ILPB3/423-154/08-2/ŁM

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, przedstawione we wniosku z dnia 22 lutego 2008 r. (data wpływu 29.02.2008 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ogłoszenia upadłości stanowiącej uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 29 lutego 2008 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ogłoszenia upadłości stanowiącej uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. Wnioskodawca, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, dostarczał towary handlowe przedsiębiorcy zarejestrowanemu na terenie Wielkiej Brytanii i działającemu zgodnie z prawem brytyjskim. 16 października 2007 r. właściwy Sąd brytyjski, działając na podstawie ustawy o niewypłacalności z 1986 roku, ogłosił upadłość przedsiębiorcy. Spółka posiada w stosunku do tego przedsiębiorcy wierzytelności objęte tym postępowaniem. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy ogłoszenie upadłości przez właściwy Sąd brytyjski stanowi uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności w związku z postawieniem dłużnika w stan likwidacji lub ogłoszeniem jego upadłości obejmującej likwidację majątku, o którym mowa w art. 16 ust. 2a pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.)? Zdaniem Wnioskodawcy, ogłoszenie upadłości przez właściwy Sąd brytyjski stanowi uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności w związku z postawieniem dłużnika w stan likwidacji lub ogłoszeniem jego upadłości obejmującej likwidację majątku, o którym mowa w art. 16 ust. 2a pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 15 lutego 1992 roku o podatku dochodowym od osób fizycznych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.). W przepisach ustawy brak jest zastrzeżenia, iż przepis art. 16 ust. 2a pkt 1 lit. b) stosuje się wyłącznie do orzeczeń sądów polskich lub też do zaświadczeń polskich organów prowadzących rejestry przedsiębiorców. Można stwierdzić, iż podstawą uprawdopodobnienia nieściągalności jest zajście pewnego stanu faktycznego (śmierć, ogłoszenie upadłości), które są stwierdzone przez właściwe organy i we właściwym trybie. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Na wstępie zaznaczyć należy, iż mając na względzie przepisy wskazane w poz. 45 wniosku, treść pytania (poz. 51 wniosku) oraz stanowisko wnioskodawcy (poz. 52 wniosku) uznano, iż wskazując przepis art. 16 ust. 2a pkt 1 lit b) ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych popełniono oczywistą omyłkę. Przyjęto więc, iż wniosek dotyczy przepisów art. 16 ust. 2a pkt 1 lit. a) ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. W myśl art. 16 ust. 2a pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (t. j. Dz. U. z 2000 r. Nr 54, poz. 654 z późn. zm.) nieściągalność wierzytelności uznaje się za uprawdopodobnioną w przypadku określonym w ust. 1 pkt 26a, w szczególności jeżeli: dłużnik zmarł, został wykreślony z ewidencji działalności gospodarczej, postawiony w stan likwidacji lub została ogłoszona jego upadłość obejmująca likwidację majątku, albo zostało wszczęte postępowanie upadłościowe z możliwością zawarcia układu w rozumieniu przepisów prawa upadłościowego i naprawczego lub na wniosek dłużnika zostało wszczęte postępowanie ugodowe w rozumieniu przepisów o restrukturyzacji finansowej przedsiębiorstw i banków, albo wierzytelność została potwierdzona prawomocnym orzeczeniem sądu i kierowana na drogę postępowania egzekucyjnego, albo wierzytelność jest kwestionowana przez dłużnika na drodze powództwa sądowego. Powyższy katalog ma charakter otwarty, czyli są możliwe sytuacje, gdy wierzyciel w inny sposób uprawdopodobni, że dana wierzytelność jest nieściągalna. Zwrot ten należy rozumieć w ten sposób, żeby inne przesłanki takiego uprawdopodobnienia miały charakter przesłanek o znaczeniu prawnym równorzędnym w stosunku do wskazanych w przepisie. Uprawdopodobnienie nieściągalności jest środkiem zastępczym dowodu, a więc środkiem niedającym pewności, lecz tylko prawdopodobieństwo twierdzenia o fakcie. Chodzi więc nie o przeprowadzenie dowodu czyniącego fakt absolutnie pewnym, lecz o wskazanie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie faktu. To podatnik musi wykazać, że prawdopodobnie nie ściągnie długu. Dowody, które pozwolą wyciągnąć wniosek, że istnieje duże prawdopodobieństwo nieściągalności muszą istnieć w chwili tworzenia odpisu. Wobec powyższego nieściągalność wierzytelności będzie uznana za uprawdopodobnioną w przypadkach określonych w art. 16 ust. 2a pkt 1 w/w ustawy oraz gdy przesłanki uprawdopodobnienia będą miały charakter przesłanek o znaczeniu prawnym równorzędnym w stosunku do wskazanych w ww. przepisie. Dodać należy, że udowodnienie nieściągalności wierzytelności ciąży na podatniku. Ponadto nadmienia się, że przepis odnoszący się do postanowień sądu, które stanowią podstawę dla uznania za udokumentowaną nieściągalność wierzytelności nie ogranicza jego stosowania tylko do postanowień wydawanych przez sądy polskie. Podstawą zastosowania art. 16 ust. 2a pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych jest uprawdopodobnienie nieściągalności wierzytelności. Nie ma natomiast znaczenia, czy postanowienie objęte katalogiem zostało wydane przez sąd polski czy zagraniczny. Spółka dla celów dowodowych powinna jednak dysponować oryginalnym dokumentem wydanym przez właściwy sąd, przetłumaczonym na język polski. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.