IBPBII/1/415-840/11/BD

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 26 września 2011r. (data wpływu do tut. Biura – 28 września 2011r.), uzupełnionym w dniu 01 grudnia 2011r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodów ze stosunku pracy wartości dojazdów pracowników samochodem służbowym z miejsca wykonywania pracy do miejsca zamieszkania (parkowania i garażowania samochodu) i z powrotem – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 28 września 2011r. do tut. Biura wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie zaliczenia do przychodów ze stosunku pracy wartości dojazdów pracowników samochodem służbowym z miejsca wykonywania pracy do miejsca zamieszkania (parkowania i garażowania samochodu) i z powrotem. Z uwagi na braki formalne wniosku, pismem z dnia 28 listopada 2011r. Znak: IBPB II/1/415-840/11/BD wezwano Wnioskodawcę do jego uzupełnienia. Wniosek uzupełniono w dniu 01 grudnia 2011r. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Wnioskodawca jest producentem elementów wygłuszeniowych i wyposażenia wnętrz samochodów. Wnioskodawca posiada samochody osobowe będące jego własnością oraz takie, które użytkuje na podstawie zawartych umów leasingu – wszystkie wykorzystywane są w ramach prowadzonej przez Spółkę działalności gospodarczej. Siedziba Spółki znajduje się w B. Poza siedzibą Wnioskodawca posiada również trzy zakłady produkcyjne: w B., P. i Ś. W celu zapewnienia sprawnego działania przedsiębiorstwa w wyżej opisanych warunkach, w szczególności dla potrzeb dojazdów z miejsca wykonywania pracy (zarówno siedziba jaki i zakłady produkcyjne) do miejsca zamieszkania i z powrotem, Spółka zdecydowała się na powierzenie pracownikom samochodów służbowych oraz zdecydowała o miejscu, w jakim mają być one parkowane i garażowane. Samochody służbowe przekazywane są kadrze zarządzającej wyższego szczebla, w szczególności: dyrektorowi generalnemu, dyrektorowi finansowemu, dyrektorom operacyjnym zakładów, asystentowi zarządu, którzy są zatrudnieni w Spółce na umowę o pracę. Specyfika wykonywanej przez ww. pracowników pracy wiąże się z częstymi wyjazdami służbowymi, przemieszczaniem się pomiędzy siedzibą Spółki a jej zakładami produkcyjnymi oraz zachowaniem przez nich pełnej dyspozycyjności i mobilności. Ze względu na to, że wyjazdy na spotkania z kontrahentami wymagają pokonywania dużych odległości, często zdarza się, że załatwianie spraw służbowych odbywa się od wczesnych godzin rannych do późnych godzin wieczornych. Wnioskodawca w ramach wewnętrznej dokumentacji posiada obowiązujący pracowników „Regulamin korzystania z samochodów służbowych", który został wydany w celu dokładniejszego sprecyzowania obowiązków służbowych pracownika. Regulamin ten stanowi, że pracownicy, którym przekazywane są samochody służbowe są uprawnieni do korzystania z nich wyłącznie w zakresie odbywania podróży służbowych w rozumieniu Kodeksu pracy oraz innych podróży w związku z realizacją obowiązków nałożonych na nich regulaminem. W związku z korzystaniem przez pracowników z powierzonych im samochodów służbowych Wnioskodawca nałożył na nich również szereg związanych z tym obowiązków. Wśród nich znajdują się: korzystanie z samochodów jedynie w celach służbowych, należyte zabezpieczenie samochodu służbowego przed kradzieżą, zniszczeniem lub uszkodzeniem, utrzymanie samochodu służbowego w odpowiednim stanie technicznym w tym: wykonywanie prostych zabiegów technicznych, w szczególności sprawdzanie ciśnienia w ogumieniu, poziomu paliwa, płynów i olejów, oraz świateł, dokonywanie okresowych badań technicznych w dowodzie rejestracyjnym oraz posiadanie ważnej polisy obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej, wykonywanie obowiązków wynikających z instrukcji fabrycznej pojazdu, utrzymanie odpowiedniego wyglądu estetycznego samochodu służbowego w szczególności dbanie o czystość jego wnętrza i nadwozia. Poza powyższymi obowiązkami Spółka jako pracodawca nałożyła na pracowników obowiązek parkowania i garażowania samochodów w miejscach bezpiecznych, wskazanych w regulaminie, w szczególności w prywatnych garażach pracowników, prywatnych posesjach, na parkingach strzeżonych, jak również w innych miejscach, na które zgodę wyrazi Spółka. Dodatkowo, pracownicy zostali obciążeni kosztami garażowania tych samochodów. