IBPP3/443-325/12/AZ

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Katowicach działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 1 lutego 2012r. (data wpływu 7 lutego2012r.), uzupełnionym pismem z dnia 21 marca 2012r. (data wpływu 23 marca 2012r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania opłat parkingowych oraz prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach wykonawców placów i ulic wyznaczonych jako płatne miejsca parkingowe położone w pasach drogowych dróg publicznych - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 7 lutego 2012r. wpłynął ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania opłat parkingowych oraz prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach wykonawców placów i ulic wyznaczonych jako płatne miejsca parkingowe położone w pasach drogowych dróg publicznych. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 21 marca 2012r. (data wpływu 23 marca 2012r.), będącym odpowiedzią na wezwanie tut. organu nr IBPP4/443-120/12/AZ z dnia 13 marca 2012r. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe: Gmina zakończyła w 2011r. inwestycję pod nazwą „xxx”. Zadanie było współfinansowane ze środków Regionalnego Programu Operacyjnego, a podatek od towarów i usług był kosztem kwalifikowanym tego projektu. W trakcie realizacji inwestycji Gmina zwróciła się do Dyrektora Izby Skarbowej o interpretacje indywidualna w zakresie braku prawa do odliczenia podatku naliczonego od należnego i otrzymała interpretacje IBPP4/443-1087/10/EJ z dnia 14 października 2010r. W roku 2012 Rada Miejska planuje wprowadzenie stref płatnego parkowania i ustalenie opłat za parkowanie pojazdów, między innymi na placach i jezdniach które były budowane czy modernizowane w trakcie trwania ww. inwestycji. Opłaty będą pobierane przez Gminę. W uzupełnieniu do wniosku wyjaśniono, że strefy płatnego parkowania zostaną ustalone w związku z realizacją zadań własnych Gminy (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, do burmistrza jako zarządcy dróg gminnych należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Wyznaczenie stref płatnego parkowania i ustalenie opłat należy do kompetencji Rady Gminy na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 13a i 13b ustawy o drogach publicznych i te przepisy będą podstawą do podjęcia uchwały przez Radę Miejską. Odpłatne strefy parkowania będą położone w pasach drogowych (placach) dróg publicznych. Opłaty parkingowe będą w 100% dochodami Gminy Żabno. Ponadto Wnioskodawca wyjaśnił, że w związku z realizacją inwestycji „xxx”. Gminie nie przysługiwało prawo do odliczenia podatku naliczonego z faktur wykonawców projektu. Gmina występowała jako nabywca w fakturach dokumentujących nabycie towarów i usług w ramach realizacji projektu. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy opłaty parkingowe podlegają ustawie o podatku od towarów i usług? Czy w przypadku uzyskiwania przez Gminę dochodów z tytułu ww. opłat Gmina nabędzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach wykonawców placów i ulic wyznaczonych jako płatne miejsca parkingowe położone w pasach drogowych dróg publicznych i placach w strefach płatnego parkowania? Zdaniem Wnioskodawcy, opłaty parkingowe nie podlegają ustawie o podatku od towarów i usług. Gmina nie nabędzie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach wykonawców inwestycji. Do zadań własnych Gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb w zakresie gminnych dróg, ulic, mostów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym). Rada ustali strefy płatnego parkowania oraz opłaty na podstawie art. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych. Pobierając opłaty, Gmina będzie działała jako organ władzy publicznej wykonując czynności na podstawie uchwały Rady Miejskiej w Żabnie oraz ww. przepisów ustaw. W tym przypadku pobierając opłaty gmina nie działa jako podatnik, a zastosowanie ma przepis art. 15 ust. 6 ustawy o podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (tj. Dz. U. z 2011r. Nr 177, poz. 1054 ze zm. ), zwanej dalej ustawą o VAT, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Zakres tych czynności został zdefiniowany odpowiednio w art. 7 i art. 8 ustawy o VAT. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy o VAT, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7. W myśl art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza, w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o VAT, obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Unormowanie to pozostaje w zgodzie z art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347 s. 1 ze zm.), który stanowi, że krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organ władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Ustawa o podatku od towarów i usług nie definiuje pojęcia organu władzy publicznej jak i urzędów obsługujących te organy odwołując się jedynie do odrębnych przepisów nakładających obowiązek realizacji zadań o charakterze publicznym na te organy. Jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 4 grudnia 2001r. sygn. akt SK 18/00 pojęcie „władzy publicznej” w rozumieniu art. 77 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483) obejmuje wszystkie władze w sensie konstytucyjnym – ustawodawczą, wykonawczą i sądowniczą. Należy podkreślić, że pojęcia organu państwa