1462-IPPB2.4511.659.2016.1.MK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613 z późn. zm.) oraz § 5 pkt 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 kwietnia 2015 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2015 r., poz. 643) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działający w imieniu Ministra Rozwoju i Finansów stwierdza, że stanowisko - przedstawione we wniosku z dnia 16 września 2016 r. (data wpływu 23 września 2016r.) o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasadności sporządzenia informacji PIT-8C w przypadku wierzytelności które uległy przedawnieniu oraz wierzytelności, których Spółka przestaje dochodzić - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 23 września 2016 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zasadności sporządzenia informacji PIT-8C w przypadku wierzytelności które uległy przedawnieniu oraz wierzytelności, których Spółka przestaje dochodzić. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (dale] jako: „B”, „Spółka”, „Wnioskodawca”) jest europejskim domem maklerskim nadzorowanym przez Komisję Nadzoru Finansowego, specjalizującym się w instrumentach finansowych będących przedmiotem obrotu na rynku pozagiełdowym. Spółka aktywnie działa na rynkach zagranicznych, gdzie oferuje klientom zaawansowane technologicznie i Innowacyjne aplikacje (platformy) transakcyjne. Dzięki najbardziej zaawansowanym technologicznie narzędziom transakcyjnym, B udostępnia inwestorom dostęp do rynków finansowych w dowolnym miejscu i czasie. Działalność na rynkach zagranicznych jest prowadzona we współpracy z siecią oddziałów oraz ze spółkami zarówno powiązanymi, jak i niezależnymi. W szczególności Spółka prowadzi działalność poprzez oddziały zlokalizowane we Francji, Hiszpanii, Niemczech, Portugalii, Czechach, Rumunii i na Słowacji (dalej jako: „Oddziały”). Źródłem zysków bądź strat B z tytułu prowadzonej działalności (w tym na rynkach zagranicznych) są przede wszystkim wyniki (zyski bądź straty) na rozliczeniu instrumentów finansowych (o ile nie zostały one zabezpieczone poprzez hedging), a w przypadku hedgingu instrumentu finansowego - wyniki po uwzględnieniu rezultatu hedgingu (zysku bądź straty). Klientami B w Polsce są polskie i zagraniczne: osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej (dalej jako: „Osoby fizyczne”), osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą (dalej jako: „Osoby fizyczne prowadzące działalność”) oraz osoby prawne (dalej jako: „Osoby prawne”). Spółka podkreśla jednak, że pytania sformułowane w dalszej części przedmiotowego wniosku o wydanie indywidualnej interpretacji (dalej jako: „Wniosek”) dotyczą: krajowych Osób fizycznych, zagranicznych Osób fizycznych, do których zaliczyć należy Osoby fizyczne pochodzące z Włoch oraz Węgier, które przeszły do B w Polsce po likwidacji oddziałów w tych krajach, zagranicznych Osób fizycznych, które zawarły umowę bezpośrednio z B w Polsce, np. będąc na studiach w Polsce (dotyczy to głównie obywateli Ukrainy i Białorusi), Określanych dalej łącznie jako: „Klienci”. Pytania przedstawione w niniejszym Wniosku nie dotyczą natomiast tych klientów zagranicznych, którzy są klientami zagranicznych Oddziałów B, bo w takich przypadkach kwestie związane z nieściągalnymi wierzytelnościami są regulowane przez lokalne prawo. B oferuje instrumenty CFD (na walutach, indeksach, akcjach, surowcach lub ETFach), akcje syntetyczne i opcje. Wszystkie transakcje typu CFD działają na tej samej zasadzie, różnią się jedynie instrumentem bazowym, CFD (kontrakt różnić kursowych, z ang. contract for difference) to umowy zawarte między B a Klientem, zgodnie z którymi strony zobowiązują się do rozliczenia różnicy między ceną otwarcia a ceną zamknięcia pozycji. W