IBPBI/1/415-712/14/ESZ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działający w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z 11 czerwca 2014 r. (data wpływu do tut. Biura 16 czerwca 2014 r.), uzupełnionym 11 września 2014 r., o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w formie spółki jawnej działalności gospodarczej kwot wynikających z faktur wystawionych przez wspólnych podwykonawców Lidera i Partnera Konsorcjum, a zapłaconych przez Lidera Konsorcjum – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 czerwca 2014 r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o wydanie interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych, w zakresie możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w formie spółki jawnej działalności gospodarczej kwot wynikających z faktur wystawionych przez wspólnych podwykonawców Lidera i Partnera Konsorcjum, a zapłaconych przez Lidera Konsorcjum. Wniosek powyższy nie spełniał wymogów formalnych, dlatego też pismem z 29 sierpnia 2014 r. Znak: IBPBI/1/415-712/14/ESZ wezwano do jego uzupełnienia, co też nastąpiło 11 września 2014 r. We wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: W dniu 16 sierpnia 2012 r. spółka jawna, której Wnioskodawca jest wspólnikiem (dalej: Lider Konsorcjum), zawarła umowę konsorcjum (dalej: Umowa Konsorcjum) z podatnikiem prowadzącym działalność gospodarczą (dalej: Uczestnik Konsorcjum). Celem zawarcia umowy konsorcjum było złożenie wspólnej oferty na realizację inwestycji budowlanej w postępowaniu o udzielenie zamówienia publicznego. Strony zastrzegły, że Umowa Konsorcjum nie stanowi umowy spółki cywilnej, na lidera konsorcjum wybrano spółkę jawną, której Wnioskodawca jest wspólnikiem. Strony przewidziały, że prawa i obowiązki Uczestników Konsorcjum jak również szczegóły realizacji inwestycji zostaną ustalone w szczegółowej umowie konsorcjum (dalej Umowa Szczegółowa) w przypadku uzyskania zamówienia publicznego. Konsorcjum wygrało ww. przetarg i 3 września 2012 r. podpisało z Zamawiającym umowę na realizację zamówienia publicznego. Początkowo inwestycja była realizowana na podstawie ustaleń ustnych i dokumentów o charakterze wstępnych przedmiarów i kosztorysów. Szczegółowa Umowa Konsorcjum została zawarta dopiero 25 lipca 2013 r. Umowa ta wciąż nie zawierała szczegółowego podziału prac, przypisując jedynie w sposób generalny określone części budynku poszczególnym Uczestnikom, stosownie do wcześniejszych ustaleń ustnych. W Umowie przewidziano również kategorię robót wspólnych, za których realizację Uczestnicy Konsorcjum w stosunkach wewnętrznych byli odpowiedzialni wspólnie. Strony postanowiły, że zakres robót każdego z Konsorcjantów zostanie sprecyzowany w dodatkowym załączniku do Szczegółowej Umowy Konsorcjum. Termin sporządzenia Załącznika Strony przewidziały na 31 lipca 2013 r. Główną zasadą, na której załącznik miał się opierać było przypisanie Uczestnikom Konsorcjum zakresów prac związanych z takim samym nakładem pracy i wartością zadań, a gdyby to nie było możliwe, jak najbardziej zbliżonym. W praktyce załącznik ten nigdy nie został sporządzony, roboty były zatem realizowane na podstawie wstępnego podziału, jaki zawierała Szczegółowa Umowa Konsorcjum. Strony postanowiły, że udział każdego z Uczestników Konsorcjum w realizacji jego celu wynosi po 50%, jeżeli jednak różnica między wartością robót przypisanych indywidualnie poszczególnym Uczestnikom będzie większa niż 10%, wówczas udział każdego Uczestnika