oraz organu władzy publicznej nie są tożsame. W pojęciu „władzy publicznej” mieszczą się bowiem także inne instytucje niż państwowe lub samorządowe, o ile wykonują funkcje władzy publicznej w wyniku powierzenia czy przekazania im tych funkcji przez organ władzy państwowej lub samorządowej. Wykonywanie władzy publicznej dotyczy wszelkich form działalności państwa, samorządu terytorialnego i innych instytucji publicznych, które obejmują bardzo zróżnicowane formy aktywności. Pojęcie „działania” organu władzy publicznej nie zostało konstytucyjnie zdefiniowane. W pojęciu tym mieszczą się zarówno zachowania czynne tego organu, jak i zaniechania. W zakresie działań czynnych organu władzy publicznej mieszczą się indywidualne rozstrzygnięcia, np. decyzje, orzeczenia i zarządzenia. Natomiast w wyroku z dnia 10 grudnia 2002r. sygn. akt P 6/02 Trybunał Konstytucyjny orzekł, że opłaty za parkowanie wchodzą w skład danin publicznych w rozumieniu art. 217 Konstytucji. Zatem opłata za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania, będąc dochodem publicznym, jest świadczeniem o charakterze publicznoprawnym, czyli ma charakter daniny publicznej, co w konsekwencji wyklucza opodatkowanie tych czynności podatkiem od towarów i usług. W podobnej kwestii wypowiedział się TSUE w wyroku z dnia 16 września 2008r. C-288/07, który orzekł, że zgodnie z art. 4 ust. 5 akapit pierwszy Szóstej Dyrektywy Rady z dnia 17 maja 1977r. w sprawie harmonizacji przepisów Państw Członkowskich dotyczących podatków obrotowych – wspólny system podatku od wartości dodanej; ujednolicona podstawa wymiaru podatku (77/388/EEC), krajowe, regionalne i lokalne organy władzy i inne podmioty prawa publicznego, nie są uważane za podatników w związku z działalnością, które podejmują i transakcjami, które zawierają jako organy władzy publicznej (…), aby przepis ten mógł zostać zastosowany muszą zostać spełnione łącznie dwie przesłanki, to znaczy działalność musi być wykonana przez podmiot prawa publicznego i musi być ona wykonywana jako organ władzy publicznej.” Dalej w cyt. wyroku Trybunał Sprawiedliwości stwierdził, że „jedynie w drodze odstępstwa od owej zasady ogólnej, niektóre rodzaje działalności o charakterze gospodarczym nie podlegają podatkowi VAT. Jedno z tych odstępstw zostało przewidziane w art. 4 ust. 5 akapit pierwszy Szóstej Dyrektywy, na podstawie którego działalność wykonywana przez podmioty prawa publicznego działające w charakterze organów władzy publicznej nie podlegają opodatkowaniu tym podatkiem. Odstępstwo to przewiduje głównie działalność wykonywana przez podmioty prawa publicznego, działając w charakterze organów władzy publicznej, która będąc działalnością gospodarczą, jest ściśle związana z wykonywaniem prerogatyw władztwa publicznego. W tych okolicznościach nieopodatkowanie podatkiem VAT tych podmiotów z tytułu tej działalności najprawdopodobniej nie ma skutku antykonkurencyjnego, ponieważ działalność ta jest prowadzona przez sektor publiczny na zasadzie wyłączności.” W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy gminnych dróg, ulic, mostów, placów oraz organizacji ruchu drogowego (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Jednocześnie należy zauważyć, iż w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi (art. 9 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (t. j. Dz. U. z 2007r. Nr 19, poz. 115 ze zm.), organ administracji rządowej lub jednostki samorządu terytorialnego, do którego właściwości należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg, jest zarządcą drogi. Stosownie do art. 19 ust. 2 ww. ustawy, zarządcami dróg są dla dróg: krajowych – Generalny Dyrektor Dróg Krajowych i Autostrad, wojewódzkich – zarząd województwa, powiatowych – zarząd powiatu, gminnych – wójt (burmistrz, prezydent miasta). Na mocy art. 13 ust. 1 pkt 1 ustawy o drogach publicznych, korzystający z dróg publicznych są obowiązani do ponoszenia opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania. Opłatę tę pobiera się zgodnie z art. 13b ust. 1 ustawy o drogach publicznych za parkowanie pojazdów samochodowych w strefie płatnego parkowania, w wyznaczonym miejscu, w określone dni robocze, w określonych godzinach lub całodobowo. W tym miejscu należy wskazać, iż w myśl art. 4 pkt 1 i 2 ustawy o drogach publicznych użyte w ustawie określenia oznaczają: pas drogowy – wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane potrzebami zarządzania drogą; droga – budowlę wraz z drogowymi obiektami inżynierskimi, urządzeniami oraz instalacjami, stanowiącą całość techniczno-użytkową, przeznaczoną do prowadzenia ruchu drogowego, zlokalizowaną w pasie drogowym. Art. 13b ust. 3 i 4 ustawy o drogach publicznych, nakłada na radę gminy (radę miasta) obowiązek ustalenia stref płatnego parkowania, ustalenia wysokości opłaty za parkowanie w wyznaczonych strefach oraz trybu poboru tej opłaty. Z powyższego wynika, że pobór opłat, w strefach płatnego parkowania wyznaczonych na drogach publicznych, jest zadaniem Gminy nałożonym przez ustawę o drogach publicznych. W myśl art. 13b ust. 7 ustawy o drogach publicznych, zarząd drogi lub w przypadku jego braku zarządca drogi pobiera opłaty za parkowanie pojazdów na drogach publicznych w strefie płatnego parkowania ponoszonych przez użytkowników dróg na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 1 tejże