przypadku obrotu na opcjach, zasada działania jest taka jak przy CFD, z tą różnicą, że opcja posiada termin wygaśnięcia - jeśli pozycja nie zostanie zamknięta wcześniej, zostaje automatycznie zamknięta i rozliczona w terminie wygaśnięcia opcji. W przypadku Equity CFD (CFD oparte o akcje notowane na giełdzie papierów wartościowych) obrót również wygląda tak jak przy Innych transakcjach typu CFD, z tą różnicą, że nie wszystkie zdarzenia korporacyjne dotyczące instrumentu bazowego (np. dywidenda, podział akcji, prawo do głosowania) zostają odzwierciedlone na rachunku Klienta. Rozliczenie z Klientem wygląda następująco: jeśli w wyniku zamkniętej transakcji Klient poniósł „stratę”, wówczas wartość „straty” obniża kwotę środków pieniężnych wpłaconych przez Klienta, a tym samym wartość środków dostępnych do zawarcia kolejnych transakcji. Jeżeli jednak Klient osiągnął „zysk” na transakcji wartość środków pieniężnych na rachunku Klienta jest automatycznie powiększana o wartość „zysku”, a tym samym wartość środków dostępnych do zawarcia kolejnych transakcji. Zdarzają się również sytuacje, że wartość „straty” przewyższa wartość środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku Klienta. Dotyczy to nadzwyczajnych sytuacji na rynku finansowym, gdy cena instrumentu bazowego zmienia się skokowo, powodując skokowe zmiany wyceny instrumentów oferowanych przez B. B posiada w prawdzie mechanizmy zabezpieczające Klientów przed ponoszeniem nadmiernych strat, zamykające pozycje Klienta, gdy wycena rachunku (wszystkich otwartych pozycji) spadnie poniżej 30% wartości środków pobranych jako depozyt pod otwarcie transakcji, które w przypadku nadzwyczajnych sytuacji na rynku finansowym nie gwarantują Klientowi zamknięcia pozycji z dodatnim saldem rachunku. W momencie wystąpienia ujemnego salda na rachunku pieniężnym, B informuje Klienta o zaistniałej sytuacji oraz wzywa Klienta do uzupełnienia środków na rachunku w określonym terminie. W przypadku nieuregulowania zobowiązania w określonym terminie, B podejmuje następujące kroki: W przypadku krajowych Klientów, których zobowiązanie względem B przekracza 500 zł, Spółka współpracuje z kancelarią windykacyjną, która windykuje przedmiotowe należności wraz z ustawowymi odsetkami. Może się oczywiście zdarzyć, że kancelaria nie zdoła odzyskać przedmiotowych wierzytelności. W takim przypadku B: rezygnuje z dalszych prób ich dochodzenia, jeżeli koszty odzyskania wierzytelności przekroczyłyby ich wartość; dochodzi wierzytelności na drodze sądowej (najczęściej takie wierzytelności udaje się odzyskać). W przypadku wierzytelności od krajowych Klientów, których kwota jest mniejsza lub równa 500 zł, B nie zleca ich dochodzenia firmie zewnętrznej, ze względu na wysokie koszty. Spółka kilkukrotnie wzywa Klienta telefonicznie oraz w formie elektronicznej do spłaty ujemnego salda rachunku, jednak po kilku nieudanych próbach kontaktu z Klientem bądź w przypadku braku spłaty powstałego zobowiązania, Spółka przestaje dochodzić przedmiotowych należności (dotyczy to najczęściej wierzytelności w wysokości niższej niż 300 zł). W przypadku należności od Klientów zagranicznych, niezależnie od kwoty długu, Spółka nie korzysta z usług kancelarii windykacyjnej, gdyż działające na rynku polskim kancelarie nie podejmują się windykacji wierzytelności Klientów z innych krajów bądź znacząco podnoszą opłaty związane z prowadzeniem postępowania. W przypadku braku kontaktu z Klientem bądź braku spłaty powstałego zobowiązania, Spółka przestaje dochodzić przedmiotowych należności. B chciałaby podkreślić, że w większości przypadków z Klientem - dłużnikiem nie ma kontaktu: Klient albo nie odbiera telefonu, albo zmienił numer telefonu, nie zamieszkuje już pod adresem, który podał w B jako adres zamieszkania, zmienił adres poczty elektronicznej albo po prostu nie odpowiada na żadne wezwania do zapłaty. Zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy dnia 29 lipca z 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. 