ILPP1/443-40/14-4/AWa

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz.U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działający w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 14 stycznia 2014 r. (data wpływu 16 stycznia 2014 r.), uzupełnionym pismem z dnia 24 marca 2014 r. (data wpływu 26 marca 2014 r.) o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działki gruntu oraz prawa do odliczenia podatku zawartego na fakturze dokumentującej nabycie działki – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 16 stycznia 2014 r. został złożony ww. wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania podatkiem VAT dostawy działki gruntu oraz prawa do odliczenia podatku zawartego na fakturze dokumentującej nabycie działki. Dnia 26 marca 2014 r. wniosek uzupełniono o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca (dalej także jako: „Pytający”) jest osobą fizyczną, posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce. Pytający podlega w Polsce nieograniczonemu opodatkowaniu w stosunku do swoich dochodów i jest polskim rezydentem podatkowym. Pytający jest wspólnikiem spółki jawnej NIP: X, REGON: X, KRS: (…) (posiada 50% udziałów, pozostałe 50% udziałów należy do Współmałżonka), której przedmiotem działalności jest handel artykułami spożywczymi, nie prowadzi indywidualnej działalności gospodarczej, nie wykonuje wolnego zawodu, opłaca ryczałt ewidencjonowany z tytułu najmu jednej nieruchomości niemieszkalnej i z tego tytułu (najmu) jest zarejestrowanym płatnikiem podatku VAT. Przedmiotem związanym z opisem sprawy przedstawionym w niniejszym wniosku jest nieruchomość położona w P. stanowiąca działki o powierzchniach odpowiednio 829 m2, 826 m2, 825 m2 co daje obszar łącznie o powierzchni 2.480 m2. Całość gruntu oznaczona jest numerem ewidencyjnym – arkusz z działką 67/8 – obręb S, dla której urządzona jest księga wieczysta KW nr X prowadzona przez Sąd Rejonowy w P. Opisana nieruchomość jest nieogrodzona, o kształcie nieregularnego wieloboku, teren płaski, na nieruchomości znajdują się drewniane budynki gospodarcze nie związane trwale z gruntem, w pozostałej części działka porośnięta nieuporządkowaną roślinnością drzewiastą i krzewiastą, w niektórych miejscach znajduje się gruz. Najbliższą zabudowę stanowi zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, uzbrojenie: sieć wodociągowa, energetyczna, gazowa, telefoniczna, w dalszej odległości kanalizacyjna. Nieruchomość położona jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego „S M” w P, zatwierdzony uchwałą Nr (…) Rady Miasta P z dnia 16 czerwca 1998 r. (Dz.Urz.Woj.(…) Nr (…), poz. 202 z 30 lipca 1996 r.), nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem: 14 M – tereny budownictwa mieszkaniowego. Nieruchomość została nabyta w trakcie przetargu ustnego nieograniczonego przeprowadzonego w dniu 9 lutego 2012 r. w Urzędzie Miasta P., (…). W momencie zakupu nieruchomość objęta była podatkiem VAT w wysokości 23%, wystawcą dwóch faktur dokumentujących nabycie było Miasto P. (pierwsza dotyczyła zadatku, druga dopłaty reszty ceny), a jako nabywcę każdorazowo wskazano Wnioskodawcę wraz z Współmałżonkiem. Jako dane nabywcy wpisano każdorazowo łącznie imiona i nazwiska Małżonków (osób fizycznych) i ich adres zameldowania. Ponieważ celem nabycia nieruchomości nie była chęć jej dalszej odsprzedaży, lecz wyłącznie zwiększenie posiadanego majątku osobistego Małżonków – z przeznaczeniem na budowę domu lub ewentualnie przekazanie Spadkobiercom – to w ogóle nie brano pod uwagę prawa do odliczenia podatku VAT zapłaconego w cenie działki, gdyż Małżonkowie nie występowali przy tym nabyciu jako podatnicy VAT. W ogóle nie brano pod uwagę wykorzystania nabywanego gruntu dla celów tożsamych z działalnością producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, nie zamierzano też wykorzystywać gruntu w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez cały okres od nabycia do nadal grunt ten nie był wykorzystywany w żadnych celach, nic na nim nie wybudowano, nie był wynajęty lub wydzierżawiony, ani użytkowany ani przez Spółkę, w której Pytający jest Wspólnikiem, ani przez kogokolwiek innego. Obecnie Wnioskodawca na skutek złożenia oferty przez potencjalnego Kupującego (za pośrednictwem agenta, który sam się zgłosił) podjął decyzję o zamiarze sprzedaży. O decyzji zaważyły m.in. odwrócenie się koniunktury gospodarczej, a co za tym idzie, brak możliwości uzyskania odpowiedniego kredytu na budowę domu oraz brak własnych środków na ich budowę, a także pogorszenie się stanu zdrowia. Dnia 26 marca 2014 r. Zainteresowany uzupełnił wniosek o doprecyzowanie opisu zdarzenia