IBPP1/443-948/12/LSz

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r. poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia z dnia 6 września 2012r. (data wpływu 7 września 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 3 grudnia 2012r. (data wpływu 10 grudnia 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania przy sprzedaży działki zabudowanej budynkiem gospodarczym wybudowanym przez dzierżawcę – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 7 września 2012r. wpłynął do tut. organu ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie w zakresie ustalenia podstawy opodatkowania przy sprzedaży działki zabudowanej budynkiem gospodarczym wybudowanym przez dzierżawcę. Ww. wniosek został uzupełniony pismem znak: Fn … z dnia 3 grudnia 2012r. (data wpływu 10 grudnia 2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 27 listopada 2012r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Gmina planuje dokonać sprzedaży zabudowanego gruntu na rzecz osoby fizycznej, która jest dotychczasowym dzierżawcą. Budynek gospodarczy wybudowany został przez dzierżawcę, z jego własnych środków podczas trwania umowy dzierżawy, wykorzystywany jest do celów prywatnych. W celu ustalenia ceny sprzedaży nieruchomości Gmina zleciła wykonanie operatu szacunkowego. Przedmiotem wyceny była nieruchomość gruntowa, którą stanowi działka ewidencyjna nr 7498/5 o powierzchni 0,0496 ha wpisana jest w Księgę wieczystą o nr ….., zabudowana murowanym, parterowym budynkiem gospodarczym z lat 80-tych o powierzchni zabudowy 92 m2. Nieruchomość będąca przedmiotem sprzedaży w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego Gminy położona jest na obszarze oznaczonym symbolem 16 UTK - jako tereny koncentracji obiektów i urządzeń obsługi ruchu turystycznego. W ich ramach ustalono możliwość realizacji obiektów kubaturowych związanych z obsługą ruchu turystycznego typu: motel, zajazd, pensjonat, hotel schronisko z możliwością realizacji usług gastronomicznych i innych komercyjnych oraz różnorodnych obiektów sportowych wraz z koniecznym zapleczem gospodarczo - technicznym. Na podstawie zebranych informacji, dokonano określenia wartości rynkowej gruntu na poziomie 35.000 zł oraz budynku gospodarczego na poziomie 25.000 zł, co daje w sumie 60.000 zł. Transakcja sprzedaży odbywać się będzie w trybie bezprzetargowym, zaliczając wysokość poniesionych nakładów w postaci budynku, na poczet ceny sprzedaży. Dotychczasowa Umowa dzierżawy ustanie w dniu podpisania Umowy sprzedaży. W związku z powyższym faktura dokumentująca sprzedaż zawierać będzie jedynie cenę gruntu zawierającą należny podatek od towarów i usług. W uzupełnieniu wniosku Wnioskodawca podał, że Wnioskodawca tj. Gmina jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT czynnym. Data rozpoczęcia działalności to 20 czerwca 1990r. Gmina jest podatnikiem VAT z tytułu czynności wykonywanych na podstawie umów cywilno - prawnych dotyczących w większości wynajmu lokali mieszkalnych oraz użytkowych, dzierżawy gruntów i zaopatrzenia w wodę itp. W dniu 1 marca 2000r. dokonano zgłoszenia rejestracyjnego w zakresie podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego. Od tego czasu Wnioskodawca składa co miesiąc do Urzędu Skarbowego deklaracje VAT-7. Budynek został wybudowany przez rodziców obecnego dzierżawcy za zgodą Urzędu Gminy w roku 1980r. (w tym czasie działka była własnością Skarbu Państwa w dzierżawie Państwo R. - rodzice obecnego dzierżawcy). Od momentu wybudowania budynku dzierżawca władał budynkiem wraz ze swoimi rodzicami, po śmierci rodziców od 2002r. włada nim osobiście. Umowa dzierżawy nie zawiera postanowień odnoszących się do sposobu rozliczenia nakładów dokonanych przez dzierżawcę. W umowie dzierżawy budynek jest przyjmowany jako własność dzierżawcy. Przed zawarciem umowy sprzedaży nie nastąpi rozliczenie nakładów poniesionych przez dzierżawcę rozliczenie to nastąpi w dniu podpisania umowy sprzedaży. Przedmiotem sprzedaży będzie nieruchomość gruntowa zabudowana budynkiem gospodarczym wybudowanym przez dzierżawcę ze środków własnych. Przed dokonaniem sprzedaży Gmina nie będzie w ekonomicznym posiadaniu przedmiotowego budynku. W związku z powyższym zadano następujące pytanie: Co powinno być podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług przy dokonaniu sprzedaży nieruchomości zabudowanej, gdy wzniesiony budynek stanowi w całości nakład dzierżawcy? Zdaniem Wnioskodawcy, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług przy dokonaniu sprzedaży, nieruchomości 7498/5 dotychczasowemu dzierżawcy będzie wartość gruntu. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług - opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Na podstawie art. 7 ust. l oraz art. 29 ust. 1 i 4 przez dostawę towarów rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W niniejszym przypadku prawo do rozporządzania towarem jak właściciel, do czasu rozliczenia nakładów, jest po stronie dzierżawcy. Zgodnie z art. 676 oraz 705 Kodeksu cywilnego który mówi, że jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, z braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego. W przypadku przedmiotowej sprzedaży rozwiązanie umowy z dotychczasowym dzierżawcą nastąpi w chwili podpisania Umowy Sprzedaży, przeniesienia Aktem notarialnym prawa własności na kupującego. Reasumując do chwili zawarcia Umowy sprzedaży po stronie wydzierżawiającego (Gminy Pcim) nie nastąpi zatrzymanie ulepszenia ani roszczenie o zwrot nakładów poprzez dotychczasowego dzierżawcę. Uwzględniając jednak fakt zaliczenia wartości nakładów na poczet ceny sprzedaży, co znajdzie zapis w Umowie sprzedaży, podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług będzie wyłącznie wartość gruntu, z wyłączeniem wartości budynku wybudowanego przez dzierżawcę. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez towary rozumie się – zgodnie z art. 2 pkt 6 ustawy o VAT – rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Przez dostawę towarów na terytorium kraju zasadniczo rozumie się – w myśl art. 7 ust. 1 ustawy o VAT – przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Nie każda jednak czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy o VAT podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. Stosownie do postanowień art. 15 ust. 1 i ust. 2 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zgodnie z obowiązującym od dnia 6 kwietnia 2011r. przepisem § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.) zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.) gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują m. in. sprawy ładu przestrzennego, gospodarki nieruchomościami, ochrony środowiska i przyrody oraz gospodarki wodnej (art. 7 ust. 1 pkt 1 cyt. ustawy o samorządzie gminnym). Jak już podano na wstępie zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o VAT, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. W świetle powyższego przepisu jednostki samorządu terytorialnego (gminy, powiaty, województwa), ze względu na przyznaną im ustawowo osobowość prawną, są podatnikami podatku od towarów i usług, o ile spełnią pozostałe warunki wskazane w art. 15 ustawy. Z powołanych wyżej przepisów wynika, że jednostki samorządu terytorialnego są podatnikami podatku od towarów i usług jedynie w zakresie wszelkich czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są przez nie realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. Będą to zatem wszystkie realizowane przez te jednostki czynności w sferze ich aktywności cywilnoprawnej, np. czynności sprzedaży, zamiany (nieruchomości i ruchomości), wynajmu, dzierżawy, itd., umów prawa cywilnego (nazwanych i nienazwanych). Bowiem tylko w tym zakresie ich czynności mają charakter działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT. Z przedstawionego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, że Gmina jest podatnikiem podatku VAT a także jest właścicielem działki, którą obecnie zamierza zbyć na rzecz obecnego dzierżawcy. Na działce tej rodzice obecnego dzierżawcy za zgodą Urzędu Gminy w roku 1980r. wybudowali budynek gospodarczy z własnych środków podczas trwania umowy dzierżawy. Biorąc pod uwagę przywołane przepisy prawa oraz przedstawiony stan faktyczny, zauważyć należy, iż z uwagi na fakt, że sprzedaż nieruchomości jest niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną), dla zamierzonej czynności zbycia nieruchomości gmina będzie występowała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, natomiast powyższa czynność zbycia nieruchomości w świetle ustawy o VAT będzie traktowana jako odpłatna