IBPP3/443-1299/11/LG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy przedstawione we wniosku z dnia wpływu 8 grudnia 2011r., uzupełnionym pismem z dnia 20 lutego 2012r. (data wpływu 21 lutego 2012r.), o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stałego miejsca prowadzenia działalności i usług świadczonych dla tego miejsca - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 8 grudnia 2011r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie określenia stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej i usług świadczonych dla tego miejsca. Ww. wniosek został uzupełniony pismem z dnia 20 lutego 2012r. będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu z dnia 8 lutego 2012r. znak: IBPP3/443-1299/11/LG. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny: Gmina Miejska X - Urząd Miasta X jest podatnikiem od towarów i usług w rozumieniu art. 15, a także art. 28a ustawy z dnia 11 marce 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r., Nr. 177, poz. 1054 z późn. zm.) i jest zarejestrowana do celów podatku od towarów i usług pod numerem NIP. Na mocy umowy dzierżawy z 1994r. Urząd Miasta Y wydzierżawił nieodpłatnie na okres 40 lat Gminie Miejskiej X nieruchomość położoną w Y z przeznaczeniem na „D”, który służy jako miejsce spotkań przedstawicieli życia kulturalnego i gospodarczego obu miast. Głównym zadaniem D … w … jest wspieranie partnerstwa X z Y oraz promocja X i Polski na terenie Y i otaczającego regionu poprzez: prezentację sztuki artystów … i innych twórców polskich, organizowanie lub współorganizowanie spotkań przedstawicieli X i Y służących zacieśnianiu istniejących oraz inicjowaniu nowych kontaktów. Jest to realizacja zapisów art. 7 ust. 1 pkt 18 i pkt 20 ustawy z 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591) tj. promocji gminy oraz współpracy ze społecznościami lokalnymi i regionalnymi innych państw. Zgodnie z zapisami umowy dzierżawy Gmina Miejska X zobowiązana jest do pokrycia całości kosztów związanych z utrzymaniem i funkcjonowaniem obiektu, przy czym może poddzierżawiać osobom trzecim pomieszczenia w D … czerpiąc z tego tytułu pożytki. Uzyskane w ten sposób środki wpływają na subkonto Miasta Y (utworzone specjalnie na potrzeby D … w Y i rozliczane przez Urząd Miasta Y) z przeznaczeniem na pokrycie kosztów utrzymania D. Ponadto Gmina Miejska X pokrywa różnice pomiędzy kosztami utrzymania nieruchomości a pożyczkami uzyskanymi z tytułu poddzierżaw poprzez przelew środków pieniężnych na wyodrębnione subkonto, z którego dokonywane są płatności za faktury, rachunki związane z utrzymaniem D. Decyzje zarządcze dotyczące D … w Y, zgodnie z pełnomocnictwem Prezydenta Miasta X w tym zakresie, podejmuje Dyrektor Kancelarii Prezydenta (Wydział w Urzędzie Miasta X). W planie finansowym Urzędu Miasta X realizowanym przez Kancelarię Prezydenta utworzono zadanie budżetowe, pn. „Zarządzanie D … w …”, w którym to zaplanowane są środki budżetowe na utrzymanie D, umowę z Koordynatorem (umowa podpisana w drodze zamówienia publicznego), umowy z wykonawcami (realizacja programu kulturalnego Domu). Wszystkie ww. umowy podpisywane są przez Dyrektora Kancelarii Prezydenta. Płatności z tytułu podpisanych przez Gminę Miejską X bezpośrednio na konta wykonawców. D … jest prowadzony przez Koordynatora ds. działalności D …, który wybierany jest w drodze zamówienia publicznego. Do zadań Koordynatora należą wszelkie czynności administracyjne związane z funkcjonowaniem D, w tym: opracowywanie projektu programu kulturalnego D, realizacja programu kulturalnego, przedstawienie sprawozdań z realizacji projektu, administrowanie D, wykorzystywanie oraz rozliczanie środków pieniężnych gromadzonych na subkoncie D. Koordynator posiada Pełnomocnictwo Prezydenta Miasta X do dysponowania środkami finansowymi zdeponowanymi na subkoncie udostępnionym nieodpłatnie przez Miasto Y dla potrzeb D …, za wyjątkiem środków finansowych stanowiących raty przekazywane przez Gminę Miejską X na utrzymanie D …. Pełnomocnictwo to nie zwalnia Koordynatora z obowiązku uzyskania każdorazowo uprzedniej pisemnej zgody Dyrektora Kancelarii Prezydenta przy wydatkowaniu środków finansowych przekraczających 500,00 EURO. Realizując zapisy ustawy o samorządzie gminnym oraz warunki umowy z Miastem Y Gmina Miejska X zawiera umowy zlecenia/o dzieło z niemieckimi (najczęściej) wykonawcami i firmami dotyczące np. wykonania koncertu, organizacji wystaw, druk programu, ulotek, plakatów związanych z działalnością kulturalną „D …”. Ponadto w uzupełnieniu