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy pracownik korzystający z samochodu służbowego w celu dojazdu z miejsca wykonywania pracy do miejsca jego zamieszkania i z powrotem oraz parkujący i garażujący ten samochód w miejscach bezpiecznych wskazanych przez Spółkę w regulaminie (w szczególności w prywatnych garażach pracowników, prywatnych posesjach, na parkingach strzeżonych, jak również w innych miejscach, na które zgodę wyrazi Spółka) uzyskuje przychód ze stosunku pracy opodatkowany podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Tym samym czy Spółka jako płatnik tego podatku jest zobowiązana do jego pobrania? Zdaniem Wnioskodawcy, korzystanie przez pracownika z samochodu służbowego w zakresie przejazdu z miejsca wykonywania pracy do miejsca jego zamieszkania i z powrotem oraz parkowanie i garażowanie tego samochodu w miejscach bezpiecznych wskazanych przez Spółkę w regulaminie nie stanowi dla pracownika przychodu ze stosunku pracy podlegającego opodatkowaniu podatkiem dochodowym od osób fizycznych. Tym samym Spółka jako płatnik tego podatku nie jest zobowiązana do jego pobrania. Na potwierdzenie powyższego Spółka powołuje się na treść art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowego od osób fizycznych, który wśród przychodów ze stosunku pracy wskazuje również m.in. świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub świadczeń częściowo odpłatnych. Zdaniem Spółki, nieodpłatne świadczenie powstaje jeżeli samochód służbowy wykorzystywany jest przez pracownika w celach prywatnych. W przedstawionym przez Wnioskodawcę stanie faktycznym powyższe nie będzie miało zastosowania, gdyż powierzenie samochodu służbowego w zakresie dojazdów z miejsca wykonywania pracy do miejsca zamieszkania i z powrotem jak i parkowanie i garażowanie samochodu w miejscach bezpiecznych wskazanych przez Spółkę w regulaminie, jest wykonywane w ramach realizowanych przez pracowników obowiązków służbowych. Dojazdy samochodem służbowym, parkowanie i garażowanie go w bezpiecznym miejscu są obowiązkami a nie uprawnieniami pracowników, które muszą oni wykonać w ramach zadań i poleceń jakie otrzymują od swojego pracodawcy. Za niepowstaniem po stronie pracowników dodatkowego przychodu ze stosunku pracy przemawia również charakter wykonywanej przez pracowników pracy. Ze względu na konieczność pokonywania dużych odległości między siedzibą Spółki, zakładami produkcyjnymi, miejscem zamieszkania pracowników oraz innymi miejscami związanymi z załatwianiem spraw służbowych (spotkania z klientami w innych miastach, załatwiania bieżących spraw Spółki) korzystanie przez pracowników z samochodu służbowego jest konieczne i zdecydowanie ułatwia szybkie przemieszczanie się usprawniając tym samym ich pracę. Spółka twierdzi, że charakter wykonywanej przez pracowników pracy wymaga od nich pełnej dyspozycyjności i mobilności. Ponadto, w ocenie Spółki przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników Spółki określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy Kodeks pracy, pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że pracownik parkując i garażując samochód w bezpiecznym miejscu realizuje obowiązek służbowy dbania o powierzone mu mienie i tym samym skoro dokonuje tego w ramach czynności służbowych nie