IBPP2/443-1103/12/ICz

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach, działając w imieniu Ministra Finansów, stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia 8 października 2012r. (data wpływu 26 października 2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 stycznia 2013r. (data wpływu 25 stycznia 2013r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii opodatkowania transakcji związanych z obrotem wierzytelnościami - jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 26 października 2012r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w kwestii opodatkowania transakcji związanych z obrotem wierzytelnościami. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 21 stycznia 2013r. (data wpływu 25 stycznia 2013r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 14 stycznia 2013r. znak: IBPP2/443-1103/12/ICz. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następując zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca (dalej również Spółka), planuje zawrzeć Umowę Cesji Wierzytelności ze spółką X. Na mocy zawartej umowy spółka X sprzeda własne wierzytelności i dokona ich przelewu na rzecz Wnioskodawcy. Wierzytelności spółce X przysługują względem spółki Y z grupy kapitałowej lub spoza grupy kapitałowej. Na wartość nominalną wierzytelności składają się wartości z faktur do zapłaty, odsetki, koszty sądowe. Wnioskodawca w ramach prowadzonej działalności gospodarczej nie zajmuje się profesjonalnie obrotem wierzytelnościami, pośrednictwem finansowym czy też faktoringiem. Wartość nominalna wierzytelności będzie równa wartości ceny wierzytelności lub wartość nominalna wierzytelności będzie większa od wartości zapłaconej przez nabywcę. W piśmie uzupełniającym z dnia 21 stycznia 2013r. Wnioskodawca doprecyzował opis sprawy i wskazał, iż: Wnioskodawca nie otrzyma od Spółki X jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego (wynagrodzenia). Różnica między wartością nominalną wierzytelności, którą Wnioskodawca planuje nabyć, a ceną jej sprzedaży będzie odzwierciedlała rzeczywistą ekonomiczną wartość wierzytelności w chwili jej nabycia. Umowa przelewu wierzytelności nie będzie nakładać na Wnioskodawcę jakiekolwiek innego dodatkowego świadczenia na rzecz zbywcy wierzytelności tj. Spółki X. Poza przelewem wierzytelności nie dojdzie do przekazania innego wynagrodzenia dla Wnioskodawcy. Cesja wierzytelności jest skalkulowana w taki sposób, że nie zawiera wynagrodzenia. W umowach nie zostaną zawarte postanowienia pozwalające na zmianę umówionej ceny sprzedaży w zależności od powodzenia czynności zmierzających do wyegzekwowania nabytych wierzytelności. Pomiędzy zbywcą wierzytelności tj. Spółką X a Wnioskodawcą nie będzie istniał odrębny stosunek prawny, rodzący obowiązek zapłaty wynagrodzenia w związku z nabyciem i egzekucją wierzytelności. Umowa przelewu wierzytelności nie będzie ustanawiać upoważnienia dla Wnioskodawcy do występowania wobec dłużnika, po to by wyegzekwować wierzytelność na rachunek zbywcy wierzytelności. Wnioskodawca będzie nabywał wierzytelność we własnym imieniu, na własny rachunek oraz na własne ryzyko. Nabyte wierzytelności będą stanowić w dacie ich nabycia wierzytelności wymagalne. Na wartość nominalną wierzytelności składać się będą wartości z faktur do zapłaty, odsetki oraz ewentualne koszty sądowe. W związku z upływem terminu wymagalności nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne, upadłościowe lub inne. Umowa przelewu wierzytelności nie będzie zawierać zastrzeżenia o zwrotnym przeniesieniu wierzytelności. Ponadto Wnioskodawca wyjaśnił, iż pytanie oznaczone nr 2 we wniosku dotyczy opodatkowania czynności nabycia wierzytelności przez Wnioskodawcę od Spółki X. W związku z powyższym zadano m.in. następujące pytania (oznaczenia numeracyjne jak we wniosku): 2.Czy umowa cesji/sprzedaży wierzytelności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług - patrząc z perspektywy Wnioskodawcy - jeżeli tak, to z jaką stawką podatku VAT powinna być wystawiona faktura przez Wnioskodawcę i kiedy powstaje obowiązek podatkowy? 