przyszłego wskazując, że: Wnioskodawca nie zabudował nieruchomości żadnymi budynkami (w tym jednorodzinnymi), co więcej nie planuje na chwilę obecną dokonywać żadnej zabudowy w przyszłości. Zamierza jedynie sprzedać posiadaną działkę niezabudowaną. Nie posiada jednak wiedzy co zamierza zrobić na gruncie potencjalny nabywca. Zainteresowany uzbroił działkę jedynie w przyłącze elektryczne. Zainteresowany nie dokonywał uzbrojenia działki w żadne inne przyłącza, tj. m.in wodociągowe, gazowe, telefoniczne, kanalizacyjne itp. Wnioskodawca nie ponosił i nie zamierza ponosić żadnych wydatków (nakładów) na przygotowanie działki do sprzedaży jak np. ogrodzenie, utwardzenie dróg wewnętrznych, wytyczenie dostępu do drogi publicznej, urządzenie zieleni. Zainteresowany nie ogłaszał i nie zamierza ogłaszać w środkach masowego przekazu (telewizji, radiu, prasie, internecie) zamiaru sprzedaży działki. W roku 2013 skorzystał z usług Biura Pośrednictwa Nieruchomości sondując zainteresowanie na rynku, albowiem sam nie jest biegły w czynnościach ewentualnego zbycia nieruchomości, nie znał też możliwej do uzyskania ceny ani kręgu potencjalnych nabywców i dlatego udał się do kogoś, kto się na tym zna, aby w jakikolwiek sposób móc ocenić, czy taka możliwość sprzedaży w ogóle istnieje. Nadmienić jednak należy, że umowa z Biurem Pośrednictwa Nieruchomości wygasła w dniu 31 grudnia 2013 r. i nie będzie kontynuowana. W związku z powyższym opisem zadano następujące pytania: Czy w opisanym stanie sprawy, na skutek sprzedaży Kupującemu opisanej powyżej Nieruchomości po stronie Wnioskodawcy powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług?W przypadku udzielenia odpowiedzi na pytanie pierwsze zgodnie ze stanowiskiem zaprezentowanym przez Pytającego - Pytający rezygnuje z zadania pytania nr 2. Czy w przypadku uznania - wbrew umotywowanemu stanowisku strony w stanowisku do pytania pierwszego - że sprzedaż opisanej nieruchomości zdaniem tut. Organu podlegać będzie jednak podatkowi VAT, to czy Wnioskodawcy służyć będzie prawo do odliczenia podatku zapłaconego przy nabyciu opisanej Nieruchomości i jakich czynności formalnych i faktycznych powinien dochować Wnioskodawca, by skutecznie z tego prawa skorzystać? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1. Zgodnie z treścią art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), opodatkowaniu podatkiem od towarów usług podlega m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do art. 7 ust. 1 ww. ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzaniu towarami jak właściciel (…). Przez towary, w myśl art. 2 pkt 6 cyt. ustawy, rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak stanowi art. 45 ustawy z dnia 23 kwietniu 1964 r. Kodeks cywilny (Dz.U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), rzeczami w rozumieniu niniejszego Kodeksu są tylko przedmioty materialne. Wyjaśnić jednocześnie należy, że przedmiotem, stosunków prawnych są dobra materialne i niematerialne. Wśród dóbr materialnych wyróżniamy m.in. rzeczy. Rzeczy dzieli się na nieruchomości i rzeczy ruchome. Natomiast w myśl art. 46 ust. 1 ww. Kodeksu, nieruchomościami są części powierzchni ziemskiej, stanowiące odrębny przedmiot własności (grunty), jak również budynki trwale z gruntem związane lub części takich budynków, jeżeli na mocy przepisów szczególnych stanowią odrębny od gruntu przedmiot własności. Zgodnie zatem z ww. przepisami grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy o podatku od towarów i usług, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. W myśl art. 15 ust. 1 cyt. ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – mocą ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów, usług wskazuje, że aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej zawarta w ustawie ma na tyle uniwersalny charakter, że pozwala na objęcie pojęciem „podatnika” te wszystkie podmioty, które prowadzą określoną działalność występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. W świetle definicji zawartej w art. 15 ustawy o podatku od towarów i usług, dla uznania określonych zachowań podmiotu za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Przy czym, taka działalność wystąpi, również w przypadku wykorzystywania towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom podmiotu dokonującego tej dostawy, można przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu statusu podatnika. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność została wykonana poza zakresem działań producenta, handlowca, usługodawcy, pozyskującego zasoby naturalne, rolnika, czy wykonującego wolny zawód, to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy, nie można podmiotu dokonującego dostawy uznać za podatnika VAT z tytułu wykonaniu takiej czynności. W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest również, czy w celu dokonania sprzedaży gruntu sprzedawca podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki, podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca, usługodawców w rozumienia art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu jako, że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. Problem odnoszący się do rozstrzygnięcia, czy sprzedaż działek była sprzedażą majątku osobistego, czy też stanowi sprzedaż realizowaną przez podatnika prowadzącego w tym zakresie działalność gospodarczą, był przedmiotem orzeczenia z dnia 15 września 2011 r. TSUE w sprawach połączonych C-180/10 i C-181/10. Z tezy powyższego orzeczenia wynika m.in., że „osoby fizycznej, która prowadziła działalność rolniczą na gruncie nabytym ze zwolnieniem od podatku od wartości dodanej i przekształconym wskutek zmiany planu zagospodarowania przestrzennego niezależnej od woli tej Osoby w grunt przeznaczony pod zabudowę, nie można uznać za podatnika podatku od wartości dodanej w rozumieniu art. 9 ust. 1 i art. 12 ust. 1 dyrektywy 112, zmienionej dyrektywą 2006/138/WE, kiedy dokonuje ona sprzedaży tego gruntu, jeśli sprzedaż ta następuje w ramach zarządu majątkiem prywatnym osoby. Trybunał zwrócił uwagę, że inaczej jest w przypadku, gdy zainteresowany podejmuje aktywne działania w zakresie handlu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w rozumieniu art. 5 ust. 1 akapit drugi Dyrektywy. Przykładowo podane zostały działania polegające na uzbrojeniu terenu albo na działaniach marketingowych. Działania takie nie należą do zakresu zwykłego zarządu majątkiem prywatnym. Trybunał orzekł ponadto, że liczba i zakres transakcji sprzedaży nie ma charakteru decydującego i nie może stanowić kryterium rozróżnienia między czynnościami dokonywanymi prywatnie, które znajdują się poza zakresem zastosowania Dyrektywy, a czynnościami stanowiącymi działalność gospodarczą. Trybunał stwierdził, że dużych transakcji sprzedaży można dokonywać również jako czynności osobistych. Zatem jak wynika z powyższego, kryterium decydującym o zaliczeniu transakcji sprzedaży nieruchomości przez osoby fizyczne do działalności gospodarczej jest podejmowanie aktywnych działań angażujących środki podobne do wykorzystywanych przez producentów handlowców i usługodawców, w konsekwencji powyższego, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W przypadku, gdy brak jest przesłanek świadczących o aktywności sprzedawcy w przedmiocie zbycia gruntu, która byłaby porównywalna do działań podmiotów zajmujących się profesjonalnie tego rodzaju obrotem - zbycie działki budowlanej nie stanowi działalności handlowej podlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, lecz mieści się w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Reasumując należy uznać, że Wnioskodawca w wyniku dokonania czynności sprzedaży należącej do Pytającego nieruchomości nie będzie działał w charakterze podatnika podatku VAT, prowadzącego działalność gospodarczą w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy o podatku od towarów i usług. W konsekwencji powyższego, dla Pytającego z tytułu dokonania przedmiotowej sprzedaży nie powstanie obowiązek podatkowy w podatku od towarów i usług. Podobne stanowisko zostało przedstawione m.in. w następujących interpretacjach Ministra Finansów – Dyrektora Izby Skarbowej w: Warszawie z dnia 11 października 2013 r. IPPP1/443-710/13-4/Igo, Łodzi z dnia 10 października 2013 r. IPTPP2/443-579/13-6/KW, Łodzi z dnia 16 października 2013 r. IPTPP2/443-579/13-4/JS, Łodzi z dnia 16 października 2013 r. IPTPP2/443-579/13-4/PR, Warszawie z dnia 24 października 2013 r. IPPP1/443-982/13-2/PR. Ad. 2. Zdaniem Wnioskodawcy – w przypadku udzielenia odmiennej niż wyrażona przez Pytającego odpowiedzi na pytanie pierwsze, tj. uznania że transakcja sprzedaży opisanej Nieruchomości podlegać winna podatkowi VAT – konsekwencją będzie prawo Wnioskodawcy do odliczenia podatku VAT zapłaconego przy nabyciu sprzedawanej nieruchomości. W wyroku z 1 marca 2012 r. C-280/10 Trybunał Sprawiedliwości UE dokonał wykładni stosownych przepisów prawa wspólnotowego w podobnej sprawie. Trybunał zwrócił uwagę, że zgodnie z orzecznictwem Trybunału na działalność gospodarczą (w rozumieniu VAT - dop. Pytającego), może składać się wiele następujących po sobie czynności, a czynności przygotowawcze, takie jak nabycie środków trwałych, powinny być zaliczane do działalności gospodarczej. Trybunał stwierdził, że zasada neutralności podatku