1061-IPTPP1.4512.437.2016.2.ŻR

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.) oraz § 6 pkt 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko – przedstawione we wniosku z dnia 24 sierpnia 2016 r. (data wpływu 30 sierpnia 2016 r.) uzupełnionym pismem z dnia 20 września 2016 r. (data wpływu 26 września 2016 r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia lub zwrotu podatku VAT naliczonego od płaconych rat (zaliczek) i faktury końcowej zakupu lokalu i miejsca postojowego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 30 sierpnia 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie: prawa do odliczenia lub zwrotu podatku VAT naliczonego od płaconych rat (zaliczek) i faktury końcowej zakupu lokalu i miejsca postojowego, 8% stawki podatku VAT dla usługi najmu lokalu mieszkalnego łącznie z miejscem parkingowym na rzecz najemcy prowadzącego działalność gospodarczą. Przedmiotowy wniosek uzupełniono pismem z dnia 20 września 2016 r. (data wpływu 26 września 2016 r.) w zakresie doprecyzowania opisu zdarzenia przyszłego oraz własnego stanowiska w sprawie oceny prawnej zdarzenia przyszłego. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe (doprecyzowane w uzupełnieniu wniosku). Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług budowlanych, transportowych i handlowych. Jest czynnym podatnikiem VAT, opłacającym podatek dochodowy od osób fizycznych w formie liniowej. Żona jest zatrudniona na pełny etat oraz prowadzi działalność gospodarczą w zakresie usług budowlanych, jest czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca z żoną posiada wspólność majątkową. Jako osoby fizyczne (Wnioskodawca i żona) - zwani dalej nabywcą, podpisali w czerwcu br. akt notarialny (umowę deweloperską) z deweloperem mającym siedzibę w ….. Deweloper zobowiązał się do wybudowania budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem wielostanowiskowym w kondygnacji podziemnej w …., a także do przeniesienia na nabywcę własności lokalu mieszkalnego wraz ze związanym z nim udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu oraz części wspólnych i urządzeniach, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli lokali i prawem do wyłącznego korzystania z balkonu i podziemnego miejsca postojowego (garażu). Deweloper zakończy budowę i wyda lokal mieszkalny w posiadanie nabywcy w terminie do dnia 31 marca 2018 r. Nabywca zobowiązał się do zapłaty ceny sprzedaży lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego podziemnego w kwocie 318.374,00 zł wg harmonogramu stanowiącego 7 rat (pierwsza do 15 lipca 2016 r., ostatnia do 07 lutego 2018 r.). Po zakupie lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego nabywca zamierza w ramach najmu prywatnego (poza działalnością gospodarczą) oddać je w najem …. Sp. z o.o. zwaną dalej najemcą prowadzącą działalność związaną z obsługą rynku nieruchomości, który będzie podnajmował je osobom trzecim jako apartament wakacyjny (wypoczynek całoroczny). Najemca zobowiąże się do dalszego podnajmu lokalu, w tym do zawierania umów najmu z Klientem w imieniu własnym oraz zarządu dalszym podnajmem lokalu. Najemca zobowiązany będzie do: utrzymania lokalu w należytym stanie technicznym, będzie miał prawo zawierać w imieniu wynajmującego wszelkie umowy dotyczące zarządu lokalem, w szczególności zlecanie remontów i bieżących napraw, które obciążą wynajmującego. utrzymania lokalu w czystości oraz zapewnienia niezbędnych artykułów higienicznych. Koszty utrzymania czystości w lokalu oraz artykułów higienicznych po pobytach klientów (osób trzecich) nie będą wpływać na kalkulację czynszu najmu lokalu. Wynajmujący zobowiązany będzie do pokrycia kosztów: konserwacji i bieżących remontów oraz innych opłat niewynikających bezpośrednio z wykorzystania lokalu przez klientów najemcy, kosztów wszystkich mediów, opłat (w tym abonamentu RTV) wynagrodzenia zarządcy nieruchomości oraz innych związanych z utrzymaniem lokalu na rzecz Wspólnoty Mieszkaniowej. Czynsz najmu należny wynajmującemu