będzie proporcjonalny do wartości indywidualnie przypisanych robót (§ 1 ust. 8). W przedmiocie wynagrodzenia Strony postanowiły, że: każdy z uczestników ma prawo do całości wynagrodzenia za tą część robót, która realizowana była bezpośrednio przez niego, zgodnie z Załącznikiem nr 1 lub zgodnie z pisemnymi ustaleniami stron, w odniesieniu do zakresu prac nie przypisanego w Załączniku nr 1 lub inny sposób bezpośrednio danemu z Uczestników, a realizowanego przez podwykonawców zaakceptowanych i zatrudnionych przez obie strony, każdy z uczestników ma prawo do części wynagrodzenia uzyskanego za te roboty od Zamawiającego zgodnie z proporcjami określonymi w § 1 ust. 8. Ostateczne rozliczenie wynagrodzenia pomiędzy Stronami miało nastąpić w terminie 14 dni od daty uregulowania ostatniej faktury przez Zamawiającego. Strony postanowiły ponadto, że „w okresie do podpisania Załącznika nr 1 ustala się następujące zasady rozliczeń Uczestników: środki otrzymane od Zamawiającego po odliczeniu kosztów wspólnych i doliczeniu przychodów dzielone są pomiędzy Uczestników w proporcjach równych (50%/50%) (§ 6 pkt 4)”. W praktyce, postanowienie to nie znalazło jednak zastosowania. Wynagrodzenie było dzielone pomiędzy Uczestników stosownie do wartości zrealizowanych prac. W przedmiocie kosztów Uczestnicy Konsorcjum przyjęli następujące rozwiązanie: 1.wszelkie koszty i wydatki związane z przygotowaniem i realizacją celu Konsorcjum w zakresie robót przypisanych indywidualnie danemu Uczestnikowi w Załączniku nr 1 lub inny sposób, poszczególni uczestnicy ponoszą samodzielnie, 2.wszelkie wspólne koszty i wydatki związane z przygotowaniem i realizacją celu Konsorcjum, obciążające obie strony, pokryte zostaną przez Uczestników według proporcji określonych w § 1 ust. 8. Strony ustalają, że do kosztów wspólnych realizacji robót należą w szczególności: koszty ustanowienia zabezpieczenia wykonywania Umowy określonej w § 1 ust. 3, wynagrodzenia podwykonawców, zaakceptowanych i zatrudnionych przez obie strony, wykonujące zakres prac nie przypisany w Załączniku nr 1 lub inny sposób indywidualnie żadnemu z Uczestników...” Z postanowień Szczegółowej Umowy Konsorcjum wynikały zatem następujące zasady współpracy: Udział w realizacji celów Konsorcjum co do zasady miał wynosić 50%/50%, Proporcja niniejsza była zdeterminowana wartością prac zrealizowanych przez każdego z Uczestników, Jeżeli różnica pomiędzy wartością robót Uczestników wyniosłaby więcej niż 10%, proporcja udziału w realizacji celu konsorcjum miała być odpowiednia do proporcji wartości prac wykonanych przez Uczestników Konsorcjum, Proporcja udziału w realizacji celów konsorcjum służyła do ustalenia partycypacji Uczestników w kosztach wspólnych inwestycji oraz wynagrodzenia przysługującego od Zamawiającego za realizację wspólnej części inwestycji, Uczestnicy Konsorcjum we własnym zakresie ponosili koszty związane z realizacją przypisanych im prac (do kosztów tych nie ma zatem zastosowania proporcja udziału w realizacji celów Konsorcjum), Każdemu z Uczestników przysługiwało w całości wynagrodzenie za zakres prac zrealizowany przez niego indywidualnie oraz odpowiednia część zysku (obliczona zgodnie z proporcją udziału w realizacji celów Konsorcjum) za zrealizowany zakres prac wspólnych Do rozliczeń z Zamawiającym uprawniony był jedynie Lider Konsorcjum. Szczegółowa Umowa Konsorcjum przewidywała zatem dwa rodzaje kosztów ponoszonych przez Konsorcjantów tj. koszty własne każdego z uczestników oraz koszty