ILPB2/415-1120/13-2/JK

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z 21 listopada 2013 r. (data wpływu 25 listopada 2013 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia udziałów – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 25 listopada 2013 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie skutków podatkowych zbycia udziałów. We wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Wnioskodawca jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej, mającą miejsce zamieszkania w Polsce. Dnia 1 sierpnia 2009 r. Wnioskodawca nabył od udziałowca spółki amerykańskiej udziały tej spółki. W dniu 30 sierpnia 2013 r. zawarta została umowa „Purchase Agreement”, na podstawie której doszło do sprzedaży wszystkich posiadanych przez Wnioskodawcę udziałów na rzecz spółki holenderskiej. W dniu 2 września 2013 r. Wnioskodawca otrzymał kwotę odpowiadającą 84% całkowitej ceny sprzedaży udziałów. Pozostała część ceny sprzedaży udziałów (tj. 16%) – zgodnie z ustaleniami między stronami – została zatrzymana w depozycie. Na powyższą kwotę składa się: Purchase Price Adjustment Escrow Amount (dalej: PPAEA) stanowiąca 3% ceny sprzedaży udziałów na zabezpieczenie spadku wartości kapitału obrotowego spółki do dnia zamknięcia transakcji. W przypadku nadwyżki kapitału obrotowego na dzień zamknięcia transakcji, cała kwota PPAEA zostanie Wnioskodawcy wypłacona. Natomiast w razie zmniejszenia kapitału obrotowego na dzień zamknięcia transakcji kwota PPAEA należna Wnioskodawcy zostanie odpowiednio pomniejszona. Wypłata PPAEA powinna nastąpić po określeniu wartości kapitału obrotowego spółki na dzień zamknięcia transakcji. General Idemnification Escrow Amount (dalej: GIEA) stanowiąca 10% ceny sprzedaży udziałów na pokrycie straty Nabywcy wynikającej z naruszenia warunków reprezentacji, rękojmi oraz postanowień umowy „Purchase Agreement” i innych dokumentów dotyczących transakcji. Wypłata nieskonsumowanej części ww. kwoty nastąpi 30 sierpnia 2014 r. Metasearch Idemnitication Escrow Amount (dalej: MIEA) stanowiąca 3% ceny sprzedaży udziałów na pokrycie strat Nabywcy wynikających z ewentualnych roszczeń innych spółki wynikających z naruszenia jej patentów. Niewydatkowana część tej kwoty zostanie wypłacona Wnioskodawcy 30 sierpnia 2015 r. Oprócz kwot zatrzymanych w depozycie, reprezentant wszystkich podmiotów dokonujących sprzedaży udziałów w spółce zatrzymał pewną kwotę (dalej: FSR) w celu zaspokojenia zobowiązań Nabywcy nie pokrytych z pozostałych kwot zatrzymanych w depozycie i na pokrycie wydatków poniesionych po zamknięciu transakcji przez reprezentanta wszystkich podmiotów dokonujących sprzedaży udziałów w spółce. Niewydatkowana część kwoty FRSR zostanie Wnioskodawcy wypłacona 30 sierpnia 2014 r. lub później, jeżeli reprezentant podmiotów dokonujących sprzedaży udziałów w spółce tak postanowi. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytanie. W którym momencie powstanie po stronie Wnioskodawcy przychód ze sprzedaży udziałów w spółce? Zdaniem Wnioskodawcy, przychód z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce powstanie w momencie, w którym poszczególne kwoty częściowe ceny sprzedaży staną się wymagalne w wymagalnej wysokości, tj.: przychód w wysokości kwoty wypłaconej 2 września 2013 r. (tj. kwoty stanowiącej 84% ceny sprzedaży udziałów) powstał w dacie zawarcia Umowy, przychód w wysokości kwoty zatrzymanej w depozycie stanowiącej PPAEA (tj. kwoty odpowiadającej 3% ceny sprzedaży udziałów) po ewentualnym jej pomniejszeniu powstanie po określeniu kapitału obrotowego CCI na dzień zamknięcia transakcji, przychód w wysokości niesksonsumowanej części kwoty zatrzymanej w depozycie stanowiącej GIEA (tj. kwoty odpowiadającej 3% ceny sprzedaży udziałów) powstanie 30 sierpnia 2014 r., przychód w wysokości niewydatkowanej części kwoty zatrzymanej w depozycie stanowiącej MIEA (tj. kwoty odpowiadającej 3% ceny sprzedaży udziałów) powstanie 30 sierpnia 2015 r. przychód w wysokości kwoty stanowiącej FSR powstanie w momencie wymagalności tej kwoty (tj. 30 