DD3.8222.2.390.2015.KDJ

ZMIANA INTERPRETACJI INDYWIDUALNEJ Na podstawie art. 14e § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r, Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r. poz. 613, z późn. zm.) Minister Finansów, w związku ze stwierdzeniem nieprawidłowości interpretacji indywidualnej z dnia 28 stycznia 2015 r. Nr IPPB4/415-860/14-2/JK wydanej w imieniu Ministra Finansów przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, zmienia z urzędu wyżej wymienioną interpretację stwierdzając, że stanowisko (Wnioskodawca) przedstawione we wniosku złożonym w dniu 3 listopada 2014 r. o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie obowiązków płatnika, jest: prawidłowe — w zakresie skutków podatkowych uczestnictwa pracownika w imprezach i wyjazdach organizowanych przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, nieprawidłowe - w pozostałym zakresie. UZASADNIENIE Dnia 28 stycznia 2015 r. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając — na podstawie § 7 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U, Nr 112, poz. 770, z późn. zm.) - w imieniu Ministra Finansów, wydał interpretację indywidualną dotyczącą podatku dochodowego od osób fizycznych. Interpretacja wydana została na wniosek złożony w dniu 3 listopada 2014 r. r., w którym przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca - – będąca sprzedawcą urządzeń wentylacyjnych, grzewczych i klimatyzacyjnych w ramach prowadzonej działalności gospodarczej ponosi różnego rodzaju wydatki na rzecz swoich pracowników. Spółka posiada siedzibę na terenie województwa mazowieckiego, ale posiada również biura terenowe w kilku największych miastach w Polsce. W siedzibie mieści się magazyn Spółki i centrum logistyczne. Pracownicy biur terenowych odpowiedzialni za sprzedaż muszą współpracować z pracownikami z siedziby w różnych aspektach m.in. doboru towarów do Klienta, sprawdzenia stanu magazynowego, możliwości logistycznych itp. dlatego właściwa komunikacja jest bardzo istotna. Spółka w ramach możliwości finansowych wzmacnia relacje w zespole pracowników jak również udziela pomocy socjalnej pracownikom. Wydatki na rzecz pracowników sfinansowane z własnych środków obrotowych Spółki dotyczą: organizacji spotkań integracyjnych w formie imprez, zabaw, organizacji różnego rodzaju gier i innych atrakcji, których charakter jest ściśle związany z motywacją pracowników do pracy, poprawą atmosfery, zwiększeniem efektywności pracy pracowników poprzez budowanie silnego, zgranego zespołu (dalej „spotkania integracyjne”), organizacji spotkań świątecznych dla pracowników (dalej „spotkania świąteczne”). Wnioskodawca udziela również pomocy socjalnej swoim pracownikom w oparciu o ustawę z dnia 4 marca 1994 r. o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych (Dz. U. z 2012 r., poz. 592, z późn. zm., dalej ustawa o ZFŚS) oraz przyjęty Regulamin. Wydatki sfinansowane lub dofinansowane są ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (dalej ZFŚS) według kryterium socjalnego i są ponoszone m.in. na: organizację imprez okolicznościowych wyłącznie dla pracowników mających charakter tzw. zamknięty (dalej „imprezy okolicznościowe”), imprez i wyjazdów o charakterze sportowo – rekreacyjnym, kulturalno – oświatowym i wypoczynkowym finansowanych lub dofinansowywanych z ZFŚS. Imprezy mają charakter zamknięty – w których udział biorą wyłącznie pracownicy (dalej „imprezy socjalne”). Wnioskodawca zaprasza na spotkania integracyjne, spotkania świąteczne, imprezy okolicznościowe i imprezy socjalne (łącznie zwane dalej wydarzeniami) wszystkich pracowników. Obecność pracowników i ich udział w tych wydarzeniach jest dobrowolny. Pracownicy deklarują chęć udziału w wydarzeniach, co potwierdzone jest ostateczną liczbą pracowników biorących w niej udział. Organizując wszystkie wydarzenia sfinansowane ze środków obrotowych, jak i sfinansowane ze środków ZFŚS Spółka otrzymuje oferty od firm zewnętrznych na przeprowadzenie wydarzenia z wyceną ryczałtową usług lub/oraz oferty w podziale na jednego pracownika np. oferty