wspólne. Koszty własne Wnioskodawca zaliczał do kosztów uzyskania przychodu w całości, koszty wspólne natomiast w proporcji do udziału w realizacji celu Konsorcjum. W proporcji tej Wnioskodawca zaliczył zatem do kosztów uzyskania przychodu również kwoty wynikające z faktur wystawianych przez podwykonawców wspólnych. Według kosztorysów powykonawczych i obliczeń Wnioskodawcy wartość zrealizowanych prac przez Uczestników przedstawiała się następująco: Lider Konsorcjum - 65%, Uczestnik 35%. W związku z powyższym Lider Konsorcjum zaliczył do kosztów uzyskania przychodu jedynie 65% kosztów wynikających z faktur otrzymanych przez niego, na których on figuruje jako nabywca, które dokumentowały poniesienie kosztów wspólnych. W zakresie stosunków z podwykonawcami, Szczegółowa Umowa Konsorcjum przewidywała dwa rodzaje podwykonawców: realizujących zakres indywidualny prac każdego z Uczestników - umowę z podwykonawcą podpisywał w takiej sytuacji każdy z Uczestników Konsorcjum z osobna na swój rachunek i ponosił za danego podwykonawcę odpowiedzialność, podwykonawców wspólnych, którzy zgodnie z umową realizowali zakres prac nie przypisany żadnemu z Uczestników. Strony zastrzegły, że podwykonawców wspólnych uważa się za zatrudnionych przez Konsorcjum, nawet gdyby umowa z nimi podpisana była samodzielnie przez Lidera Konsorcjum lub Uczestnika. W praktyce część umów z podwykonawcami wspólnymi została podpisana przez Lidera Konsorcjum (podwykonawcy wystawiali zatem faktury na Lidera Konsorcjum), część natomiast przez Uczestnika (w tym przypadku adresatem faktur był Uczestnik). W trakcie realizacji inwestycji Uczestnik Konsorcjum zaniechał regulowania wynagrodzenia podwykonawcom wspólnym jemu przypisanym. Jako, że uiszczenie wynagrodzenia podwykonawców stanowiło warunek wypłaty wynagrodzenia przez Zamawiającego na rzecz Konsorcjum, Lider Konsorcjum uregulował wynagrodzenia części podwykonawców wspólnych za Uczestnika Konsorcjum (Lider uregulował kwoty wynikające z faktur w 100% zatem zarówno w wysokości przypadającej na niego jak i Uczestnika Konsorcjum, choć nie posiadał faktur wystawionych dla Uczestnika). Łączna suma kosztów podwykonawców wspólnych wynosiła 4.255.826,35 zł netto, w tym kwota z faktur wystawionych na Lidera Konsorcjum 2.645.835,11 zł netto, natomiast na Uczestnika wynosiła 1.609.991,24 zł netto. Przy czym, 65% kwoty kosztów podwykonawców wspólnych (część przypadająca na Lidera) wynosiła 2.766.287,13 zł netto. Lider Konsorcjum wydatkował natomiast na wynagrodzenie podwykonawców wspólnych kwotę 3.910.303,75 zł. Jako dowód poniesienia niniejszego kosztu Lider Konsorcjum posiada umowy z podwykonawcami, z których wynikają kwoty należnego wynagrodzenia, dowody przekazów bankowych oraz kopie faktur wystawionych na rzecz Uczestnika Konsorcjum. Wnioskodawca nie posiada natomiast faktur od podwykonawców, gdyż były one wystawiane na Uczestnika Konsorcjum. W związku z powstałym pomiędzy Stronami konfliktem nie ma możliwości uzyskania od Uczestnika Konsorcjum refaktury na przypadającą na Lidera Konsorcjum część kosztu. W uzupełnieniu wniosku, ujętym w piśmie z 8 września 2014 r., wskazano, że z zawartej umowy Konsorcjum jednoznacznie wynika, że Lider Konsorcjum był zobowiązany do uregulowania wynagrodzenia podwykonawców wspólnych, jako dłużnik solidarny. W § 9 ust. 3 Strony postanowiły: „Podwykonawców zaakceptowanych przez obie strony do wykonania prac nieprzypisanych indywidualnie żadnemu z Uczestników uważa się za zatrudnionych przez