ILPP1/443-324/12-5/NS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki, reprezentowanej przez pełnomocnika, przedstawione we wniosku z dnia 3 kwietnia 2012 r. (data wpływu 10 kwietnia 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 13 czerwca 2012 r. (data wpływu 18 czerwca 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku świadczonych usług – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 10 kwietnia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie zwolnienia od podatku świadczonych usług. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 13 czerwca 2012 r. (data wpływu 18 czerwca 2012 r.) o pełnomocnictwo oraz dowód wpłaty opłat za wydanie interpretacji. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Spółka zajmująca się sprzedażą detaliczną m. in. sprzętu komputerowego, artykułów gospodarstwa domowego oraz sprzętu radiowo-telewizyjnego planuje przeprowadzenie okresowej akcji promocyjnej. Spółka jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT. Spółka zamierza sprzedawać sprzęt komputerowy, artykuły gospodarstwa domowego oraz sprzęt radiowo-telewizyjny (dalej: „towar”, „asortyment”) w połączeniu z usługami ubezpieczeniowymi oferowanymi przez partnera biznesowego Spółki – Towarzystwo Ubezpieczeniowe. Ma to być ubezpieczenie produktu w postaci przedłużonej gwarancji. Dodatkowo klient będzie miał możliwość skorzystania z kredytu ratalnego 0% oferowanego przez bank – jedynie na zakup ubezpieczonego towaru (np. telewizora) wraz z dodatkowym ubezpieczeniem w ramach przedmiotowej akcji promocyjnej, jednak kwestia kredytu ratalnego pozostaje poza zakresem niniejszego wniosku. Spółka w celu stworzenia korzystnej cenowo oferty w ramach promocji zdecyduje się na znaczne obniżenie ceny sprzedawanego asortymentu poprzez udzielenie rabatu/bonifikaty. Jednocześnie Spółka będzie pośredniczyła w sprzedaży usług ubezpieczeniowych w cenie ustalonej w ramach wzajemnych negocjacji. Obecnie ze względu na uwarunkowania rynkowe oraz coraz większą konkurencję ze strony internetowych sklepów komputerowych, Spółka jest postrzegana jako drogi sprzedawca. Potwierdzeniem tego faktu są badania cen detalicznych sprzętu komputerowego oraz wyniki prezentowane przez tzw. „internetowe porównywarki cenowe”. Dlatego też, Spółka zdecydowała się na podjęcie działań mających na celu zmianę tego wizerunku. Wiąże się to oczywiście z nakładami pracy, a także przede wszystkim z nakładami finansowymi. W efekcie powstała koncepcja przedmiotowej akcji promocyjnej, która się wpisuje w ogólną strategię biznesową Spółki. Akcja promocyjna ma określone cele krótkoterminowe, a także długoterminowe. W krótkim okresie czasu dla Spółki najważniejszy jest wzrost udziału sprzedaży w segmencie produktów, które będą oferowane w ramach akcji promocyjnej. Długoterminowo Spółka spodziewa się wspomnianej zmiany wizerunku na sprzedawcę oferującego atrakcyjne cenowo towary, dostępne także dla mniej majętnych klientów. W efekcie Spółka spodziewa się zwiększenia udziału w tym właśnie segmencie klientów. Podkreślenia wymaga fakt, iż przedmiotowa oferta nie będzie stanowiła standardowej oferty Spółki. Będzie to akcja promocyjna trwająca w określonym czasie. Załącznikiem akcji marketingowej będzie biznes plan, w którym będą wskazane źródła zysku dla Spółki oraz dokładny plan akcji. Dodatkowo, zarząd Spółki w formie uchwały określającej warunki sprzedaży wyrazi zgodę na sprzedaż przedmiotowego asortymentu z rabatem lub bonifikatą. Jednocześnie cała akcja promocyjna będzie wsparta przez planowaną akcję marketingową finansowaną z odrębnego budżetu marketingowego Spółki. Przy zakupie klient otrzyma 2 dokumenty sprzedaży: fakturę/paragon za zakupiony towar (np. telewizor) i polisę ubezpieczeniową potwierdzającą zawarcie umowy ubezpieczenia. Sprzedawcą usługi ubezpieczeniowej będzie Towarzystwo Ubezpieczeniowe, reprezentowane przez Spółkę. Ponadto Spółka wskazała, iż w ramach usług pośrednictwa ubezpieczeniowego (zgodnie z umową), wykonywać