IBPP1/443-489/12/LSz

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 749) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów po ponownym rozpatrzeniu sprawy w związku z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2011r. sygn. akt III SA/Gl 1120/11 (data wpływu prawomocnego orzeczenia do tut. organu 17 maja 2012r.) stwierdza, że stanowisko Pana … przedstawione we wniosku z dnia 11 października 2010r. (data wpływu 12 listopada 2010r.), uzupełnionym pismami z dnia 7 lutego 2011r. (data wpływu 14 lutego 2011r. i 2 marca 2011r.) oraz z dnia 24 lutego 2011r. (data wpływu 3 marca 2011r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży jednej działki o pow. 21,699 ha - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 12 listopada 2010r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania sprzedaży jednej działki o pow. 21, 699 ha. Wniosek został uzupełniony pismami z dnia 7 lutego 2011r. (wpływ z dnia 14 lutego 2011r. i 2 marca 2011r.) oraz z dnia 24 lutego 2011r. (data wpływu 3 marca 2011r.), będącymi odpowiedziami na wezwania tut. organu nr IBPP1/443-1080/10/LSz z dnia 26 stycznia 2011r. oraz z dnia 15 lutego 2011r. W dniu 11 marca 2011r. Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działający z upoważnienia Ministra Finansów wydał dla Wnioskodawcy indywidualną interpretację znak: IBPP1/443-1080/ 10/LSz uznając, że w przedmiotowej sprawie jednorazowa sprzedaż działki o pow. 21, 699 ha będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, a Wnioskodawca z tytułu tej dostawy będzie podatnikiem w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego z dnia 11 marca 2011r. znak: IBPP1/443-1080/10/LSz Wnioskodawca, złożył skargę z dnia 16 maja 2011r. (data wpływu 24 maja 2011r.), w której wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej interpretacji indywidualnej z dnia 11 marca 2011r. znak: IBPP1/443-1080/10/LSz oraz odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 kwietnia 2011r. znak: IBPP1/443W-14/11/LSz. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 grudnia 2011r. sygn. akt III SA/Gl 1120/11 uchylił zaskarżoną interpretację indywidualną stwierdzając m.in. że „…znalazł podstawy do stwierdzenia, że zaskarżona interpretacja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, a naruszenie to polegało na niedostatecznym zinterpretowaniu przepisów ustawy o podatku od towarów i usług, a w konsekwencji prowadziło do naruszenia prawa materialnego”. Ponadto Wojewódzki Sąd Administracyjny w przedmiotowym wyroku stwierdził, że „…w opisanym we wniosku stanie faktycznym skarżący sprzedający uprzednio nabytą nieruchomość w całości lub po jej uprzednim podzieleniu, bez podejmowania działań marketingowych nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług, lecz, realizując uprawnienia wynikające z prawa własności sprzedaje część prywatnego majątku”. Odpis prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2011r. sygn. akt III SA/Gl 1120/11 wpłynął do tut. organu w dniu 17 maja 2012r. Wskutek powyższego, wniosek Strony wymaga ponownego rozpatrzenia przez tut. organ. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca wraz z małżonką nabyli w 1997r. ze swojego majątku osobistego działkę niezabudowaną o powierzchni 21,699 ha we W., gmina G., powiat G. Zakup działki nie był związany z prowadzoną przez małżonków działalnością gospodarczą, a w chwili nabycia zamiarem małżonków nie było dokonanie późniejszej odsprzedaży gruntu. Działka została nabyta dla potomków Wnioskodawcy w celu zabezpieczenia ich przyszłości, jednak obecnie nie są oni zainteresowani zamieszkaniem na zakupionym terenie, jak również innym sposobem wykorzystania tego gruntu. W miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego 30% działki (ok. 6 ha) jest przeznaczona pod zabudowę a pozostała część - 70%, położona od strony południowej przeznaczona jest pod zieleń naturalną. Wobec braku zainteresowania ze strony córek zamieszkaniem lub zagospodarowaniem działki, Wnioskodawca w przyszłości zamierza sprzedać powyższą działkę w całości. Wnioskodawca dopuszcza również możliwość podziału tej działki na mniejsze nieruchomości i ich sprzedaż, jeśli nie znajdzie inwestora chętnego na nabycie działki w całości. