisy wprowadzające ustawę o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2016 r., poz. 1948, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 17 stycznia 2017 r. (data wpływu 20 stycznia 2017 r.), uzupełnionym pismem z dnia 31 marca 2017 r. (data wpływu 4 kwietnia 2017 r.), o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie powstania przychodu – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 20 stycznia 2017 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. Wniosek ten nie spełniał wymogów, o których mowa w art. 14b § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.) w związku z czym pismem z dnia 21 marca 2017 r., Nr 1061-IPTPB1.4511.88.2017.1.KO, na podstawie art. 169 § 1 i § 2 w związku z art. 14h wymienionej ustawy, wezwano Wnioskodawczynię do uzupełnienia wniosku w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpatrzenia. Wezwanie do uzupełnienia ww. wniosku wysłano w dniu 21 marca 2017 r. (data doręczenia 27 marca 2017 r.). Wnioskodawczyni uzupełniła ww. wniosek pismem z dnia 31 marca 2017 r. (data wpływu 4 kwietnia 2017 r.), nadanym za pośrednictwem …. w dniu 1 kwietnia 2017 r. We wniosku oraz jego uzupełnieniu przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług polegających na przewozie osób na liniach regularnych – komunikacja publiczna. Forma działalności – jednoosobowa działalność gospodarcza. Wnioskodawczyni jest podatnikiem podatku dochodowego od osób fizycznych oraz podatku od towarów i usług. Przewóz osób odbywa się na podstawie biletu. Wnioskodawczyni posiada również podpisaną z Marszałkiem Województwa ….. umowę o dopłaty do biletów w ramach ulg ustawowych (uczeń, student, osoba niesamodzielna). Ulga ustawowa dla studenta to 51%. Wnioskodawczyni prowadzi także akcje promocyjne w różnym miejscu i czasie dla różnych grup docelowych. Jedna z promocji to wydanie kuponu rabatowego o określonej wartości, np.: 2 zł lub 5 zł. Kupon taki nie podlega wymianie na gotówkę ani zwrotowi, zgodnie z regulaminem promocji nie są dopuszczalne zwroty różnicy pomiędzy wartością kuponu/bonu i ceną wybranego biletu. Przykładowo w czerwcu 2017 r. Wnioskodawczyni sprzeda pasażerowi bilet miesięczny na ten miesiąc z ulgą ustawową „student” (na podstawie legitymacji studenckiej – aktualnej). Relacja: ….. Za bilet student zapłaci (z zastosowaniem ulgi) kwotę 46,12 zł, wraz z biletem student otrzyma 10 kuponów rabatowych, z których każdy o wartości 5 zł, co w sumie da wartość – 50 zł za bilet na czerwiec 2017 r. Ww. płatność nastąpi gotówką. Transakcja zostanie zafiskalizowana, student otrzyma paragon, Wnioskodawczyni zapłaci podatek VAT i podatek dochodowy od osób fizycznych od sprzedanej usługi. W lipcu 2017 r. Wnioskodawczyni, temu samemu studentowi, na tej samej relacji linii komunikacyjnej, za tę samą kwotę sprzeda taki sam bilet tyle, że na kolejny miesiąc, tj. lipiec 2017 r. W tym jednak przypadku ów student zamiast zapłacić gotówką w całości kwotę zapłaty ureguluje otrzymanymi wcześniej kuponami rabatowymi, o wartości 50 zł, co jest zgodne z warunkami promocji. Pomimo zapłaty kuponami Wnioskodawczyni zafiskalizuje transakcję na kasie fiskalnej w pełnej wysokości podobnie, jak przy płatności gotówką. Podobnie jak poprzednio student otrzyma paragon, a Wnioskodawczyni odprowadzi podatek VAT i podatek dochodowy od osób fizycznych. W piśmie z dnia 31 marca 2017 r., stanowiącym uzupełnienie wniosku, Wnioskodawczyni dodała, że prowadzi działalność opodatkowaną podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Przychody z działalności opodatkowane są na zasadach ogólnych. Ze względu na wysokość obrotów prowadzone są księgi rachunkowe, zgodnie z ustawą o rachunkowości (Dz. U. z 2016 r., poz. 1047, z późn. zm.). Akcje promocyjne prowadzone przez Wnioskodawczynię uzależnione są od aktualnej polityki/strategii działania firmy. W tym konkretnym zdarzeniu przyszłym, promocja skierowana jest do określonej, zamkniętej grupy docelowej: uczeń, student, nauczyciel. Wydanie kuponu rabatowego uzależnione jest od spełnienia wymogu bycia członkiem grupy, do której skierowana jest promocja (uczeń, student, nauczyciel), a także w przedstawionym zdarzeniu przyszłym od zakupu biletu miesięcznego w całości za gotówkę w miesiącu kalendarzowym poprzedzającym miesiąc kalendarzowy, na który płatność za bilet następuje kuponami rabatowymi w całości lub części (w pozostałej części za gotówkę). Wydanie kuponu rabatowego o określonej wartości następuje nieodpłatnie jednak uzależnione jest wprost od spełnienia warunków promocji wymienionych odpowiedzi. Akcje promocyjne (w tym przypadku) prowadzone są w celu takiego oddziaływania na