od najemcy uzgodniony będzie na kwotę 70% kwoty netto (kwota netto czynszu podnajmu baz podatku VAT) czynszu podnajmu, należnego najemcy od Klientów (osób trzecich). Czynsz płatny będzie na podstawie faktury VAT wystawianej przez wynajmującego w oparciu o udostępnione przez najemcę dokumenty, nie później niż w terminie 14 dni od daty otrzymania faktury. Czynsz najmu należny wynajmującemu rozliczany będzie na bazie kwartalnych kalendarzowych okresów rozliczeniowych. Najem ww. lokalu (lokalu mieszkalnego z miejscem postojowym) jako najem prywatny Wnioskodawca zgłosi jako: podlegający podatkowi dochodowemu wg ryczałtu ewidencjonowanego, podlegający opodatkowaniu podatkiem VAT- w maju 2016 r. Wnioskodawca złożył w US zgłoszenie aktualizacyjne NIP-7. Rozliczenia związane w wynajmem dokonywał będzie Wnioskodawca jako jeden ze współmałżonków. Podatek VAT rozliczał będzie w miesięcznych deklaracjach sporządzanych w oparciu o rejestry sprzedaży i zakupu dotyczące najmu prywatnego i działalności gospodarczej Wnioskodawcy (łącznie). Nabycie lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego będzie czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Faktury wystawiane przez dewelopera będą zawierały podatek VAT. Płacone deweloperowi zaliczki dokumentowane są (i będą) fakturami VAT zaliczkowymi wystawionymi na oboje małżonków (Wnioskodawcę i jego żonę). W lipcu 2016 r. nabywca otrzymał f-rę VAT nr 2/07/2016 r. wystawioną na nabywcę …. tytułem Zaliczka na lokal mieszkalny nr 4.04 ul. …., wartość netto 58.953,17 zł, podatek VAT wg stawki 8% 4.716,65 zł, wartość brutto 63.674,80 zł. Zakup lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego będzie udokumentowany aktem notarialnym i f-rą VAT wystawioną na oboje małżonków (Wnioskodawcę i jego żonę). Małżonkowie posiadają wspólność majątkową. Nabyty lokal mieszkalny i miejsce postojowe będzie wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Stroną umowy najmu lokalu i miejsca postojowego, będzie Wnioskodawca działający w imieniu własnym i żony. Rozliczeń związanych z wynajmem prywatnym będzie dokonywał Wnioskodawca jako jeden ze współmałżonków. Do Urzędu Skarbowego … Wnioskodawca złożył w dniu 25 maja 2016 r. zgłoszenie identyfikacyjne NIP-7, w którym podał w części C3 miejsce prowadzenia działalności (z najmu prywatnego) …. nr domu 19, nr lokalu 4.04. We wrześniu 2016 r. Wnioskodawca i małżonka złożyli w US pismo informujące, że przychody z najmu prywatnego lokalu mieszkalnego łącznie z miejscem parkingowym będą opodatkowane ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych w całości przez jednego małżonka …... Usługę najmu lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego będzie wykonywał Wnioskodawca w imieniu współmałżonków, na własny rachunek. Lokal będzie lokalem mieszkalnym wynajmowanym najemcy Spółce z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzącą działalność gospodarczą związaną z obsługą rynku nieruchomości, która będzie podnajmowała je osobom trzecim na cele zakwaterowania dla osób przebywających na wypoczynku. Zgodnie z umową mieszkanie będzie traktowane jako apartament wakacyjny (wypoczynek całoroczny). Umowa nie określa szczegółowo, że podnajem będzie dokonywany osobom trzecim wyłącznie na cele zakwaterowania osób przebywających na wypoczynku, dlatego usługę tą należy opodatkować 23% stawką VAT, a nie jak Wnioskodawca napisał we wniosku 8% stawką. Celem usługi wynajmu lokalu mieszkalnego nie jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych najemcy, lecz realizacja przez niego celów gospodarczych, w tym zarobkowych i tym samym nie spełnia przesłanki wynajmu na cel mieszkaniowy. W projekcie umowy najmu użyto określenia lokal łącznie jako lokal (mieszkalny) oraz miejsce parkingowe. Z projektu umowy najmu wynika, że właściciel (czyli Wnioskodawca) wynajmuje lokal dla …., celem dalszego podnajmu osobom trzecim i w tym zakresie upoważnia … do zawierania umów podnajmu przedmiotowego lokalu na warunkach określonych w