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że posiada zarejestrowaną od 2009r. działalność gospodarczą w zakresie transportu i usług finansowych, która nie jest praktycznie wykonywana, ponieważ Wnioskodawca jest zatrudniony w spółce z ograniczoną odpowiedzialnością na podstawie umowy o pracę. W ramach powyższej działalności Wnioskodawca jest zarejestrowany jako czynny podatnik podatku od towarów i usług od dnia 23 lutego 2010r. Wraz z małżonką Wnioskodawca nie wykorzystywał i nie wykorzystuje przedmiotowej nieruchomości do prowadzenia działalności rolniczej i nie dokonywał sprzedaży produktów rolnych z własnej produkcji. Grunt nie był również wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej. Grunt miał być wykorzystywany przez dzieci na potrzeby osobiste, a wzrost jego wartości na przestrzeni ponad 20 lat miał ich zabezpieczyć finansowo. Zakup gruntu został sfinansowany z prywatnych oszczędności żony i Wnioskodawcy. Nabycie tego gruntu było traktowane jako długoterminowa lokata kapitału. W pierwszej kolejności Wnioskodawca pragnie zbyć tę nieruchomość w całości. Jeśli zostanie do tego zmuszony przez okoliczności to planuje podzielić grunt w taki sposób, aby teren pod zabudowę stanowił ok. 30% powierzchni, co uczyni w efekcie kilkanaście działek o różnych przeznaczeniach - wyłącznie zabudowa jednorodzinna, zabudowa zagrodowa z agroturystyką. Pozostałe 70% gruntu pozostanie zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego terenami zieleni leśnej i naturalno - łąkowej. Podział gruntu o pow. 21,699 ha na kilkanaście działek dotyczy 30% działki. Przedmiotem sprzedaży będzie zarówno i 30% powierzchni działki pod zabudowę, jak i pozostałe 70%, które stanowią tereny zieleni leśnej i naturalno łąkowej. Do dnia dzisiejszego nie dokonano podziału działki, jak również Wnioskodawca nie występował z wnioskiem o podział gruntu. Nie uzyskano również decyzji o warunkach zabudowy - nie toczy się w tej sprawie żadne postępowanie. Grunt przeznaczony do sprzedaży jest przedmiotem użyczenia na rzecz osoby fizycznej, która go uprawia. Strona wraz z małżonką nie pobiera z tego tytułu wynagrodzenia, ponieważ korzyści jakie otrzymuje w zamian jest jego utrzymanie w odpowiedniej kulturze rolnej. Nie są dokonywane jakiegokolwiek uatrakcyjniania działki, wygląda ona dziś tak samo jak w momencie nabycia. Do działki nie zostały doprowadzone jakiekolwiek media, jak również nie zostały one wprowadzone na działkę - media biegną wzdłuż drogi asfaltowej po południowej stronie działki do której ona przylega. Wnioskodawca nie budował na działce żadnej drogi. Środki ze sprzedaży gruntu zostaną przeznaczone na zapewnienie małżonce wraz z Wnioskodawcą środków finansowych po przejściu na emeryturę. Wnioskodawca nie posiada innych nieruchomości gruntowych, które w przyszłości miałyby zostać przeznaczone do sprzedaży. W 2010 roku Wnioskodawca wraz z małżonką zbył działkę budowlaną osobie fizycznej nie prowadzącej działalności gospodarczej położoną w D. Działka ta została przez Wnioskodawcę oraz małżonkę nabyta w latach 90 XX w., z myślą wybudowania na niej domu. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Czy sprzedaż przedmiotowego gruntu w drodze jednej transakcji będzie podlegała opodatkowaniem podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, w myśl art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast zgodnie z art. 15 ust 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Przy czym, w myśl art. 15 ust. 2 ustawy, działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w cytowanej ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, iż do tego aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywana czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat), ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo - prawne, było dokonywanie tej czynności wielokrotnie. Z powołanych powyżej przepisów wynika, więc, że jeśli osoba fizyczna dokonuje sprzedaży ze swojego majątku prywatnego nieruchomości gruntowej przeznaczonej pod zabudowę, a czynność ta wykonywana jest jednorazowo lub okazjonalnie w warunkach wskazujących, iż działanie to nie zmierza do nadania mu stałego charakteru, transakcja taka nie może być uznana za działalność gospodarczą, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W podobnym tonie wypowiada się w swoim komentarzu do ustawy o podatku od towarów i usług (VAT) Tomasz Michalik (Wydawnictwo C. H. Beck 2010 Wydanie 7 strona 247), który stwierdził, iż „majątek nabyty w celu wykorzystania na własne potrzeby, a nie w celu wykonywania działalności handlowej lub usługowej nie podlega podatkowi VAT, a to dlatego, że jego sprzedaż nie mieści się w ramach prowadzonej działalności handlowej. Nie ma przy tym znaczenia to, że podmiot dokonuje kilku lub kilkunastu odrębnych transakcji na rzecz różnych nabywców. Nie ma także znaczenia to, że podmiot ten czyni to w celach zarobkowych - istotne bowiem jest tylko to, że dokonując owej wyprzedaży własnego majątku, osoba ta nie działa w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy”. W podanym stanie faktycznym Wnioskodawca wraz ze współmałżonką dokonał czynności nabycia gruntów w 1997r., w celu zaspokojenia potrzeb osobistych oraz rodzinnych, z pewnością zamiarem nie była sprzedaż gruntu. Wskutek braku zainteresowania córek nabytą nieruchomością Wnioskodawca dokonał wstępnego rekonesansu w sprawie sprzedaży działki, czego rezultatem jest wniosek, iż bardzo utrudnione będzie znalezienie kupca dla tak obszernego gruntu i mało prawdopodobnym jest, aby do takiej transakcji doszło. W związku z powyższym prawdopodobnie Strona będzie zmuszona dokonywać zbycia oddzielnie każdej z działek. Natomiast zgodnie ze stanem faktycznym Wnioskodawca nie chce dokonywać czynności zbycia nieruchomości w sposób częstotliwy, a jego celem jest dokonanie sprzedaży całego gruntu w drodze jednej transakcji, a ostatecznie wyzbycie każdej działki osobno. Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w indywidualnej interpretacji prawa podatkowego o sygn. akt IPPP1-443-318/10-4/PR, w przybliżonym stanie faktycznym, stwierdził, iż „mając na uwadze powyższe okoliczności zauważyć należy, iż ze względu na długi okres czasu jaki upłynął od zakupu nieruchomości gruntowej w 1991 roku do dnia sprzedaży (blisko 20 lat), nie sposób jest przypisać tej czynności znamion działalności handlowej. Działanie takie byłoby całkowicie pozbawione sensu z ekonomicznego punktu widzenia. Nie można również stwierdzić, iż Wnioskodawczyni w chwili nabycia gruntu towarzyszył zamiar jego sprzedaży w celach zarobkowych”. NSA w składzie 7 sędziów w wyroku z dnia 29 lipca 2007r. o sygn. akt I FPS 3/07 orzekł, iż osoba fizyczna nie staje się podatnikiem VAT z tytułu sprzedaży działek stanowiących jej majątek prywatny, ponieważ sprzedaż taka nie może zostać uznana za działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, nie można zatem uznać za podatnika osoby fizycznej z tytułu sprzedaży jej majątku osobistego, który nabywany był na własne potrzeby, a nie z przeznaczeniem na działalność handlową. W świetle powyższego Wnioskodawca dokonując nabycia gruntu na potrzeby własne i rodziny, a nie z przeznaczeniem na działalność handlową, w przyszłości zbywając nieruchomość nie będzie zobowiązany do naliczenia podatku od towarów i usług z tytułu dokonania czynności sprzedaży nieruchomości w całości lub w kilku transakcjach. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Na wstępie należy zaznaczyć, że niniejszą interpretację oparto na stanie prawnym obowiązującym w dniu wydania pierwotnej interpretacji, tj. 11 marca 2011r., gdyż niniejsza interpretacja stanowi ponowne rozstrzygniecie wniosku strony w wyniku orzeczenia sądowego. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlega odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii (art. 2 pkt 6 w brzmieniu obowiązującej od dnia 1 stycznia 2011r. ustawy o VAT). Przepisy art. 7 ust. 1 i art. 8 ust. 1 ustawy o VAT definiują pojęcie dostawy towarów i świadczenia usług za wynagrodzeniem. W myśl tych przepisów przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. Ustawodawca w ww. przepisach poza wskazaniem, że przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, wskazał ponadto, że za świadczenie usług uznawana jest każda transakcja, która nie stanowi dostawy towarów. Przyjęcie podziału na dostawę towaru oraz świadczenie usług oznacza w praktyce, że wolą ustawodawcy było określenie maksymalnie szeroko przedmiotu opodatkowania podatkiem od towarów i usług, jeżeli nawet wykazane zostałoby w konkretnym przypadku, że nie występuje dostawa towarów to i tak z reguły należy opodatkować czynność kwalifikowaną wówczas jako świadczenie usług. Głównym celem wprowadzenia takiej konstrukcji jest zagwarantowanie, aby każda transakcja, która nie mogłaby zostać uznana za dostawę towarów była opodatkowana jako świadczenie usług, za wyjątkiem tych transakcji, które zostały taksatywnie wyłączone lub zwolnione z opodatkowania. Powyższe regulacje wynikające z ustawodawstwa wspólnotowego dotyczącego harmonizacji przepisów Państw Członkowskich w zakresie podatków obrotowych, wprowadzono w tym celu, aby nie dopuścić do: podwójnego opodatkowania, braku opodatkowania, zakłócenia konkurencji. Podstawowe bowiem znaczenie dla kształtu i funkcjonowania wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (podatku od towarów i usług) mają fundamentalne cechy tego podatku, tj.: powszechność opodatkowania, faktyczne opodatkowanie konsumpcji, stosowanie podatku od wartości dodanej na wszystkich etapach obrotu towarami i usługami. Realizację powyższych fundamentalnych cech podatku od towarów i usług, o których mowa wyżej, gwarantują nie tylko przepisy określające zakres przedmiotowy podatku VAT, tj. cyt. wyżej art. 5, 7 i 8 ustawy o VAT, lecz również przepisy regulujące zakres podmiotowy podatku od towarów i usług, czyli przepisy art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych (art. 15 ust. 2 ustawy). Powyższe oznacza, że dostawa towarów, w tym także gruntów podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonana jest przez podmiot mający status podatnika tj. prowadzącego samodzielną działalność gospodarczą w rozumieniu powołanej wyżej definicji. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym, tj. działają dla tych czynności w charakterze producenta, handlowca lub usługodawcy. Ponadto podatnikiem staje się również ten, kto wykonał czynność, podlegającą opodatkowaniu, jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Chociaż ustawa nie definiuje pojęcia „częstotliwości”, przez zamiar wykonywania danej czynności w sposób częstotliwy należy rozumieć chęć, wolę powtarzalnego, a nie jednorazowego wykonywania określonych czynności, składających się na istotę prowadzenia działalności. O kwestii częstotliwości nie decyduje czasookres wykonywania czynności (rok, dwa czy pięć lat) ani ilość dokonanych transakcji. Decydującym kryterium jest powtarzalność czynności. Dlatego też, w każdym przypadku należy indywidualnie rozstrzygnąć, czy intencją określonej czynności, z którą łączą się skutki podatkowo-prawne było dokonywanie tej czynności wielokrotnie. W świetle powyższego stwierdzić należy, iż każdy, kto dokonuje czynności, które są konieczne do przyszłego wykorzystania nieruchomości dla celów działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ww. ustawy, powinien być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wydanym w przedmiotowej sprawie