odbiorców usług firmy Wnioskodawczyni, by ci korzystali z usług tej właśnie firmy (a nie przykładowo firm konkurencyjnych). W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania ostatecznie sformułowane w uzupełnieniu wniosku: Czy zakup biletu miesięcznego za który płatność nastąpiła otrzymanymi wcześniej nieodpłatnie kuponami rabatowymi stanowi przychód po stronie Wnioskodawczyni i czy wymagane jest odprowadzenie podatku dochodowego od kwoty stanowiącej równowartość kuponu/kuponów rabatowych, w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych? Czy zakup biletu miesięcznego za który płatność nastąpiła otrzymanymi wcześniej nieodpłatnie kuponami rabatowymi stanowi przychód po stronie Wnioskodawczyni i czy wymagane jest odprowadzenie podatku od towarów i usług od kwoty stanowiącej równowartość kuponu/kuponów rabatowych, w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług z dnia 11 marca 2004 r. – gdyż podatnik jest płatnikiem VAT? Przedmiotem niniejszej interpretacji jest ocena stanowiska Wnioskodawczyni w zakresie pytania oznaczonego Nr 1, ostatecznie sformułowanego w uzupełnieniu wniosku, dotyczącego podatku dochodowego od osób fizycznych. Natomiast w zakresie pytania Nr 2, dotyczącego podatku od towarów i usług, zostanie wydane odrębne rozstrzygnięcie. Zdaniem Wnioskodawczyni, Wnioskodawczyni postąpi prawidłowo, gdyż nie ma znaczenia czy pasażer płaci gotówką, czy też kuponami rabatowymi/bonami. Transakcja – sprzedaż zaistniała. Podatek dochodowy musi zostać zapłacony. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawczyni stwierdza, że zakup biletu przy płatności kuponami rabatowymi stanowi przychód w rozumieniu art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a więc także od kwoty stanowiącej równowartość kuponów rabatowych, podobnie jak od całości kwoty zapłaconej gotówką należy odprowadzić podatek. Przedstawione zdarzenie przyszłe nie podlega wyłączeniu wymienionemu w art. 14 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, gdyż kupon rabatowy nie stanowi formy bonifikaty. Bonifikata (źródło: słownik języka polskiego - to zmniejszenie ustalonej ceny usługi) w opisanym zdarzeniu przyszłym nie mamy do czynienia ze zmniejszeniem ceny usługi, gdyż cena usługi pozostaje bez zmian. Bilet zostaje sprzedany zgodnie z ustalonym, zgłoszonym cennikiem, cena na paragonie jest taka sama jak przy płatności gotówką. Nie ma możliwości zmiany ceny i sprzedaży w cenie innej (przyp. pomniejszonej) niż w zgłoszonym do zezwolenia cenniku. Inna jest jedynie forma płatności. Tak więc promocja nie jest synonimem bonifikaty, a co za tym idzie stanowi przychód Wnioskodawczyni. W ocenie Wnioskodawczyni powstał przychód, podlega więc opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawczyni prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług polegających na przewozie osób na liniach regularnych – komunikacja publiczna. Wnioskodawczyni prowadzi akcje promocyjne w różnym miejscu i czasie dla różnych grup docelowych: uczeń, student, nauczyciel. Akcje promocyjne prowadzone są w celu takiego oddziaływania na odbiorców usług firmy Wnioskodawczyni, by ci korzystali z usług tej właśnie firmy (a nie przykładowo firm konkurencyjnych). Jedna z promocji to wydanie kuponu rabatowego o określonej wartości, np.: 2 zł lub 5 zł. Kupon taki nie podlega wymianie na gotówkę ani zwrotowi zgodnie z regulaminem promocji nie są dopuszczalne zwroty różnicy pomiędzy wartością kuponu/bonu i ceną wybranego biletu. Wydanie kuponu rabatowego uzależnione jest od spełnienia wymogu bycia członkiem grupy, do której skierowana jest promocja (uczeń, student, nauczyciel), a także od zakupu biletu miesięcznego w całości za gotówkę w miesiącu kalendarzowym poprzedzającym miesiąc kalendarzowy, na który płatność za bilet następuje kuponami rabatowymi w całości lub części (w pozostałej części za gotówkę). Wydanie kuponu rabatowego o określonej wartości następuje nieodpłatnie, jednak uzależnione jest wprost od spełnienia warunków promocji wymienionych odpowiedzi. Przykładowo w czerwcu 2017 r. Wnioskodawczyni sprzeda pasażerowi bilet miesięczny na ten miesiąc z ulgą ustawową „student”. Za bilet student zapłaci z zastosowaniem ulgi kwotę 46,12 zł, wraz z biletem student otrzyma 10 kuponów rabatowych, z których każdy o wartości 5 zł, co w sumie da wartość – 50 zł za bilet na czerwiec 2017 r. Ww. płatność nastąpi gotówką. W lipcu 2017 r. Wnioskodawczyni, temu samemu studentowi, na tej samej relacji linii komunikacyjnej, za tę samą kwotę sprzeda taki sam bilet tyle, że na kolejny miesiąc, tj. lipiec 2017 r. W tym jednak przypadku ów student zamiast zapłacić