dostawa towarów. W myśl art. 48 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), z zastrzeżeniem wyjątków w ustawie przewidzianych, do części składowych gruntu należą w szczególności budynki i inne urządzenia trwale z gruntem związane, jak również drzewa i inne rośliny od chwili zasadzenia lub zasiania. Z treści art. 47 § 1 K.c. wynika, że rzecz, która stała się częścią składową innej rzeczy (rzeczy nadrzędnej), traci samodzielny byt prawny i dzieli losy prawne rzeczy nadrzędnej. Z punktu widzenia prawa cywilnego wydzierżawiający jako właściciel dzierżawionych gruntów jest również właścicielem wzniesionych na nich budynków, zatem przedmiotem sprzedaży jest cała nieruchomości (grunt z budynkiem). Sposób rozliczenia się przez strony umowy dzierżawy w związku z ulepszeniami poczynionymi przez dzierżawcę na rzecz dzierżawioną, pozostawiony jest, w ramach swobody zawierania umów, woli stron, chyba że ze względu na treść lub cel umów w tym przedmiocie sprzeciwiałyby się właściwości (naturze) stosunku dzierżawy, ustawie lub zasadom współżycia społecznego, co wynika z art. 3531 Kodeksu cywilnego. Zgodnie z art. 693 § 1 K.c., przez umowę dzierżawy wydzierżawiający zobowiązuje się oddać dzierżawcy rzecz do używania i pobierania pożytków przez czas oznaczony lub nie oznaczony, a dzierżawca zobowiązuje się płacić wydzierżawiającemu umówiony czynsz. Do dzierżawy stosuje się odpowiednio przepisy o najmie z zachowaniem przepisów poniższych, stosownie do art. 694 K.c. Przepisy kodeksu cywilnego regulują prawa i obowiązki stron, i tak w myśl art. 676 K.c. jeżeli najemca ulepszył rzecz najętą, wynajmujący, w braku odmiennej umowy, może według swego wyboru albo zatrzymać ulepszenia za zapłatą sumy odpowiadającej ich wartości w chwili zwrotu, albo żądać przywrócenia stanu poprzedniego. Zaś na podstawie art. 705 K.c. po zakończeniu dzierżawy dzierżawca obowiązany jest, w braku odmiennej umowy, zwrócić przedmiot dzierżawy w takim stanie, w jakim powinien się znajdować stosownie do przepisów o wykonywaniu dzierżawy. Z cytowanych wyżej przepisów wynika, że roszczenie o zwrot nakładów ulepszających jeżeli umowa przewiduje taki sposób rozliczenia przez wydzierżawiającego poniesionych przez dzierżawcę nakładów, powstaje w momencie zwrotu dzierżawionych nieruchomości, a nie w momencie zakończenia umowy czy też zawarcia z dzierżawcą umowy sprzedaży nieruchomości. Dopiero wobec braku stosownych postanowień umowy miałyby zastosowanie powołane wyżej przepisy art. 676 i art. 705 K.c. Jednocześnie należy zauważyć, iż umowa dzierżawy wygasa z mocy prawa w sytuacji gdy dochodzi do umowy kupna – sprzedaży dzierżawionego gruntu przez jego dzierżawcę. Zatem nie jest konieczne dla skuteczności nabycia gruntu uprzednie rozwiązanie czy zakończenie umowy dzierżawy. Jak wynika z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, dostawą towarów jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Pojęcie to ma szerszy zakres, niż sprzedaż w ujęciu cywilnoprawnym. Przede wszystkim przeniesienie prawa do rozporządzania towarem to nie tylko przeniesienie jego własności. Dostawa towarów nie będzie więc obejmowała tylko sprzedaży towarów (w sensie cywilnoprawnym). Dla uznania, że miała miejsce dostawa towarów, wystarczy, że podmiot nabędzie tzw. własność ekonomiczną, tzn. będzie miał możliwość dowolnego rozporządzania i dysponowania uzyskanym towarem. Powyższe wskazuje jednoznacznie, że rozważając skutki podatkowe zamierzonej przez Wnioskodawcę transakcji należy mieć na uwadze nie jej aspekty cywilnoprawne, lecz te, które mają znaczenie z punktu widzenia ustawy o VAT. Podkreślić przy tym należy, że co do zasady ustawy podatkowe nie uznają za przedmiot opodatkowania umów i czynności cywilnoprawnych, lecz rezultaty tych czynności. Jak wcześniej wskazano, z art. 7 ust. 1 ustawy o VAT wynika, że istotą dostawy jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, przy czym chodzi tutaj o możliwość faktycznego dysponowania rzeczą, a nie rozporządzania nią w sensie prawnym. Podobną regulację w zakresie dostawy zawiera art. 5 ust. 1 Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw Państw Członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku (Dz. Urz. UE L Nr 145, s. 1 ze zm.) oraz w art. 14 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, s. 