VAT w odniesieniu do obciążenia podatkowego wymaga, aby pierwsze wydatki inwestycyjne były uznawane za działalność gospodarczą, oraz że z ową zasadą byłoby sprzeczne, gdyby rzeczona działalność rozpoczynała się dopiero w chwili, gdy nieruchomość jest faktycznie wykorzystywana, to znaczy, gdy powstaje dochód podlegający opodatkowaniu. Jakakolwiek inna interpretacja prowadziłaby do obciążenia podmiotu gospodarczego podatkiem VAT w ramach jego działalności gospodarczej, nie stwarzając możliwości odliczenia tego podatku, i wprowadzałaby arbitralne rozróżnienie między wydatkami inwestycyjnymi dokonanymi przed faktycznym wykorzystywaniem nieruchomości i w jego trakcie. W konsekwencji TSUE powołując się na wyrok z 14 lutego 1985 r. w sprawie C-266/83 Rompelman uznał, że ktokolwiek dokonuje takich działań inwestycyjnych ściśle związanych z przyszłym wykorzystywaniem nieruchomości i koniecznych do tego celu, powinien być uważany za podatnika w rozumieniu szóstej Dyrektywy. Trybunał sformułował tezę, zgodnie z którą art. 9, art. 168 i art. 169 Dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, które nie umożliwiają ani wspólnikom spółki, ani tejże spółce dochodzenia prawa do odliczenia podatku naliczonego poniesionego w związku z wydatkami inwestycyjnymi dokonanymi przez rzeczonych wspólników przed zawiązaniem i rejestracją powyższej spółki, na potrzeby i cele jej działalności gospodarczej. Trybunał przypomniał również, że z art. 178 lit. a Dyrektywy 2006/112 wynika, że wykonywanie prawa do odliczenia jest uzależnione od posiadania faktury. Artykuł 226 Dyrektywy 2006/112 precyzuje, że bez uszczerbku dla przepisów szczególnych przewidzianych w omawianej Dyrektywie, jedynie dane wymienione w tymże artykule obligatoryjnie muszą być zawarte, do celów VAT, na fakturach wystawionych zgodnie z przepisami art. 220 rzeczonej dyrektywy. Zgodnie z art. 226 pkt l i pkt 5 wskazanej Dyrektywy na fakturze powinny znajdować się data jej wystawienia, a także pełna nazwa (nazwisko) i adres podatnika oraz nabywcy lub usługobiorcy. Z powyższych przepisów zdaniem TSUE wynika, że państwa członkowskie nie mogą według swojego uznania powiązać wykonania prawa do odliczenia podatku VAT z przestrzeganiem wymogów dotyczących treści faktury, które nie zostały wyraźnie przewidziane przez przepisy Dyrektywy 2006/112. Jak bowiem wynika z art. 273 owej dyrektywy, choć państwa członkowskie mogą nałożyć inne obowiązki, jakie uznają za niezbędne dla zapewniania prawidłowego poboru VAT i zapobieżenia oszustwom podatkowym, nie może prowadzić to do nałożenia dodatkowych obowiązków poza tymi, które zostały określone w rzeczonej dyrektywie. Odwołując się ponownie do zasady neutralności podatku VAT TSUE zauważył, że wymaga ona, by prawo do odliczenia naliczonego podatku VAT zostało przyznane w razie spełnienia podstawowych wymagań, nawet jeśli podatnicy nie spełnili niektórych wymagań formalnych. W konsekwencji, jeżeli organy podatkowe posiadają informacje niezbędne do ustalenia, że podatnik, jako odbiorca danych transakcji, jest zobowiązany z tytułu podatku VAT, to nie mogą one wprowadzać dodatkowych warunków w zakresie przysługującego podatnikowi prawa do odliczenia tego podatku, które to warunki mogłyby w efekcie praktycznie uniemożliwić wykonanie tego prawa. Przenosząc rozważania na grunt zawisłej przed Sądem kasacyjnym sprawy TSUE podniósł, że jak wynika z ustaleń faktycznych wymogi formalne przewidziane w art. 168 lit. a dyrektywy 2006/112 wydają się spełnione, aby w szczególności skarżąca spółka mogła skorzystać z prawa do odliczenia VAT związanego z nabyciem nieruchomości, bowiem transakcja ta faktycznie została zrealizowana na potrzeby opodatkowanych czynności dokonanych przez powyższą spółkę. Skoro brak możliwości wykonania przez spółkę prawa do odliczenia podatku naliczonego wiąże się z okolicznością, że w dniu wystawienia faktury dotyczącej rzeczonego nabycia spółka ta nie była jeszcze zarejestrowana, ani zidentyfikowana do celów podatku VAT oraz że z tego względu faktura została wystawiona na wspólników, podczas gdy jak stwierdził sąd krajowy - istnieje tożsamość osób zobowiązanych do zapłaty podatku naliczonego oraz osób tworzących spółkę, ów brak możliwości należy uważać za wynik czysto formalnego obowiązku. Spełnienia tego rodzaju obowiązku nie można zaś wymagać, ponieważ w sytuacji takiej jak będąca przedmiotem postępowania przed sądem krajowym, wymóg ten skutkowałby praktycznym uniemożliwieniem wykonania prawa do odliczenia, a zatem podważeniem neutralności podatku VAT. Z orzecznictwa wynika bowiem, po pierwsze, że jakkolwiek podatnicy są zobowiązani do zgłoszenia rozpoczęcia, zmian i