umowie. …. zobowiązuje się do dalszego podnajmu lokalu, w tym do zawierania umów najmu z Klientami w imieniu własnym oraz zarządu dalszym podnajmem lokalu. …. ma prawo zlecać wykonanie umowy lub jej części podmiotom trzecim, za których działanie w pełni odpowiada. Umowa nie precyzuje szczegółów komu będzie podnajmowany lokal, zawiera określenie, że stan lokalu i jego wyposażenie umożliwiają wynajmowanie osobom trzecim jako apartamentów wakacyjnych. Umowa nie przewiduje by podnajem był dokonywany osobie prywatnej dla celów mieszkalnych. Najem miejsca postojowego będzie dokonywany łącznie z lokalem mieszkalnym. Wnioskodawca nie zamierza dokonywać odrębnego najmu miejsca postojowego bez konieczności wynajmu lokalu mieszkalnego. Klasyfikacja statystyczna usługi wg PKWiU z 2008 r. 68.20.11.0 Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. Czy podatek VAT naliczony od płaconych deweloperowi rat (zaliczek) i faktury końcowej zakupu lokalu i miejsca postojowego można będzie odliczyć od VAT należnego, łącznie od najmu prywatnego i działalności gospodarczej, ewentualnie uzyskać zwrot VAT naliczonego przy braku sprzedaży w czasie płacenia zaliczek? Zdaniem Wnioskodawcy (ostatecznie przedstawionym w uzupełnieniu wniosku), lokal mieszkalny z miejscem postojowym zostanie zakupiony w celu najmu jednostce zajmującej się obsługą rynku nieruchomości, która będzie podnajmowała je osobom trzecim. Wynajem będzie czynnością opodatkowaną podatkiem VAT dokumentowaną fakturą VAT. Lokal z miejscem postojowym będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, w tej sytuacji zgodnie z art. 86 ust. 1 i 2 przysługuje Wnioskodawcy prawo do odliczenia VAT z faktur zaliczkowych i faktury końcowej dokumentującej jego zakup. Podatek VAT rozliczany będzie w miesięcznych deklaracjach VAT-7 sporządzanych w oparciu o rejestry zakupu i sprzedaży dotyczące najmu prywatnego i działalności gospodarczej. W sytuacji, gdy w danym okresie rozliczeniowym (m-cu) kwota podatku naliczonego będzie wyższa od kwoty podatku należnego, to na podstawie art. 87 ust. 1, 2 i 5a ustawy o VAT Wnioskodawca będzie miał prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następujące okresy lub do zwrotu różnicy na r-k bankowy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z przepisem art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 710 z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a) ustawy, kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku wynikających z faktur otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Podkreślić w tym miejscu należy, że ustawodawca stworzył podatnikowi prawo do odliczenia podatku naliczonego w określonych terminach, pod warunkiem spełnienia przez niego zarówno tzw. przesłanek pozytywnych, m.in. tego że zakupy będą wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych oraz niezaistnienia przesłanek negatywnych, określonych w art. 88 ustawy. Na podstawie art. 88 ust. 3a pkt 2 ustawy, nie stanowią podstawy do obniżenia podatku należnego oraz zwrotu różnicy podatku lub zwrotu podatku naliczonego faktury i dokumenty celne w przypadku gdy transakcja udokumentowana fakturą nie podlega opodatkowaniu albo jest zwolniona od podatku. W świetle art. 88 ust. 4 ustawy, obniżenia kwoty lub zwrotu różnicy podatku należnego nie stosuje się również do podatników, którzy nie są zarejestrowani jako podatnicy VAT czynni, zgodnie z art. 96, z wyłączeniem przypadków, o których mowa w art. 86 ust. 2 pkt 7. Stosownie do cytowanych wyżej przepisów, prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przysługuje wówczas, gdy zostaną spełnione określone warunki, tzn. odliczenia tego dokonuje zarejestrowany, czynny podatnik podatku od towarów i usług oraz gdy towary i usługi, z których nabyciem podatek został naliczony, są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Warunkiem umożliwiającym podatnikowi skorzystanie z prawa do odliczenia podatku naliczonego jest związek zakupów z wykonywanymi czynnościami opodatkowanymi. Przedstawiona