Konsorcjum, nawet gdyby umowa z nimi podpisana była samodzielnie przez Lidera Konsorcjum lub Uczestnika, za pisemnym upoważnieniem Lidera." Zgodnie z umową łączącą Konsorcjum z Zamawiającym, warunkiem wypłaty wynagrodzenia przez Zamawiającego na rzecz Konsorcjum było przedstawienie dowodów uregulowania należności podwykonawców. W ust. 9 § 7 zatytułowanego „Warunki płatności" postanowiono, że „W przypadku, gdy roboty były wykonane z udziałem Podwykonawców, przed dokonaniem płatności częściowych Zamawiający zażąda: Protokołu sporządzonego przez Wykonawcę i podpisanego przez nadzór inwestorski oraz Kierownika budowy, określającego zakres robót i ich wartość; Kopii faktur wystawionych przez Podwykonawców dla Wykonawcy (wraz z poświadczeniem przez Wykonawcę kopii tych faktur za zgodność z oryginałem) za wcześniej wykonane przez Podwykonawców roboty, Kopii przelewów bankowych lub innych dokumentów świadczących o dokonaniu zapłaty wynagrodzenia za wcześniej wykonane przez Podwykonawców roboty na konto Podwykonawców (wraz z poświadczeniem przez Wykonawcę kopii tych dokumentów za zgodność z oryginałem), do pełnej wysokości kwoty wynikającej z przedstawionych faktur; Oryginału oświadczeń Podwykonawców o otrzymaniu od Wykonawcy wynagrodzenia za wskazany na fakturach Podwykonawców wcześniej wykonany zakres robót." Analogiczne postanowienie dotyczyło rozliczenia faktury końcowej (§ 7 ust. 10). Brak zapłaty należności podwykonawców wyłączał zatem możliwość uzyskania jakichkolwiek środków od Zamawiającego, niezależnie od tego, który z konsorcjantów, według ich wewnętrznych ustaleń, powinien uiścić należność. Wnioskodawca podkreśla również, że wstrzymanie wypłaty środków przez Zamawiającego nie zwalniało Konsorcjum od dalszej realizacji prac. Tym samym Lider Konsorcjum byłby zmuszony do dalszej inwestycji środków oraz zasobów, nie uzyskując w zamian wynagrodzenia. W dłuższej perspektywie prowadziłoby to do utraty płynności Finansowej przez Lidera Konsorcjum i zakończenia przez niego prowadzenia działalności operacyjnej. Uregulowanie należności podwykonawców było zatem niezbędne nie tylko w celu zachowania i zabezpieczenia źródła przychodów jakim było przedmiotowe zamówienie publiczne, lecz zachowania i zabezpieczenia wszelkich źródeł przychodów spółki. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy Wnioskodawca, jako wspólnik Lidera Konsorcjum może na podstawie będącego przedmiotem interpretacji indywidualnej art. 22 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu odpowiednią część (wynikającą z jego udziału w zyskach spółki jawnej) 65% kwot kosztów wspólnych podwykonawców, która wynosi netto 4.255.826,35 zł, tj. 2.766.287,13 zł jednak nie więcej niż 2.645.838,11 zł, jako kwoty udokumentowanej fakturami VAT wystawionymi przez podwykonawców na rzecz Lidera Konsorcjum? Zdaniem Wnioskodawcy, choć przepisy prawa nie regulują szczegółowo instytucji konsorcjum, w doktrynie i orzecznictwie nie poddaje się w wątpliwość możliwości zawierania niniejszych umów, co wynika z zawartej w art. 3531 Kodeksu cywilnego zasady swobody umów. Również na gruncie prawa podatkowego nie została przewidziana szczególna regulacja w zakresie opodatkowania konsorcjów. Przepisem, który znajduje zastosowanie do niniejszej instytucji jest zatem art. 8 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), regulujący rozliczanie przychodów ze wspólnego przedsięwzięcia. Żaden przepis ustawy nie reguluje natomiast sposobu dokumentacji rozliczeń uczestników