zakończenia działalności na podstawie art. 213 dyrektywy 2006/112, to państwa członkowskie nie są w żadnym wypadku upoważnione, w razie braku zgłoszenia, do pozbawienia podatnika możliwości wykonywania tego prawa. Odnośnie do roli faktury w realizacji prawa do odliczenia TSUE stwierdza, że chociaż faktura spełnia istotną funkcję dokumentacyjną z uwagi na to, że może zawierać dane podlegające kontroli, istnieją sytuacje, w których dane mogą zostać skutecznie ustalone za pomocą środków innych niż faktura i w których wymóg posiadania faktury we wszystkich punktach zgodnej z przepisami dyrektywy 2006/112 mógłby podważyć prawo podatnika do odliczenia. W sytuacji będącej przedmiotem postępowania przed Sądem kasacyjnym dane niezbędne do zapewnienia niezawodnego i skutecznego poboru podatku VAT są w ocenie TSUE ustalone. W związku z powyższym w odpowiedzi na drugie z postawionych pytań TSUE udzielił odpowiedzi, zgodnie z którą art. 188 i art. 178 lit. a dyrektywy 2006/112 należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwiają się one przepisom krajowym, na których podstawie, w okolicznościach takich jak w sprawie przed sądem krajowym, poniesiony podatek naliczony nie może być odliczony przez spółkę, jeżeli faktura, wystawiona przed rejestracją oraz identyfikacją rzeczonej spółki do celów podatku VAT, została wydana na przyszłych wspólników tejże spółki. Zdaniem Wnioskodawcy w przypadku uznania, że sprzedaż opisanej Nieruchomości skutkuje wystąpieniem podatku VAT należnego, to w związku z analogiczną jak wskazana w ww. wyroku TSUE sytuacją, Pytającemu przysługiwać będzie prawo do obniżenia tego podatku o podatek naliczony przy zakupie tej nieruchomości na podstawie art. 86 ustawy o podatku od towarów i usług, z uwzględnianiem wspomnianej dyrektywy i orzeczenia TSUE. Pytający uważa, że w sensie formalnym i technicznym wystarczającym będzie dla prawidłowości rozliczenia podatku, że w rozliczeniu za miesiąc, w którym wykazywać będzie podatek należny od sprzedaży Nieruchomości w przypadającej na niego części (co może nastąpić w jego indywidualnej deklaracji VAT składanej z tytułu wynajmu nieruchomości niemieszkalnej, gdyż nie ma potrzeby odrębnej rejestracji dla tej transakcji), jeśli jednocześnie odliczy w tej samej deklaracji VAT przypadającą na niego część (50%) podatku naliczonego wynikającego z faktur zakupu przedmiotowej nieruchomości. Rozliczenie takie zapewni faktyczne zastosowanie zasad, o których mowa we wspomnianym wyroku i nie będzie powodować zbędnych czynności formalno-prawnych. Zdaniem Wnioskodawcy wykonywanie innych czynności faktycznych i formalno-prawnych dla zapewnienia realizacji postulatów TSUE nie jest konieczne dla zrealizowania prawa do odliczenia podatku. Wystawiona przez Pytającego faktura dokumentująca podatek należny winna zawierać m.in. jego dane identyfikacyjne, a więc imię i nazwisko, adres, indywidualny numer NIP oraz powinna dokumentować sprzedaż przypadającej na Niego 50% udziału w nieruchomości. Fakturę dokumentującą sprzedaż pozostałych 50% udziałów w nieruchomości, zawierającą analogiczne dane wystawi Współmałżonek. Nie jest natomiast dla prawidłowości odliczenia konieczne uzyskiwanie korekty faktury dokumentującej nabycie tej nieruchomości przez Małżonków, gdzie jako nabywca zostali wskazani oboje Małżonkowie. Dla prawidłowości rozliczenia wystarczającym będzie, jeśli w swojej indywidualnej deklaracji VAT rozliczającej podatek należny każdy z małżonków wykaże 50% podatku naliczonego wynikającego z tej faktury nabycia. Jednocześnie przyszły nabywca przedmiotowej nieruchomości mając na uwadze fakt, że każde z małżonków jest zarejestrowanym podatnikiem podatku VAT z tytułu najmu będzie uprawniony (o ile spełni pozostałe kryteria, tj. wykorzystanie do celów opodatkowanych) do odliczenia podatku wykazanego na fakturach wystawionych przez każdego z Małżonków. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego jest prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz.U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, że przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Jak wynika z art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Wskazać należy, że towarem jest również udział w prawie własności lub użytkowaniu wieczystym nieruchomości. Jest to zgodne z normami unijnymi, bowiem w myśl art. 15 ust. 2 Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.UE L Nr 347.1 ze zm.) państwa członkowskie mogą uznać za rzeczy: określone udziały w nieruchomości, prawa rzeczowe dające ich posiadaczowi prawo do korzystania z nieruchomości, udziały i inne równoważne udziałom tytuły prawne dające ich posiadaczowi prawne