3.Czy jeśli wartość nominalna wierzytelności jest równa wartości ceny wierzytelności to mamy brak podstawy do opodatkowania, wystawienia przez nabywcę faktury VAT i odprowadzenia do US podatku VAT? 4.Czy jeśli wartość nominalna wierzytelności będzie większa od wartości zapłaconej przez nabywcę to obliczona różnica będzie podstawą do opodatkowania i Wnioskodawca zobowiązany będzie do wystawienia faktury ze stawką podatku VAT 23%? Stanowisko Wnioskodawcy: Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 2 Umowa cesji/sprzedaży wierzytelności własnych przez spółkę X na rzecz Z. M. Sp. z o. o. jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług - patrząc z perspektywy Z. M. Sp. z o. o. Zakup tego rodzaju wierzytelności należy utożsamiać ze świadczeniem przez nabywcę wierzytelności na rzecz jego zbywcy usługi w rozumieniu art. 8 ust. l ustawy o VAT. Przez świadczenie usług rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej nie mającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, w tym również przeniesienie prawa do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej. Z powyższej definicji wynika, że cesja/sprzedaż wierzytelności nie jest towarem, a zatem można ją rozpatrywać wyłącznie w kategorii świadczenia usług. Istotą owej usługi jest uwolnienie zbywcy wierzytelności od konieczności podejmowania działań w celu uzyskania zapłaty od niesolidnego dłużnika (wyrok WSA w Warszawie z dnia 26 czerwca 2009r., sygn. III SA/Wa 697/09). Zdaniem Wnioskodawcy świadczy on usługę ściągania długów, która opodatkowana jest podatkiem VAT wg stawki podstawowej (obecnie 23%). Stanowisko takie potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach w interpretacji IBPP2/443-1122/10/ASz. Obowiązek podatkowy dla tej usługi powstaje w momencie sprzedaży/nabycia wierzytelności (wyrok WSA w Opolu z 29 kwietnia 2009r. sygn. I SA/Op 79/09), obojętnie czy nabycie zostało dokonane w celu windykacji tej wierzytelności przez samego nabywcę, czy też w celu dalszej jej odsprzedaży. Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 3 Zgodnie z art. 29 ust. 1 ustawy o VAT, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-22, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy. Podstawą opodatkowania czynności polegającej na nabyciu wierzytelności jest różnica pomiędzy wartością nominalną wierzytelność, a wartością, którą Wnioskodawca (cesjonariusz) zapłacił wierzycielowi pierwotnemu (cedentowi), pomniejszona o kwotę należnego podatku. W przypadku, gdy kupujący (cesjonariusz) nabywa wierzytelność po cenie nominalnej to podstawa opodatkowania podatkiem od towarów i usług wynosi zero. Skoro nie występuje różnica pomiędzy wartością nominalną a wartością zapłaconą cedentowi w związku z nabyciem przedmiotowej wierzytelności (tj. podstawa opodatkowania), to czynność ta nie podlega obowiązkowi udokumentowania fakturą VAT z wykazaną kwotą podatku należnego. Wnioskodawca nie odprowadza do US podatku VAT. Podobne stanowisko wyraził Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach IBPP2/443-1122/10/ASz. Stanowisko Wnioskodawcy do pytania nr 4 Podstawą opodatkowania przy cesji wierzytelności jest kwota należna usługodawcy (nabywcy), kwotę tę identyfikuje się z dyskontem, tj. różnicą pomiędzy wartością nominalną wierzytelności a wartością, którą nabywca zapłacił wierzycielowi (cedentowi), pomniejszonym o kwotę należnego podatku. Stanowisko takie potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji IPPP1-443-363/09-4/BS. Wnioskodawca winien więc wystawić fakturę VAT gdzie podstawą do opodatkowania będzie różnica pomiędzy wartością nominalną wierzytelności a wartością, którą nabywca zapłacił wierzycielowi (cedentowi), pomniejszoną o kwotę należnego podatku. Usługa opodatkowana będzie stawką podstawową (obecnie 23%), Jako transakcja ściągania długów. Podatek od podstawy (obliczonej różnicy) będzie liczony metodą „w stu”. Podsumowanie 2.Umowa cesji/sprzedaży wierzytelności jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług - patrząc z perspektywy Z. M. Sp. z o. o. - Wnioskodawca winien wystawić fakturę VAT ze stawką podstawową - obecnie 23%. Obowiązek podatkowy powstaje w momencie sprzedaży/nabycia wierzytelności. 