ILPP1/443-767/12-4/KG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 13 sierpnia 2012 r. (data wpływu 16 sierpnia 2012 r.), uzupełnionym pismem z dnia 22 października 2012 r. (data wpływu 25 października 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług jest: nieprawidłowe – w zakresie uznania Spółki za podatnika w związku ze sprzedażą działek, prawidłowe – w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży działek. UZASADNIENIE W dniu 16 sierpnia 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania Spółki za podatnika w związku ze sprzedażą działek oraz zwolnienia od podatku sprzedaży działek. Wniosek uzupełniono pismem z dnia 22 października 2012 r. o doprecyzowanie opisanego zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Sp. z o. o. (dalej: Spółka) nabyła od osoby fizycznej w roku 1992 grunt niezabudowany położony na terenie gminy P. o powierzchni 4,14 ha stanowiący nieużytki zielone w znacznej części zajęty przez las. W momencie nabywania tego gruntu Spółka planowała tam posadowienie swojego zakładu zatem nie nabywała go celem odsprzedaży. Plany zbudowania tam zakładu zostały jednak zawieszone i grunt ten leżał tzw. „odłogiem” bez konkretnego alternatywnego celu i przeznaczenia. Ponadto na tym gruncie nie była nigdy prowadzona żadna działalność gospodarcza przez Spółkę. Według ewidencji gruntów i budynków jest to w części grunt rolny klasy szóstej i w części grunt leśny. W chwili obecnej na tym terenie nie istnieje żaden plan zagospodarowania przestrzennego jednakże, Gmina jest na wstępnym etapie opracowywania takiego planu. Spółka zamierza przekształcić ten grunt w grunt budowlany i podzielić go na kilkanaście działek, a następnie je sprzedać. Wnioskodawca podkreślił, że przedmiotem działalności Spółki nie jest obrót nieruchomościami i tego typu transakcja, jak sprzedaż gruntu zostanie dokonana po raz pierwszy od roku 1992. W piśmie z dnia 22 października 2012 r., stanowiącym uzupełnienie do wniosku, Zainteresowany wskazał, że: Gmina jest na wstępnym etapie opracowania planu zagospodarowania przestrzennego, który obejmuje również przedmiotowy grunt. Nie wiadomo jednak kiedy plan zagospodarowania przestrzennego, i w jakim kształcie zostanie ostatecznie uchwalony przez Gminę. Może to nastąpić np. za rok, lub za pięć lat albo później. Wszystko zależy od tempa prac oraz ilości zastrzeżeń wniesionych do planu przez osoby i podmioty zainteresowane, a także innych przeszkód faktycznych i prawnych, które trudno na chwilę obecną przewidzieć. W świetle powyższego, Spółka nie wie, czy na moment sprzedaży przedmiotowych działek będzie istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy, obejmujący przedmiotowy grunt i jakie ten grunt będzie miał w tym planie przeznaczenie. W odniesieniu do przedmiotowego gruntu nie została dotychczas wydana żadna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Na chwilę obecną Spółka nie ma też wiedzy o tym, czy w odniesieniu do przedmiotowego gruntu zostanie wydana na moment jego zbycia, decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu i czy będzie z niej wynikało budowlane przeznaczenie ww. gruntu.Uzasadniając powyższe, wskazać trzeba, że wydawanie takich decyzji jest wyłączną domeną organu samorządu terytorialnego i trudno przewidzieć, jakie może być w tym zakresie rozstrzygniecie, biorąc pod uwagę brak planu miejscowego. Zgodnie bowiem z przepisami prawa wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: występuje tzw. „dobre sąsiedztwo”, czyli co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; teren ma dostęp do drogi publicznej; istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (wystarczy jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwym gestorem mediów a inwestorem); teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Czy w rozważanej sytuacji warunki te są łącznie spełnione, tego Spółka nie wie i dowie się dopiero w momencie otrzymania decyzji o warunkach zabudowy, o ile wpierw wystąpi z wnioskiem o wszczęcie postępowania administracyjnego mającego na celu jej wydanie. Również dopiero po otrzymaniu takiej decyzji Spółka będzie miała wiedzę o tym, jaki status prawny ma przedmiotowy grunt i czy w ogóle na nim coś można zbudować. Zgodnie z ewidencją gruntów i budynków na chwilę obecną jest to w części grunt rolny klasy szóstej, a w części jest to las i grunt leśny klasy szóstej. W związku z powyższym zadano następujące pytania: Czy z tytułu sprzedaży wydzielonych działek gruntu Spółka stanie się podatnikiem podatku od towarów i usług w świetle art. 15 ust. 1 i 2 ustawy zobowiązanym do opodatkowania sprzedaży tych działek tym podatkiem? Czy w sytuacji gdyby Spółka została uznana za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą tych działek, to czy ich sprzedaż byłaby zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad.1. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Według ust. 2 tego przepisu: działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Ze wskazanych regulacji wynika, że dla uznania określonych zachowań Spółki za działalność gospodarczą istotne znaczenie ma ich zorganizowany charakter. Zatem dostawa towarów (w tym gruntów) będzie podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług w sytuacji, gdy działaniom Spółki można będzie przypisać znamiona prowadzenia działalności gospodarczej, co w efekcie przesądza o uzyskaniu przez Nią statusu podatnika podatku od towarów i usług. Dodatkowo należy wskazać, że działalność gospodarcza powinna cechować się stałością, powtarzalnością i niezależnością jej wykonywania, bowiem związana jest z profesjonalnym obrotem gospodarczym. Ponadto, podkreślić przy tym należy, że pod pojęciem „handel” należy rozumieć dokonywany w sposób zorganizowany zakup towarów w celu ich odsprzedaży. Jeżeli zatem dana czynność zostanie wykonana poza zakresem działań Spółki (tj. producenta, handlowca, usługodawcy) to w świetle cytowanego powyżej art. 15 ust. 2 ustawy nie można Spółki dokonującej dostawy uznać za podatnika od towarów i usług z tytułu wykonania takiej czynności i to bez względu na to, czy czynność tę wykonała jednorazowo, ale w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania jej w sposób częstotliwy. Wsparciem dla stanowiska Spółki są także argumenty zawarte w wyrokach Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (dalej: ETS ) sygnatury akt C-180/10 i C-181/10, które wprawdzie dotyczą innego stanu faktycznego ale tezy tam zawarte mają uniwersalny charakter dla interpretacji art. 15 ust 1 i 2 ustawy i znajdują zastosowanie również do tej sprawy. Z orzeczeń tych wynika ze przy ocenie czynności sprzedaży działek jakie będą wydzielone w przyszłości z ww. gruntu przez Spółkę należy uwzględnić art. 9 ust. 1 i art. 12 ust 1 Dyrektywy VAT Rady Wspólnot Europejskich z 28 listopada 2006 r nr 2006/112/WE w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE seria L z 2006 r. Nr 347/1) zwanej dalej dyrektywą VAT. Ten ostatni przepis uprawnia państwa członkowskie do uznania za podatnika każdego kto okazjonalnie dokonuje transakcji związanej z działalnością, o której mowa w art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT. W związku z tym, że Polska nie przeniosła do krajowego prawnego systemu podatkowego (do ustawy) jednoznacznego rozwiązania przewidzianego w art. 12 ust. 1 dyrektywy VAT, należy indywidualnie ocenić, czy planowana przez Spółkę czynność sprzedaży gruntu podlega opodatkowaniu na podstawie art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT, będącego odpowiednikiem art. 15 ust. 2 ustawy, w których to przepisach pojęcie podatnika definiuje się w związku z pojęciem działalności gospodarczej. W ocenie Spółki, zwykłe nabycie lub sprzedaż rzeczy nie stanowi wykorzystywania w sposób ciągły majątku rzeczowego w celu uzyskania z tego tytułu dochodu w rozumieniu art. 9 ust. 1 dyrektywy VAT (a tym samym art. 15 ust. 2 ustawy), jako że jedynym przychodem z takich transakcji może być ewentualny zysk ze sprzedaży tej rzeczy. O tym, że dokonujący sprzedaży gruntu będzie działał w charakterze podatnika prowadzącego działalność gospodarczą decyduje stopień jego aktywności w zakresie obrotu nieruchomościami, który wskazuje, że angażuje on środki podobne do wykorzystywanych przez producentów, handlowców i usługodawców w ramach prowadzenia działalności gospodarczej. W tym miejscu warto odwołać się do nadal aktualnych tez zawartych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego (w składzie siedmiu sędziów) z 29 października 2007 r. w sprawie o sygn. akt I FPS 3/07, z których wynika, że: Przepisy art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 ze zm.) powinny być rozumiane w ten sposób, że warunkiem sine qua non uznania, iż dany podmiot działa w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, jest ustalenie, że działa on jako producent, handlowiec, usługodawca, pozyskujący zasoby naturalne, rolnik lub jako osoba wykonująca wolny zawód. Ani formalny status danego podmiotu jako podatnika zarejestrowanego, ani okoliczność, że dana czynność została wykonana wielokrotnie lub jednorazowo, lecz z zamiarem częstotliwości, nie mogą przesądzać o opodatkowaniu tej czynności bez każdorazowego ustalenia, że w odniesieniu do tej konkretnej czynności podmiot ten występował w charakterze podatnika podatku od towarów i usług. Nie utracił również swojej aktualności w przedmiotowej