lub faktyczne prawo własności lub posiadania nieruchomości lub jej części. Problematyka współwłasności została uregulowana w art. 195-221 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. (t.j. Dz.U. z 2014 r., poz. 121), zwanej dalej k.c. Ze współwłasnością mamy do czynienia wtedy, gdy własność tej samej rzeczy przysługuje niepodzielnie kilku osobom (art. 195 Kodeksu cywilnego). Jak stanowi art. 196 § 1 k.c., współwłasność jest albo współwłasnością w częściach ułamkowych, albo współwłasnością łączną. Współwłasność łączną regulują przepisy dotyczące stosunków, z których ona wynika. Do współwłasności w częściach ułamkowych stosuje się przepisy niniejszego działu (§ 2 ww. przepisu). W przypadku współwłasności nieruchomości określonej w częściach ułamkowych, każdy ze współwłaścicieli ma określony ułamkiem udział w nieruchomości. Podkreślić należy, że współwłaściciel ma względem swego udziału pozycję wyłącznego właściciela. Ze względu na charakter udziału, każdy ze współwłaścicieli może rozporządzać swoim udziałem bez zgody pozostałych współwłaścicieli (art. 198 k.c.). Rozporządzanie udziałem polega na tym, że współwłaściciel może zbyć swój udział. Należy wyjaśnić, że na gruncie przepisów ustawy o podatku od towarów i usług zarówno sprzedaż udziału we współwłasności gruntu na podstawie art. 198 Kodeksu cywilnego, jak i sprzedaż wspólnego gruntu za zgodą wszystkich współwłaścicieli na podstawie art. 199 Kodeksu cywilnego, stanowi odpłatną dostawę towarów. Natomiast w myśl art. 31 § 1 ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. Kodeks rodzinny i opiekuńczy (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 788 ze zm.), z chwilą zawarcia małżeństwa powstaje między małżonkami z mocy ustawy wspólność majątkowa (wspólność ustawowa) obejmująca przedmioty majątkowe nabyte w czasie jej trwania przez oboje małżonków lub przez jednego z nich (majątek wspólny). Przedmioty majątkowe nieobjęte wspólnością ustawową należą do majątku osobistego każdego z małżonków. Zatem, istotą wspólności majątkowej małżeńskiej, zarówno ustawowej, jak i umownej jest to, że każdy z małżonków jest współwłaścicielem poszczególnych składników majątku wspólnego (dorobkowego) na zasadach współwłasności łącznej (bezudziałowej). Niemniej, aby określona czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem VAT musi być dokonana przez podatnika podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Jak wynika z art. 15 ust. 2 ustawy – w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 kwietnia 2013 r. –działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody. Działalność gospodarcza obejmuje w szczególności czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Określony w ustawie zakres opodatkowania podatkiem od towarów i usług wskazuje, że do tego, aby faktycznie zaistniało opodatkowanie danej czynności konieczne jest, aby czynność podlegającą opodatkowaniu wykonał podmiot, który dla tej właśnie czynności będzie działał jako podatnik. Definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Ponadto, działalność gospodarczą stanowi wykorzystywanie towarów w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy, mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Właściwym zatem jest wykluczenie osób fizycznych z grona podatników w przypadku, gdy dokonują sprzedaży, przekazania, bądź darowizny towarów stanowiących część majątku osobistego, tj. majątku, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży, bądź wykonywania innych czynności w ramach działalności gospodarczej. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej. Dokonywanie określonych czynności poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Przyjęcie, że dany podmiot sprzedając grunt działa w charakterze podatnika prowadzącego handlową działalność gospodarczą (jako handlowiec) wymaga ustalenia, czy jego działalność w tym zakresie przybiera formę zawodową (profesjonalną). Przejawem zaś takiej aktywności określonej osoby w zakresie obrotu nieruchomościami, która może wskazywać, że jej czynności przybierają formę zorganizowaną może być np.: nabycie terenu przeznaczonego pod zabudowę, jego uzbrojenie, wydzielenie dróg wewnętrznych, działania marketingowe podjęte w celu sprzedaży działek, wykraczające poza zwykłe formy ogłoszenia, uzyskanie decyzji o warunkach zabudowy terenu, czy wystąpienie o opracowanie planu zagospodarowania przestrzennego dla sprzedawanego obszaru, prowadzenie działalności gospodarczej w zakresie usług deweloperskich lub innych tego rodzaju usług o zbliżonym charakterze. Przy czym na tego rodzaju aktywność „handlową” wskazywać musi ciąg powyżej przytoczonych okoliczności, a