gotówką w całości, kwotę zapłaty ureguluje otrzymanymi wcześniej kuponami rabatowymi, o wartości 50 zł, co jest zgodne z warunkami promocji. Ustawa z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 2032, z późn. zm.) nie zawiera legalnej definicji przychodu. W art. 11 wymieniono przykładowo przysporzenia, których wystąpienie skutkuje powstaniem przychodu podatkowego. Katalog przysporzeń wymienionych w tym przepisie nie jest katalogiem zamkniętym. Zgodnie z przepisem art. 11 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 art. 25b i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne ora wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Na podstawie ww. przepisu, można więc stwierdzić, że - co do zasady - przychodem jest każda wartość wchodząca do majątku podatnika, powiększającą jego aktywa, mającą definitywny charakter, którą może on rozporządzać jak własną, o ile nie została wyłączona z przychodów podatkowych. Co do zasady więc, o zaliczeniu danego przysporzenia majątkowego do przychodów danej osoby fizycznej decyduje definitywny charakter tego przysporzenia w tym sensie, że w sposób ostateczny faktycznie powiększa ono aktywa podatnika, którymi może on rozporządzać. W myśl natomiast art. 14 ust. 1 ww. ustawy, za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Przychodami należnymi są więc przychody, które w następstwie działalności gospodarczej stały się należnością (wierzytelnością), chociaż faktycznie ich nie uzyskano. Z tak określonych przychodów wyłączeniu podlegają wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. Wobec braku legalnej definicji pojęcia „bonifikata”, za celowe należy uznać odwołanie się do jej wykładni językowej. Przyjmując za „Uniwersalnym słownikiem języka polskiego” pod redakcją prof. Stanisława Dubisza (Wyd. Naukowe PWN, Warszawa 2003, tom 1, str. 303) „bonifikata” – to „zniżka, odstępstwo od ustalonej ceny towaru, zwłaszcza jako forma odszkodowania za poniesioną stratę albo w celach reklamowych: opust, rabat”. Zatem, bonifikata to obniżka ceny przyznawana po dokonaniu transakcji, zwykle jako zachęta do zwiększenia zakupów albo forma rekompensaty z powodu faktycznie poniesionej lub przewidywanej straty kontrahenta. Jest to rodzaj rabatu, czyli obniżki ustalonej ceny określonego towaru, wyrażonej procentowo lub kwotowo. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że student będzie mógł zapłacić za bilet miesięczny otrzymanym kuponem rabatowym. Kupon rabatowy będzie zatem narzędziem wspierającym sprzedaż usług świadczonych przez Wnioskodawczynię, tj. kupony rabatowe wydawane będą pasażerom – studentom w celu oddziaływania na odbiorców usług firmy Wnioskodawczyni, by ci korzystali z usług tej właśnie firmy (a nie przykładowo firm konkurencyjnych). Zasady przyznawania kuponów rabatowych oraz zasady posługiwania się nimi zostaną w Regulaminie promocji. Zatem z powyższego nie wynika, aby Wnioskodawczyni otrzymała zapłatę bądź jakiekolwiek przysporzenie w zamian za płatność za bilet miesięczny przy pomocy kuponu rabatowego. Mając na uwadze powyższe należy zatem stwierdzić, że posłużenie się przez studenta kuponem rabatowym, które spowoduje wykonanie przez Wnioskodawczynię usługi bez otrzymania z tego tytułu wynagrodzenia, nie spowoduje powstania u Wnioskodawczyni przychodu podatkowego. Zatem, stanowisko Wnioskodawczyni w zakresie powstania przychodu z tytułu zakupu biletu miesięcznego przy płatności kuponami rabatowymi, które spowoduje wykonanie przez Wnioskodawczynię usługi bez otrzymania wynagrodzenia, jest nieprawidłowe. Ponadto nadmienia się, że wydając interpretację w trybie art. 14b ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2017 r., poz. 201, z późn. zm.), Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie przeprowadza postępowania dowodowego, w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do oceny załączonych do wniosku dokumentów, jest związany wyłącznie opisem zdarzenia przyszłego przedstawionym przez Wnioskodawczynię i Jej stanowiskiem. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego od dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji. Zgodnie z art. 14na ustawy Ordynacja podatkowa, przepisów art. 14k–14n nie stosuje się, jeżeli stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe będące przedmiotem interpretacji indywidualnej stanowi element czynności będących przedmiotem decyzji wydanej: z zastosowaniem art. 119a; w związku z wystąpieniem nadużycia prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego ….. po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Krajowa Informacja Skarbowa, ul. Teodora Sixta 17, 43-300 Bielsko-Biała.