będzie następujące czynności: pośredniczenia przy zawieraniu umów ubezpieczenia oraz zawierania umów ubezpieczenia w imieniu Towarzystwa Ubezpieczeniowego, na rzecz ubezpieczycieli, rzetelnego informowania podmiotów poszukujących ochrony ubezpieczeniowej lub klientów (pod pojęciem których rozumie się najczęściej ubezpieczających) o warunkach ubezpieczeń oferowanych w ramach obowiązującej Spółkę i Towarzystwo Ubezpieczeniowe umowy, doręczania ubezpieczającym, przed zawarciem umowy ubezpieczenia, ogólnych warunków ubezpieczenia dotyczących zawieranych z nimi umów ubezpieczenia, naliczania i przyjmowania od ubezpieczających składki z tytułu zawartych umów ubezpieczenia oraz przekazywania ich do Towarzystwa Ubezpieczeniowego w terminach i na zasadach ustalonych obowiązującą Spółkę i Towarzystwo Ubezpieczeniowe umową, korygowania błędów w wadliwie zawartych przez siebie umowach ubezpieczenia – zgodnie z zaleceniami Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Wysokość rocznej składki należnej z tytułu umowy ubezpieczenia nie będzie przekraczać kwoty stanowiącej równowartość 500 euro, obliczonej w złotych według średniego kursu euro ogłaszanego przez Narodowy Bank Polski w tabeli kursów nr 1 każdego roku, a czas trwania umowy ubezpieczenia nie będzie przekraczał 5 lat, a zatem Spółka nie będzie podlegała rygorom ustawy z dnia 22 maja 2003 r. o pośrednictwie ubezpieczeniowym (Dz. U. Nr 124, poz. 1154 ze zm.), na mocy art. 3 ust. 2 pkt 4 tejże ustawy. Innymi słowy, w ramach ustaleń z Towarzystwem Ubezpieczeniowym Spółka będzie dokonywała pośrednictwa w sprzedaży jego usług (usług pośrednictwa ubezpieczeniowego przy ubezpieczeniu jednego towaru, np. telewizora). Koszt ten zostanie poniesiony przez konsumenta, a więc Spółka dokona pośrednictwa w sprzedaży usług Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Z tytułu pośrednictwa Spółka otrzyma prowizję. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy w rozliczeniu pomiędzy Spółką a Towarzystwem Ubezpieczeniowym, wynagrodzenie otrzymane od ubezpieczyciela, jako usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego będą na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT podlegały zwolnieniu z opodatkowania VAT? Zdaniem Wnioskodawcy, świadcząc usługę pośrednictwa na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego przy sprzedaży jego usług, jednocześnie otrzymując za to wynagrodzenie, będzie miał prawo do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług dla usługi świadczonej na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego jako usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT. W ramach ustaleń z Towarzystwem Ubezpieczeniowym wraz z dostawą towaru (np. telewizora) po cenie uwzględniającej rabat/bonifikatę na rzecz konsumenta, Spółka będzie dokonywała pośrednictwa w sprzedaży jego usług (usług pośrednictwa ubezpieczeniowego przy ubezpieczeniu nabytego przez konsumenta towaru, np. telewizora). Koszt ten zostanie poniesiony przez konsumenta, nie przez Spółkę. Wskazana kwota będzie przychodem Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Zatem, Spółka dokona pośrednictwa w sprzedaży usług Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Za świadczone na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego usługi pośrednictwa, Spółka otrzyma prowizję. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT, zwalnia się usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji. Także biorąc charakter usług wykonywanych przez Spółkę na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego, a więc pośrednictwa w zawarciu umowy ubezpieczenia pomiędzy konsumentem (klientem Spółki) a Towarzystwem Ubezpieczeniowym, za które Spółka otrzymuje wynagrodzenie prowizyjne, należy uznać, iż Spółka świadczy usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego. W konsekwencji, na podstawie wyżej cytowanego przepisu, usługi te będą podlegały zwolnieniu od podatku od towarów i usług. Pośrednictwo, co do zasady polega na