powyżej zasada wyklucza zatem możliwość dokonania obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego związanego z usługami i towarami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystywania do czynności zwolnionych od podatku VAT oraz niepodlegających temu podatkowi. Należy również podkreślić, iż prawo do odliczenia podatku naliczonego, jako integralna część systemu VAT, w zasadzie nie może być ograniczane, ani pod względem czasu, ani też pod względem zakresu przedmiotowego. Nie jest to bowiem wyjątkowy przywilej podatnika, lecz jego fundamentalne prawo. Możliwość wykonania tego prawa powinna być zapewniona niezwłocznie i względem wszystkich kwot podatku, które zostały pobrane (naliczone) od transakcji związanych z zakupami. Decydujące znaczenie dla oceny istnienia prawa do odliczenia ma zamierzony (deklarowany) związek podatku naliczonego z czynnościami opodatkowanymi. Opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług zgodnie z zasadą powszechności opodatkowania podlegają wszelkie transakcje, których przedmiotem jest dostawa towarów lub świadczenie usług, pod warunkiem, że są one realizowane przez „podatników” w rozumieniu ustawy i wykonywane w ramach działalności gospodarczej. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Pod pojęciem działalności gospodarczej, na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy rozumie się wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Cytowane przepisy stanowią implementację przepisów wspólnotowych. W art. 9 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, str. 1 ze zm.) zawarta została definicja podatnika oraz działalności gospodarczej. Zgodnie z art. 9 ust. 1 i 2 Dyrektywy „Podatnikiem” jest każda osoba prowadząca samodzielnie w dowolnym miejscu jakąkolwiek działalność gospodarczą, bez względu na cel czy też rezultaty takiej działalności. „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Ponadto, z cyt. powyżej art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wynika, iż pod pojęciem działalności gospodarczej należy rozumieć także czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. W tym przypadku decydujące znaczenie ma stałość, ciągłość wykorzystywania majątku. Oczywiste jest, że wykorzystywanie towarów lub wartości niematerialnych i prawnych ma miejsce przede wszystkim poprzez oddanie ich w stosunki obligacyjne, np. w najem, dzierżawę, udzielenie licencji do korzystania z danej wartości niematerialnej i prawnej, itp. Przy czym przez ciągłość wykorzystywania składników majątku rozumieć należy także wykorzystanie majątku, które charakteryzuje się powtarzalnością lub długim okresem trwania. W tym miejscu wskazać należy, iż zgodnie z art. 659 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks Cywilny (Dz. U. z 2016 r., poz. 380 z późn. zm.) przez umowę najmu wynajmujący zobowiązuje się oddać najemcy rzecz do używania przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a najemca zobowiązuje się płacić wynajmującemu umówiony czynsz. Tak więc najem jest umową dwustronnie obowiązującą i wzajemną; odpowiednikiem świadczenia wynajmującego, polegającego na oddaniu rzeczy do używania, jest świadczenie najemcy, polegające na płaceniu umówionego czynszu. Zatem, najem prywatny, jako usługa wypełnia określoną w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług definicję działalności gospodarczej, jeżeli wykonywana jest w sposób ciągły dla celów zarobkowych (zawierane umowy najmu maja zazwyczaj długotrwały charakter, a uzyskiwane korzyści z tego tytułu są w zasadzie stałe), bez względu na to, czy najem będzie prowadzony w ramach działalności gospodarczej, czy jako odrębne źródło przychodu w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych. Powołane wyżej przepisy art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy precyzują jakie podmioty wpisują się w definicję podatnika podatku od towarów i usług. Ustawodawca nie wymienił wśród nich małżonków. Ustawa nie obejmuje także małżonków jak odrębnej kategorii