noclegowe, cateringowe, oferty zabaw czy konkursów wraz z obsługą muzyczną. Spółka często kupuje samodzielnie napoje, ciasto i inne słodycze oraz zapewnia całościowy poczęstunek w formie tzw. „szwedzkiego stołu”. Nie podaje się dań w ramach cateringu, ani poczęstunku w sposób wyodrębniony dla każdej osoby (pracownika) nawet jeżeli oferta jest w podziale na jednego pracownika. W ramach organizowanych imprez socjalnych Spółka zapewnia cały pakiet świadczeń: dojazd, nocleg, wyżywienie, wycieczki, kuligi oraz inne atrakcje. Również przy tego typu wydarzeniach część ofert wyceniona jest w podziale na jednego uczestnika, a część jak kolacje, kuligi wyceniona jest ryczałtowo. Każdy uczestnik wydarzenia może skorzystać z oferowanych atrakcji według chęci i dostępności. Spółka nie monitoruje kto i z czego skorzystał. W związku z powyższym Wnioskodawca zadał następujące pytania: Czy wydatki sfinansowane ze środków obrotowych lub z środków ZFŚS poniesione przez Spółkę na rzecz pracowników – biorących udział w wydarzeniach, dla których Spółka uzyskuje oferty kosztowe od organizatorów ryczałtowe lub oferty indywidualne, ale dla których nie jest w stanie określić zindywidualizowanej i oznaczonej wartości świadczenia na jednego pracownika nie stanowią dla pracowników przychodu ze stosunku pracy, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osob fizycznych (Dz. U. z 201 2 r., poz. 761, z późn. zm.) dalej ustawa o pdof, a co się z tym wiąże Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do poboru zaliczki na podatek dochodowy od osób fizycznych? Czy wydatki sfinansowane/dofinansowane ze środków ZFŚS poniesione przez Spółkę na rzecz pracowników biorących udział w wydarzeniach, dla których Spółka uzyskuje oferty kosztowe od organizatorów w podziale na jednego pracownika i dla których jest w stanie określić zindywidualizowaną i oznaczoną wartość świadczenia na jednego pracownika należy uznać jako świadczenie na rzecz pracowników i w związku z powyższym będą one stanowić dla pracowników przychód ze stosunku pracy zgodnie z art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o pdof, ale korzystającym ze zwolnienia do wysokości 380 zł zgodnie z art. 21 ust. 1 pkt 67 , a co się z tym wiąże Spółka jako płatnik jest zobowiązana pobrać zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych ponad wartość 380 zł? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy o pdof, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Art. 11 ust. 1 ustawy o pdof określa, że przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Stosownie do art. 10 ust. 1 ustawy o pdof, do źródeł przychodów zalicza się m.in.: stosunek służbowy, stosunek pracy, w tym spółdzielczy stosunek pracy, członkostwo w rolniczej spółdzielni produkcyjnej lub innej spółdzielni zajmującej się produkcją rolną, praca nakładcza, emerytura lub renta; oraz inne źródła. Art. 12 ust. 1 ustawy o pdof, wskazuje, że za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. W myśl art. 20 ust. 1 powołanej wyżej ustawy, za przychody z innych źródeł, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 9, uważa się w szczególności: kwoty wypłacone po śmierci członka otwartego funduszu emerytalnego wskazanej przez niego osobie lub członkowi jego najbliższej rodziny, w rozumieniu przepisów o organizacji i funkcjonowaniu funduszy emerytalnych, kwoty uzyskane z tytułu zwrotu z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego oraz wypłaty z indywidualnego konta zabezpieczenia emerytalnego, w tym także dokonane na rzecz osoby uprawnionej na wypadek śmierci oszczędzającego, zasiłki pieniężne z ubezpieczenia społecznego, alimenty, stypendia, dotacje (subwencje) inne niż wymienione w art. 14, dopłaty, nagrody i inne nieodpłatne świadczenia nienależące do przychodów określonych w art. 12-14 i 17 oraz przychody nieznajdujące pokrycia w ujawnionych źródłach. Ustawodawca definiując szeroko pojęcie przychodu wskazuje, że w każdym przypadku, w którym podatnik (w opisywanym przypadku pracownik) uzyska realną korzyść, będzie to rodzić obowiązek zwiększenia jego przychodu, z