2014, poz. 94) w związku z art. 731 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r kodeks cywilny (Dz. U. 2016, poz. 380) (dalej jako: „KC”), wierzytelności Klientów przedawniają się po dwóch latach. W przypadku wierzytelności, które się jeszcze nie przedawniły, Spółka rozważa odpisanie ich jako nieściągalnych oraz zaliczenie ich w koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust.1 pkt 25 lit. a ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 2014, poz. 851) (dalej jako: „ustawa o CIT”) w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 3 tej ustawy (na podstawie protokołu stwierdzającego, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty). W takim przypadku, zdaniem Wnioskodawcy, nie będzie on zobowiązany do wystawienia informacji PIT-8C Klientom, których dotyczą te wierzytelności (dalej jako: „Przypadek 1”); W przypadku wierzytelności, które się przedawniły, B nie będzie mogła, zgodnie z art. 16 ust.1 pkt 20 ustawy CIT, zaliczyć przedmiotowych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. W takim przypadku również, zdaniem Wnioskodawcy, B nie będzie zobowiązana do wystawienia informacji PIT-8C Klientom, których dotyczą te wierzytelności (dalej jako: „Przypadek 2”). B podkreśla, że zamierza przestać dochodzić przedmiotowych wierzytelności, zamknąć rachunki Klientów, rozwiązać zawarte z Klientami umowy i ująć te czynności odpowiednio w księgach handlowych. B nie rozważa opcji umorzenia wierzytelności, ponieważ ta wymagałaby zwolnienia dłużnika z obowiązku wykonania zobowiązania, instytucję tę reguluje art. 508 KC, zgodnie z którym zobowiązanie wygasa, gdy wierzyciel zwalnia dłużnika z długu, a dłużnik zwolnienie przyjmuje. Ponieważ z większością Klientów - dłużników B nie ma kontaktu, Spółka nie ma możliwości dokonania skutecznego umorzenia wierzytelności. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w Przypadku 1, tj. nieściągalnych wierzytelności Klientów, (i) które się jeszcze nie przedawniły, (ii) które zostały zaliczone na podstawie art. 16 ust. 1 pkt 25 lit. a oraz ust. 2 pkt 3) ustawy o CIT do kosztów uzyskania przychodów, (iii) gdy zaprzestano dochodzenia przedmiotowych wierzytelności (zamknięto rachunki Klientów), B będzie zobowiązana do wystawienia informacji PIT-8C Klientom? Czy w Przypadku 2, tj. nieściągalnych wierzytelności Klientów, (i) które się przedawniły, (ii) które nie zostały zaliczone do kosztów uzyskania przychodów B, (ii) gdy zaprzestano dochodzenia przedmiotowych wierzytelności (zamknięto rachunki Klientów), B będzie zobowiązana do wystawienia informacji PIT-8C Klientom? W przypadku odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z powyższych pytań, od jakiej kwoty nieodpłatnego świadczenia będzie istniał obowiązek wystawienia informacji PIT-8C?< Zdaniem Wnioskodawcy, Ad.1. Zdaniem B, w Przypadku 1, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawienia informacji PIT-8C. Ad.2. Zdaniem B, w Przypadku 2, Wnioskodawca nie będzie zobowiązany do wystawienia informacji PIT-8C, Ad.3. Zdaniem B, w przypadku odpowiedzi twierdzącej na którekolwiek z wyżej wskazanych pytań, Informację PIT-8C należałoby wystawić wyłącznie w przypadkach, gdy wartość nieodpłatnego świadczenia przekroczy 50 gr. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r., poz. 361) (dalej jako: „ustawa o PIT”), opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, art. 52., art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926) (dalej jako: „Ordynacja podatkowa”) zaniechano poboru podatku. Ponieważ wyliczenie wszystkich podlegających opodatkowaniu rodzajów dochodów nie jest możliwe wyrazem zasady powszechności opodatkowania jest ustanowienie w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy o PIT kategorii przychodów z innych źródeł, które zgodnie z art. 20 ust. 1 tej ustawy, obejmują obok określonych w tym przepisie i poprzedzonych zwrotem „w szczególności” rodzajów przychodów, także m.in. inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17. Odnosi się do nich także art. 42a ustawy o PIT, ustanawiający obowiązek sporządzania informacji na formularzu PIT-8C. Zgodnie z uchwałą NSA z dnia 16 października 2006 r.( sygn. II FPS 1/06), pojęcie nieodpłatnych świadczeń obejmuje wszelkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem Jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze {...), których skutkiem jest nieodpłatne, tj. nie związane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu, przysporzenie majątku tej osobie mające konkretny wymiar finansowy. Uchwała ta zapadła wprawdzie w związku z wątpliwościami dotyczącymi ustawy o CIT, jednak powyższa teza zachowuje swoją aktualność również w kontekście przepisów ustawy o PIT. Wnioskodawca stoi na stanowisku, że o ile w przypadku umorzenia wierzytelności, bez wątpienia Klient otrzymywałby realne i wymierne przysporzenie, bowiem dzięki takiemu umorzeniu zostałby ostatecznie zwolniony z obowiązku świadczenia kosztem swojego majątku, a więc konieczności Jego uszczuplenia. Umorzenie wymagalnych należności wiąże się bowiem z przyznaniem korzyści majątkowej Innemu podmiotowi bez ekwiwalentu, stanowi zatem dla tego podmiotu przychód z tytułu nieodpłatnego świadczenia. Warunkiem umorzenia jest także, aby wierzyciel wyraził wolę zwolnienia dłużnika z długu, a dłużnik to zwolnienie przyjął, W takim przypadku z całą pewnością po stronie Klienta-dłużnika powstałby przychód podatkowy i B byłaby zobowiązana do wystawienia informacji P1T-8C. Natomiast zarówno w Przypadku 1 - tj. odpisania wierzytelności jako nieściągalnej i zaliczenia jej do kosztów podatkowych, jak również w Przypadku 2 -tj. jej przedawnienia, Klient-dłużnik nie otrzymuje przysporzenia, które miałoby charakter ostateczny i trwały. W obu tych przypadkach, Dłużnik nie uzyskuje żadnej korzyści majątkowej, ponieważ formalnie nadal jest zobowiązany do wykonania tego świadczenia, nawet jeśli B zaprzestała dochodzenia przedmiotowych wierzytelności, zamknęła rachunki inwestycyjne tych Klientów. Zdaniem niektórych organów podatkowych, „w przypadku przedawnienia zobowiązania, jeżeli wierzyciel dopuścił do tego nie podejmując czynności, przed upływem terminu przedawnienia, w celu zaspokojenia swojego roszczenia przed sądem lub innym organem powołanym do rozpoznawania spraw lub egzekwowania roszczeń, po stronie dłużnika nie powstaje przychód z nieodpłatnego świadczenia opodatkowany podatkiem dochodowym” - postanowienie z dnia 4 września 2006 r., wydane przez Urząd Skarbowy, interpretacja indywidualna Dyrektora izby Skarbowej w Bydgoszczy z dnia 26 stycznia 2010 r., sygn. ITPB2/415-867c/09/MK). Dodatkowym argumentem potwierdzającym brak uzyskania korzyści po stronie Klienta jest fakt, że w obu wyżej wskazanych Przypadkach, Klient-dłużnik nie przyjmuje zwolnienia z długu, cała operacja odbywa się bez jego wiedzy, ponieważ nie ma z nim kontaktu. Wnioskodawca chciałby również podkreślić, że istnieją obiektywne przeszkody w wystawianiu PIT-8C Klientom-dłużnikom, ponieważ w większości przypadków aktualne miejsce pobytu dłużnika nie jest znane, nie odbiera on korespondencji, wezwań do zapłaty, a jego miejsca pobytu nie można ustalić. W odniesieniu do obowiązku wystawienia informacji PIT-8C w takiej sytuacji, WSA w Gliwicach w wyroku z 19 listopada 