IBPP1/443-1151/12/LSz

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 29 października 2012r. (data wpływu 31 października 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 16 stycznia 2013r. (data wpływu 18 stycznia 2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek otrzymanych w darowiźnie – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 31 października 2012r. do tut. organu wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży działek otrzymanych w darowiźnie. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 16 stycznia 2013r. (data wpływu 18 stycznia 2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu Nr IBPP1/443-1151/12/LSz z dnia 14 stycznia 2013r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: W dniu 10 listopada 1997r. aktem notarialnym Repetytorium A nr … spisanym przez Notariusza … z Kancelarii Notarialnej w S., przy ul. Z., Wnioskodawca otrzymał od swoich rodziców, J. i H. małż. G., darowiznę, w skład której wchodziły: nieruchomość rolną położoną w W. o obszarze 1 ha 22 ary oznaczoną nr działki 75, udział wynoszący 32/50 części zabudowanej nieruchomości położonej w W. o obszarze 39 arów 77 m2 oznaczonej nr działki 217, nieruchomość rolną położoną w W. o obszarze 34 ary 74 m2 oznaczoną nr działki 22, nieruchomość rolną położoną w W. o obszarze 67 arów 54 m2 oznaczoną nr działki 21, udział wynoszący 7/50 części zabudowanej nieruchomości rolnej położonej w W. o obszarze 4 ary 99 m2 oznaczonej nr działki 210, nieruchomość rolną położoną w W. o obszarze 1 ha 4 ary 50 m2 oznaczoną nr działki 16, ciągnik ...z 1970r. wraz z przyczepą jednoosiową typ N-225/6 z 1987r. Otrzymane darowizną nieruchomości i ruchomości weszły do majątku osobistego Wnioskodawcy. W tym samym akcie notarialnym Wnioskodawca zobowiązał się zapewnić swoim rodzicom, na ich żądanie, nieodpłatne dożywotnie zamieszkanie w budynku mieszkalno-gospodarczym położonym na działce nr 217, polegające na prawie korzystania z dwóch izb. Ponadto Wnioskodawca zobowiązał się do opieki i pielęgnacji w chorobie darczyńców oraz do sprawienia im własnym kosztem pochówka i nagrobka odpowiadających miejscowym zwyczajom, a ponadto do wypłacenia dzieciom darczyńców Ż. i G. każdemu z nich kwoty równowartej stu kwintalom pszenicy w cenie wolnorynkowej najpóźniej w terminie do 10 listopada 2002r. Po otrzymaniu darowizny, nabyte nieruchomości rolne nadal Wnioskodawca wykorzystywał na cele produkcji rolnej. W 2012 roku Wnioskodawca wystąpił do Burmistrza Gminy i Miasta W. z wnioskiem o podział niezabudowanych działek nr 21 i 22 opisanych wcześniej pod lit. c i d, zgodnie z przedłożoną przez Wnioskodawcę mapą uzupełniającą z projektem podziału nieruchomości. Działki te w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego oznaczone są symbolami D12MN, D13MN oraz D2MU. Oznacza to, że działki te stanowią teren przeznaczony pod: zabudowę mieszkaniową jednorodzinną jako przeznaczenie podstawowe z możliwością realizacji budynków gospodarczych i garaży, lub zabudowę o funkcji usługowej i mieszkaniowej jako przeznaczenie podstawowe, w ramach którego na poszczególnych działkach budowlanych ustala się realizację co najmniej jedną z ww. funkcji z możliwością realizacji budynków gospodarczych i garaży, a także adaptację i uzupełnienie istniejącego zainwestowania terenu o funkcji zgodnej z przeznaczeniem podstawowym. Decyzją z dnia 30 sierpnia 2012r., nr …., Burmistrz Gminy i Miasta W. zatwierdził podział działki nr 21 i 22 na jedenaście mniejszych działek, z czego trzy działki przeszły, z mocy prawa, na własność gminy, ponieważ zostały one wydzielone pod drogi publiczne gminne. Decyzja ta jest prawomocna. W najbliższym czasie Wnioskodawca nosi się z zamiarem sprzedaży działek powstałych w wyniku podziału nieruchomości. Przedmiotowe nieruchomości nigdy nie były przez Wnioskodawcę używane w pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie były również przedmiotem najmu lub dzierżawy. Poza dokonaniem podziału nieruchomości na mniejsze działki Wnioskodawca nie dokonał żadnych innych nakładów na te działki, typu uzbrojenie czy ogrodzenie. Wnioskodawca nie podjął oraz nie podejmie żadnych działań marketingowych w celu ich sprzedaży. Wnioskodawca nie prowadzi żadnej pozarolniczej działalności gospodarczej. Osoby zainteresowane zakupem tych działek same się kontaktują z Wnioskodawcą. Są to między innymi jego sąsiedzi oraz ich znajomi. Pieniądze ze sprzedaży tych działek Wnioskodawca chce spożytkować w celach prywatnych. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że nie jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Grunty od momentu ich otrzymania do chwili sprzedaży były (będą) wykorzystywane wyłącznie do działalności rolniczej. Płody rolne z tych działek były wyłącznie spożytkowane na własne cele. Produkty rolne nigdy nie były przedmiotem sprzedaży. Wnioskodawca nie dokonywał sprzedaży produktów rolnych. Grunty w momencie ich otrzymania były gruntami rolnymi. Działki nr 21 i 22 (obecnie podzielone) wchodzą w skład gospodarstwa rolnego z tym zastrzeżeniem, że po podziale, trzy małe działki przeszły, z mocy prawa, na własność gminy. Z wnioskiem o dokonanie geodezyjnego wyodrębnienia i podziału działek nr 21 i nr 22 Wnioskodawca wystąpił w celu lepszych możliwości ich sprzedaży. Sąsiedzi są zainteresowani zakupem mniejszych powierzchni gruntu, niż powierzchnia działek przed podziałem. W 2012 roku działki nr 21 i 22 zostały podzielone na jedenaście mniejszych działek, z czego trzy działki przeszły, z mocy prawa, na własność gminy. Tym samym 8 działek jest własnością Wnioskodawcy. Pieniądze ze sprzedaży działek Wnioskodawca przeznaczy na cele prywatne (małżonka straciła pracę i Wnioskodawca potrzebuje pieniądze na życie). Przedmiotem sprzedaży będą działki niezabudowane. Wnioskodawca nie wie ile działek będzie przedmiotem sprzedaży. Chciałby sprzedać większość. Dla żadnej z działek nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Wnioskodawca nigdy nie występował z takim wnioskiem. W stosunku do przedmiotowych działek Wnioskodawca wystąpił wyłącznie z wnioskiem do Burmistrza Gminy i Miasta w W. o wydanie decyzji zatwierdzającej podział działki nr 21 i 22. Wnioskodawca nigdy nie występował z innymi wnioskami. Wnioskodawca nie dokonał oraz nie będzie dokonywał jakiegokolwiek uatrakcyjnienia działek przeznaczonych do sprzedaży. Wnioskodawca posiada inne nieruchomości gruntowe. Jednak na dzień dzisiejszy nie są one przeznaczone do sprzedaży. Wnioskodawca wcześniej nie dokonywał sprzedaży gruntów. Wnioskodawca nie składał dotychczas deklaracji VAT-7 oraz zgłoszenia rejestracyjnego VAT-R. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy dokonując sprzedaży każdej z działek Wnioskodawca będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług i w konsekwencji tego, sprzedaż ta będzie opodatkowana podatkiem od towarów i usług wg stawki 23%? Zdaniem Wnioskodawcy, dokonując sprzedaży każdej z działek nie będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. Dlatego też sprzedaż tych działek nie będzie opodatkowana podatkiem VAT w ogóle. Sprzedaż tych działek nastąpi bowiem w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Tematyka związana z przedmiotem niniejszego wniosku była wielokrotnie przedmiotem rozważań sądów administracyjnych. Znalazła ona również swoje odbicie w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 J. S. przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10) oraz E. i H. przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10). Mając na uwadze poglądy prezentowane w wyrokach sądów administracyjnych (choćby wyrok NSA z dnia 26 stycznia 2012r. sygn. akt I FSK 1707/11) oraz pogląd wyrażony w powołanym wcześniej wyroku ETS stwierdzić należy, iż nie jest działalnością gospodarczą sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. W powołanym wyroku z dnia 26 stycznia 2012r. Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Natomiast dla ustalenia zawodowego profilu działalności istotne będą takie okoliczności, jak ewentualne uzbrojenie terenu oraz działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia. Działania powyższe wskazywać bowiem mogę na aktywność w zakresie obrotu nieruchomościami, przybierającą formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną. Na taki rodzaj działalności wskazywać mogą także takie działania, jak uzyskanie przed sprzedażą decyzji o warunkach zagospodarowania terenu (zabudowy), czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, zwłaszcza w sytuacji, gdy sprzedawca jest już podatnikiem w zakresie usług budowlanych, developerskich, czy