wyjątkiem świadczeń określonych w katalogu zwolnień przedmiotowych, zawartych w art. 21, 52, 52a i 52c ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Na bazie wyżej przedstawionych przepisów ustawy o pdof do nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych zaliczamy między innymi wartość świadczeń udostępnionych na spotkaniach integracyjnych, spotkaniach świątecznych, imprezach okolicznościowych i socjalnych. Zdaniem Wnioskodawcy, w przypadku organizacji różnego rodzaju wydarzeń pracownik uzyskuje przychód wyłącznie od zindywidualizowanych i oznaczonych świadczeń ponoszonych przez Spółkę na rzecz pracowników. W przypadku, gdy Spółka organizuje dla pracowników imprezy integracyjne, spotkania czy wyjazdy o charakterze zamkniętym gdzie zaprasza wyłącznie swoich Pracowników i w celu właściwej organizacji ustala liczbę chętnych osób do wzięcia udziału w danym wydarzeniu a następnie weryfikuje osoby, które faktycznie wzięły w nim udział Spółka nalicza i pobiera zaliczkę na podatek dochodowy wyłącznie od wartości świadczeń, które poniosła na rzecz pracowników, a które mają charakter zindywidualizowany także ich wartość można przyporządkować do świadczeń uzyskanych przez konkretnego pracownika. W przypadku organizacji imprez, wyjazdów, świadczenia, które stanowią wartość sprecyzowaną na osobę takie jak np. usługi noclegowe, transport (gdzie koszt uzależniony jest od liczby osób) zabawy i gry – których ogólna wartość uzależniona jest od liczby pracowników lub usługi gastronomiczne w postaci np. kolacji serwowanej, gdzie koszt na pracownika jest ściśle określony w ofercie, świadczenie to jest faktycznie zindywidualizowane, dotyczy danej osoby i w konsekwencji stanowi przychód ze stosunku pracy. Zatem przychód powstaje w takim zakresie w jakim będzie możliwe określenie wartości nieodpłatnie otrzymanego świadczenia przez konkretnego pracownika. W przypadku świadczeń co do których koszt poniesiony będzie ryczałtowo i nie będzie zależny od liczby pracowników np.: bufet w formie szwedzkiego stołu, organizacja gier, zabaw, innych atrakcji, w których udział pracownika uczestniczącego w imprezie nie jest obligatoryjny, nie stanowi przychodu w rozumieniu art. 11 oraz art. 12 ustawy o pdof. Również podobne stanowisko wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 27 kwietnia 2011 r. (sygn. I SA/Gd 140/11): „w przypadku gdy wartości świadczeń nie można przyporządkować do świadczeń uzyskiwanych przez konkretnego pracownika (...) brak jest podstaw do ustalenia dla konkretnego pracownika kwoty przychodu uzyskanego z tytułu finansowania przez pracodawcę kosztów organizowanej imprezy. Nie sposób bowiem stwierdzić, czy pracownik rzeczywiście otrzymał owe świadczenie i jaka jest jego wartość. Zatem (...) pracodawca w tej sytuacji nie jest zobowiązany obliczyć, pobrać i odprowadzić do właściwego urzędu skarbowego zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych od tych przychodów”. W tej samej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 maja 2013 r. (sygn. II FSK 1812/11) stwierdził, że „o „wartości” otrzymanych świadczeń (zarówno w „naturze”, jak też „innych nieodpłatnych” świadczeń) możemy mówić tylko wówczas, gdy świadczenia dla każdego danego pracownika będą mogły być wyrażone w pieniądzu lub innym środku płatniczym. Z kolei ten zabieg musi wiązać z jednoznacznym przypisaniem określonej ilości (np. wagi, objętości, sztuk) poczęstunku ze szwedzkiego stołu dla każdego danego pracownika. Jeśli zatem na takim spotkaniu, nie podaje się dań w sposób wyodrębniony dla każdej osoby (pracownika), to wówczas wykluczona zostaje możliwość obliczenia wartości świadczenia (posiłku) i jego przypisania każdemu uczestniczącemu w spotkaniu pracownikowi (..,) za niedopuszczalne należy uznać ustalenie wartości świadczenia dla przychodów poszczególnych pracowników, poprzez dzielenie faktycznie poniesionych kosztów na ilość pracowników, którzy skorzystali z możliwości udziału w opisywanym wyżej spotkaniu. Dokonywanie bowiem takich matematycznych czynności obliczenia wartości świadczenia dla przychodów