1 ze zm.). Dostawa towaru nie odnosi się do zbycia prawa własności zgodnie z procedurami przewidzianymi obowiązującym prawem krajowym, lecz obejmuje wszelkie zbycie majątku rzeczowego przez jedną stronę, która upoważnia drugą stronę do dysponowania w rzeczywistości tym majątkiem tak, jakby była jego właścicielem. Natomiast Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej, definiując wyrażenie „dostawa towarów”, akcentuje „własność ekonomiczną” funkcjonującą w oderwaniu od krajowych przepisów prawa cywilnego, regulujących przeniesienie prawa własności. W orzeczeniu C-320/88 Staatssecretaris van Financiën v. Shipping and Forwarding Safe B.V. TSUE wyraził pogląd, że „wyrażenie «dostawa towarów» w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy oznacza także przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, nawet jeżeli nie dochodzi do przeniesienia własności rzeczy w sensie prawnym” (pkt 1), jednak jednocześnie zastrzegł, że „zadaniem sądu krajowego jest określenie w każdym przypadku, na podstawie stanu rzeczy, czy przeniesienie prawa do dysponowania rzeczą jak właściciel, w rozumieniu artykułu 5(1) VI Dyrektywy, miało miejsce”. Z opisu zdarzenia przyszłego wynika, że Gmina zamierza zbyć działkę na rzecz obecnego dzierżawcy. Działka jest zabudowana budynkiem gospodarczym wybudowanym przez dzierżawcę w latach 80-tych ze środków własnych. Od momentu wybudowania budynku dzierżawca władał budynkiem wraz ze swoimi rodzicami, po śmierci rodziców od 2002r. włada nim osobiście. Budynek wykorzystywany jest do celów prywatnych. W umowie dzierżawy budynek jest przyjmowany jako własność dzierżawcy. Umowa dzierżawy nie zawiera postanowień odnoszących się do sposobu rozliczenia nakładów dokonanych przez dzierżawcę. Przed zawarciem umowy sprzedaży nie nastąpi rozliczenie nakładów poniesionych przez dzierżawcę rozliczenie to nastąpi w dniu podpisania umowy sprzedaży. Przed dokonaniem sprzedaży Gmina nie będzie w ekonomicznym posiadaniu przedmiotowego budynku. Na tym tle Gmina powzięła wątpliwość dotyczą podstawy opodatkowania ww. transakcji. Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2011r., podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. W przypadku dostawy budynków lub budowli trwale z gruntem związanych albo części takich budynków albo budowli z podstawy opodatkowania nie wyodrębnia się wartości gruntu (art. 29 ust. 5 wskazanej ustawy). Sprzedaż gruntu w takim przypadku nie ma charakteru samodzielnego, lecz jest związana z obiektem, który z tym gruntem jest trwale związany. Powyższy przepis nie ma jednak zastosowania w przedmiotowej sprawie, gdyż ze strony Wnioskodawcy na gruncie prawa podatkowego nastąpi sprzedaż wyłącznie gruntu, a nie budynku wraz z gruntem, gdyż Gmina jest właścicielem wyłącznie gruntu, natomiast zabudowanie na ww. działce stanowi odrębną ekonomiczną własność dzierżawcy i w istocie nie stanowi przedmiotu dostawy. Przedmiotowy budynek nigdy nie był w ekonomicznym posiadaniu Wnioskodawcy. Ponadto nakłady poczynione na nieruchomości stanowią własność dzierżawcy i – jak wskazał Wnioskodawca – nie dojdzie do ich rozliczenia przed zawarciem umowy sprzedaży. Zatem w przedmiotowej sprawie uznać należy, że przedmiotem dostawy będzie wyłącznie grunt. Skoro bowiem dzierżawca „wytworzył” towar, jakim niewątpliwie jest budynek i uczynił to ze środków własnych, to w ocenie tut. organu nie wystąpi dostawa towaru, jakim jest budynek gospodarczy, w rozumieniu przepisów ustawy o VAT, gdyż od momentu wybudowania dzierżawca władał (dysponował) tym budynkiem jak właściciel. Biorąc pod uwagę powyższe a także fakt, iż podstawa opodatkowania (obrót) obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy, uznać należy, że podstawą opodatkowania podatkiem od towarów i usług będzie w przedmiotowej sprawie kwota należna z tytułu sprzedaży gruntu, z pominięciem wydatków poniesionych przez dzierżawcę ze środków własnych na budowę budynku. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy uznano za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Niniejsza interpretacja indywidualna traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego zdarzenia przyszłego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – (t. j. Dz. U. z 2012r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.