IBPBI/1/415-113/12/BK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawczyni przedstawione we wniosku z dnia 27 stycznia 2012r. (wpływ do tut. Biura 31 stycznia 2012r.), uzupełnionym w dniu 4 kwietnia 2012r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia lokalu użytkowego, objętego wspólnością majątkową małżeńską – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 31 stycznia 2012r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia lokalu użytkowego, objętego wspólnością majątkową małżeńską. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z dnia 26 marca 2012r. Znak: IBPBI/1/415-113/12/BK wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło w dniu 4 kwietnia 2012r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawczyni w 1995r. rozpoczęła prowadzenie pozarolniczej działalności gospodarczej.W 2000r. mąż Wnioskodawczyni otrzymał przydział na lokal użytkowy, w którym prowadzona była działalność gospodarcza. W 2006r. w dziale II „Własność” rejestru KRS (winno być KW – księgi wieczystej) zamieszczono zapis, dotyczący ilości udziałów w prawie „1” na rzecz męża Wnioskodawczyni, natomiast w dziale IV zamieszczono informację o ustanowieniu hipoteki kaucyjnej tytułem zaciągniętego przez Wnioskodawczynię kredytu wraz z odsetkami,w wysokości 26.000 zł. W 2007r. został bowiem przyznany Wnioskodawczyni kredyt na działalność gospodarczą w wysokości 20.000 zł. Natomiast w 2008r. Sąd Okręgowy rozwiązał małżeństwo Wnioskodawczyni. Dłużnikiem wobec banku pozostał były mąż Wnioskodawczyni. W 2010r. ww. lokal użytkowy został zlicytowany. Pełna kwota uzyskana z licytacji została przekazana na spłatę kredytu zaciągniętego pod wspólną działalność. Istotne elementy stanu faktycznego przedstawiono w części H. poz. 70 wniosku, gdzie wskazano, iż ponieważ Wnioskodawczyni nie miała z mężem rozdzielności majątkowej, małżonkowie ponosili wspólnie koszty prowadzenia sklepu, a także wspólnie korzystali z wypracowanego dochodu. W roku 2011r. tj. już po rozwodzie Wnioskodawczyni spłaciła część zaciągniętego kredytu w wysokości 11.611,42 zł, natomiast pozostała część została spłacona w wyniku licytacji lokalu. W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z dnia 30 marca 2012r. wskazano m.in., iż: przydział lokalu użytkowego otrzymał mąż Wnioskodawczyni, ale lokal został zakupiony ze wspólnych środków (w ramach wspólności małżeńskiej). Lokal nie stanowił więc majątku odrębnego męża i objęty był wspólnością majątkową małżeńską, dochód ze sprzedaży lokalu przez Komornika został przeznaczony na spłatę wspólnego długu, który powstał w związku z brakiem spłaty pobranego kredytu rewolwingowego na prowadzenie działalności gospodarczej, przedmiotowy lokal użytkowy Wnioskodawczyni wykorzystywała w prowadzonej przez Nią pozarolniczej działalności gospodarczej, lokal stanowił środek trwały i był wprowadzony do ewidencji środków trwałych, do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej zaliczane były koszty bezpośrednie tj. wydatki z tytułu czynszu i energii elektrycznej dot. tego lokalu; dokonywane były również odpisy amortyzacyjne od wartości początkowej lokalu, w ww. lokalu Wnioskodawczyni prowadziła pozarolniczą działalność gospodarczą od 31 sierpnia 2000r. do 31 maja 2007r. W latach 2008, 2009 i 2010 odpisy amortyzacyjne nie były ujmowane w kosztach uzyskania przychodu. W dniu 1 września 2010r. lokal został wykreślony z ewidencji środków trwałych, kredyt na działalność gospodarczą przyznano Wnioskodawczyni, natomiast poręczycielem był Jej mąż, Wnioskodawczyni prowadziła działalność gospodarczą jednoosobowo, wpis do Ewidencji Działalności był dokonany na Wnioskodawczynię, natomiast Jej mąż był osobą wspólpracującą i był pełnomocnikiem firmy. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawczyni powinna w całości uiścić podatek od sprzedaży ww. lokalu użytkowego, czy też 50% tego podatku powinien uiścić jej były mąż? Zdaniem Wnioskodawczyni, nie powinna w całości uiścić podatku dochodowego należnego z tytułu sprzedaży przedmiotowego lokalu, lecz wspólnie z Jej byłym mężem (w wysokości po 50% tego podatku). Na tle przedstawionego stanu faktycznego, stwierdzam, co następuje: Na wstępie zauważyć należy, iż w myśl art. 36 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz. U. nr 9 poz. 59 ze zm.), oboje małżonkowie są obowiązani współdziałać w zarządzie majątkiem wspólnym, w szczególności udzielać sobie wzajemnie informacji o stanie majątku wspólnego, o