pracowników, ustawodawca nie przewidział w jakichkolwiek przepisach prawa”. Podobne stanowisko zajął Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 24 stycznia 2013 r. (sygn. (II FSK 1064/11), Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 20 lutego 2013 r. (sygn. II FSK 1256/11) oraz Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 25 kwietnia 2013 r. (sygn. II FSK 1828/11). Ponadto w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 8 lipca 2014 r. (sygn. K 7/13) przychód z tytułu „innych nieodpłatnych świadczeń” po stronie pracownika powstanie gdy będą to świadczenia, które: „zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, który musiałby ponieść” a także gdy „korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów).” Dodatkowo do świadczeń finansowanych/dofinasnowanych z ZFŚS znajdzie zastosowanie art. 21 ust.1 pkt 67 ustawy o pdof. Art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o pdof, stanowi, że wolna od podatku dochodowego jest wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi. W myśl postanowień art. 2 pkt 1 ustawy o ZFŚS działalność socjalną stanowią m.in. usługi świadczone przez pracodawców na rzecz różnych form wypoczynku, działalności kulturalno–oświatowej, sportowo – rekreacyjnej. Zdaniem Spółki, organizowane przez nią imprezy okolicznościowe oraz imprezy socjalne mieszczą się w art. 2 pkt 1 ustawy o ZFŚS i Spółka może zastosować art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o pdof i jest zobowiązana pobrać podatek dochodowy od osób fizycznych od wartości zindywidualizowanych i oznaczonych świadczeń sfinansowanych z ZFŚS ponad 380 zł. Podobne stanowisko wyraził Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w wydanej dnia 10 sierpnia 2011 r. interpretacji indywidualnej Nr IBPBII/1/415-515/11/HK. Reasumując, zdaniem Spółki, wartość zindywidualizowanych oraz oznaczonych świadczeń jaką pracownik otrzymuje z tytułu uczestnictwa w imprezie integracyjnej czy spotkaniu świątecznym sfinansowana ze środków obrotowych stanowi przychód podlegający opodatkowaniu w całości. Natomiast wartość zindywidualizowanych świadczeń jaką pracownik otrzymuje z tytułu uczestnictwa w imprezie okolicznościowej czy imprezie socjalnej sfinansowana ze środków ZFSS stanowi dla pracownika przychód, jednakże na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 67 ustawy o pdof przychód ten podlega zwolnieniu do kwoty 380 zł w skali roku podatkowego. Zapewniona przez Wnioskodawcę wartość świadczeń sfinansowana zarówno ze środków obrotowych jak i ze środków ZFSS, co do których Wnioskodawca nie ma możliwości ustalenia ich indywidualnego charakteru jaka przypada na każdego pracownika z uwagi na poniższe warunki: zakup pakietu świadczeń na podstawie oferty ryczałtowej, zapewnienie poczęstunku czy posiłku w formie „szwedzkiego stołu”, zakupu usług zabaw, gier z dobrowolnym udziałem, nie stanowi przychodu pracownika, o którym mowa w art. 12 ust. 1 w zw. z art. 11 ust. 1 ustawy o pdof i Spółka jako płatnik nie jest zobowiązana do poboru podatku dochodowego od osób fizycznych. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie, działając w imieniu Ministra Finansów stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego, uznał za prawidłowe i stosownie do postanowień art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpił od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Na tle przedstawionego stanu faktycznego i stanu prawnego obowiązującego w dacie wy dania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, Minister Finansów stwierdza co następuje. Na podstawie art. 11 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2012 r. poz. 361, z późn. zm.), zwanej dalej „ustawą”, przychodami, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19, art. 20 ust. 3 i art. 30f, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. Zgodnie z art. 12 ust, 1 ustawy, za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej oraz spółdzielczego stosunku pracy uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności: wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Stosownie