3.Jeśli wartość nominalna wierzytelności będzie równa wartości ceny wierzytelności to mamy brak podstawy do opodatkowania. Wnioskodawca nie wystawia faktury VAT i nie odprowadza do US podatku VAT. 4.Jeśli wartość nominalna wierzytelności będzie większa od wartości zapłaconej przez nabywcę to obliczona różnica będzie podstawą do opodatkowania i Wnioskodawca zobowiązany będzie do wystawienia faktury ze stawką podatku VAT 23%, zgodnie ze stanowiskiem opisanym w punkcie 2. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. Nr 177, poz.1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, w myśl art. 7 ust. 1 ustawy, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Towarami natomiast, w myśl art. 2 pkt 6 ustawy, są rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki i budowle lub ich części, będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Natomiast świadczenie usług, to w myśl art. 8 ust. 1, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Należy zauważyć, iż pojęcie usługi zostało zdefiniowane bardzo szeroko. Taka konstrukcja definicji usług pozwala na objęcie zakresem przedmiotowym podatku VAT wszelkich transakcji wykonywanych w ramach działalności gospodarczej. Pojęcie usługi według ustawy jest także szersze od definicji usługi w rozumieniu klasyfikacji statystycznych. Oznacza to, że w definicji tej mieszczą się również określone zachowania, które nie zostały sklasyfikowane w PKWiU jako klasyfikacji, o której mowa w art. 5a ustawy. Przez świadczenie usług należy zatem rozumieć każde zachowanie nie będące dostawą towarów i świadczone na rzecz innego podmiotu. Powołane przepisy wskazują, iż pojęcie świadczenia usług ma bardzo szeroki zakres, gdyż nie obejmuje wyłącznie działań podatnika, lecz również zobowiązanie do powstrzymania się od dokonywania czynności lub do tolerowania czynności bądź sytuacji. Pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie, znoszenie określonych stanów rzeczy). Należy jednak zaznaczyć, iż nie każde powstrzymanie się od działania czy tolerowanie czynności lub sytuacji może zostać uznane za usługę, w rozumieniu przepisów ustawy. Z treści powołanego wyżej przepisu art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy jednoznacznie wynika, że dostawa towarów i świadczenie usług, co do zasady, podlegają opodatkowaniu VAT wówczas, gdy są wykonywane odpłatnie (z wyjątkiem przypadków ściśle określonych w art. 7 ust. 2 oraz w art. 8 ust. 2). Aby uznać dane świadczenie za odpłatne, musi istnieć stosunek prawny pomiędzy świadczącym usługę a odbiorcą, a w zamian za wykonanie usługi powinno zostać wypłacone wynagrodzenie. Przy czym przepisy ustawy nie określają postaci wynagrodzenia. W dorobku orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości UE przyjmuje się, że odpłatność ma miejsce wtedy, gdy istnieje bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów lub świadczeniem usług a otrzymanym wynagrodzeniem, przy czym wynagrodzenie jakkolwiek musi być wyrażone w pieniądzu, to jednak nie musi być w tej formie dokonane. Należy podkreślić, że na gruncie przepisów o podatku od towarów i usług bez znaczenia pozostaje to, czy kwota uzyskanego wynagrodzenia (cena) została skalkulowana tak, że stanowi tylko koszt wytworzenia towaru lub wykonania usługi, czy została powiększona także o zysk sprzedającego. Skoro przepisy nie określają formy zapłaty za świadczoną usługę należy uznać, że zobowiązanie usługobiorcy może mieć postać świadczenia nie tylko określonej sumy pieniędzy, ale także świadczenie innej usługi (usługi wzajemnej). Oznacza to, że z danego stosunku prawnego, na podstawie którego wykonywana