podatników. Tym samym, na gruncie przepisów ustawy małżonkowie nie są uznawani za jeden podmiot podatkowy, gdyż każdy z nich jeżeli będzie wykonywał samodzielnie czynności podlegające opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług będzie odrębnym podatnikiem tego podatku. Co więcej autonomiczność prawa podatkowego wyklucza możliwość interpretacji przepisów, która zakładałaby, że stosunki majątkowe między małżonkami, regulowane przepisami Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, mogą kształtować zakres praw i obowiązków podatników podatku od towarów i usług. Kwestie stosunków majątkowych pomiędzy małżonkami reguluje ustawa z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy (Dz. U. z 2015 r. poz. 2082, z późn. zm.). Zgodnie z art. 31 § 1 ustawy - Kodeks rodzinny i opiekuńczy, z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej). W myśl art. 36 § 1 ustawy Kodeks rodzinny i opiekuńczy oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Natomiast stosownie do § 2 tego artykułu każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku. Stosownie do art. 36 § 3 ustaw Kodeks rodzinny i opiekuńczy, przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących czynności. Zgodnie z art. 37 § 1 pkt 1 powołanego Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, zgoda drugiego małżonka jest potrzebna do dokonania czynności prawnej prowadzącej do zbycia, obciążenia, odpłatnego nabycia nieruchomości lub użytkowania wieczystego, jak również prowadzącej do oddania nieruchomości do używania lub pobierania z niej pożytków. Na mocy art. 43 § 1 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, oboje małżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym. Z powyższego wynika więc, że wspólność wynikająca ze stosunku małżeństwa jest współwłasnością łączną uprawniającą do współposiadania rzeczy wchodzących w skład majątku wspólnego, a w czasie jej trwania żaden z małżonków nie może żądać podziału majątku wspólnego. Jeżeli pomiędzy małżonkami istnieje wspólność majątkowa, to w akcie notarialnym dokumentującym nabycie nieruchomości wymienieni są oboje małżonkowie. W tym miejscu zauważyć należy, że zasady dokumentowania czynności podlegających opodatkowaniu regulują przepisy art. 106a-106q ustawy. Stosownie do art. 106b ust. 1 pkt 1 ustawy, podatnik jest obowiązany wystawić fakturę dokumentującą sprzedaż, a także dostawę towarów i świadczenie usług, o których mowa w art. 106a pkt 2, dokonywane przez niego na rzecz innego podatnika podatku, podatku od wartości dodanej lub podatku o podobnym charakterze lub na rzecz osoby prawnej niebędącej podatnikiem. Ponadto, zgodnie z treścią art. 106e ust. 1 pkt 3, 4 i 5 ustawy, faktura powinna zawierać: imiona i nazwiska lub nazwy podatnika i nabywcy towarów lub usług oraz ich adresy; numer, za pomocą którego podatnik jest zidentyfikowany na potrzeby podatku, z zastrzeżeniem pkt 24 lit. a. Z ww. uregulowań wynika, że faktura powinna m.in. jednoznacznie określać imię i nazwisko lub nazwy podatnika/sprzedawcy i nabywcy, ich adresy a także numery identyfikacji podatkowej. Faktura winna zawierać dane nabywcy towaru lub usługi i tym samym dokumentować rzeczywiste zdarzenia gospodarcze, a jako wystawca i nabywca powinni widnieć faktyczni uczestnicy transakcji. Każdorazowo należy ustalić więc nabywcę towaru lub usługi, który winien wynikać z zawartej umowy. Należy podkreślić, że celem faktury jest przede wszystkim udokumentowanie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych, zarówno pod względem przedmiotu transakcji, jak i podmiotów biorących w niej udział. Wobec powyższego należy stwierdzić, że faktura jest dokumentem potwierdzającym wykonanie pewnej usługi lub dostawy towaru, uprawniającym (po spełnieniu wszystkich warunków wynikających z przepisów prawa) podmiot, dla którego jest wystawiona (nabywcę) do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, po spełnieniu warunków określonych przepisami prawa. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca prowadzi działalność gospodarczą w zakresie świadczenia usług budowlanych, transportowych i handlowych. Jest czynnym podatnikiem VAT. Wnioskodawca wraz z żoną podpisali akt notarialny (umowę deweloperską) na zakup lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego. Nabycie lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego będzie czynnością opodatkowaną podatkiem od towarów i usług. Faktury wystawiane przez dewelopera będą zawierały podatek VAT. Płacone deweloperowi zaliczki dokumentowane są (i będą) fakturami VAT zaliczkowymi wystawionymi na oboje małżonków (Wnioskodawcę i jego żonę). Zakup lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego będzie udokumentowany aktem notarialnym i fakturą wystawioną na oboje małżonków (Wnioskodawcę i jego żonę). Małżonkowie posiadają wspólność majątkową. Nabyty lokal mieszkalny i miejsce postojowe będzie wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Stroną umowy najmu lokalu i miejsca postojowego, będzie Wnioskodawca działający w imieniu własnym i żony. Rozliczeń związanych z wynajmem prywatnym będzie dokonywał Wnioskodawca jako jeden ze współmałżonków. Usługę najmu lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego będzie wykonywał Wnioskodawca w imieniu współmałżonków, na własny rachunek. Lokal będzie lokalem mieszkalnym wynajmowanym najemcy Spółce, która będzie podnajmowała je osobom trzecim na cele zakwaterowania dla osób przebywających na wypoczynku. Zgodnie z umową mieszkanie będzie traktowane jako apartament wakacyjny (wypoczynek całoroczny). Celem usługi wynajmu lokalu mieszkalnego nie jest zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych najemcy, lecz realizacja przez niego celów gospodarczych, w tym zarobkowych i tym samym nie spełnia przesłanki wynajmu na cel mieszkaniowy. Umowa nie precyzuje szczegółów komu będzie podnajmowany lokal, zawiera określenie, że stan lokalu i jego wyposażenie umożliwiają wynajmowanie osobom trzecim jako apartamentów wakacyjnych. Umowa nie przewiduje by podnajem był dokonywany osobie prywatnej dla celów mieszkalnych. Najem miejsca postojowego będzie dokonywany łącznie z lokalem mieszkalnym. Wnioskodawca nie zamierza dokonywać odrębnego najmu miejsca postojowego bez konieczności wynajmu lokalu mieszkalnego. Klasyfikacja statystyczna usługi wg PKWiU z 2008 r. 68.20.11.0 Wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami mieszkalnymi własnymi lub dzierżawionymi. Dokonując analizy powyższy przepisów oraz przedstawionego opisu sprawy, wskazać należy, że jeżeli przedmiotem najmu jest rzecz stanowiąca majątek wspólny małżonków, to podatnikiem podatku od towarów i usług, w okolicznościach wskazanych w art. 15 ustawy, będzie ten małżonek, który dokonał czynności podlegającej opodatkowaniu, czyli ten, który dokonuje wynajmu we własnym imieniu (jest stroną czynności prawnej). Tak więc w zaistniałej sytuacji, jeżeli stroną umowy o najem lokalu mieszkalnego i miejsca postojowego będzie Wnioskodawca (jako jeden ze współwłaścicieli), wówczas podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy z tytułu zawartej umowy najmu będzie właśnie Wnioskodawca. Jak wskazano na wstępie, rozliczenie podatku naliczonego na zasadach określonych w art. 86 ustawy, uwarunkowane jest tym, aby nabywane towary i usługi były wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych. Ponadto art. 88 ust. 4 ustawy wyklucza odliczenie w odniesieniu do podmiotów niebędących zarejestrowanymi, czynnymi podatnikami podatku VAT. W omawianej sprawie warunki uprawniające do odliczenia będą spełnione, ponieważ Wnioskodawca będzie zarejestrowanym, czynnym podatnikiem podatku od towarów i usług, a nabyty lokal mieszkalny i miejsce postojowe – jak wskazał Zainteresowany – będzie wykorzystywane do czynności opodatkowanych podatkiem VAT. Zatem, Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia całej kwoty podatku naliczonego od płaconych rat (zaliczek) i faktury końcowej (wystawionej na oboje małżonków) dokumentującej zakup