do postanowień art. 9 ust. 1 ustawy, opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zatem opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody z wyjątkiem dochodów enumeratywnie wymienionych przez ustawodawcę w katalogu zwolnień przedmiotowych ustawy oraz dochodów, od których Minister Finansów zaniechał, w drodze rozporządzenia, poboru podatku. Na podstawie art, 21 ust. 1 pkt 67 ustawy, wolna od podatku jest wartość otrzymanych przez pracownika w związku z finansowaniem działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, rzeczowych świadczeń oraz otrzymanych przez niego w tym zakresie świadczeń pieniężnych, sfinansowanych w całości ze środków zakładowego funduszu świadczeń socjalnych lub funduszy związków zawodowych, łącznie do wysokości nieprzekraczającej w roku podatkowym kwoty 380 zł; rzeczowymi świadczeniami nie są bony, talony i inne znaki, uprawniające do ich wymiany na towary lub usługi. Przepisy ustawy nie definiują pojęcia „nieodpłatne świadczenie”. W uchwałach z dnia 18 listopada 2002 r. sygn. akt FPS 9/02 oraz z dnia 16 października 2006 r. sygn. akt FPS 1/06 NSA ustalił znaczenie terminu „nieodpłatne świadczenie” na gruncie ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Uznał, iż „ma ono szerszy zakres niż w prawie cywilnym, obejmuje bowiem wszystkie zjawiska gospodarcze i zdarzenia prawne, których następstwem jest uzyskanie korzyści kosztem innego podmiotu lub te wszystkie zdarzenia prawne i zdarzenia gospodarcze w działalności osób prawnych, których skutkiem jest nieodpłatne, tj. niezwiązane z kosztami lub inną formą ekwiwalentu przysporzenie majątku tej osobie, mające konkretny wymiar finansowy.” W uchwale z dnia 24 maja 2010 r. NSA potwierdził, że powyższe stanowisko ma zastosowanie również do podatku dochodowego od osób fizycznych, w stosunku do sytuacji wynikających z art. 11 ust. 1 w związku z art. 12 ust. 1 i 3 tej ustawy. Kwestia opodatkowania nieodpłatnych świadczeń otrzymywanych przez pracowników od pracodawców budziła wątpliwości po stronie pracowników oraz pracodawców i prowadziła do sporów interpretacyjnych. Orzecznictwo sądów administracyjnych w tej materii również było niejednolite. Zagadnienie to zostało ostatecznie rozstrzygnięte przez Trybunał Konstytucyjny, który w wyroku z dnia 08 lipca 2014 r. sygn. akt K 7/13 stwierdził, iż „zdaniem Trybunału, przeprowadzona powyżej analiza pozwala na określenie cech istotnych kategorii „innych nieodpłatnych świadczeń” jako przychodu w rozumieniu art. 12 ust. 1 i art. 11 ust. 1 u.p.d.o.f. Należy przyjąć, że za przychód pracownika mogą być uznane świadczenia, które: po pierwsze, zostały spełnione za zgodą pracownika (skorzystał z nich w pełni dobrowolnie), po drugie, zostały spełnione w jego interesie (a nie w interesie pracodawcy) i przyniosły mu korzyść w postaci powiększenia aktywów lub uniknięcia wydatku, któiy musiałby ponieść, po trzecie, korzyść ta jest wymierna i przypisana indywidualnemu pracownikowi (nie jest dostępna w sposób ogólny dla wszystkich podmiotów). ” Biorąc powyższe pod uwagę stwierdzić należy, iż o powstaniu przychodu z tytułu otrzymania od pracodawcy nieodpłatnych świadczeń decyduje łączne spełnienie określonych wyżej przesłanek. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego Wnioskodawca udziela pomocy socjalnej pracownikom poprzez finansowanie bądź dofinansowanie z ZFŚS ich uczestnictwa w imprezach okolicznościowych oraz imprezach i wyjazdach sportowo-rekreacyjnych, kulturalno-oświatowych i wypoczynkowych. W przypadku uczestnictwa pracowników Wnioskodawcy w ww. imprezach i wyjazdach finansowanych (dofinansowanych) ze środków Zakładowego Funduszu Świadczeń Socjalnych (ZFŚS), spełnione są wszystkie powyższe kryteria do uznania, że otrzymujący te świadczenia pracownicy uzyskali przychód w rozumieniu przepisów ustawy. Wyjątek mogą stanowić świadczenia, w przypadku których nie będzie możliwe zindywidualizowanie ich wartości przypadającej na poszczególnych pracowników. W takiej sytuacji przychód po stronie pracownika nie wystąpi. Jednocześnie, wartość