wykonywaniu zarządu majątkiem wspólnym i o zobowiązaniach obciążających majątek wspólny. Każdy z małżonków może samodzielnie zarządzać majątkiem wspólnym, chyba że przepisy poniższe stanowią inaczej. Wykonywanie zarządu obejmuje czynności, które dotyczą przedmiotów majątkowych należących do majątku wspólnego, w tym czynności zmierzające do zachowania tego majątku (art. 36 § 2 ww. Kodeksu). Jednakże, stosownie do treści art. 36 § 3 Kodeksu, przedmiotami majątkowymi służącymi małżonkowi do wykonywania zawodu lub prowadzenia działalności zarobkowej małżonek ten zarządza samodzielnie. W razie przemijającej przeszkody drugi małżonek może dokonywać niezbędnych bieżących czynności. Oznacza to, iż używanie nieruchomości, w tym również prawnie wyodrębnionego lokalu użytkowego w celach zarobkowych przez jednego z małżonków, stanowiącej składnik majątku wspólnego, wymaga zawsze zgody drugiego małżonka. Natomiast przedmioty służące do wykonywania zawodu, a wchodzące w skład majątku wspólnego, podlegają zawsze samodzielnemu zarządowi tylko tego z małżonków, który indywidualnie prowadzi przy ich pomocy działalność zarobkową. W konsekwencji, w świetle powyższego, przeznaczenie lokalu użytkowego stanowiącego współwłasność małżonków, w celu prowadzenia w nim działalności gospodarczej przez jednego z nich, skutkuje koniecznością zaliczenia przychodów uzyskanych przy jego udziale (z jego wykorzystywania) w ramach tej działalności, czy też jego zbycia, do źródła przychodów jakim jest pozarolnicza działalność gospodarcza. Zgodnie z art. 14 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 361 ze zm.), za przychód z działalności, o której mowa w art. 10 ust. 1 pkt 3 (pozarolniczej działalności gospodarczej), uważa się kwoty należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, po wyłączeniu wartości zwróconych towarów, udzielonych bonifikat i skont. U podatników dokonujących sprzedaży towarów i usług opodatkowanych podatkiem od towarów i usług za przychód z tej sprzedaży uważa się przychód pomniejszony o należny podatek od towarów i usług. Stosownie do treści art. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a) ww. ustawy, przychodem z działalności gospodarczej są również przychody z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej składników majątku będących środkami trwałymi ujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, w tym także przychody z odpłatnego zbycia składników majątku wymienionych w lit. b), spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego lub udziału w takim prawie nieujętych w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych, z zastrzeżeniem ust. 2c; przy określaniu wysokości przychodów przepisy ust. 1 i art. 19 stosuje się odpowiednio. Do przychodów, o których mowa w ust. 2 pkt 1, nie zalicza się przychodów z odpłatnego zbycia wykorzystywanych na potrzeby związane z działalnością gospodarczą oraz przy prowadzeniu działów specjalnych produkcji rolnej: budynku mieszkalnego, jego części lub udziału w takim budynku, lokalu mieszkalnego stanowiącego odrębną nieruchomość lub udziału w takim lokalu, gruntu lub udziału w gruncie albo prawa użytkowania wieczystego gruntu lub udziału w takim prawie, związanych z tym budynkiem lub lokalem, spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu mieszkalnego lub udziału w takim prawie oraz prawa do domu jednorodzinnego w spółdzielni mieszkaniowej lub udziału w takim prawie. Przepis art. 30e stosuje się odpowiednio (art. 14 ust. 2c ww. ustawy). Z powyższych przepisów wynika, iż w przypadku wykorzystywania w prowadzonej przez podatnika działalności gospodarczej lokalu użytkowego, przychód z jego zbycia, jako przychód ze sprzedaży środka trwałego, stanowi przychód z pozarolniczej działalności gospodarczej. Przychodem z działalności gospodarczej jest również przychód ze sprzedaży spółdzielczego własnościowego prawa do lokalu użytkowego (wartości niematerialnej i prawnej), nawet nie ujętego w ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. Wyjątek stanowią będące środkami trwałymi lokale mieszkalne oraz związany z nimi udział w gruncie (co w sprawie będącej przedmiotem wniosku nie ma zastosowania). W świetle bowiem cyt. wyżej przepisów, przychód z ich sprzedaży stanowi zawsze przychód ze źródła wskazanego w ww. art. 10 ust. 1 pkt 8 ww. ustawy. Z przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnieniu stanu faktycznego wynika m.in., iż od 31 sierpnia 2000r. do 31 maja 