jest usługa, musi wynikać wyraźna, bezpośrednia korzyść na rzecz świadczącego usługę. Ponadto, aby dana czynność (świadczenie) podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi istnieć bezpośredni związek o charakterze przyczynowym, pomiędzy świadczoną usługą, a świadczeniem wzajemnym. Otrzymana zapłata powinna być konsekwencją wykonania świadczenia. Odpłatność określana jest przez strony umowy i jeśli strony ustalą zapłatę wówczas wykonane świadczenie staje się odpłatne. W przypadku istnienia świadczenia wzajemnego otrzymanego przez świadczącego usługę, należy uznać czynności wykonywane w ramach zawartej umowy za odpłatne świadczenie usług określone w art. 8 ust. 1 ustawy podlegające opodatkowaniu na zasadach ogólnych. Reasumując, dostawa towarów lub świadczenie usług podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wtedy, gdy są wykonane odpłatnie oraz gdy pomiędzy dostawcą towaru lub świadczącym usługę i ich beneficjentem (odbiorcą) istnieje jawny lub dorozumiany stosunek prawny (umowa), w ramach którego spełniane są świadczenia wzajemne. Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Wnioskodawca, planuje zawrzeć Umowę Cesji Wierzytelności ze spółką X. Na mocy zawartej umowy spółka X sprzeda własne wierzytelności i dokona ich przelewu na rzecz Wnioskodawcy. Wierzytelności spółce X przysługują względem spółki Y z grupy kapitałowej lub spoza grupy kapitałowej. Wnioskodawca nie otrzyma od Spółki X jakiegokolwiek przysporzenia majątkowego (wynagrodzenia). Różnica między wartością nominalną wierzytelności, którą Wnioskodawca planuje nabyć, a ceną jej sprzedaży będzie odzwierciedlała rzeczywistą ekonomiczną wartość wierzytelności w chwili jej nabycia. Umowa przelewu wierzytelności nie będzie nakładać na Wnioskodawcę jakiekolwiek innego dodatkowego świadczenia na rzecz zbywcy wierzytelności tj. Spółki X. Poza przelewem wierzytelności nie dojdzie do przekazania innego wynagrodzenia dla Wnioskodawcy. Cesja wierzytelności jest skalkulowana w taki sposób, że nie zawiera wynagrodzenia. W umowach nie zostaną zawarte postanowienia pozwalające na zmianę umówionej ceny sprzedaży w zależności od powodzenia czynności zmierzających do wyegzekwowania nabytych wierzytelności. Pomiędzy zbywcą wierzytelności tj. Spółką X a Wnioskodawcą nie będzie istniał odrębny stosunek prawny, rodzący obowiązek zapłaty wynagrodzenia w związku z nabyciem i egzekucją wierzytelności. Umowa przelewu wierzytelności nie będzie ustanawiać upoważnienia dla Wnioskodawcy do występowania wobec dłużnika, po to by wyegzekwować wierzytelność na rachunek zbywcy wierzytelności. Wnioskodawca będzie nabywał wierzytelność we własnym imieniu, na własny rachunek oraz na własne ryzyko. Nabyte wierzytelności będą stanowić w dacie ich nabycia wierzytelności wymagalne. Na wartość nominalną wierzytelności składać się będą wartości z faktur do zapłaty, odsetki oraz ewentualne koszty sądowe. W związku z upływem terminu wymagalności nie było prowadzone postępowanie egzekucyjne, upadłościowe lub inne. Umowa przelewu wierzytelności nie będzie zawierać zastrzeżenia o zwrotnym przeniesieniu wierzytelności. Wierzytelność jest prawem majątkowym, które może być przedmiotem obrotu gospodarczego. Instytucja przelewu wierzytelności została uregulowana w przepisach art. 509-518 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem art. 509 § 1 k.c., wierzyciel może bez zgody dłużnika przenieść wierzytelność na osobę trzecią (przelew), chyba że sprzeciwiałoby się to ustawie, zastrzeżeniu umownemu albo właściwości zobowiązania. W myśl § 2 cytowanego artykułu, wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w szczególności roszczenie o zaległe odsetki. Jak stanowi art. 510 § 1 cyt. ustawy, umowa sprzedaży, zamiany, darowizny lub inna umowa zobowiązująca do przeniesienia wierzytelności przenosi wierzytelność na nabywcę, chyba że przepis szczególny stanowi inaczej albo że strony inaczej postanowiły. Istotą przelewu wierzytelności jest