orzeczeniu sygn. akt III SA/Gl 1120/11 z dnia 20 grudnia 2011r. opierając się na orzeczeniach TSUE z dnia 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10 (Jarosław Słaby przeciwko Ministrowi Finansów (C-180/10), oraz Emilian Kuć i Halina Jeziorska-Kuć przeciwko Dyrektorowi Izby Skarbowej w Warszawie (C-181/10) – dop. tut. organu) wskazał, kryteria jakimi należy się kierować przy określaniu w jakich przypadkach mamy do czynienia z zarządem majątkiem prywatnym a nie z działalnością gospodarczą”. Jednocześnie Sąd wskazał, że „Trybunał stwierdził we wspomnianym wyroku, że art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (odpowiednik art. 4 ust. 3 VI dyrektywy) pozwalał państwom członkowskim uznać za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością o której mowa w art. 9 ust. 1 akapit drugi dyrektywy, w szczególności pojedynczej dostawy terenu budowlanego”. Dalej w wyroku WSA zaznaczył, że „…Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku składu siedmiu sędziów z 29 października 2007r., sygn. akt I FPS 3/07 poddał w wątpliwość prawidłowość implementacji powyższych regulacji wspólnotowych do ustawy o podatku od towarów i usług uznając, że realizacja opcji określonej w art. 4 ust. 3 VI Dyrektywy nastąpiła w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, lecz uczyniono to w sposób wysoce niedoskonały i budzący wątpliwości interpretacyjne”. Ponadto Sąd podzielił stanowisko NSA wyrażone w wyroku z dnia 16 listopada 2011r. sygn. akt I FSK 1654/11 i stwierdził, że „…nie zawiera ona takiego jednoznacznego i precyzyjnego unormowania, z którego wynikałoby, że Polska skorzystała z uprawnienia określonego w art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI dyrektywy), na podstawie którego za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług, w szczególności dokonującego pojedynczej dostawy terenu budowlanego”. Wobec powyższego WSA stwierdził, że „Wprawdzie w wyroku z 15 września 2011r. w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10, Trybunał stwierdzi, że transpozycja dyrektywy do prawa krajowego nie wymaga koniecznie literalnego powtórzenia jej przepisów w wyraźnej i specjalnie do tego przeznaczonej normie prawa, a wystarczy ogólny kontekst prawny, jeżeli skutecznie zapewnia on zastosowanie dyrektywy w pełni, w sposób jasny i precyzyjny, to jednak jedynie z brzmienia art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług w jego części stanowiącej, że „działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy” nie można - w sposób jasny i precyzyjny — wywieść, że na jego podstawie za podatnika należy uznać każdego, kto okazjonalnie dokonuje dostawy”. W tym miejscu WSA odniósł się do wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 października 2011r. sygn. akt. I FSK 1289/10, który „…stwierdził także, że nie ma jakichkolwiek podstaw, aby z treści art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług wywodzić, że norma ta obejmuje także transakcje okazjonalne, o których stanowi art. 12 ust. 1 dyrektywy 2006/112/WE, opodatkowane niezależnie od ustalenia takiej okoliczności jak zamiar wykonywania tych czynności w sposób częstotliwy oraz w wyroku z 18 października 2011r. (sygn. akt I FSK 1536/10), że brak w ustawie unormowań, które w sposób jasny i precyzyjny wskazywałby na fakt transpozycji do tej ustawy możliwości (opcji) określonej w art. 12 ust. 1 i ust. 3 dyrektywy 2006/112/WE (poprzednio art. 4 ust. 3 VI dyrektywy), co do uznania za podatnika każdego, kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością gospodarczą, w zakresie pojedynczej dostawy terenu budowlanego, co nie pozwala na stwierdzenie, że Polska skorzystała z tej opcji”. Biorąc pod uwagę wskazania wynikające z przytoczonych powyżej orzeczeń Sąd stwierdził, że „…przy określaniu, czy w konkretnym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, czy też z zarządem majątkiem prywatnym, czy dany podmiot w