przedmiotowego lokalu i miejsca postojowego. Ponadto, jak stanowi art. 87 ust. 1 ustawy, w przypadku gdy kwota podatku naliczonego, o której mowa w art. 86 ust. 2, jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następne okresy lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W myśl natomiast art. 87 ust. 2 ustawy, zwrot różnicy podatku, z zastrzeżeniem ust. 6, następuje w terminie 60 dni od dnia złożenia rozliczenia przez podatnika na rachunek bankowy podatnika w banku mającym siedzibę na terytorium kraju lub na rachunek podatnika w spółdzielczej kasie oszczędnościowo-kredytowej, której jest członkiem, wskazane w zgłoszeniu identyfikacyjnym, o którym mowa w odrębnych przepisach, lub na wskazany przez podatnika rachunek banku lub na rachunek spółdzielczej kasy oszczędnościowo-kredytowej, jako zabezpieczenie udzielanego przez ten bank lub przez kasę kredytu, na podstawie złożonego przez podatnika, do naczelnika urzędu skarbowego, w terminie do złożenia deklaracji podatkowej, pisemnego, nieodwołalnego upoważnienia organu podatkowego, potwierdzonego przez bank lub spółdzielczą kasę oszczędnościowo-kredytową udzielających kredytu, do przekazania tego zwrotu. Jeżeli zasadność zwrotu wymaga dodatkowego zweryfikowania, naczelnik urzędu skarbowego może przedłużyć ten termin do czasu zakończenia weryfikacji rozliczenia podatnika dokonywanego w ramach czynności sprawdzających, kontroli podatkowej lub postępowania podatkowego na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej lub postępowania kontrolnego na podstawie przepisów o kontroli skarbowej. Jeżeli przeprowadzone przez organ czynności wykażą zasadność zwrotu, o którym mowa w zdaniu poprzednim, urząd skarbowy wypłaca podatnikowi należną kwotę wraz z odsetkami w wysokości odpowiadającej opłacie prolongacyjnej stosowanej w przypadku odroczenia płatności podatku lub jego rozłożenia na raty. Na podstawie art. 87 ust. 5a ustawy, w przypadku gdy podatnik nie wykonał w okresie rozliczeniowym czynności opodatkowanych na terytorium kraju oraz czynności wymienionych w art. 86 ust. 8 pkt 1, podatnikowi przysługuje, na jego umotywowany wniosek złożony wraz z deklaracją podatkową, zwrot kwoty podatku naliczonego, podlegającego odliczeniu od podatku należnego w związku z prowadzoną działalnością gospodarczą na terytorium kraju lub poza tym terytorium, w terminie 180 dni od dnia złożenia rozliczenia, z zastrzeżeniem art. 86 ust. 19. Na pisemny wniosek podatnika urząd skarbowy dokonuje zwrotu, o którym mowa w zdaniu pierwszym, w terminie 60 dni, jeżeli podatnik złoży w urzędzie skarbowym zabezpieczenie majątkowe. Przepisy ust. 2 zdanie drugie i trzecie, ust. 2a i ust. 4a-4f stosuje się odpowiednio. W świetle powyższego, w przypadku gdy podatnik nie dokona w danym okresie rozliczeniowym żadnych czynności dających prawo do odliczenia kwoty podatku naliczonego i kwoty tego podatku nie przeniesie na następny okres rozliczeniowy, na podstawie art. 87 ust. 5a ustawy, będzie uprawniony do złożenia umotywowanego wniosku wraz z deklaracją podatkową o zwrot w terminie 180 dni kwoty podatku naliczonego. Jednakże na pisemny wniosek podatnika urząd skarbowy dokona zwrotu nadwyżki podatku naliczonego nad należnym w terminie 60 dni, jeżeli podatnik w urzędzie skarbowym złoży zabezpieczenie majątkowe. W sytuacji natomiast, gdy w danym okresie u podatnika wystąpi podatek należny, wówczas w przypadku, gdy kwota podatku naliczonego jest w okresie rozliczeniowym wyższa od kwoty podatku należnego, podatnik ma prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następny okres lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy. W tym przypadku – zgodnie z art. 87 ust. 2 ustawy – zwrot różnicy podatku nastąpi w terminie 60 dni. Z kolei odnosząc się do kwestii ujęcia i wykazania transakcji w deklaracji VAT – 7 wskazać należy, że stosownie do art. 99 ust. 1 ustawy, podatnicy, o których mowa w art. 15, są obowiązani składać w urzędzie skarbowym deklaracje podatkowe za okresy miesięczne w terminie