innych tego rodzaju usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Warunkiem opodatkowania danej czynności podatkiem od towarów i usług jest spełnienie dwóch przesłanek: po pierwsze - dana czynność ujęta jest w katalogu czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, po drugie - czynność wykonywana jest przez podmiot, który jest podatnikiem VAT. Należy więc przyjąć, że w oparciu o definicję zawartą w art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, zbycie nieruchomości gruntowej (działki), dokonywane przez podatnika, traktowane jest jako czynność odpłatnej dostawy towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT. Jednakże nie każda czynność stanowiąca dostawę, w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, bowiem aby dana czynność była opodatkowana tym podatkiem, musi być wykonana przez podmiot, który w związku z jej wykonaniem jest podatnikiem podatku od towarów i usług. Podatnikami – według zapisu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT – są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy o VAT). W zakresie prawa unijnego, z mocy art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347, s. 1 ze zm.), „Działalność gospodarcza” obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, włącznie z górnictwem, działalnością rolniczą i wykonywaniem wolnych zawodów lub uznanych za takie. Za działalność gospodarczą uznaje się w szczególności wykorzystywanie, w sposób ciągły, majątku rzeczowego lub wartości niematerialnych w celu uzyskania z tego tytułu dochodu. Definicja działalności gospodarczej, zawarta zarówno w art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, jak i w art. 9 ust. 1 ww. Dyrektywy ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia „zamiar”. Zgodnie z definicją zawartą we „Współczesnym słowniku języka polskiego” (Wydawnictwo Langenscheidt, Warszawa 2007r.), „zamiar” oznacza „intencje zrobienia czegoś, zamysł, plan, projekt, chęć”. Wobec powyższego istotą zamiaru są intencje, jakie przyświecają dokonywanym czynnościom oraz cel, który dana osoba ma osiągnąć wykonując dane czynności. Zatem przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. W świetle powyżej przytoczonych przepisów dostawa podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom dokonującego tej dostawy można przypisać znamiona prowadzonej działalności gospodarczej, co może mieć miejsce również przy czynności dokonanej jednorazowo. Działalność gospodarcza może składać się z kilku następujących po sobie transakcji. Czynności takie jak np. poniesienie wydatków inwestycyjnych w celu i z zamiarem rozpoczęcia przyszłej działalności gospodarczej należy również uznać za działalność gospodarczą. Dlatego też, aby uznać, że dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku VAT należy ustalić, czy działa on jako producent, handlowiec lub usługodawca. Wskazać należy, iż ustawodawca nie określił wymogów formalnych, którym odpowiadać ma podatnik, aby mógł być uznany za producenta lub handlowca oraz kiedy zamiar częstotliwego wykonywania czynności ma być ujawniony. Jednakże w okolicznościach niniejszej sprawy uprawniony jest wniosek, że wystarczającym jest, by okoliczności wskazujące na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy zaistniały w chwili ich wykonywania, zaś podmiot ich dokonujący zachowywał się jak handlowiec czy producent. Dla celów podatku VAT nie jest konieczne, aby działalność była działalnością zarobkową, wykonywaną w sposób zorganizowany i ciągły przez podmioty gospodarcze (przedsiębiorców). Opodatkowaniu tym podatkiem podlega dostawa towarów nie tylko wówczas, gdy dokonywana jest przez podatnika VAT, dla którego wykonywanie działalności gospodarczej stanowi źródło przychodu. Na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy, również osoby fizyczne nieprowadzące działalności gospodarczej w rozumieniu ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, które dokonują dostawy, czy też świadczą usługi stają się podatnikami podatku VAT, jeżeli okoliczności towarzyszące wykonywaniu czynności wskazują na zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy. Kwestia sprzedaży gruntów była również przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości UE. Z treści orzeczeń w sprawach C-180/10 i