2009 r. (sygn. I SA/G! 394/09), wskazał że „ (…) obowiązek ten nie dotyczy sytuacji, w których jest on praktycznie niewykonalny (tj. wtedy, gdy nie można ustalić miejsca pobytu dłużnika lub dłużnik nie żyje). Mając powyższe na uwadze, Wnioskodawca stoi na stanowisku, że w obu wyżej opisanych Przypadkach 1 i 2 nie dochodzi do nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu art. 20 ust. 1 ustawy o PIT i w związku z tym na B nie ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-8C na podstawie art. 42a ustawy o PIT. Gdyby jednak, zdaniem organu podatkowego taki obowiązek istniał, zdaniem Spółki, musiałaby ona wystawić deklaracje PIT-8C tylko w przypadkach, gdy wartość nieodpłatnego świadczenia przekroczyłaby 50 gr. Zgodnie bowiem z art. 63 Ordynacji podatkowej, podstawy opodatkowania i kwoty podatków zaokrągla się do pełnych złotych w taki sposób, że końcówki kwot wynoszące mniej niż 50 gr pomija się, a końcówki kwot wynoszące 50 gr i więcej groszy podwyższa się do pełnych złotych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest nieprawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą PIT”, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Dochodem ze źródła przychodów, jeżeli przepisy art. 24-25 oraz art. 30f ustawy PIT nie stanowią inaczej, jest nadwyżka sumy przychodów z tego źródła nad kosztami ich uzyskania osiągnięta w roku podatkowym. Jeżeli koszty uzyskania przekraczają sumę przychodów, różnica jest stratą ze źródła przychodów (art. 9 ust. 2 ww. ustawy). Źródłem przychodów w podatku dochodowym od osób fizycznych są między innymi inne źródła, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9 ustawy PIT. Zgodnie z art. 20 ust. 1 ustawy PIT, za przychody z tego źródła, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i art. 17. Stosownie do przepisu art. 11 ust. 1 ustawy PIT, przychodami z art. 20 ust. 1 ustawy PIT, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Na podstawie art. 42a ustawy PIT, osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą, osoby prawne i ich jednostki organizacyjne oraz jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej, które dokonują wypłaty należności lub świadczeń, o których mowa w art. 20 ust. 1, z wyjątkiem dochodów (przychodów) wymienionych w art. 21, art. 52, art. 52a i art. 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku, od których nie są obowiązane pobierać zaliczki na podatek lub zryczałtowanego podatku dochodowego, są obowiązane sporządzić informację według ustalonego wzoru o wysokości przychodów i w terminie do końca lutego następnego roku podatkowego, z zastrzeżeniem art. 45ba ust. 4, przesłać ją podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Z przedstawionego we wniosku opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Wnioskodawca („B”) jest europejskim domem maklerskim nadzorowanym przez Komisję Nadzoru Finansowego, specjalizującym się w instrumentach finansowych będących przedmiotem obrotu na rynku pozagiełdowym. Spółka aktywnie działa na rynkach zagranicznych, gdzie oferuje klientom zaawansowane technologicznie i Innowacyjne aplikacje (platformy) transakcyjne. Dzięki najbardziej zaawansowanym technologicznie narzędziom transakcyjnym, B udostępnia inwestorom dostęp do rynków finansowych w dowolnym miejscu i czasie. Źródłem zysków bądź strat B z tytułu prowadzonej działalności (w tym na rynkach zagranicznych) są przede wszystkim wyniki (zyski bądź straty) na rozliczeniu instrumentów finansowych (o ile nie zostały one zabezpieczone poprzez hedging), a w przypadku hedgingu instrumentu finansowego - wyniki po uwzględnieniu rezultatu hedgingu (zysku bądź straty). Wnioskodawca wskazał, że pytania sformułowane w przedmiotowym wniosku dotyczą: krajowych Osób