zobowiązaniu się jednej strony (Spółki) wobec drugiej strony (Towarzystwa Ubezpieczeniowego) do sposobności zawarcia umowy lub bezpośrednio pośredniczyć przy zawarciu takiej umowy. Nie bez znaczenia jest też fakt, iż należna Spółce prowizja od Towarzystwa Ubezpieczeniowego wypłacana jest jedynie w przypadku dojścia do zawarcia umowy ubezpieczeniowej. W takim przypadku należy uznać, iż wszelkie działania podjęte przez Spółkę w celu wyświadczenia usługi na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego mają na celu zawarcie umowy ubezpieczeniowej. W ocenie Spółki, jej rola nie będzie się sprowadzała jedynie do czynności pomocniczych, mianowicie czynności administracyjnych (np. podpisanie umowy). Rolą Spółki jest przede wszystkim pozyskanie klienta. Poprzez działania marketingowe oraz właściwą ekspozycję oferty, działania z Spółki będą jednym z głównych czynników determinujących późniejsze zawarcie umowy ubezpieczeniowej. Dla właściwej kwalifikacji usługi będzie istotny właśnie fakt podjęcia przez Spółkę działań mających na celu doprowadzenie do skutecznego zawarcia umowy pomiędzy Towarzystwem Ubezpieczeniowym a konsumentem, a w dalszej perspektywie pomiędzy ubezpieczycielem a tym konsumentem. Niewątpliwie, w takiej sytuacji, nie można mówić tu tylko o usługach pomocniczych mających charakter czysto administracyjny, lecz o usługach pośrednictwa ubezpieczeniowego, które mają na celu doprowadzenie do skutecznego zawarcia umowy ubezpieczeniowej. Niewątpliwie, Spółka występuje w roli pośrednika, który łączy strony umowy ubezpieczeniowej i umożliwia im jej zawarcie. Spółka świadczy usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego przy wykorzystaniu własnych zasobów takich jak: sieć handlowa, działania marketingowe, a także oferowany w bardzo atrakcyjnej cenie towar w postaci towaru (np. telewizora). Niewątpliwie, na Spółce spoczywają główne działania marketingowe, szerzej opisane w biznes planie akcji promocyjnej, a także wskazanie stronom umowy możliwości jej zawarcia – zarówno konsumentowi, jak i Towarzystwu Ubezpieczeniowemu. Za przedmiotowe działania, Spółka otrzymuje od Towarzystwa Ubezpieczeniowego odpowiednie wynagrodzenie w formie prowizji, należne każdorazowo od każdej zawartej umowy pomiędzy Towarzystwem Ubezpieczeniowym a konsumentem. Biorąc pod uwagę powyższe argumenty, w ocenie Spółki, świadczone usługi mające na celu doprowadzenie do zawarcia umowy ubezpieczeniowej, za które dostaje wynagrodzenie od Towarzystwa Ubezpieczeniowego, mają charakter usług pośrednictwa ubezpieczeniowego w rozumieniu art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT. Także, Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej: „TSUE”) potwierdził (w wyroku w sprawie Volker Ludwig, sygn. C-453/05), iż przykładowo przy zawarciu umowy kredytowej, okoliczność, iż podatnik nie jest związany umownie z obiema stronami umowy, do której zawarcia się przyczynił, nie stanowi przeszkody, aby świadczył usługi pośrednictwa. Taki podatnik pełni rolę subagenta. Jednocześnie Trybunał wskazał, iż na działalność pośrednictwa mogą się składać m. in. wskazanie jednej ze stron umowy okazji do zawarcia takiej umowy, kontaktowanie się z drugą stroną umowy w sprawie warunków umowy. Podobne wnioski płyną także z analizy wyroku TSUE w sprawie CSC Financial Services (sygn. C-234/00). Dodatkowo, w wyroku z dnia 3 kwietnia 2008 r. w sprawie C-124/07 J.C.M. Beheer BV, TSUE wskazał, że „Okoliczność, iż broker lub pośrednik ubezpieczeniowy nie pozostaje w bezpośrednim stosunku ze stronami umowy ubezpieczenia lub reasekuracji, do zawarcia której się przyczynia, lecz pozostaje z nimi jedynie w pośrednim stosunku, za pośrednictwem innego podatnika, który sam pozostaje w bezpośrednim stosunku z jedną ze stron tej umowy, i z którym ów broker lub pośrednik ubezpieczeniowy jest związany umownie, nie wyklucza, by świadczone przez niego usługi były zwolnione od podatku VAT”. TSUE oparł swój wniosek na zasadzie neutralności podatkowej, z której