zatem umowa zawierana przez wierzyciela z osobą trzecią, na podstawie której osoba ta nabywa od wierzyciela przysługującą mu wierzytelność. W wyniku przelewu wierzytelności prawa przysługujące dotychczasowemu wierzycielowi przechodzą na nabywcę wierzytelności, przy czym sam stosunek zobowiązaniowy nie ulega zmianie. W zamian za nabywaną wierzytelność cesjonariusz (nabywca) zobowiązuje się do spełnienia określonego świadczenia na rzecz cedenta. Spełnienie świadczenia, wynikającego z umowy przelewu nastąpi, gdy cedent przeniesie wierzytelność na cesjonariusza, a on zapłaci mu cenę za cedowaną wierzytelność (w sytuacji, kiedy cesja będzie miała charakter odpłatny). W kwestii sprzedaży wierzytelności po cenie niższej od ich wartości nominalnej wypowiedział się Trybunał Sprawiedliwości UE w wyroku z dnia 27 października 2011r., w sprawie C-93/10. W powyższym orzeczeniu TSUE wskazał, iż artykuł 2 pkt 1 i art. 4 szóstej dyrektywy Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji ustawodawstw państw członkowskich w odniesieniu do podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej: ujednolicona podstawa wymiaru podatku należy interpretować w ten sposób, że podmiot, który na własne ryzyko nabywa trudne wierzytelności po cenie niższej od ich wartości nominalnej, nie świadczy odpłatnie usługi w rozumieniu art. 2 pkt 1 i nie dokonuje tym samym czynności z zakresu działalności gospodarczej objętej zakresem stosowania ww. dyrektywy, jeżeli różnica między wartością nominalną tych wierzytelności a ceną ich sprzedaży odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży. O ile więc ustalona przez strony umowy cesji cena wierzytelności jest niższa od jej wartości nominalnej i jednocześnie różnica między wartością nominalną tej wierzytelności, a ceną jej sprzedaży, odzwierciedla rzeczywistą ekonomiczną wartość owych wierzytelności w chwili sprzedaży, nie możemy mówić o odpłatnym świadczeniu usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Biorąc pod uwagę powyższe, treść powołanych przepisów oraz powołany wyżej wyrok TSUE należy stwierdzić, że skoro - jak wskazał Wnioskodawca - cena, jaką zapłaci cedentowi wierzytelności będzie odpowiadać rzeczywistej ekonomicznej wartości tej wierzytelności, a w związku z zawarciem umowy przelewu (cesji) nie otrzyma od cedenta jakiegokolwiek wynagrodzenia, to w przedmiotowej sprawie nie dojdzie do odpłatnego świadczenia usług, o którym mowa w art. 8 ust. 1 ustawy. Opisana we wniosku transakcja dotyczyć będzie jedynie przelewu wierzytelności z cedenta na cesjonariusza, skoro nabywając wierzytelność Spółka nie uzyskuje z tego tytułu żadnego wynagrodzenia, a w szczególności Wnioskodawca nie otrzymuje żadnych prowizji (jakiegokolwiek przysporzenia) z tytułu nabycia wierzytelności od swojego kontrahenta. W konsekwencji powyższego należy stwierdzić, że w przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nie będzie świadczył usługi, a czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Wobec powyższego stanowisko Wnioskodawcy, iż umowa cesji/sprzedaży wierzytelności własnych przez spółkę X na rzecz Wnioskodawcy jest opodatkowana podatkiem od towarów i usług - patrząc z perspektywy Wnioskodawcy, należało uznać za nieprawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Należy wyjaśnić, iż z uwagi na fakt, że w przedmiotowej sprawie tut. organ dokonał oceny stanowiska Wnioskodawcy odnośnie pytania nr 2 i przyjął, że przedmiotowej sprawie Wnioskodawca nie będzie świadczył usługi, a czynność ta nie będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, zatem ocena stanowiska Wnioskodawcy w zakresie pytań oznaczonych we wniosku nr 3 i 4 stała się bezprzedmiotowa. Ponadto należy zauważyć, iż kwestie, których dotyczyły pytania nr 1 i 5 (oznaczenie jak we wniosku) są przedmiotem odrębnych rozstrzygnięć. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie, ul. Kraszewskiego 4a, 35-016 Rzeszów, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.