do 25. dnia miesiąca następującego po każdym kolejnym miesiącu, z zastrzeżeniem ust. 2-10, art. 130c i art. 133. Minister Finansów, rozporządzeniem z dnia 25 lipca 2016 r. w sprawie wzorów deklaracji podatkowych dla podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2016 r., poz. 1136), określił m.in. wzór deklaracji podatkowej VAT-7, o której mowa w art. 99 ust. 1 ustawy, stanowiący załącznik nr 1 do tego rozporządzenia. Zgodnie z objaśnieniami do deklaracji dla podatku od towarów i usług (VAT-7, VAT-7K, VAT-7D) stanowiącymi załącznik nr 4 do ww. rozporządzenia z dnia 25 lipca 2016 r. w części C. Rozliczenie podatku należnego, wykazuje się wszystkie czynności podlegające opodatkowaniu, dla których obowiązek podatkowy powstał w okresie rozliczeniowym, za który składana jest deklaracja (…). W konsekwencji powyższego, Wnioskodawca obowiązany jest w ramach tej samej jednej deklaracji VAT-7 ująć podatek należny wynikający ze wszystkich rodzajów czynności opodatkowanych. Zatem, Wnioskodawca winien dokonać rozliczenia podatku VAT wynikającego zarówno z najmu prywatnego jak i działalności gospodarczej w jednej deklaracji VAT-7 składanej dla potrzeb podatku od towarów i usług. Reasumując, mając na uwadze powołane przepisy oraz opis sprawy należy stwierdzić, że Wnioskodawca będzie miał prawo do odliczenia pełnej kwoty podatku VAT naliczonego od płaconych rat (zaliczek) i faktury końcowej zakupu lokalu i miejsca postojowego w deklaracji podatkowej VAT-7 składanej łącznie od najmu prywatnego i działalności gospodarczej, pod warunkiem niezaistnienia przesłanek negatywnych, o których mowa w art. 88 ustawy. Tym samym w przypadku, gdy w danym okresie rozliczeniowym kwota podatku naliczonego będzie wyższa od kwoty podatku należnego, Wnioskodawca będzie miał prawo do obniżenia o tę różnicę kwoty podatku należnego za następny okres lub do zwrotu różnicy na rachunek bankowy na zasadach określonych w art. 87 ust. 2-10 ustawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Tut. Organ informuje, iż wydana interpretacja dotyczy tylko sprawy będącej przedmiotem wniosku (zapytania) Zainteresowanego. Inne kwestie, które nie zostały objęte pytaniem wskazanym we wniosku, w szczególności kwestia okresu rozliczenia faktur wystawionych za świadczenie usługi najmu, nie mogą być zgodnie z art. 14 b § 1 Ordynacji podatkowej – rozpatrzone. Zaznacza się także, że zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Organ jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Zainteresowany ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego, udzielona odpowiedź traci swą aktualność. Jednocześnie należy podkreślić, że niniejsza interpretacja została wydana na podstawie przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego, co oznacza, że w przypadku, gdy w toku postępowania podatkowego, kontroli podatkowej, bądź skarbowej zostanie określony odmienny stan sprawy, interpretacja nie wywoła w tym zakresie skutków prawnych. Zauważyć należy, iż niniejsza interpretacja dotyczy wyłącznie skutków podatkowych dla Wnioskodawcy. Interpretacja ta nie wywołuje natomiast skutków podatkowych, o których mowa w art. 14k - 14n ustawy Ordynacja podatkowa, dla współwłaściciela nieruchomości. Niniejszą interpretacją załatwiono wniosek w zakresie prawa do odliczenia lub zwrotu podatku VAT naliczonego od płaconych rat (zaliczek) i faktury końcowej zakupu lokalu i miejsca postojowego. Natomiast w pozostałym zakresie wniosek załatwiono odrębnym rozstrzygnięciem. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego …., po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016 r., poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Jednocześnie, zgodnie z art. 57a ww. ustawy, skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie, opinię zabezpieczającą i odmowę wydania opinii zabezpieczającej może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny co do zastosowania przepisu prawa materialnego. Sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.