C-181/10 wynika, że za podatnika należy uznać osobę, która w celu dokonania sprzedaży gruntów angażuje środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta tj. wykazuje aktywność w przedmiocie zbycia nieruchomości porównywalną do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem, tj. działania wykraczające poza zakres zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Chodzi tu przykładowo o nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług developerskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przykładowo przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie fakt wystąpienia pojedynczych z nich. Analizując przedstawione przez Wnioskodawcę zdarzenie przyszłe w kontekście powyższych orzeczeń TSUE stwierdzić należy, że Wnioskodawca w zakresie odnoszącym się do wskazanych we wniosku 8 nieruchomości gruntowych niezabudowanych wydzielonych z działek nr 21 i nr 22, nie podejmował działań porównywalnych z działalnością podmiotu profesjonalnie zajmującego się obrotem nieruchomościami. Wnioskodawca nie nabył terenów przeznaczonych pod zabudowę celem dalszej ich odsprzedaży, bowiem działki wydzielone z nieruchomości stanowiących grunty rolne Wnioskodawca otrzymał w darowiźnie w 1997r. od swoich rodziców. Grunty od momentu ich otrzymania do chwili sprzedaży były (będą) wykorzystywane wyłącznie do działalności rolniczej. Grunty w momencie ich otrzymania były bowiem gruntami rolnymi i wchodziły w skład gospodarstwa rolnego. Działalność rolnicza jest prowadzona wyłącznie na własne cele. Produkty rolne nigdy nie były przedmiotem sprzedaży. Przedmiotowe nieruchomości nigdy nie były także używane przez Wnioskodawcę w pozarolniczej działalności gospodarczej. Nie były również przedmiotem najmu lub dzierżawy. Wnioskodawca nigdy nie występował z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i z innymi wnioskami (poza wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej podział działki nr 21 i nr 22). Ponadto Wnioskodawca nie podjął oraz nie podejmie żadnych działań marketingowych w celu ich sprzedaży. Wnioskodawca nie prowadzi żadnej pozarolniczej działalności gospodarczej. Osoby zainteresowane zakupem tych działek same się kontaktują z Wnioskodawcą. Są to między innymi jego sąsiedzi oraz ich znajomi. Pieniądze ze sprzedaży tych działek Wnioskodawca chce spożytkować w celach prywatnych. Jednocześnie z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca przeznaczy pieniądze ze sprzedaży działek na cele prywatne. W związku z powyższym należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie w celu dokonania sprzedaży 8 działek wydzielonych z 2 nieruchomości rolnych, Wnioskodawca nie zaangażował środków podobnych do wykorzystywanych przez handlowca, tj. nie wykazał aktywności w przedmiocie zbycia wskazanych we wniosku nieruchomości porównywalnych do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem. Wprawdzie jak wynika z wniosku Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży ww. działek wystąpił w 2012r. do Burmistrza Gminy i Miasta z wnioskiem o wydanie decyzji zatwierdzającej podział niezabudowanych działek nr 21 i 22 otrzymanych w darowiźnie w 1997r., jednakże powyższego zdarzenia (stanowiącego pojedynczą z okoliczności przykładowo wskazanych w orzeczeniach w sprawach C-180/10 i C-181/10) nie można uznać za środek zbliżony do tych jakie podejmują podmioty zajmujące się profesjonalnie obrotem nieruchomościami lecz za zwykły zarząd prywatną nieruchomością. Zaznaczyć należy, że powyższe dotyczy gruntów otrzymanych w darowiźnie w 1997r. od rodziców, a więc gruntów niezakupionych w celach działalności gospodarczej, gruntów niewykorzystywanych w inny sposób do jakiejkolwiek działalności gospodarczej. Tym samym Wnioskodawca dokonując dostawy działek wydzielonych z przedmiotowych nieruchomości rolnych nr 21 i nr 22 otrzymanych w darowiźnie od rodziców będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem osobistym, a zatem czynność ta nie będzie uznana za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, a co za tym idzie sprzedaż przedmiotowych gruntów nie będzie podlegać opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ponieważ sprzedający nie będzie działał w tym przypadku jako podatnik podatku VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.