sierpnia 2014 r. lub później, jeżeli reprezentant podmiotów dokonujących sprzedaży udziałów w spółce tak postanowi). W myśl art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o PIT, za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane przychody z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych. W ocenie Wnioskodawcy, aby można było uznać przychód za należny – w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy o PIT - świadczenie pieniężne musi stać się wymagalne, tj. musi istnieć prawna możliwość żądania przez wierzyciela spełnienia określonego świadczenia pieniężnego, w tym dochodzenia spornej wierzytelności przed sądem powszechnym. W ujęciu cywilistycznym wymagalność roszczenia należy łączyć z nadejściem ostatniego dnia pozwalającego dłużnikowi spełnić świadczenie zgodnie z treścią zobowiązania. Innymi słowy, roszczenie o spełnienie świadczenia pieniężnego staje się wymagalne np. z chwilą nadejścia terminu określonego w umowie lub ziszczenia się określonego warunku (zawieszającego, rozwiązującego), przy czym moment ten nie musi pokrywać się ani z datą zawarcia umowy będącej źródłem roszczenia, ani też z datą faktycznego spełnienia świadczenia przez drugą stronę. W konsekwencji – zdaniem Wnioskodawcy – data zawarcia umowy nie wyznacza automatycznie momentu powstania przychodu z odpłatnego zbycia udziałów współce z o.o. czy papierów wartościowych, jeżeli moment żądania zapłaty ceny za zbywane udziały/papiery wartościowe został określony odrębnie (tj. został powiązany z terminem wymagalności należności przypadającym w okresie późniejszym niż data zawarcia umowy). Zatem, w danym roku podatkowym opodatkowaniu PIT może podlegać tylko ten przychód, którego podatnik może się skutecznie domagać, czyli taki, który podatnikowi w danym momencie się należy, jest wymagalny. Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w interpretacjach indywidualnych wydawanych przez organy podatkowe oraz w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przykładowo: Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie w interpretacji indywidualnej z 19 czerwca 2013 r. (sygn. IPPB2/415-204/13-4/MK) stwierdził, że „przychód należny” powstaje w dacie, kiedy określona kwota przysługującego podatnikowi świadczenia pieniężnego staje się wymagalna i może on domagać się jej zapłaty”; Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z 19 marca 2013 r. (sygn. akt I SA/Rz 74/13) orzekł, że „w celu ustalenia, kiedy podatnik uzyskał przychód istotna jest więc data, w której wynikający z umowy obowiązek spełnienia świadczenia (dokonania zapłaty) powinien nastąpić. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. A) u.p.d.o.f. nie dostarcza podstaw, aby za moment powstania przychodu należnego uznać, jak to uczynił Minister Finansów dzień, w którym nastąpi przeniesienie prawa własności akcji na rzecz innego podmiotu, w przypadku opisanym przez skarżącego miałby to być dzień zawarcia umowy. Uzyskanie przychodu przez skarżącego bezpośrednio łączyć bowiem należy ze świadczeniem nabywcy akcji, a nie jego własnym (przeniesienie własności udziałów). Skarżący zawierając umowę miał prawo oczekiwać, że druga strona spełni swoje świadczenie w umówionych terminach, ale domagać się tego skutecznie mógłby dopiero po ich bezskutecznym upływie. Oznacza to, że skarżący dokonując zbycia akcji w okolicznościach takich jak opisane we wniosku o interpretację, uzyska przychód z tego tytułu odpowiednio w datach wymagalności (z upływem terminu płatności) poszczególnych części przysługującej mu ceny. Wtedy też powstanie obowiązek podatkowy w podatku dochodowym od osób fizycznych. Reasumując stwierdzić należy, że prawidłowe jest stanowisko skarżącego przedstawione we wniosku o interpretację, wiążące „przychód należny” w rozumieniu art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) u.p.d.o.f. z wymagalnością wierzytelności, z której to przychód ten wynika. Zasadnie też skarżący uznał, że termin zapłaty podatku upłynie 30 kwietnia roku następującego po roku, w którym otrzymał zapłatę”. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 8 sierpnia 2013 r. (sygn. II FSK 2402/11) wskazał, że „do przychodów z kapitałów pieniężnych zalicza się tylko takie wierzytelności, które w danym momencie podatnikowi należą się, czyli są wymagalne, przy czym nie ma znaczenia, czy podatnik już faktycznie uzyskał świadczenie wynikające z takiej wierzytelności, czy też jeszcze nie. Ponieważ ustawa nie definiuje pojęcia „kwot należnych”, przyjmuje się, że chodzi tu o tego typu przychody, co do których podatnikowi przysługuje skuteczne prawo ich domagania się od kontrahenta. Musi zatem być to należność wynikająca z istniejącego stosunku prawnego, łączącego podatnika z jego dłużnikiem oraz powinien nastąpić termin wymagalności danej raty należności. Wobec tego kwoty należne trzeba utożsamiać z wymagalnymi świadczeniami”. Jak wynika ze stanu faktycznego cena nabycia udziałów spółki składa się z: kwoty stanowiącej 84% kwoty bazowej, która została wypłacona 2 września 2013 r. oraz przechowywanej w depozycie pozostałej części ceny nabycia udziałów (w wysokości 16% kwoty bazowej), której wysokość może ulec zmniejszeniu w razie wystąpienia wskazanych w umowie sprzedaży okoliczności. Z ustaleń miedzy stronami wynika, że określone zostały terminy wymagalności poszczególnych kwot przechowywanych w depozycie. Mając na uwadze wskazane wyżej uregulowania prawne oraz wnioski wynikające z analizy orzecznictwa i interpretacji indywidualnych – zdaniem Wnioskodawcy – w momencie zawarcia umowy powstał po stronie Wnioskodawcy wyłącznie przychód w wysokości kwoty otrzymanej 2 września 2013 r. Natomiast, w stosunku do pozostałej części ceny nabycia udziałów w spółce przechowywanej w depozycie przychód stanie się dla Wnioskodawcy przychodem należnym każdorazowo w tym roku podatkowym, w którym dana kwota częściowa ceny stanie się wymagalna. Dopiero bowiem w dacie wymagalności cząstkowych kwot złożonych do depozytu Wnioskodawca może domagać się wypłaty środków pieniężnych objętych depozytem albo w pełnej wysokości albo pomniejszonej (jeżeli zgodnie z postanowieniami umowy jedynie część przechowywanej w depozycie części ceny sprzedaży stanie się wymagalna, wówczas przychodem należnym będzie wyłącznie ta część). Podsumowując, przychód z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce odpowiadający 84% całkowitej ceny sprzedaży udziałów w spółce powstał w dacie zawarcia Umowy. Z kolei przychód ze sprzedaży ww. udziałów w części odpowiadającej wartości kwot przechowywanych w depozycie powstanie w momencie wymagalności poszczególnych części ceny. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 361 ze zm., określanej w dalszej części również jako: updof) opodatkowaniu podatkiem dochodowym podlegają wszelkiego rodzaju dochody, z wyjątkiem dochodów wymienionych w art. 21, 52, 52a i 52c oraz dochodów, od których na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej zaniechano poboru podatku. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 7 ww. ustawy jednym ze źródeł przychodów są m.in. kapitały pieniężne. Jak wynika z art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) ustawy – w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2013 r. – za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przychody z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych. Przy ustalaniu wartości przychodów, o których mowa w ust. 1 pkt 4 lit. c), pkt 6, 7, 9-10, stosuje się odpowiednio przepisy art. 19 (art. 17 ust. 2 ww. ustawy). Artykuł 19 ust. 1 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stanowi, że przychodem z odpłatnego zbycia nieruchomości lub praw majątkowych oraz innych rzeczy, o których mowa w art. 10 ust. 1 pkt 8, jest ich wartość wyrażona w cenie określonej w umowie, pomniejszona o koszty odpłatnego zbycia. Jeżeli jednak cena, bez uzasadnionej przyczyny, znacznie odbiega od wartości rynkowej tych rzeczy lub praw, przychód ten określa organ podatkowy lub organ kontroli skarbowej w wysokości wartości rynkowej. Przepis art. 14 ust. 1 zdanie drugie stosuje