powstaje po jego stronie dodatkowy przychód ze stosunku pracy. Mając na uwadze powyższe Spółka stoi na stanowisku, że przejazdy z miejsca wykonywania pracy, którym jest jej siedziba bądź zakłady produkcyjne, do miejsca zamieszkania pracownika oraz parkowanie i garażowanie samochodu w miejscach bezpiecznych nie będą generowały przychodu ze stosunku pracy, gdyż stanowią one realizację celu służbowego jakim jest utrzymanie stałej gotowości do użytkowania samochodów w celu służbowym i osiągnięcia przychodu, co umożliwia prowadzenie niezakłóconej działalności gospodarczej. Zdaniem Wnioskodawcy, okoliczność nałożenia na pracowników, przewidzianych regulaminem, dodatkowych obowiązków dotyczących korzystania z samochodów służbowych powoduje, że nie ma mowy o nieodpłatnych świadczeniach na ich rzecz. Obciążenie kosztami garażowania, nałożenie obowiązku utrzymania samochodu w odpowiednim stanie technicznym czy dbanie o jego wygląd estetyczny świadczą bowiem o wykonywaniu przez nich pracy związanej z otrzymanym do dyspozycji samochodem, a więc można mówić o odpłatności z ich strony. W ocenie Spółki okoliczność, że osobami, którym powierzane są samochody służbowe są członkowie kadry zarządzającej wyższego szczebla nie ma również znaczenia. Istotnym jest bowiem sam fakt istnienia pomiędzy nimi a Spółką stosunku zatrudnienia. Powierzane obowiązki służbowe muszą być bowiem przez pracowników wykonywane bez względu na stanowisko jakie zajmują. Podsumowując, w ocenie Wnioskodawcy korzystanie przez pracownika z samochodu służbowego w zakresie przejazdu z miejsca wykonywania pracy do miejsca jego zamieszkania i z powrotem oraz parkowanie i garażowanie tego samochodu w miejscach bezpiecznych wskazanych przez Spółkę w regulaminie, nie stanowią dla pracownika nieodpłatnego świadczenia i tym samym nie są jego przychodem ze stosunku pracy. Na potwierdzenie swojego stanowiska Wnioskodawca przywołał szereg interpretacji indywidualnych. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawczyni w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tj. Dz. U. z 2010r. Nr 51, poz. 307 ze zm.) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie z art. 11 ust. 1 ww. ustawy, z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, przychodami są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń. W myśl art. 12 ust. 1 ww. ustawy za przychody ze stosunku służbowego, stosunku pracy, pracy nakładczej uważa się wszelkiego rodzaju wypłaty pieniężne oraz wartość pieniężną świadczeń w naturze bądź ich ekwiwalenty, bez względu na źródło finansowania tych wypłat i świadczeń, a w szczególności wynagrodzenia zasadnicze, wynagrodzenia za godziny nadliczbowe, różnego rodzaju dodatki, nagrody, ekwiwalenty za niewykorzystany urlop i wszelkie inne kwoty niezależnie od tego, czy ich wysokość została z góry ustalona, a ponadto świadczenia pieniężne ponoszone za pracownika, jak również wartość innych nieodpłatnych świadczeń lub częściowo odpłatnych. W świetle wskazanego wyżej przepisu pracownicy dojeżdżający samochodami służbowymi z miejsca zamieszkania, będącego wyznaczonym miejscem parkowania do siedziby firmy oraz z siedziby firmy do miejsca zamieszkania będącym jednocześnie miejscem parkowania – co do zasady – nie uzyskują przychodów ze stosunku pracy w postaci nieodpłatnego świadczenia w sytuacji, gdy miejsce parkowania samochodu służbowego zostało im wyznaczone przez płatnika zgodnie z obowiązującym regulaminem. Sytuacja taka występuje wówczas, gdy płatnik nie dysponuje zabezpieczonym placem bądź garażem, w którym mógłby bezpiecznie parkować samochody stanowiące jego własność, bądź gdy wynika to z charakteru zadań służbowych realizowanych przez pracowników. Przepisy dotyczące określania przychodu ze stosunku pracy, w szczególności dotyczące innych nieodpłatnych