2007r. Wnioskodawczyni prowadziła jednoosobowo pozarolniczą działalność gospodarczą w lokalu użytkowym stanowiącym współwłasność majątkową małżeńską. Mąż Wnioskodawczyni nie prowadził w tym lokalu działalności gospodarczej, lecz był osobą współpracującą i pełnomocnikiem Wnioskodawczyni do spraw firmy. Ww. lokal użytkowy w 100% stanowił środek trwały w prowadzonej przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej i był przez Nią wprowadzony do ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W związku z czym do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej działalności gospodarczej zaliczane były koszty związane z tym lokalem, tj. wydatki z tytułu czynszu i energii elektrycznej. Od jego wartości początkowej dokonywane były również odpisy amortyzacyjne. W latach 2008, 2009 i 2010 odpisy amortyzacyjne nie były ujmowane w kosztach uzyskania przychodu. W dniu 1 września 2010r. lokal został wykreślony z ewidencji środków trwałych oraz wartości niematerialnych i prawnych. W 2007 r. Wnioskodawczyni został przyznany kredyt na działalność gospodarczą w wysokości 20.000 zł. Poręczycielem spłaty kredytu był jej mąż. W roku 2008 Sąd Okręgowy rozwiązał Jej małżeństwo, udzielając rozwodu. Dłużnikiem wobec Banku pozostał były mąż Wnioskodawczyni. W roku 2010 ww. lokal użytkowy został zlicytowany. Pełna kwota uzyskana z licytacji została przekazana na spłatę ww. kredytu. Mając na względzie cyt. wyżej przepisy, w odniesieniu do przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnieniu stanu faktycznego stwierdzić należy, iż przychód uzyskany ze zbycia ww. lokalu użytkowego, stanowi przychód ze zbycia środka trwałego, o którym mowa w art. 14 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych i podlega opodatkowaniu wg zasad właściwych dla tego źródła przychodów, stosowanych przez Wnioskodawczynię do opodatkowania dochodów z pozarolniczej działalności gospodarczej, niezależnie od faktu, iż przedmiotowy lokal użytkowy stanowił współwłasność małżonków. Przeznaczenie tego lokalu w celu wykorzystywania go do prowadzenia w nim jednoosobowo przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej, wyłącza jednocześnie możliwość zastosowania proporcji, o której mowa w art. 8 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, mającej zastosowanie do użytkowania rzeczy wspólnej, z której korzyści czerpane są przez wszystkich współwłaścicieli danej rzeczy (co jednakże w sprawie będącej przedmiotem wniosku nie miało miejsca). Zgodnie bowiem z tym przepisem, przychody z udziału w spółce niebędącej osobą prawną, ze wspólnej własności, wspólnego przedsięwizięcia, wspólnego posiadania lub wspólnego użytkowania rzeczy lub praw majątkowych u każdego podatnika określa się proporcjonalnie do jego prawa do udziału w zysku (udziału) oraz, z zastrzeżeniem ust. 1a, łączy się z pozostałymi przychodami ze źródeł, z których dochód podlega opodatkowaniu według skali, o której mowa w art. 27 ust. 1. W przypadku braku przeciwnego dowodu przyjmuje się, że prawa do udziału w zysku (udziału) są równe. Skoro jednak, to Wnioskodawczyni, za zgodą drugiego małżonka (współwłaściciela) wykorzystywała ww. lokal użytkowy w prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej, w której stanowił on podlegający amortyzacji środek trwały i w związku z którego użytkowaniem, wydatki były zaliczane do kosztów podatkowych, to na Niej spoczywa wyłączny obowiązek podatkowy związany ze zbyciem tego lokalu. W związku z powyższym, stanowisko Wnioskodawczyni, należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawczynię i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Jednocześnie nadmienić należy, iż przedmiotem niniejszej interpretacji nie jest sposób ustalenia dochodu ze zbycia środka trwałego wykorzystywanego w ramach prowadzonej pozarolniczej działalności gospodarczej, bowiem zakres ten nie był przedmiotem złożonego wniosku. Do wniosku dołączono dokumenty źródłowe. Należy jednak zauważyć, że wydając interpretację w trybie art. 14b Ordynacji podatkowej, Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów nie przeprowadza postępowania dowodowego w związku z czym nie jest obowiązany, ani uprawniony do ich oceny; jest związany wyłącznie opisem stanu faktycznego przedstawionym przez wnioskodawcę i jego stanowiskiem. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, ul. Rakowicka 10, 31-511 Kraków, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, 43-300 Bielsko-Biała, ul. Traugutta 2a.