ustawy. Natomiast zgodnie z podanym już przepisem art. 13b ust. 3 ustawy o drogach publicznych wyznaczenie strefy płatnego parkowania i ustalenie wysokości opłat należy do kompetencji rady gminy. Działania zarządców dróg mieszczą się zatem w zakresie czynności o charakterze publicznoprawnym i wynikają z wykonywania przez jednostki państwowe władztwa publicznoprawnego. Opłata parkingowa za parkowanie na drogach publicznych stanowi dochód gminy i mieści się w dochodach własnych, o których mowa w art. 5 ust. 2 pkt 1 ustawy o finansach publicznych z dnia 27 sierpnia 2009 r. (Dz. U. Nr 157, poz. 1240 ze zm.). W myśl art. 5 ust. 2 pkt 1 ww. ustawy o VAT, dochodami publicznymi są daniny publiczne, do których zalicza się: podatki, składki, opłaty oraz inne świadczenia pieniężne, których obowiązek ponoszenia na rzecz państwa, jednostek samorządu terytorialnego, funduszy celowych oraz innych jednostek sektora finansów publicznych wynika z odrębnych ustaw. Z opisu sprawy wynika, iż w roku 2012 Rada Miejska planuje wprowadzenie stref płatnego parkowania i ustalenie opłat za parkowanie pojazdów. Opłaty będą pobierane przez Gminę. Strefy płatnego parkowania zostaną ustalone w związku z realizacją zadań własnych Gminy (art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy o samorządzie gminnym). Zgodnie z art. 19 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych, do burmistrza jako zarządcy dróg gminnych należą sprawy z zakresu planowania, budowy, przebudowy, remontu, utrzymania i ochrony dróg. Wyznaczenie stref płatnego parkowania i ustalenie opłat należy do kompetencji Rady Gminy na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 8 i art. 40 ustawy o samorządzie gminnym oraz art. 13a i 13b ustawy o drogach publicznych i te przepisy będą podstawą do podjęcia uchwały przez Radę Miejską. Odpłatne strefy parkowania będą położone w pasach drogowych (placach) dróg publicznych. Opłaty parkingowe będą w 100% dochodami Gminy. Stwierdzić zatem należy, iż w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z sytuacją, w której pobór opłaty parkingowej stanowi czynność związaną z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami (przepisami ustawy o drogach publicznych), zatem Wnioskodawca, który wykonuje te czynności jako organ władzy publicznej, nie może być uznany za podatnika podatku od towarów i usług. Opłaty parkingowe pobierane przez Wnioskodawcę nie podlegają więc przepisom ustawy o podatku od towarów i usług. W związku powyższym za prawidłowe należało uznać stanowisko Wnioskodawcy, iż pobierane opłaty parkingowe nie podlegają opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług ponieważ czynność ta wykonywana jest przez organ władzy publicznej w ramach sprawowania władztwa publicznego. W treści wniosku wskazano ponadto, że płatne strefy parkowania powstaną między innymi na placach i jezdniach które były budowane czy modernizowane w trakcie trwania inwestycji pod nazwą „xxx”. Wątpliwości Wnioskodawcy budzi fakt, czy w związku z utworzeniem odpłatnych stref parkowania nabędzie prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach wykonawców placów i ulic powstałych w ramach realizacji inwestycji. Należy zatem zauważyć, iż zgodnie z generalną zasadą zawartą w art. 86 ust. 1 ustawy o VAT w zakresie w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi, o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. W myśl art. 86 ust. 2 pkt 1 lit. a ustawy o VAT kwotę podatku naliczonego stanowi, z zastrzeżeniem ust. 3-7 suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Zgodnie z powyższą regułą odliczenie podatku VAT przysługuje - co do zasady – w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane na potrzeby czynności opodatkowanych. Wskazane prawo wyłącza jednocześnie możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są w ogóle wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku świadczenia czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających temu podatkowi. Mając zatem na uwadze wskazany wyżej przepis art. 86 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług stwierdzić należy, że w przedmiotowej sprawie nie zostaną spełnione podstawowe warunki uprawniające do odliczenia podatku od towarów i usług zawartego w fakturach dokumentujących nabywane towary i usługi w ramach inwestycji pod nazwą „xxx”. W świetle powyższego, Wnioskodawca pomimo utworzenia odpłatnych stref parkowania, nie nabędzie prawa do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego zawartego w fakturach wykonawców placów i ulic wyznaczonych jako płatne miejsca parkingowe położone w pasach drogowych dróg publicznych i placach modernizowanych lub budowanych w ramach inwestycji. Mając na uwadze powyższe, stanowisko Wnioskodawcy należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Zgodnie z przepisem § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie przekazania rozpoznawania innym wojewódzkim sądom administracyjnym niektórych spraw z zakresu działania ministra właściwego do spraw finansów publicznych, Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz Prezesa Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego (Dz. U. Nr 163, poz. 1016) skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Katowicach, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Bielsku-Białej, ul. Traugutta 2a 43-300 Bielsko-Biała