świadczenia otrzymanego przez pracownika w związku z finansowaniem przez pracodawcę działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, w postaci sfinansowania bądź dofinansowania imprez okolicznościowych i wyjazdów, jest objęte zwolnieniem od podatku, o którym mowa w art. 21 ust, 1 pkt 67 ustawy, do wysokości określonego w tym przepisie limitu, tj. do 380 zł rocznie. Oznacza to, że nadwyżka ponad kwotę zwolnioną od podatku podlega opodatkowaniu na zasadach określonych dla dochodów ze stosunku pracy i na Wnioskodawcy ciąży obowiązek płatnika określony w art. 32 ustawy. W cytowanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny zinterpretował przepisy ustawy także w zakresie opodatkowania świadczeń będących wynikiem uczestnictwa pracowników w spotkaniach integracyjnych organizowanych przez pracodawcę. Trybunał Konstytucyjny uznał, że „wystąpienia po stronie pracownika przysporzenia majątkowego (korzyści) — nie jest natomiast spełnione, gdy pracodawca proponuje pracownikom udział w spotkaniach integracyjnych czy szkoleniowych, choćby organizowanych poza miejscem pracy (imprezy wyjazdowe). W tym przypadku, nawet jeśli pracownik uczestniczy w spotkaniu (konferencji, szkoleniu) dobrowolnie, po jego stronie nie pojemna się korzyść, choćby w postaci zaoszczędzenia wydatku. Nie sposób bowiem zakładać, że gdyby nie „kursokonferencja” organizowana przez pracodawcę pracownik wydałby pieniądze na uczestnictwo w takim przedsięwzięciu. Trudno też poważnie utrzymywać, że przychodem pracownika z umowy o pracę czy stosunku służbowego jest możliwość okazjonalnego uczestnictwa w o biedzie czy kolacji, a wartość zjedzonych przez niego potraw i wypitych napojów wyznacza podstawę opodatkowania. ” Wobec tak jednoznacznego stanowiska Trybunału Konstytucyjnego stwierdzić należy, iż uczestnictwo pracownika w imprezie integracyjnej bądź spotkaniu świątecznym organizowanych przez pracodawcę nie stanowi dla pracownika przysporzenia majątkowego, a tym samym nie prowadzi do powstania u pracownika przychodu z tytułu nieodpłatnego świadczenia, o którym mowa w art. 11 ust. 1 ustawy i nie stanowi przychodu ze stosunku pracy na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy. Przechodząc na grunt rozpatrywanej sprawy należy wskazać, iż udział pracowników w imprezie integracyjnej zorganizowanej przez Wnioskodawcę, niezależnie od sposobu opłacenia przez Wnioskodawcę organizacji tej imprezy (ryczałtowo czy w sposób zindywidualizowany) nie oznacza otrzymania przez pracowników nieodpłatnego świadczenia, a tym samym po stronie pracowników nie powstał przychód ze stosunku pracy w rozumieniu przepisów ustawy. W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku należy uznać za prawidłowe w zakresie skutków podatkowych uczestnictwa pracownika w imprezach i wyjazdach organizowanych przez Wnioskodawcę w ramach prowadzonej działalności socjalnej, o której mowa w przepisach o zakładowym funduszu świadczeń socjalnych, a nieprawidłowe w pozostałym zakresie. Z tych względów należało zmienić z urzędu interpretację indywidualną z dnia 28 stycznia 2015 r. Nr IPPB4/415-860/14-2/JK, wydaną przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie, gdyż stwierdzono jej nieprawidłowość. Zmiana interpretacji indywidualnej dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie wydania interpretacji indywidualnej przez Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie. POUCZENIE Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa, po uprzednim wezwaniu na piśmie Ministra Finansów w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu - do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej „ustawą”)- Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi się (w dwóch egzemplarzach) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi Ministra Finansów na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli Minister Finansów nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem Ministra Finansów, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ustawy), na adres: Świętokrzyska 12, 00-916 Warszawa.