wniosku z dnia 20 lutego 2012r. Wnioskodawca wskazał, iż: W „D …” w Y odbywają się wszystkie imprezy, spotkania kulturalne oraz jest prowadzona cała działalność kulturalna. Gmina Miejska X jest odpowiedzialna za sporządzanie umów i podejmowanie decyzji w zakresie zarządzania „D …”. Gmina Miejska X nie zatrudnia innych osób Koordynator jest jedyną osobą odpowiedzialną za bieżąca administrację i organizowanie imprez. Wynagrodzenia Koordynatora w całości pokrywa Gmina Miejska X (na podstawie rachunków wystawionych na Gminę). Faktury wystawiane w ramach organizowanych spotkań, imprez artystycznych są wystawiane na Gminę Miejską X – Urząd Miasta X. Opłaty za media (bieżące utrzymanie) pokrywa Gmina Miejska X. D … nie posiada odrębnego numeru identyfikacyjnego VAT. Środki techniczne m. in. wyposażenie D należy do Gminy Miejskiej X. W związku z powyższym zadano pytanie: Czy „D …” w Y jest stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej, a w związku z tym, usługi świadczone przez niemieckich (najczęściej) wykonawców związane z realizacją programu kulturalnego D należy uznać za świadczone dla tego miejsca? Zdaniem Wnioskodawcy, zgodnie z artykułem 53 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. L. 347 z 11 grudnia 2006r. z późn. zm.) „Miejscem świadczenia usług oraz świadczenia usług pomocniczych związanych z działalnością kulturalną, artystyczną […] jest miejsce, w którym ta działalność faktycznie jest wykonywana.”. Ponadto od dnia 1 lipca 2011r. obowiązuje Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011r. ustanawiając środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej, w którym w art. 11 zdefiniowano stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej, jako dowolne miejsce „które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej”. W oparciu o powyższe przepisy Gmina Miejska X – Urząd Miasta X uważa, że „D …” w Y jest stałym miejscem prowadzenia działalności. W związku z powyższym wszelkie usługi świadczone w celu realizacji zadań określonych dla Domu należy uznać za usługi świadczone dla tego miejsca. Zgodnie z art. 28b pkt 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 z późn. zm.) „gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba […], miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności”. Wobec powyższego miejscem świadczenia usług dla „D …” w Y będzie Y, stąd usługi te będą podlegały opodatkowaniu niemieckim podatkiem VAT. W praktyce, wykonawca niemiecki świadczący usługi na rzecz „D …” w Y, będący podatnikiem podatku VAT, będzie zobowiązany do wystawienia na rzecz Gminy Miejskiej X – Urzędu Miasta X faktury zawierającej podatek VAT (w kwocie brutto) oraz do jego zapłaty zgodnie z prawem niemieckim w tym zakresie. W związku z tym nie wystąpi obowiązek odprowadzenia podatku VAT w Polsce z tytułu importu usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Natomiast stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. W przypadku świadczenia usług istotnym, dla prawidłowego rozliczenia podatku od towarów i usług, jest określenie miejsca świadczenia danej usługi. Od poprawności określenia miejsca świadczenia zależeć będzie, czy dane świadczenie będzie podlegało opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w Polsce, czy też nie. W myśl art. 28a ustawy, na potrzeby określenia miejsca świadczenia przy świadczeniu usług: ilekroć jest mowa o podatniku - rozumie się przez to: podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6, osobę prawną niebędącą podatnikiem na podstawie lit. a, która jest zidentyfikowana lub obowiązana do identyfikacji do celów podatku lub podatku od wartości dodanej; podatnika, który prowadzi również działalność lub dokonuje transakcji nieuznawanych za podlegające opodatkowaniu dostawy towarów lub świadczenia usług zgodnie z art. 5 ust. 1, uznaje się za podatnika w odniesieniu do wszystkich świadczonych na jego rzecz usług. Powyższy artykuł wprowadza definicję podatnika, która ma zastosowanie tylko na potrzeby ustalenia miejsca świadczenia usług. Ogólna zasada dotycząca miejsca świadczenia usług na rzecz podatników wyrażona została w art. 28b ust. 1 ustawy o VAT. I tak w myśl art. 28b ust. 1 ustawy o VAT, miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę działalności gospodarczej, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1 i 1a, art. 28g ust. 1, art. 28i, art. 28j i art. 28n. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej (art. 28b ust. 2 cyt. ustawy o VAT). Z powyższych przepisów wynika, że miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. Jeżeli jednak usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej podatnika znajdującego się w miejscu innym niż jego siedziba działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Od dnia 1 lipca 2011r. obowiązuje nowe rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 282/2011 z dnia 15 marca 2011r. ustanawiające środki wykonawcze do dyrektywy 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L. 77 str. 1). Rozporządzenie to określa m. in. jak należy rozumieć pojęcie stałego miejsca prowadzenia działalności. W art. 11 niniejszego rozporządzenia określono, że stałym miejscem prowadzenia działalności gospodarczej jest dowolne miejsce, inne niż miejsce siedziby działalności gospodarczej podatnika, które charakteryzuje się wystarczającą stałością oraz odpowiednią strukturą w zakresie zaplecza personalnego i technicznego, by umożliwić mu odbiór i wykorzystywanie usług świadczonych do własnych potrzeb tego stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej. Wskazana definicja jest stosowana na potrzeby przepisów określających miejsce świadczenia usług. Zgodnie bowiem z art. 44 Dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, str. 1, ze zm.) miejscem świadczenia usług na rzecz podatnika działającego w takim charakterze jest miejsce w którym podatnik ten posiada siedzibę swojej działalności gospodarczej. W sytuacji jednak, gdy usługi te są świadczone na rzecz stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej, miejscem świadczenia tych usług jest to stałem miejsce prowadzenia działalności. Z powyższych regulacji wynika zatem, że o stałym miejscu prowadzenia działalności gospodarczej można mówić, gdy dane miejsce będzie się charakteryzować: wystarczającą stałością, odpowiednią strukturą techniczną, personelem. Określenie stałego miejsca prowadzenia działalności gospodarczej było także przedmiotem rozważań Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej. W orzeczeniu w sprawie C-190/95 pomiędzy ARO Lease BV a Inspecteur van de Belastingdienst Grote Ondernemingen te Amsterdam (Holandia) Europejski Trybunał Sprawiedliwości potwierdził, że nie można uznać, że usługi wykonywane są w innym miejscu niż główne miejsce prowadzenia działalności, chyba że miejsce to jest chociaż w minimalnym stopniu stałe w związku ze stałą obecnością personelu oraz środków technicznych niezbędnych do świadczenia usług. W sprawie C-260/95 Commisioners of Customs and Excise przeciwko DFDS a/s ETS stwierdził, że „(...) Ponadto niepodobna uznać że usługi są dostarczane w innym zakładzie niż miejsce, gdzie dostawca prowadzi działalność, chyba że zakład jest minimalnej wielkości, a zasoby kadrowe i techniczne niezbędne do świadczenia usług są stale obecne (Berkholz, paragraf 18)”. Warto tu także przytoczyć wyroki m.in. w sprawie C-231/94 pomiędzy Faaborg-Gelting Linien A/S a Finanzamt Flensburg (Niemcy), w którym Europejski Trybunał Sprawiedliwości wskazał, że jedną z przesłanek stałego miejsca prowadzenia działalności jest określona minimalna skala działalności, tzn. w miejscu tym znajdują się zarówno środki rzeczowe, jak i personel, który samodzielnie może świadczyć określone czynności. Podobne stanowisko zostało wyrażone w orzeczeniu w sprawie C-390/96 pomiędzy Lease Plan Luxembourg SA a Państwem Belgijskim. Natomiast w wyroku C-73/06 z dnia 28 czerwca 2007r. w sprawie Planzer Luxembourg Sarl przeciwko Bundeszentralamt für Steuern, w którym podstawowym zagadnieniem było określenie pojęcia siedziby dla celów działalności gospodarczej w kontekście prawa do zwrotu podatku od wartości dodanej podatnikom niemającym siedziby na terytorium Wspólnoty, odnośnie stałego miejsca prowadzenia działalności należy przytoczyć pkt 54 orzeczenia, w myśl którego: „Zgodnie z utrwaloną linią orzecznictwa w dziedzinie podatku VAT pojęcie stałego przedsiębiorstwa wymaga minimalnej trwałości poprzez zgromadzenie stałych zasobów ludzkich i technicznych, koniecznych dla świadczenia określonych usług (zob. wyrok z dnia 4 lipca 1985r. w sprawie 168/84 Berkholz, Rec. str. 2251, pkt 18; ww. wyrok w sprawie DFDS, pkt 20 oraz wyrok z dnia 17 lipca 1997 r. w sprawie C-190/95 ARO Lease, Rec. str. I-4383, pkt 15). Owa minimalna trwałość oznacza zatem wystarczający stopień trwałości oraz strukturę, która z punktu widzenia zasobów ludzkich i technicznych jest w stanie umożliwić świadczenie danych usług w sposób niezależny (zob. ww. wyrok w sprawie ARO Lease, pkt 16)”. W oparciu o powyższe orzeczenia można wskazać kilka przesłanek, których