fizycznych, zagranicznych Osób fizycznych, do których zaliczyć należy Osoby fizyczne pochodzące z Włoch oraz Węgier, które przeszły do B w Polsce po likwidacji oddziałów w tych krajach, zagranicznych Osób fizycznych, które zawarły umowę bezpośrednio z B w Polsce (dotyczy to głównie obywateli Ukrainy i Białorusi). B oferuje instrumenty CFD (na walutach, indeksach, akcjach, surowcach lub ETFach), akcje syntetyczne i opcje. Wszystkie transakcje typu CFD działają na tej samej zasadzie, różnią się jedynie instrumentem bazowym, CFD (kontrakt różnić kursowych, z ang. contract for difference) to umowy zawarte między B a Klientem, zgodnie z którymi strony zobowiązują się do rozliczenia różnicy między ceną otwarcia a ceną zamknięcia pozycji. Zdarzają się również sytuacje, że wartość „straty” przewyższa wartość środków pieniężnych zgromadzonych na rachunku Klienta. W momencie wystąpienia ujemnego salda na rachunku pieniężnym, B informuje Klienta o zaistniałej sytuacji oraz wzywa Klienta do uzupełnienia środków na rachunku w określonym terminie. W przypadku nieuregulowania zobowiązania w określonym terminie, B podejmuje działania windykacyjne wskazane w opisie zdarzenia przyszłego. W większości przypadków B z Klientem - dłużnikiem nie ma kontaktu: Klient albo nie odbiera telefonu, albo zmienił numer telefonu, nie zamieszkuje już pod adresem, który podał w B jako adres zamieszkania, zmienił adres poczty elektronicznej albo po prostu nie odpowiada na żadne wezwania do zapłaty. Wierzytelności Klientów przedawniają się po dwóch latach. W przypadku wierzytelności, które się jeszcze nie przedawniły, Spółka rozważa odpisanie ich jako nieściągalnych oraz zaliczenie ich w koszty uzyskania przychodów, zgodnie z art. 16 ust.1 pkt 25 lit. a ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych w zw. z art. 16 ust. 2 pkt 3 tej ustawy (na podstawie protokołu stwierdzającego, że przewidywane koszty procesowe i egzekucyjne związane z dochodzeniem wierzytelności byłyby równe albo wyższe od jej kwoty). W przypadku wierzytelności, które się przedawniły, B nie będzie mogła, zgodnie z art. 16 ust. 1 pkt 20 ustawy CIT, zaliczyć przedmiotowych wierzytelności do kosztów uzyskania przychodów. B zamierza przestać dochodzić przedmiotowych wierzytelności, zamknąć rachunki Klientów, rozwiązać zawarte z Klientami umowy i ująć te czynności odpowiednio w księgach handlowych. B nie rozważa opcji umorzenia wierzytelności, ponieważ ta wymagałaby zwolnienia dłużnika z obowiązku wykonania zobowiązania, a z większością Klientów - dłużników B nie ma kontaktu, Spółka nie ma możliwości dokonania skutecznego umorzenia wierzytelności. Zgodnie z art. 117 ustawy z dnia z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. z 2016 r. poz. 380, z późn. zm.), z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, roszczenia majątkowe ulegają przedawnieniu. Po upływie terminu przedawnienia ten, przeciwko komu przysługuje roszczenie, może uchylić się od jego zaspokojenia, chyba że zrzeka się korzystania z zarzutu przedawnienia. Jednakże zrzeczenie się zarzutu przedawnienia przed upływem terminu jest nieważne. W świetle powyższego, zobowiązanie przedawnione przekształca się w tzw. zobowiązanie naturalne. Nie może ono być wyegzekwowane pod przymusem ani też zasądzone przez sąd powszechny, jeżeli dłużnik powoła się na upływ terminu przedawnienia. Niemniej jednak, w sytuacji gdy występuje niemożność przymusowego wyegzekwowania zobowiązania mimo braku jego faktycznego wykonania, dłużnik uzyskuje pewną korzyść majątkową, przejawiającą się w tym, że nie musi realnie wykonać zobowiązania. Zasadnicze znaczenie ma bowiem, że w następstwie przedawnienia dłużnik zostaje zwolniony z obowiązku spłaty zadłużenia (ustaje obowiązek spełnienia świadczenia). W