wynika, że podmioty gospodarcze powinny mieć możliwość wyboru modelu organizacyjnego, który z gospodarczego punktu widzenia byłby dla nich najbardziej odpowiedni, nie narażając się na to, że dokonywane przez nie czynności będą narażone na negatywne konsekwencje podatkowe (w tym wypadku brak możliwości zastosowania zwolnienia od podatku VAT przewidzianego dla usług pośrednictwa ubezpieczeniowego). W kontekście powołanych wyroków, zwolnienie od podatku VAT przewidziane w art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT powinno być interpretowane w taki sposób, aby obejmowało również pośredników ubezpieczeniowych, którzy w takim bezpośrednim związku pozostają. Dlatego też, jak powyżej wskazano oraz respektując orzeczenia TSUE, Spółka utwierdza się w swoim stanowisku, iż będzie jednym z pośredników w zawarciu umowy ubezpieczeniowej, a więc świadczenie usług kojarzenia stron przyszłej umowy będzie miało charakter usług pośrednictwa ubezpieczeniowego. Powyższe potwierdza, iż w przypadku Spółki mamy do czynienia z pośrednictwem w świadczeniu usług ubezpieczeniowych. Takie usługi, zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy VAT, podlegają zwolnieniu od podatku od towarów i usług. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Natomiast przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się, w świetle art. 8 ust. 1 ustawy, każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Na podstawie art. 5a ustawy, towary lub usługi będące przedmiotem czynności, o których mowa w art. 5, wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, są identyfikowane za pomocą tych klasyfikacji, jeżeli dla tych towarów lub usług przepisy ustawy lub przepisy wykonawcze wydane na jej podstawie powołują symbole statystyczne. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jak stanowi art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Podkreślić należy, iż zarówno w treści ustawy, jak i w przepisach wykonawczych do niej, ustawodawca przewidział opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, bądź zwolnienie od podatku. W tym miejscu należy zaznaczyć, iż z dniem 1 stycznia 2011 r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2010 r. o zmianie ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 226, poz. 1476). Przepisy nowelizacji uchyliły załącznik nr 4 do ustawy, zawierający wykaz usług zwolnionych od podatku i przeniosły uregulowania dotyczące tej tematyki do treści ustawy. Zasadnicze znaczenie ma w tym przypadku dodanie do art. 43 ust. 1 punktu 37, regulującego zwolnienia od podatku usług ubezpieczeniowych, usług reasekuracyjnych i usług pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych. Ponadto, przy określaniu zakresu zwolnień, które dotychczas były ujęte w załączniku nr 4 do ustawy, odstąpiono od ich identyfikacji przy pomocy klasyfikacji statystycznych określając ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów. Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, zwalnia się od podatku usługi ubezpieczeniowe, usługi reasekuracyjne i usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych, a także usługi świadczone przez ubezpieczającego w zakresie zawieranych przez niego umów ubezpieczenia na cudzy rachunek, z wyłączeniem zbywania praw nabytych w związku z wykonywaniem umów ubezpieczenia i umów reasekuracji. Z treści art. 43 ust. 13 ustawy wynika, iż zwolnienie od podatku stosuje się również do świadczenia usługi stanowiącej element usługi wymienionej w ust. 1 pkt 7 i 37-41, który sam stanowi odrębną całość i jest właściwy oraz niezbędny do świadczenia usługi zwolnionej zgodnie z ust. 1 pkt 7 i 37-41. Przepisu ust. 13 nie stosuje się do świadczenia usług stanowiących element usług pośrednictwa, o których mowa w ust. 1 pkt 7 i 37-41 (art. 43 ust. 14 ustawy). Należy podkreślić, że pojęcia używane do oznaczenia zwolnień, o których mowa w art. 43 ustawy, należy interpretować ściśle, zważywszy, że zwolnienia te stanowią odstępstwa od ogólnej zasady, zgodnie z którą podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika. Zatem, w pierwszej kolejności należy określić jakie czynności miał na myśli prawodawca formułując w art. 43 ust. 1 pkt 37 zwolnienie dla świadczonych usług ubezpieczeniowych, usług reasekuracyjnych oraz usług pośrednictwa w świadczeniu tych usług. Powyższe zwolnienia uregulowane zostały w ustawie o podatku od towarów i usług wskutek implementacji odpowiednich przepisów Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L Nr 347, poz. 1 ze zm.), zwanej dalej Dyrektywą. W myśl art. 135 ust. 1 lit. a Dyrektywy, państwa członkowskie zwalniają transakcje ubezpieczeniowe i reasekuracyjne, wraz z usługami pokrewnymi świadczonymi przez brokerów ubezpieczeniowych i agentów ubezpieczeniowych. Należy odnotować na samym początku, że terminy używane do określenia zwolnień od podatku przewidziane w artykule 13 Dyrektywy muszą być również wiernie interpretowane, jako że stanowią wyjątki od ogólnej zasady, która mówi, że podatek VAT pobierany jest od każdej usługi świadczonej odpłatnie przez podatnika (patrz w szczególności sprawa 348/87 Stichting Uitvoering Financiele Acties (1989) ECR 1737, paragraf 13 i sprawa C-287/00 Commission v Germany (2002) ECR I-5811, paragraf 43). Jest ustalonym prawem precedensowym, że zwolnienia te stanowią niezależne pojęcia prawa wspólnotowego, którego celem jest uniknięcie rozbieżności w stosowaniu systemu podatku VAT w poszczególnych Państwach Członkowskich. W związku z powyższym, tut. Organ wydając interpretację w stanie prawnym od dnia 1 stycznia 2011 r. określa ich zakres z wykorzystaniem treści zapisów prawa unijnego i krajowego oraz orzecznictwa sądów. Wskazać należy, iż Dyrektywa nie podaje definicji transakcji ubezpieczeniowych ani usług pokrewnych świadczonych przez maklerów i pośredników ubezpieczeniowych. Natomiast „czynność ubezpieczeniowa”, w ogólnie przyjętym rozumieniu, charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy. Czynność ubezpieczeniowa, w każdym przypadku związana jest z istnieniem stosunku umownego między usługodawcą, który domaga się zwolnienia (od podatku) a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym. Jeśli chodzi o transakcje ubezpieczeniowe Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w sprawie C-8/01 orzekł jednak, że istotą transakcji ubezpieczeniowej jest w ogólnym rozumieniu, iż ubezpieczyciel zobowiązuje się, w przypadku, gdy zaistnieje ryzyko objęte ubezpieczeniem, świadczyć ubezpieczonemu usługę uzgodnioną podczas zawierania umowy w zamian za uprzednią wpłatę składki (sprawy: Card Protection Plan C-349/96, paragraf 17 i Skandia C-240/99, paragraf 37). Trybunał wprawdzie orzekł, że wyrażenie „transakcje ubezpieczeniowe” nie obejmuje wyłącznie transakcji dokonywanych przez samych ubezpieczycieli, ale zasadniczo jest na tyle obszerne, że obejmuje zapewnienie ochrony ubezpieczeniowej przez podatnika, który sam nie jest ubezpieczycielem, ale w kontekście polisy blokowej dostarcza swoim klientom taką ochronę, korzystając z wpływów od ubezpieczyciela, który przyjmuje na siebie ryzyko objęte w ubezpieczeniu (sprawy: Card Protection Plan, paragraf 22 i Skandia, paragraf 38). Jednak w akapicie 41 sprawy Skandia TSUE podtrzymał stanowisko, że zgodnie z definicją transakcji ubezpieczeniowych zawartą w akapicie 39 niniejszego wyroku okazuje się, iż tożsamość osoby, której świadczy się usługę, jest istotna w rozumieniu definicji rodzaju usług objętych artykułem 13B(a) Szóstej Dyrektywy i że transakcja ubezpieczeniowa nieodzownie pociąga za sobą istnienie umowy między dostawcą usługi ubezpieczeniowej i osobą, która jest ubezpieczona na wypadek ryzyka, czyli ubezpieczonym. Natomiast zasadniczym kryterium, pozwalającym na ustalenie, czy dana osoba jest pośrednikiem ubezpieczeniowym, czy też nie, jest charakter wykonywanych przez nią czynności wewnętrznych. W sprawie C-124/07 pomiędzy J.C.M. Beheer B.V. a Staatssecretaris van Financien TSUE zwrócił uwagę, że przepisy wspólnotowe nie zawierają