nie stwierdzenie jedynie faktu wystąpienia pojedynczych z nich. W podobny sposób kwestę tą rozstrzygnął Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w orzeczeniu z dnia 29 października 2007 r., sygn. akt I FPS 3/07, w myśl którego formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, a także okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, czy w odniesieniu do konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku VAT. W kwestii opodatkowania dostawy gruntów istotne jest czy w świetle zaprezentowanego we wniosku stanu sprawy, Wnioskodawca w celu dokonania sprzedaży gruntu podjął aktywne działania w zakresie obrotu nieruchomościami, angażując środki podobne do wykorzystywanych przez producenta, handlowca i usługodawcę w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy, co skutkuje koniecznością uznania go za podmiot prowadzący działalność gospodarczą w rozumieniu tego przepisu, a więc za podatnika podatku od towarów i usług, czy też sprzedaż nastąpiła w ramach zarządu majątkiem prywatnym. Zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy) jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. W kontekście powyższego nie jest podatnikiem podatku od towarów i usług ten, kto jako osoba fizyczna dokonuje jednorazowych lub okazjonalnych transakcji, za które nie jest przewidziana ściśle regularna zapłata oraz nie prowadzi zorganizowanej, czy zarejestrowanej działalności gospodarczej, a tylko np. wyzbywa się majątku osobistego. Dokonywanie określonych czynności incydentalnie, poza sferą prowadzonej działalności gospodarczej, również nie pozwala na uznanie danego podmiotu za podatnika w zakresie tych czynności. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Nie jest natomiast działalnością handlową, a zatem i gospodarczą sprzedaż majątku osobistego, który nie został nabyty w celu jego odsprzedaży i nie jest związany z prowadzoną działalnością gospodarczą. Ponadto, jak wynika z orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 15 września 2011 r. w sprawach C-180/10 i C-181/10, dostawę gruntu przeznaczonego pod zabudowę należy uznać za objętą podatkiem od wartości dodanej, pod warunkiem, że transakcja ta nie stanowi jedynie czynności związanej ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. W tym miejscu – dla wyjaśnienia zakresu zwykłego wykonywania prawa własności – konieczne jest ponowne sięgnięcie do zapisów prawa cywilnego, tj. ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny. Zgodnie z art. 140 k.c., w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego właściciel może, z wyłączeniem innych osób, korzystać z rzeczy zgodnie ze społeczno-gospodarczym przeznaczeniem swego prawa, w szczególności może pobierać pożytki i inne dochody z rzeczy. W tych samych granicach może rozporządzać rzeczą. Rozporządzanie rzeczą jest drugim spośród wymienionych wyraźnie w art. 140 k.c. uprawnień właściciela do rozporządzania rzeczą (ius disponendi). Podkreślić także należy, że ustawodawca nie definiuje używanego pojęcia rozporządzenia. Nie klasyfikuje też postaci rozporządzenia. W literaturze zaś podkreśla się zazwyczaj, że chodzi o uprawnienie do wyzbycia się własności i uprawnienie do obciążania prawa własności. Wyzbycie się własności w pierwszym rzędzie obejmuje dokonywaną (inter vivos) czynność przeniesienia własności, dalej zaś czynność rozporządzenia testamentowego (…) (Edward Gniewek Kodeks cywilny, Księga Druga. Własność i inne prawa rzeczowe. Komentarz, Zakamycze, 2001, Komentarz do art. 140 k.c.). W świetle powyższego należy wskazać, że dokonanie sprzedaży określonej rzeczy materialnej stanowi naturalny (oczywisty, podstawowy) element wykonywania prawa własności. Z opisu sprawy wynika, że Wnioskodawca jest osobą fizyczną, posiadającą miejsce zamieszkania w Polsce oraz wspólnikiem spółki jawnej, której przedmiotem działalności jest handel artykułami spożywczymi. Nie prowadzi indywidualnej działalności gospodarczej, nie wykonuje wolnego zawodu, opłaca ryczałt ewidencjonowany z tytułu najmu jednej nieruchomości niemieszkalnej i z tego tytułu (najmu) jest zarejestrowanym płatnikiem podatku VAT. Przedmiotem związanym z niniejszym wnioskiem jest nieruchomość stanowiąca działki o powierzchniach odpowiednio 829 m2, 826 m2, 825 m2 co daje obszar łącznie o powierzchni 2.480 m2. Nieruchomość położona jest na terenie, na którym obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego „S M” w P, zatwierdzony uchwałą Nr (…) Rady Miasta P z dnia 16 czerwca 1998 r. (Dz.Urz.Woj.