odniesieniu do konkretnej czynności działa jako podatnik podatku od towarów i usług należy każdorazowo odnieść się do okoliczności faktycznych danej sprawy. Samo wykonanie danej czynności jednorazowo jednakże w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy nie przesądza automatycznie, że z tego tylko powodu dany podmiot staje się podatnikiem VAT. Konieczne jest bowiem ustalenie, że w odniesieniu do tej czynności występował on w charakterze podatnika, tj. jako osoba angażująca środki podobne do wykorzystywanych przez handlowca, producenta itp. a nie osoba wykonująca prawo własności w stosunku to tego gruntu. Przy tym nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Podobnie okoliczność, iż przed sprzedażą zainteresowany dokonał podziału gruntu na działki w celu osiągnięcia wyższej ceny łącznej sama z siebie nie jest decydująca. Nie ma takiego charakteru również długość okresu, w jakim te transakcje następowały, ani wysokość osiągniętych z nich przychodów”. Zdaniem Sądu istotna jest „… ocena, czy strona w celu dokonania sprzedaży gruntów podjęła aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 15 ust 2 ustawy o podatku od towarów i usług To pozwalałoby na uznanie jej za podmiot prowadzący "działalność gospodarczą" w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od wartości dodanej, czy też sprzedaż ta nastąpiła w ramach zarządu jej majątkiem prywatnym. Podobnie zmiana przeznaczenia gruntu z inicjatywy strony oraz podjęcie, np. takich czynności jak uzbrojenie terenu, wydzielenie dróg wewnętrznych oraz działań marketingowych w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, stanowią o takiej aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, które mogą wskazywać, że czynności sprzedającego przybierają formę zawodową (profesjonalną), a w konsekwencji zorganizowaną pozwalałyby na uznanie jej za podatnika. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach przenosząc ww. rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy, a w szczególności odnosząc się do opisanego we wniosku stanu faktycznego zauważył, że „…skarżący nabył nieruchomość gruntową o pow. ponad 21 ha, w skład której wchodzi także grunt wykorzystywany także na cele rolnicze, chociaż nie bezpośrednio przez skarżącego, a osobę trzecią której go użyczył, w 1997r. Obecnie zamierza sprzedać ja w całości, ewentualnie po podzieleniu 30% leżących na terenie, w miejscowym planie zagospodarowania przeznaczonym pod zabudowę, na mniejsze działki i pozostawieniu pozostałych 70% położonych na terenie przeznaczonym w miejscowym planie zagospodarowana na tereny zielone, w całości jako jedną działkę. Z wniosku o interpretację wynika również, że strona nie podejmował żadach działań zmierzających do zmiany przeznaczenia lub wykorzystania gruntu w okresie od jego zakupu do dnia złożenia wniosku o wydanie interpretacji, w szczególności nie wybudowała żadnych dróg, nie doprowadziła na grunt żadnych mediów, nie wystąpiła o wydanie jakiejkolwiek decyzji ustalającej warunki zabudowy. Zadbała jedynie o zachowanie nieruchomości w stanie niepogorszonym. Temu bowiem, w ocenie Sądu, biorąc pod uwagę stan faktyczny opisany we wniosku służyło oddanie w nieodpłatne używanie nieruchomości osobie wykorzystującej ją na cele rolnicze. Wykonała uprawnienie wynikające z prawa własności”. Dokonując przedmiotowego rozstrzygnięcia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach jeszcze raz podkreślił, że „…nie jest działalnością handlową sprzedaż majątku osobistego (prywatnego), który nie został nabyty w celach odsprzedaży (w celach handlowych), lecz spożytkowania w celach prywatnych. Podobnie liczba i zakres transakcji sprzedaży gruntów nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem opodatkowania, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą”. Dlatego zdaniem Sądu „Nie sposób zgodzić się z poglądem wyrażonym w zaskarżonej interpretacji, że skarżący nie wykazał, że