konsorcjum. Jak wskazał Wnioskodawca same organy podatkowe zauważają jednak specyfikę stosunku konsorcjum na gruncie ustaw podatkowych, w zakresie dokumentacji przychodów i kosztów uczestników wspólnego przedsięwzięcia. W praktyce powszechnie przyjmuje się m.in., że łączna kwota na fakturach wystawianych przez lidera konsorcjum na zamawiającego nie stanowi w całości przychodu lidera, a jedynie w części, która odpowiada jego udziałowi w zysku. Odpowiednio kwoty wynikające z faktur wystawionych przez pozostałych uczestników na rzecz lidera konsorcjum nie są dla niego kosztem uzyskania przychodu. Powołując się na interpretacje podatkowe Wnioskodawca stwierdził, że specyfika stosunku konsorcjum pozwala na pewne odstępstwa w zakresie dokumentacji przychodu i kosztu jego uzyskania. Same dokumenty oraz przepływy pieniężne pomiędzy uczestnikami Konsorcjum nie będą miały kluczowego znaczenia dla ustalenia niniejszych wartości, gdyż będą one wynikały po prostu z przyjętej przez uczestników proporcji. Nie będzie zatem istotne, który z konsorcjantów jest uprawniony do wystawienia faktury na rzecz inwestora oraz kto zarządza środkami pieniężnymi konsorcjum, gdyż przychód powstanie i tak proporcjonalnie do udziału w zyskach i stratach. Analogicznie w odniesieniu do kosztów uzyskania przychodu, nie jest istotne która ze Stron podpisała umowę z danym podwykonawcą, gdyż do kosztu uzyskania przychodu każda z nich będzie mogła zaliczyć tylko tą część wydatku, która przypada na nią zgodnie z ustaloną proporcją udziału w zyskach i stratach przedsięwzięcia. Jeżeli tylko jeden z członków konsorcjum rozlicza się bezpośrednio z inwestorem lub podwykonawcą tj. sam wystawia faktury i uzyskuje środki, z zobowiązaniem do dalszego ich podziału na rzecz pozostałych uczestników (lub wyłącznie on jest adresatem faktur), to w stosunku takim pełni jedynie rolę płatnika-pośrednika. Należy zatem stwierdzić, że w sytuacji, w której przy wykorzystaniu posiadanych dokumentów można w sposób nie budzący wątpliwości ocenić fakt poniesienia kosztu, jego zasadność oraz związek z przychodem, nie jest konieczne posiadanie w dokumentacji księgowej faktury VAT. Jako, że w zaistniałym stanie faktycznym posiadane przez Wnioskodawcę dokumenty pozwalają na ustalenie niniejszych okoliczności, Wnioskodawca może zaliczyć przedmiotowy wydatek do kosztów uzyskania przychodu, pomimo braku faktur podwykonawcy wystawionych na Wnioskodawcę - faktury zostały wystawione dla Uczestnika Konsorcjum. Nie bez znaczenia pozostaje również fakt, że w zaistniałym stanie faktycznym rozliczenie przedmiotowego kosztu przez Lidera Konsorcjum nie stwarza zagrożenia uszczuplenia podatku zarówno ze strony Lidera, jak i Uczestnika Konsorcjum. Ponadto zdaniem Wnioskodawcy nawet przy uznaniu, że specyfika stosunku konsorcjum nie pozwala na żadne odstępstwa w zakresie dokumentacji kosztów uzyskania przychodu, to i tak generalne zasady zawarte w ustawach podatkowych nie wykluczają zaliczenia poniesionego przez Wnioskodawcę w stanie faktycznym sprawy wydatku do kosztów uzyskania przychodu. Zdaniem Wnioskodawcy, procedura podatkowa, podobnie jak wszelkie inne procedury regulowane przepisami prawa, jest oparta na swobodnej ocenie dowodów. Obecnie w polskim systemie prawnym ograniczenia dowodzenia wynikające z apriorycznego wartościowania dowodów (legalna teoria dowodowa), choć nie zostały z systemu całkowicie wyeliminowane, stanowią wyjątek od zasady swobodnej oceny dowodów. Jak słusznie zauważa się w