świetle powyższego skutki finansowe przedawnienia zobowiązania z tytułu nieściągalnych wierzytelności Klientów, gdy zaprzestano dochodzenia przedmiotowych wierzytelności (zamknięto rachunki Klientów) są zatem takie same jak przy jego umorzeniu. Klient kosztem Wnioskodawcy osiąga realne przysporzenie majątkowe. Przychód podatkowy z tytułu przedawnionego zobowiązania powstaje w momencie upływu terminu przedawnienia. Stosownie do art. 118 Kodeksu cywilnego, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej - trzy lata. W przedmiotowej sprawie zgodnie z art. 73 ust. 5 ustawy dnia 29 lipca z 2005 r. o obrocie instrumentami finansowymi (Dz. U. 2014, poz. 94) w związku z art. 731 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r kodeks cywilny (Dz. U. 2016, poz. 380) (dalej jako: „KC”), wierzytelności Klientów przedawniają się po dwóch latach. W konsekwencji, jeżeli u Klienta, wystąpiło przedawnienia zobowiązania z tytułu nieściągalnych wierzytelności Klientów, gdy zaprzestano dochodzenia przedmiotowych wierzytelności (zamknięto rachunki Klientów) Klient kosztem Wnioskodawcy osiąga realne przysporzenie majątkowe, które – jako przychód z innych źródeł – podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym. Stosownie do postanowień art. 42a ustawy PIT na świadczeniodawcy ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-8C na imię Klienta, w którym jako przychód z innych źródeł wykaże wartość przedawnionego zobowiązania (na moment przedawnienia), którego Klient odmawia spłacenia. Odnosząc się do drugiej sytuacji opisanej w zdarzeniu przyszłym, tj. zamknięcia rachunków Klientów oraz rozwiązania zawartych z Klientami umów w przypadku nieściągalnych wierzytelności, które się jeszcze nie przedawniły w sytuacji gdy występuje niemożność przymusowego wyegzekwowania zobowiązania, bez zwolnienia Klienta - dłużnika z obowiązku spłaty wierzytelności w trybie art. 508 Kodeksu cywilnego, skutkuje tym, że ustaje obowiązek spełnienia świadczenia (spłaty zadłużenia). Skutki finansowe zaprzestania dochodzenia przedmiotowych wierzytelności (zamknięto rachunki Klientów) są zatem takie same jak przy jego umorzeniu. W takim przypadku także u Klienta dochodzi do powstania realnego przysporzenia majątkowego, które podlega opodatkowaniu podatkiem dochodowym, jako przychód z innych źródeł. Stosownie do postanowień art. 42a ustawy PIT na świadczeniodawcy ciąży obowiązek sporządzenia informacji PIT-8C na imię Klienta, w którym jako przychód z innych źródeł wykaże wartość zobowiązania (na moment zaprzestania dochodzenia), w stosunku do którego Klienci odmawiają spłacenia. W dalszej kolejności odnosząc się do kwestii od jakiej kwoty nieodpłatnego świadczenia będzie istniał obowiązek wystawienia informacji PIT-8C, Organ podatkowy stwierdza co następuje. Przychód w deklaracjach należy zawsze wykazać w takiej wysokości w jakiej istotnie on wystąpił, tj. bez zaokrągleń. Zatem w deklaracji PIT-8C wysokość kwot, które Wnioskodawca wykaże jako przychód z innych źródeł należy wykazać w pełnej wysokości bez względu na wysokość wykazywanej kwoty. Przywołany przez Wnioskodawcę we wniosku przepis art. 63 Ordynacji podatkowej, dotyczy zaokrągleń podstawy opodatkowania, tj. dochodu i kwoty podatków. Sporządzone informacje PIT-8C należy przesłać podatnikowi oraz urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy według miejsca zamieszkania podatnika wykonuje swoje zadania, a w przypadku podatników, o których mowa w art. 3 ust. 2a, urzędowi skarbowemu, przy pomocy którego naczelnik urzędu skarbowego właściwy w sprawach opodatkowania osób zagranicznych wykonuje swoje zadania. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. z 2016, poz. 718, z późn. zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.