w jakimkolwiek momencie posiadania wykorzystywał grunt do celów osobistych. Wręcz odwrotnie stanowił on lokatę kapitału, co wskazuje na zamiar osiągnięcia korzyści majątkowej w przyszłości, a to wskazuje na chęć osiągnięcia zysku, a więc celu zarobkowego. TSUE w powołanym już wyroku z 15 września 2011r. C-180/10, nawiązuje do pojęcia działalności gospodarczej, powołując się na utrwalone orzecznictwo stwierdził, że zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Takie transakcje nie stanowią same z siebie działalności gospodarczej w rozumieniu dyrektywy (wyroki z 29 kwietnia 2004r. C-77/01, z 21 października 2004r. C-08/03). Dla uznania ich za działalność gospodarczą muszą być spełnione wyżej omówione przesłanki. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie z opisanego we wniosku stanu faktycznego wynika, że w momencie zakupu nieruchomości skarżący nie nosił się z zamiarem jego późniejszej sprzedaży, lecz zamiarem wykorzystana go dla potrzeb własnych oraz jego dzieci, bliżej we wniosku nie sprecyzowanych. Zakup nieruchomości miał „zabezpieczyć” rodzinę. Wskazuje to na zarząd majątkiem prywatnym i zamianę aktywów pieniężnych na nieruchomość gruntową. Brak cech wskazujących na zamiar prowadzenia działalności gospodarczej. Brak aktywnych działań w zakresie obrotu nieruchomościami Za takie nie można uznać rozeznania na rynku nieruchomości możliwości sprzedania przedmiotowej nieruchomości w całości”. Reasumując Sąd orzekł, że „…w opisanym we wniosku stanie faktycznym skarżący sprzedający uprzednio nabytą nieruchomość w całości lub po jej uprzednim podzieleniu, bez podejmowania działań marketingowych nie działa jako podatnik podatku od towarów i usług, lecz, realizując uprawnienia wynikające z prawa własności sprzedaje część prywatnego majątku”. Mając zatem na uwadze przedstawiony we wniosku opis zdarzenia przyszłego, przytoczone wyżej przepisy prawa oraz rozstrzygnięcie zawarte w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 grudnia 2011r. sygn. akt III SA/Gl 1120/11 stwierdzić należy, że brak jest podstaw do uznania Wnioskodawcy w zakresie sprzedaży przedmiotowej działki za podatnika VAT, w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy o VAT. Tym samym Wnioskodawca dokonując sprzedaży jednej działki o pow. 21,699 ha będzie korzystał z przysługującego mu prawa do rozporządzania własnym majątkiem osobistym, a zatem czynność ta nie będzie uznana za wykonywaną w ramach działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, co za tym idzie sprzedaż przedmiotowej działki nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy, że sprzedaż ww. działki nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji pierwotnej, tj. 11 marca 2011r. Nadmienia się, że niniejsza interpretacja indywidualna traci swoją ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Przedmiotem interpretacji nie była kwestia opodatkowania podatkiem od towarów i usług działki sprzedanej w 2010r., gdyż nie było to przedmiotem zapytania Wnioskodawcy. Ponadto należy zauważyć, iż zgodnie z brzmieniem art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa, na pisemny wniosek zainteresowanego i w jego indywidualnej sprawie, pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) wydaje Minister właściwy do spraw finansów publicznych. W świetle powyższego nie ma możliwości wydania interpretacji indywidualnej, dla dwóch zainteresowanych osób fizycznych na podstawie jednego wniosku. Zatem niniejsza interpretacja indywidualna odnosi się jednie do Wnioskodawcy – Pana ... . Natomiast jeżeli współmałżonka Wnioskodawcy zainteresowana jest otrzymaniem interpretacji indywidualnej obowiązana jest do wystąpienia z odrębnym wnioskiem i przedstawieniem odpowiedniego dla niej stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego), zapytaniem i własnym stanowiskiem w sprawie oraz dokonaniem odrębnej opłaty. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.