zaistnienie powoduje, że można mówić o „stałym miejscu prowadzenia działalności”. Jak wynika z samej nazwy „stały”, to trwale związany z danym miejscem, nieprzenośny, niezmienny. Powyższe wskazuje, że stałe miejsce prowadzenia działalności charakteryzować się musi pewnym określonym stopniem zaangażowania, które pozwala na uznanie, iż działalność prowadzona jest w tym miejscu nie w sposób przemijający, czy też okresowy. Konieczna jest zatem pewna określona minimalna skala działalności, niezbędna do otrzymywania i wykorzystywania świadczonych usług, stanowiąca zewnętrzną oznakę, że działalność w określonym miejscu prowadzona jest stale. Zaangażowanie, o którym mowa powyżej, powinno również przybrać konkretny wymiar osobowo-rzeczowy. Dla uznania, iż określone miejsce prowadzenia działalności ma charakter stały, konieczne jest zatem również istnienie w tym miejscu m.in. zasobów technicznych, wystarczających do otrzymywania i wykorzystywania świadczonych usług. Zatem biorąc pod uwagę wskazane orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości należy stwierdzić, iż aby określić, czy na terenie danego kraju znajduje się stałe miejsce prowadzenia działalności danego podatnika, winien on posiadać w tym kraju zarówno personel jak i zasoby rzeczowe potrzebne dla samodzielnego wykonywania działalności. Z przedstawionego opisu sprawy wniosku wynika, że Wnioskodawca wydzierżawił od Urzędu Miasta Y nieruchomość z przeznaczeniem na „D …”, który służy jako miejsce spotkań przedstawicieli życia kulturalnego i gospodarczego obu miast. Wnioskodawca może podnajmować osobom trzecim pomieszczenia zlokalizowane w „D …”, a środki uzyskane z tego tytułu są przeznaczone na pokrycie kosztów utrzymania D w Y. Decyzje zarządcze dotyczące „D …” podejmuje Dyrektor Kancelarii Prezydenta Miasta X. W planie finansowym Wnioskodawcy utworzono zadanie budżetowe pn. „Zarządzanie D … w Y”, w którym to zaplanowane są środki budżetowe na utrzymanie D, umowę z Koordynatorem oraz umowy z wykonawcami, a płatności dokonywane są z konta Urzędu Miasta X na konta wykonawców. „D …” jest prowadzony przez Koordynatora, do zadań którego należą wszelkie czynności administracyjne związane z funkcjonowaniem D, w tym opracowywanie projektu programu kulturalnego Domu, realizacja programu kulturalnego, przedstawianie sprawozdań z realizacji programu, administrowanie Domem, wykorzystywanie oraz rozliczanie środków pieniężnych gromadzonych na subkoncie D. Ponadto Koordynator posiada pełnomocnictwo do dysponowania środkami finansowymi zdeponowanymi na subkoncie udostępnionym nieodpłatnie przez Miasto Y dla potrzeb D …, za wyjątkiem środków finansowych stanowiących raty przekazywane przez Gminę Miejską X na utrzymanie D. Wnioskodawca nie zatrudnia innych osób poza Koordynatorem, którego wynagrodzenie w całości pokrywa Wnioskodawca. „D…” nie posiada odrębnego numeru identyfikacyjnego NIP a środki techniczne m. in. wyposażenie należą do Wnioskodawcy. Zgodnie z art. 7 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t.j. z 2001r. Dz. U. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty należy do zadań własnych gminy. W szczególności zadania własne obejmują sprawy kultury, w tym bibliotek gminnych i innych instytucji kultury oraz ochrony zabytków i opieki nad zabytkami. Reasumując stwierdzić należy, że stworzenie i prowadzenie przez Wnioskodawcę ośrodka w Y („D …”) jako miejsca spotkań przedstawicieli życia kulturalnego i gospodarczego prowadzonego przez Koordynatora do zadań którego należą wszelkie czynności administracyjne związane z funkcjonowaniem D, w tym opracowywanie projektu programu kulturalnego D, realizacja programu kulturalnego, przedstawianie sprawozdań z realizacji programu, administrowanie D, wykorzystywanie oraz rozliczanie środków pieniężnych gromadzonych na subkoncie D i dysponowania środkami pieniężnymi zdeponowanymi na tym koncie w określonej przez Wnioskodawcę wysokości, można uznać za stałe miejsce prowadzenia działalności gospodarczej. Wobec powyższego usługi świadczone przez niemieckich wykonawców na rzecz „D …” uznać należy za świadczone dla tego miejsca i tym samym po stronie Wnioskodawcy nie wystąpi obowiązek odprowadzania podatku VAT z tytułu importu usług. Tym samym stanowisko Wnioskodawcy należy uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Interpretacja traci ważność w przypadku zmiany któregokolwiek z elementów przedstawionego stanu faktycznego lub zmiany stanu prawnego. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a, 43-300 Bielsko-Biała.