świadczeń należy rozpatrywać w kontekście przepisów obowiązujących pracowników określających m.in. zasady użytkowania i dbania o powierzone pracownikom mienie. Jak bowiem wynika z dyspozycji art. 124 § 2 ustawy z dnia 26 czerwca 1974r. Kodeks pracy (tj. Dz. U. z 1998r. Nr 21, poz. 94 ze zm.) pracownik odpowiada w pełnej wysokości również za szkodę w mieniu innym niż wymienione w § 1, powierzonym mu z obowiązkiem zwrotu albo do wyliczenia się. Z powyższego wynika, że realizacja obowiązków służbowych przez pracownika nie może generować dla tego pracownika dodatkowego przychodu ze stosunku pracy. Jak wynika z przedstawionego stanu faktycznego, Spółka zdecydowała się na powierzenie pracownikom samochodów służbowych oraz zdecydowała o miejscu, w jakim mają być one parkowane i garażowane. Samochody służbowe przekazywane są kadrze zarządzającej wyższego szczebla. Specyfika wykonywanej przez ww. pracowników pracy wiąże się z częstymi wyjazdami służbowymi, przemieszczaniem się pomiędzy siedzibą Spółki a jej zakładami produkcyjnymi oraz zachowaniem przez nich pełnej dyspozycyjności i mobilności. Ze względu na to, że wyjazdy na spotkania z kontrahentami wymagają pokonywania dużych odległości, często zdarza się, że załatwianie spraw służbowych odbywa się od wczesnych godzin rannych do późnych godzin wieczornych. Wnioskodawca w ramach wewnętrznej dokumentacji posiada obowiązujący pracowników ,,Regulamin korzystania z samochodów służbowych”, który został wydany w celu dokładniejszego sprecyzowania obowiązków służbowych pracownika. Regulamin ten stanowi, że pracownicy, którym przekazywane są samochody służbowe są uprawnieni do korzystania z nich wyłącznie w zakresie odbywania podróży służbowych w rozumieniu Kodeksu pracy oraz innych podróży w związku z realizacją obowiązków nałożonych na nich regulaminem. Spółka jako pracodawca nałożyła na pracowników m.in. obowiązek parkowania i garażowania samochodów w miejscach bezpiecznych, wskazanych w regulaminie, w szczególności w prywatnych garażach pracowników, prywatnych posesjach, na parkingach strzeżonych, jak również w innych miejscach, na które zgodę wyrazi Spółka. Zatem należy stwierdzić, iż w przedstawionym stanie faktycznym przydzielenie samochodów służbowych – co wynika z charakteru pracy – pracownikom (kadrze zarządzającej Spółką) nie będzie stanowiło przychodu dla tychże pracowników ze stosunku pracy, o ile samochody te będą wykorzystywane wyłącznie w celach służbowych. W konsekwencji przejazdy z miejsca zamieszkania (parkowania) do siedziby firmy i z powrotem nie generują przychodu ze stosunku pracy. Przejazdy stanowią realizację celu służbowego jakim jest dbałość o powierzone mienie firmy wyrażająca się w ustanowionym przez Spółkę regulaminie poprzez parkowanie samochodu służbowego w miejscu gwarantującym jego bezpieczeństwo, a także – z uwagi na charakter zadań służbowych – stałą gotowość do wykonania obowiązków służbowych. Reasumując należy stwierdzić, iż przejazdy ww. pracowników samochodem służbowym z miejsca zamieszkania (parkowania) do miejsca wykonywania pracy – o ile nie służą one osobistym celom pracowników lecz odbywają się w ramach realizacji zadań służbowych – nie stanowią nieodpłatnego świadczenia w rozumieniu przepisu art. 12 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, a zatem ich wartości nie można zaliczyć do przychodu pracowników ze stosunku pracy. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy w ww. zakresie należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. W odniesieniu do powołanych przez Wnioskodawcę interpretacji organów podatkowych należy stwierdzić, że interpretacje te zostały wydane w indywidualnych sprawach i nie są wiążące dla organu wydającego przedmiotową interpretację. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.