się odpowiednio. Stosownie do art. 30b ust. 1 ww. ustawy od dochodów uzyskanych z odpłatnego zbycia papierów wartościowych lub pochodnych instrumentów finansowych, i z realizacji praw z nich wynikających oraz z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz z tytułu objęcia udziałów (akcji) w spółkach mających osobowość prawną albo wkładów w spółdzielniach w zamian za wkład niepieniężny w postaci innej niż przedsiębiorstwo lub jego zorganizowana część, podatek dochodowy wynosi 19% uzyskanego dochodu. Na podstawie ust. 2 pkt 4 tego artykułu dochodem, o którym mowa w ust. 1, jest różnica między sumą przychodów uzyskanych z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną a kosztami uzyskania przychodów, określonymi na podstawie art. 22 ust. 1f lub art. 23 ust. 1 pkt 38  osiągnięta w roku podatkowym. W świetle powyższych przepisów, przychody z odpłatnego zbycia udziałów stanowią przychody z kapitałów pieniężnych. W przypadku uzyskania przychodu z odpłatnego zbycia udziałów, opodatkowaniu w świetle wyżej powołanych przepisów podlega przychód pomniejszony o stosowne koszty. Analiza stanu faktycznego przedstawionego we wniosku wskazuje, że Wnioskodawca zawarł w dniu 30 sierpnia 2013 r. umowę odpłatnego zbycia udziałów. Strony umowy ustaliły, że cena należna zbywcy zostanie zapłacona w następujący sposób: 84% kwoty bazowej została zapłacona 2 września 2013 r., 16% kwoty bazowej przechowywana w depozycie, której wysokość może ulec zmniejszeniu w razie wystąpienia wskazanych w umowie sprzedaży okoliczności zostanie zapłacona w późniejszych terminach ściśle wskazanych w ww. umowie. Tak więc ostateczna cena sprzedaży udziałów znana będzie dopiero po upływie terminu płatności ostatniej części kwoty bazowej. W momencie zbycia udziałów następuje przeniesienie praw i obowiązków wynikających z ich posiadania na nabywcę. W dacie zawarcia umowy sprzedaży udziałów u zbywcy powstaje więc przychód należny, o którym mowa w cytowanym wyżej art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych. Jednakże ani ten przepis, ani inne przepisy prawa podatkowego nie wprowadzają definicji legalnej pojęcia „przychody należne”. Realizując założenia wykładni prawa nakazującej poszukiwanie znaczenia interpretowanego terminu w powszechnym języku polskim, wskazać należy na rozumienie znaczeniowe pojęcia „należny”. Według Słownika języka polskiego pod redakcją prof. Mieczysława Szymczaka (Wydawnictwo Naukowe PWN - Warszawa 1998 r., wydanie I, tom II, str. 253), termin „należny”, należy rozumieć jako „przysługujący, należący się komuś lub czemuś”. Tak więc „przychód należny” oznacza przychód przysługujący, który się należy i nie ma znaczenia, że nie został otrzymany. Przepis art. 17 ust. 1 pkt 6 ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych stwierdzając, że „za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się należne, chociażby faktycznie nie otrzymane przychody z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych” wyraźnie wskazuje, że chodzi o przychody przysługujące, należące się komuś, stanowiące wierzytelność, bez względu na to czy zostały one otrzymane czy też będą otrzymane w przyszłości. Dla momentu ustalenia przychodu bez znaczenia jest bowiem fakt, że cena zbycia może zostać zapłacona w całości w dniu podpisania umowy lub w częściach (ratach) po dniu podpisania umowy. Albowiem sposób zapłaty ceny może być dowolnie kształtowany przez strony umowy sprzedaży i nie ma wpływu na powstanie obowiązku podatkowego. Ten bowiem wypływa z dokonania przez podatnika zbycia udziałów w określonej dacie za określoną cenę, zbyciem jest zaś data zawarcia umowy sprzedaży. Określając moment podatkowy, w którym podatnik uzyskał przychód z kapitałów pieniężnych z tytułu odpłatnego zbycia udziałów należy kierować się literalnym brzmieniem art. 11 ust. 1, który stanowi, że przychodami z zastrzeżeniem art. 14-15, art. 17 ust. 1 pkt 6, 9 i 10 w zakresie realizacji praw wynikających z pochodnych instrumentów finansowych, art. 19 i art. 20 ust. 3, są otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika w roku kalendarzowym pieniądze i wartości pieniężne i wartości pieniężne oraz wartość otrzymanych świadczeń w naturze i innych nieodpłatnych świadczeń oraz art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) stanowiącym, że za przychody z kapitałów pieniężnych uważa się należne, choćby nie zostały faktycznie otrzymane, przychody z odpłatnego zbycia udziałów w spółkach mających osobowość prawną oraz papierów wartościowych. Artykuł ten wyraźnie odróżnia przychód należny od jego „faktycznego otrzymania” czyli „zapłacenia”. Ustawodawca w art. 17 ust. 1 pkt 6 ww. ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych wprowadził wyjątek od określonej w art. 11 ust. 1 ww. ustawy „kasowej” definicji przychodu: są nim przychody należne, a nie otrzymane lub postawione do dyspozycji podatnika. Aby można było uznać przychód za należny, czyli przychód przysługujący podatnikowi musi on być wymagalny. Ponadto powinien być on jednocześnie przychodem o znanej wartości. Przychód ten powstaje, gdy znana jest jego wartość. Roszczenie staje się natomiast wymagalne z chwilą nadejścia terminu, lub spełnienia warunku pod jakim świadczenie ma być spełnione, przy czym moment ten nie musi pokrywać się ani z datą zawarcia umowy będącej źródłem roszczenia, ani też z datą spełnienia świadczenia przez drugą stronę. W danym roku podatkowym opodatkowaniu może zatem podlegać tylko ten przychód, którego podatnik może się skutecznie domagać, czyli taki, który podatnikowi w danym momencie się należy, jest wymagalny. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, że Wnioskodawca dokonał odpłatnego zbycia udziałów. Płatność za akcje nastąpi w kilku terminach. W umowie ustalono, że ostateczna cena udziałów będzie znana dopiero w terminie płatności ostatniej z części i uzależniona będzie od warunków wyraźnie wskazanych w umowie. Określając moment podatkowy (datę), w którym u Wnioskodawcy powstanie przychód z tytułu odpłatnego zbycia udziałów należy kierować się literalnym brzmieniem ww. art. 17 ust. 1 pkt 6 lit. a) cytowanej ustawy – „przychody należne choćby nie były otrzymane”. Stąd też należy uznać że datą, w której powstaje przychód po stronie zbywcy udziałów, jest dzień, w którym nastąpiło przeniesienie prawa własności udziałów na ich nabywcę, bez względu na to kiedy następuje płatność z powyższego tytułu, o ile wysokość całej ceny lub części (rat) jest ściśle określona, znana i podatnik może domagać się jej zapłaty (a więc jest ona wymagalna). Przychód należny w sytuacji przedstawionej we wniosku powstanie w świetle powyższego wówczas, gdy spełni się warunek wymagalności zapłaty części ceny (kwoty częściowej) wynikającej z umowy płatności. Skoro bowiem zapłata ceny jest związana ze spełnieniem określonych warunków zawartych w umowie sprzedaży udziałów, stwierdzić należy, że ziszczenie się tych warunków zdeterminuje moment powstania obowiązku podatkowego. W związku z powyższym stwierdzić należy, że skoro warunek zawieszający (określony w umowie) wpłynie na wysokość ceny ostatecznej, należy podzielić stanowisko Zainteresowanego, że przychód z tytułu odpłatnego zbycia udziałów w spółce odpowiadający 84% całkowitej ceny sprzedaży udziałów w spółce powstał w dacie zawarcia Umowy, natomiast przychód ze sprzedaży ww. udziałów w części odpowiadającej wartości kwot przechowywanych w depozycie powstanie w momencie wymagalności poszczególnych części ceny. Końcowo Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu informuje, że interpretacje indywidualne powołane we wniosku wydane zostały w indywidualnych sprawach i nie mają zastosowania w przedmiotowej sprawie. Powołane w treści wniosku orzeczenia sądów nie mogą wpłynąć na ocenę prawidłowości przedmiotowej kwestii. Nie negując tych orzeczeń, jako cennego źródła w zakresie wskazywania kierunków wykładni norm prawa podatkowego, należy stwierdzić, że zdaniem tut. Organu podatkowego, tezy badanych rozstrzygnięć nie mają zastosowania w przedmiotowym postępowaniu. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.