żadnych wskazówek odnoszących się do stosunku pomiędzy pośrednikiem ubezpieczeniowym a stronami umowy ubezpieczeniowej, do której się przyczynił. Stwierdzenie posiadania statusu pośrednika ubezpieczeniowego zależy zatem od cech badanej działalności. Z kolei, w sprawie C-453/05 TSUE stwierdził, że „pośrednictwo stanowi działalność polegającą na pośredniczeniu, która może obejmować między innymi wskazywanie stronie danej umowy okazji do zawarcia takiej umowy, przy czym celem takiej działalności jest uczynienie wszystkiego, co niezbędne, aby dwie strony zawarły umowę, a sam pośrednik nie ma żadnego interesu w zakresie treści umowy. Zatem pojęcie pośrednictwa nie wymaga koniecznie, aby pośrednik działający jako subagent agenta głównego kontaktował się bezpośrednio z dwiema stronami umowy, aby negocjować wszystkie klauzule, jednakże pod warunkiem, że jego działalność nie ogranicza się do zobowiązania do wykonania części czynności faktycznych związanych z umową”. Z informacji zawartych we wniosku wynika, iż Spółka planuje przeprowadzenie okresowej akcji promocyjnej. Spółka zamierza sprzedawać sprzęt komputerowy, artykuły gospodarstwa domowego oraz sprzęt radiowo-telewizyjny w połączeniu z usługami ubezpieczeniowymi oferowanymi przez partnera biznesowego Spółki – Towarzystwo Ubezpieczeniowe. Ma to być ubezpieczenie produktu w postaci przedłużonej gwarancji. Spółka w celu stworzenia korzystnej cenowo oferty w ramach promocji zdecyduje się na znaczne obniżenie ceny sprzedawanego asortymentu poprzez udzielenie rabatu/bonifikaty. Jednocześnie Spółka będzie pośredniczyła w sprzedaży usług ubezpieczeniowych w cenie ustalonej w ramach wzajemnych negocjacji. Przy zakupie klient otrzyma 2 dokumenty sprzedaży: fakturę/paragon za zakupiony towar (np. telewizor) i polisę ubezpieczeniową potwierdzającą zawarcie umowy ubezpieczenia. Sprzedawcą usługi ubezpieczeniowej będzie Towarzystwo Ubezpieczeniowe, reprezentowane przez Spółkę. W ramach usług pośrednictwa ubezpieczeniowego (zgodnie z umową), Spółka wykonywać będzie następujące czynności: pośredniczenia przy zawieraniu umów ubezpieczenia oraz zawierania umów ubezpieczenia w imieniu Towarzystwa Ubezpieczeniowego, na rzecz ubezpieczycieli, rzetelnego informowania podmiotów poszukujących ochrony ubezpieczeniowej lub klientów (pod pojęciem których rozumie się najczęściej ubezpieczających) o warunkach ubezpieczeń oferowanych w ramach obowiązującej Spółkę i Towarzystwo Ubezpieczeniowe umowy, doręczania ubezpieczającym, przed zawarciem umowy ubezpieczenia, ogólnych warunków ubezpieczenia dotyczących zawieranych z nimi umów ubezpieczenia, naliczania i przyjmowania od ubezpieczających składki z tytułu zawartych umów ubezpieczenia oraz przekazywania ich do Towarzystwa Ubezpieczeniowego w terminach i na zasadach ustalonych obowiązującą Spółkę i Towarzystwo Ubezpieczeniowe umową, korygowania błędów w wadliwie zawartych przez siebie umowach ubezpieczenia – zgodnie z zaleceniami Towarzystwa Ubezpieczeniowego. W ramach ustaleń z Towarzystwem Ubezpieczeniowym Spółka będzie dokonywała pośrednictwa w sprzedaży jego usług (usług pośrednictwa ubezpieczeniowego przy ubezpieczeniu jednego towaru, np. telewizora). Koszt ten zostanie poniesiony przez konsumenta, a więc Spółka dokona pośrednictwa w sprzedaży usług Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Z tytułu pośrednictwa Spółka otrzyma prowizję. Biorąc pod uwagę opis sprawy stwierdzić należy, iż Wnioskodawca nie będzie wykonywał czynności ubezpieczeniowych. Czynność ubezpieczeniowa, w ogólnie przyjętym rozumieniu, charakteryzuje się tym, że ubezpieczyciel, w zamian za wcześniejsze opłacenie składki ubezpieczeniowej, zobowiązuje się w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia do spełnienia na rzecz ubezpieczonego świadczenia określonego w momencie zawarcia umowy. Zainteresowany nie będzie występował w roli ubezpieczyciela, który w przypadku wystąpienia ryzyka objętego umową ubezpieczenia będzie zobowiązany do świadczenia na rzecz