literaturze, oparcie postępowania dowodowego na legalnej teorii dowodów byłoby nie do pogodzenia z konstytucyjną zasadą demokratycznego państwa prawa. Należy podkreślić zatem, że z uwagi na wyjątkowy charakter tej instytucji w polskim porządku prawnym, przepisy będące przejawem legalnej teorii dowodów należy interpretować ściśle. Odnosząc powyższe do zaistniałego stanu faktycznego, powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, Wnioskodawca podkreśla, że żaden przepis ustaw podatkowych nie przewiduje wprost legalnej teorii dowodów. Reasumując Wnioskodawca wskazał, że ani Szczegółowa Umowa Konsorcjum, ani też ustawa o podatku dochodowym od osób fizycznych, nie wskazuje jak dokładnie poszczególni Uczestnicy Konsorcjum powinni rozliczać koszty wspólne przedsięwzięcia, tj. czy każda faktura dokumentująca koszt wspólna powinna zostać w części refakturowana na drugiego konsorcjanta, czy też konsorcjanci mogą „podzielić się fakturami" i umówić się, że każdy z nich ureguluje i zaliczy w koszty uzyskania przychodu w całości kwoty wynikające z poszczególnych faktur. Zdaniem Wnioskodawcy, prawidłowym jest uznanie, że przysługuje mu prawo zaliczenia do kosztów uzyskania przychodu odpowiedniej części (wynikającej z jego udziału w spółce jawnej) z całości kwot widniejących na fakturach podwykonawców wspólnych wystawionych dla Lidera Konsorcjum, pod warunkiem, iż kwota ta nie będzie wyższa niż 65% całości kosztów poniesionych przez Konsorcjum na podwykonawców wspólnych. Tym samym Wnioskodawca, będzie mógł zaliczyć do kosztów uzyskania przychodu odpowiednią część (zgodnie z posiadanym udziałem w spółce) z kwoty 2.645.835,11 zł, tj. sumy kwot z faktur wystawionych przez podwykonawców wspólnych na Lidera Konsorcjum, które to faktury zostały w całości zapłacone przez Lidera Konsorcjum. Na poparcie swojego stanowiska Wnioskodawca powołał: 1.wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 kwietnia 2001 r., sygn. akt III SA 3352/99, z 21 lipca 2011 r. sygn. akt II FSK 1682/10 oraz z 26 kwietnia 2012 r. sygn. akt II FSK 91/11, 2.interpretacje indywidualne wydane przez: Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z 2 czerwca 2010 r. Znak: IPPB5/423-157/10-6/DG oraz z 26 maja 2010 r. Znak: IPPB5/423-178/10-2/DG, Dyrektora Izby Skarbowej w Katowicach z 5 stycznia 2012 r. Znak: IBPBI/2/423-1183/11/BG oraz z 17 sierpnia 2011 r. Znak: IBPBI/2/423-560/11/MO. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Mając powyższe na względzie, stosownie do art. 14c § 1 Ordynacji podatkowej, odstąpiono od uzasadnienia prawnego dokonanej oceny stanowiska Wnioskodawcy. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Jednocześnie zauważyć należy, że stosownie do zadanego pytania wyznaczającego zakres rozpatrzenia wniosku przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej była wyłącznie kwestia dot. możliwości zaliczenia do kosztów uzyskania przychodów prowadzonej w formie spółki jawnej pozarolniczej działalności gospodarczej kwoty 2.645.838,11 zł udokumentowanej fakturami VAT wystawionymi przez podwykonawców na rzecz Lidera Konsorcjum (spółki jawnej, której Wnioskodawca jest wspólnikiem). Nadmienić należy, że w zakresie skutków podatkowych powstałych na gruncie przedstawionego we wniosku stanu faktycznego, dla Uczestnika Konsorcjum, wydano odrębne rozstrzygnięcie. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, ul. Prymasa Stefana Wyszyńskiego 2, 44-101 Gliwice, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.