(…) Nr (…), poz. 202 z 30 lipca 1996 r, nieruchomość znajduje się na obszarze oznaczonym symbolem: 14 M – tereny budownictwa mieszkaniowego. Jako nabywcę każdorazowo wskazano Wnioskodawcę wraz z Współmałżonkiem. Jako dane nabywcy wpisano każdorazowo łącznie imiona i nazwiska Małżonków (osób fizycznych) i ich adres zameldowania. Celem nabycia nieruchomości nie była chęć jej dalszej odsprzedaży, lecz wyłącznie zwiększenie posiadanego majątku osobistego Małżonków – z przeznaczeniem na budowę domu lub ewentualnie przekazanie Spadkobiercom. Ponadto, w ogóle nie brano pod uwagę wykorzystania nabywanego gruntu dla celów tożsamych z działalnością producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, nie zamierzano też wykorzystywać gruntu w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Przez cały okres od nabycia do nadal grunt ten nie był wykorzystywany w żadnych celach, nic na nim nie wybudowano, nie był wynajęty lub wydzierżawiony, ani użytkowany przez Spółkę, w której Wnioskodawca jest Wspólnikiem ani przez kogokolwiek innego. Obecnie Wnioskodawca na skutek złożenia oferty przez potencjalnego Kupującego (za pośrednictwem agenta, który sam się zgłosił) podjął decyzję o zamiarze sprzedaży. Zainteresowany uzbroił działkę jedynie w przyłącze elektryczne. Zainteresowany nie dokonywał uzbrojenia działki w żadne inne przyłącza, tj. m.in wodociągowe, gazowe, telefoniczne, kanalizacyjne itp. Wnioskodawca nie ponosił i nie zamierza ponosić żadnych wydatków (nakładów) na przygotowanie działki do sprzedaży jak np. ogrodzenie, utwardzenie dróg wewnętrznych, wytyczenie dostępu do drogi publicznej, urządzenie zieleni. Zainteresowany nie ogłaszał i nie zamierza ogłaszać w środkach masowego przekazu (telewizji, radiu, prasie, internecie) zamiaru sprzedaży działki. W roku 2013 skorzystał z usług Biura Pośrednictwa Nieruchomości sondując zainteresowanie na rynku, albowiem sam nie jest biegły w czynnościach ewentualnego zbycia nieruchomości. Wątpliwości Wnioskodawcy dotyczą powstania - na skutek sprzedaży Kupującemu opisanej powyżej Nieruchomości - przychodu podlegającego opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz opisane zdarzenie przyszłe wskazać należy, że w przedmiotowej sprawie brak jest przesłanek pozwalających uznać, że dokonując dostawy opisanych działek Wnioskodawca wystąpi w charakterze podatnika. Zainteresowany nabył nieruchomości nie w celu ich dalszej odsprzedaży lecz dla posiadania większego majątku osobistego z przeznaczeniem na budowę domu lub by przekazać taki majątek spadkobiercom. W takim kształcie sprawy dostawa nieruchomości objętej wnioskiem jest transakcją incydentalną. Ponadto Wnioskodawca nie będzie ogłaszał zamiaru sprzedaży opisanych we wniosku działek w środkach masowego przekazu (telewizji, radiu, prasie lub w sieci internetowej). W tej sytuacji nie wynika taka aktywność Zainteresowanego, która wykraczałaby poza ramy czynności związanych ze zwykłym wykonywaniem prawa własności. Zainteresowany przed sprzedażą nie wyposażał działek w przyłącza do sieci wodnej, gazowej, kanalizacyjnej lub telefonicznej. Ponadto Wnioskodawca nie ponosił żadnych wydatków na przygotowanie działki do sprzedaży jak np. na wykonanie ogrodzenia, utwardzenia dróg wewnętrznych lub wytyczenia dostępu do drogi publicznej. Uwzględniając powyższy brak działań marketingowych Wnioskodawcy stwierdzić należy, że nic nie wskazuje na to, aby nabyciu nieruchomości towarzyszył zamiar ich późniejszego zbycia oraz wykorzystywania w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Zatem Zainteresowany dokonując sprzedaży wymienionych działek korzystać będzie z przysługującego mu prawa do rozporządzania majątkiem osobistym, co nie jest wykonywaniem działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. Brak tego statusu pozbawia Wnioskodawcę cech podatnika podatku VAT, o którym mowa w art. 15 ust. 1 ustawy, a dostawę działki cech czynności opodatkowanej, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podsumowując, na skutek sprzedaży Kupującemu opisanej powyżej Nieruchomości po stronie Wnioskodawcy nie powstanie przychód podlegający opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, że odpłatne zbycie (sprzedaż) działek Wnioskodawcy, nie będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, ze względu na fakt, że w związku z ich dostawą Zainteresowany nie wystąpi w charakterze podatnika podatku VAT oraz podmiotu wykonującego działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 ustawy. W tym miejscu organ podatkowy wyjaśnia, że w związku z udzieleniem na pytanie nr 1 odpowiedzi zgodnej ze stanowiskiem Wnioskodawcy, odpowiedź na pytanie nr 2 stała się bez przedmiotowa. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy), na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.