ubezpieczonego klienta. Zauważyć należy, iż „czynność ubezpieczeniowa”, w każdym przypadku związana jest z istnieniem stosunku umownego między ubezpieczycielem, który na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług może korzystać ze zwolnienia od tego podatku, a osobą, której ryzyko jest objęte ubezpieczeniem, czyli ubezpieczonym. Natomiast z opisu sprawy wynika, iż między Wnioskodawcą a klientami nie zaistnieje żaden stosunek prawny ubezpieczenia. Wnioskodawca nie będzie świadczył również usług reasekuracyjnych, polegających na wykonywaniu czynności związanych z przyjmowaniem ryzyka cedowanego przez zakład ubezpieczeń lub przez zakład reasekuracji oraz dalsze cedowanie przyjętego ryzyka. W konsekwencji, czynności wykonywane przez Wnioskodawcę będące przedmiotem wniosku, nie będą stanowić usług ubezpieczeniowych lub reasekuracyjnych, korzystających ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy. Z treści art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy wynika, iż prawodawca zwolnił od podatku również usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych i reasekuracyjnych. Czynności wykonywane przez pośrednika ubezpieczeniowego dotyczą czynności wykonywanych w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń (agencyjne) oraz czynności wykonywanych w imieniu lub na rzecz podmiotu poszukującego ochrony ubezpieczeniowej (brokerskie). Działalność pośrednictwa ubezpieczeniowego dotyczy działalności wykonywanej przez pośrednika, który nie zajmuje miejsca jakiejkolwiek strony umowy dotyczącej produktu finansowego. Usługa pośrednictwa ubezpieczeniowego to usługa wykonana na rzecz strony umowy oraz opłacona przez nią jako odrębna działalność pośrednictwa. Pośrednictwo ma zatem na celu dokonanie wszelkich niezbędnych czynności, które umożliwiłyby zawarcie przez obie strony umowy, przy czym pośrednik nie realizuje w stosunku do treści umowy żadnego własnego interesu. W ramach świadczonych usług na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego Spółka będzie wykonywać następujące czynności: pośredniczenia przy zawieraniu umów ubezpieczenia oraz zawierania umów ubezpieczenia w imieniu Towarzystwa Ubezpieczeniowego, na rzecz ubezpieczycieli; rzetelnego informowania podmiotów poszukujących ochrony ubezpieczeniowej lub klientów (pod pojęciem których rozumie się najczęściej ubezpieczających) o warunkach ubezpieczeń oferowanych w ramach obowiązującej Spółkę i Towarzystwo Ubezpieczeniowe umowy; doręczania ubezpieczającym, przed zawarciem umowy ubezpieczenia, ogólnych warunków ubezpieczenia dotyczących zawieranych z nimi umów ubezpieczenia; naliczania i przyjmowania od ubezpieczających składki z tytułu zawartych umów ubezpieczenia oraz przekazywania ich do Towarzystwa Ubezpieczeniowego w terminach i na zasadach ustalonych obowiązującą Spółkę i Towarzystwo Ubezpieczeniowe umową; korygowania błędów w wadliwie zawartych przez siebie umowach ubezpieczenia – zgodnie z zaleceniami Towarzystwa Ubezpieczeniowego. Zatem, Wnioskodawca w przedmiotowej sprawie będzie podmiotem wykonującym czynności w imieniu lub na rzecz zakładu ubezpieczeń (agentem). W konsekwencji, świadczenia na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego wykonywane przez Spółkę będą stanowić usługi pośrednictwa ubezpieczeniowego. Biorąc pod uwagę opis sprawy oraz powołane przepisy dotyczące pośrednictwa ubezpieczeniowego stwierdzić należy, iż przedmiotowe usługi świadczone przez Spółkę na rzecz Towarzystwa Ubezpieczeniowego korzystać będą ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 37 ustawy, jako usługi pośrednictwa w świadczeniu usług ubezpieczeniowych. Tut. Organ informuje, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej zwolnienia od podatku świadczonych usług. Natomiast kwestia dotycząca podstawy opodatkowania transakcji sprzedaży towaru została rozstrzygnięta w interpretacji indywidualnej z dnia 29 czerwca 2012 r. nr ILPP1/443-324/12-4/NS. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.