sprawie wyrok NSA z dnia 27 października 2009 r., sygn. akt I FSK 1043/08, wskazujący na kryteria, którymi należy kierować się przy ustalaniu, że w konkretnym przypadku mamy do czynienia z działalnością gospodarczą, co w konsekwencji skutkuje uzyskaniem przez podmiot statusu podatnika podatku od towarów i usług. W ww. wyroku NSA przyjął następującą tezę: „Tylko taka aktywność handlowa obywatela jego majątkiem czyni go podatnikiem podatku od towarów i usług w rozumieniu art. 15 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), która przybiera formę zawodową (profesjonalną), czyli stałą (powtarzalność czynności i zamiar ich dłuższej kontynuacji), a w konsekwencji zorganizowaną”. Reasumując, biorąc pod uwagę przedstawione argumenty, w ocenie Spółki nie będzie działalnością handlową, a zatem i gospodarczą, zbycie kilkunastu działek (jakie będą wydzielone z gruntu nabytego w 1992 r. i w ogóle niewykorzystywanego przez Spółkę), gdyż ich sprzedaż będzie można uznać za okazjonalną w świetle ww. orzeczeń ETS i NSA, jaka - w ocenie Spółki - nie może być kwalifikowana jako prowadzenie handlowej działalności gospodarczej w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy. W związku z tym, Spółka sprzedając działki gruntu w przyszłości nie będzie w tym przypadku podatnikiem podatku od towarów i usług. Ad.2. Jak wskazano wyżej, według ewidencji gruntów i budynków grunt stanowiący własność Spółki jest zaklasyfikowany jako: w części grunt rolny klasy szóstej i w części grunt leśny. W chwili obecnej na tym terenie nie istnieje żaden plan zagospodarowania przestrzennego, jednakże Gmina jest na wstępnym etapie opracowywania takiego planu. Zgodnie z art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy „zwalnia się od podatku dostawę terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę”. W wyroku NSA (w składzie 7 sędziów) z dnia 17 stycznia 2011 r., sygn. akt I FPS 8/10, NSA stanął na stanowisku, że w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z 2000 r. Nr 100, poz. 1086), w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla klasyfikacji terenu niezabudowanego, wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Podobne stanowisko zajął Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 17 stycznia 2012 r. (sygn. akt I SA/Rz 784/11). Powyższe oznacza, że dla zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy kluczowe znaczenie ma status prawny gruntu określony w ewidencji gruntów i budynków w sytuacji gdy nie ma planu zagospodarowania przestrzennego tego terenu lub decyzji o warunkach zabudowy. Ponadto, nawet jeśli ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy wynikałoby, że będą to tereny budowlane to nie ma to znaczenia dla zastosowania powyższego zwolnienia. Reasumując skoro dla terenu, na którym znajduje się ten grunt nie został uchwalony miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego (jest on dopiero w fazie opracowywania), a dla gruntu nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy, decydujące znaczenie dla opodatkowania podatkiem od towarów i usług mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Skoro ewidencja gruntów i budynków przewiduje, że grunt ten jest gruntem w części rolnym a w części leśnym, to sprzedaż wydzielonych z niego działek w przyszłości (przy braku zmiany stanu faktycznego) daje prawo Spółce do zastosowania zwolnienia od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy VAT. Zatem nawet gdyby Spółka została uznana za podatnika podatku od towarów i usług w związku ze sprzedażą tych działek w przyszłości, to ich sprzedaż byłaby zwolniona od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za: nieprawidłowe – w zakresie uznania Spółki za podatnika w związku ze sprzedażą działek, prawidłowe – w zakresie zwolnienia od podatku sprzedaży działek. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Pojęcie towaru ustawodawca zdefiniował w art. 2 pkt 6 ustawy. Zgodnie z zapisem zawartym w tym przepisie, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Zgodnie zatem z ww. przepisami, grunt spełnia definicję towaru wynikającą z art. 2 pkt 6 ustawy, a jego sprzedaż jest traktowana jako czynność odpłatnej dostawy towarów na terytorium kraju. Przepis art. 7 ust. 1 ustawy stanowi, iż przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…). Nie każda czynność stanowiąca dostawę towarów w rozumieniu art. 7 ustawy, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Aby dana czynność podlegała opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, musi być wykonana przez podatnika. Art. 15 ust. 1 ustawy stanowi, iż podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – ust. 2 powołanego artykułu – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Jak wynika z powyższego, definicja działalności gospodarczej, zawarta w ustawie, ma charakter uniwersalny, pozwalający na objęcie pojęciem „podatnik” tych wszystkich podmiotów, które prowadzą określoną działalność, występując w profesjonalnym obrocie gospodarczym. Analizując powyższe przepisy stwierdzić należy, że dostawa towarów podlegać będzie opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług wyłącznie wówczas, gdy dokonywana będzie przez podmiot mający status podatnika, a dodatkowo działającego w takim charakterze w odniesieniu do danej transakcji. Istotnym dla określenia, że w odniesieniu do konkretnej dostawy mamy do czynienia z podatnikiem podatku VAT jest stwierdzenie, że prowadzi on działalność gospodarczą w rozumieniu przepisów ustawy. Z danych przedstawionych we wniosku wynika, że Spółka nabyła od osoby fizycznej w roku 1992 grunt niezabudowany o powierzchni 4,14 ha stanowiący nieużytki zielone w znacznej części zajęty przez las. W momencie nabywania tego gruntu Spółka planowała tam posadowienie swojego zakładu zatem nie nabywała go celem odsprzedaży. Plany zbudowania tam zakładu zostały jednak zawieszone i grunt ten leżał tzw. „odłogiem” bez konkretnego alternatywnego celu i przeznaczenia. Ponadto na tym gruncie nie była nigdy prowadzona żadna działalność gospodarcza przez Spółkę. Według ewidencji gruntów i budynków jest to w części grunt rolny klasy szóstej i w części grunt leśny. W chwili obecnej na tym terenie nie istnieje żaden plan zagospodarowania przestrzennego jednakże Gmina jest na wstępnym etapie opracowywania takiego planu. Spółka zamierza przekształcić ten grunt w grunt budowlany i podzielić go na kilkanaście działek, a następnie je sprzedać. Wnioskodawca podkreślił, że przedmiotem działalności Spółki nie jest obrót nieruchomościami i tego typu transakcja, jak sprzedaż gruntu zostanie dokonana po raz pierwszy od roku 1992. Gmina jest na wstępnym etapie opracowania planu zagospodarowania przestrzennego, który obejmuje również przedmiotowy grunt. Nie wiadomo jednak kiedy plan zagospodarowania przestrzennego, i w jakim kształcie zostanie ostatecznie uchwalony przez Gminę. Spółka nie wie zatem, czy na moment sprzedaży przedmiotowych działek będzie istniał miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego Gminy, obejmujący przedmiotowy grunt i jakie ten grunt będzie miał w tym planie przeznaczenie. W odniesieniu do przedmiotowego gruntu nie została dotychczas wydana żadna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Podstawowa stawka podatku – w myśl art. 41 ust. 1 ustawy – wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Niemniej jak wynika z art. 146a pkt 1 ustawy, obowiązującego od dnia 1 stycznia 2011 r., w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r. stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i ust. 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%, z zastrzeżeniem art. 146f. Jednakże zarówno w treści ustawy, jak i przepisach wykonawczych do niej, przewidziane zostały zwolnienia od podatku oraz obniżone stawki. Stosownie do treści art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, zwolniona jest od podatku dostawa terenów niezabudowanych innych niż tereny budowlane oraz przeznaczone pod zabudowę. Powyższe oznacza, iż generalnie opodatkowane podatkiem VAT są dostawy, których przedmiotem są nieruchomości gruntowe zabudowane i niezabudowane, przy czym w przypadku tych ostatnich opodatkowane są wyłącznie te, których przedmiotem są tereny budowlane lub przeznaczone pod zabudowę. Pozostałe natomiast dostawy gruntów niezabudowanych, będących gruntami leśnymi, rolnymi itp., nieprzeznaczonymi pod zabudowę – są zwolnione od podatku VAT. Należy zauważyć, że ustawa o podatku od towarów i usług w art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, posługuje się kryterium przeznaczenia terenu, a nie tylko jego klasyfikacją gleboznawczą. Wskazać przy tym należy, iż na gruncie przepisów podatkowych brak jest definicji pojęcia gruntu przeznaczonego pod zabudowę. Celem określenia czy dany grunt jest przeznaczony pod zabudowę należy się odwołać do przepisów ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 647). W myśl art. 3 ust. 1 ww. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalenie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy. Jak stanowi art. 4 ust. 1 ww. ustawy, ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego – w myśl zapisów ust. 2 powołanego przepisu – określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym: lokalizację inwestycji celu publicznego ustala się w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego; sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. O przeznaczeniu nieruchomości stanowią zatem akty prawa miejscowego. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego – jako źródło prawa miejscowego, a w przypadku jego braku decyzja o warunkach zabudowy – jako akt indywidualny prawa administracyjnego. Dopiero w przypadku, gdy dla danego terenu nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego, ani decyzja o warunkach zabudowy, należy posłużyć się inną istniejącą na dzień zawarcia transakcji dokumentacją. Stosownie do art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (t. j. Dz. U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm.), podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Zatem, dla podstawy wymiaru każdego podatku, w tym podatku od towarów i usług wiążące są dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Powyższe stanowisko znalazło potwierdzenie w wyroku NSA z dnia 17 stycznia 2010 r., sygn. akt I FPS 8/10, w którym rozstrzygnięto, iż w świetle art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy, przy zastosowaniu art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. – Prawo geodezyjne i kartograficzne, w sytuacji braku planu zagospodarowania przestrzennego lub decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, dla klasyfikacji terenu niezabudowanego wiążące są zapisy ewidencji gruntów i budynków, a nie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy. Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym wyroku stwierdził, że przy rozstrzyganiu sporów w tej kwestii należy sięgnąć do rozwiązań zawartych w Dyrektywie 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu od wartości dodanej (Dz. Urz. UE L 347). Przepis art. 12 ust. 3 powołanej Dyrektywy stanowi, że do celów dostawy terenu budowlanego – „teren budowlany” oznacza każdy grunt nieuzbrojony lub uzbrojony, uznawany za teren budowlany przez państwa członkowskie. NSA powołał się na orzeczenie w sprawie C–468/93 Gemeente Emmen a Belastingdienst Grote Ondernemingen (Holandia), w którym Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej przyjął, że do ustawodawstwa krajowego każdego państwa należy ustalenie definicji terenu budowlanego. Polski ustawodawca nie zdefiniował pojęcia terenów budowlanych lub przeznaczonych pod zabudowę w ustawie o podatku od towarów i usług. A zatem do polskiego systemu prawa podatkowego nie implementowano art. 12 ust. 3 Dyrektywy 2006/112/WE Rady. Dokonując zatem podsumowania powyższej analizy stwierdzić należy, iż kwestię zasad kształtowania polityki przestrzennej przez jednostki samorządu terytorialnego i organy administracji rządowej oraz zakres i sposób postępowania w sprawach przeznaczenia terenów na określone cele oraz ustalenia zasad ich zagospodarowania i zabudowy określa ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z zawartych w niej przepisów wynika, że o przeznaczeniu terenu decyduje plan zagospodarowania przestrzennego sporządzony, dla terenów gminy – przez gminę oraz że ustalenia tego planu kształtują sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W przypadku natomiast jego braku określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając na względzie powołane przepisy prawa oraz przedstawione zdarzenie przyszłe należy stwierdzić, iż dostawa działek wydzielonych z przedmiotowej nieruchomości będzie stanowić czynność podlegającą opodatkowaniu, a Spółka – podatnik VAT, w związku ze sprzedażą przedmiotowych działek będzie działała jako podatnik podatku od towarów i usług. Powyższe wynika z faktu, iż nieruchomość stanowiąca własność osób prawnych np. takich jak spółka kapitałowa, jest składnikiem majątkowym takiego podmiotu. W takich sytuacjach nie można bowiem stwierdzić, iż określone przedmioty czy prawa stanowią majątek osobisty osoby prawnej. W konsekwencji zbycie jakiegokolwiek składnika majątkowego będzie czynnością dokonaną w ramach profesjonalnego obrotu podmiotu gospodarczego. Dokonując zatem dostawy nieruchomości Spółka będzie działała w charakterze podatnika podatku VAT w rozumieniu art. 15 ust. 1 ustawy. W rezultacie dostawa działek gruntu będących w świetle art. 2 pkt 6 ustawy – towarem, będzie czynnością podlegającą opodatkowaniu na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy. Ponieważ jednak – jak wynika z opisu zdarzenia – w odniesieniu do przedmiotowej nieruchomości nie istnieje plan zagospodarowania przestrzennego i nie została wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, które to dokumenty mogłyby wskazywać na budowlany charakter gruntu, a z ewidencji gruntów i budynków wynika, iż jest to w części grunt rolny klasy szóstej i w części grunt leśny, sprzedaż przez Wnioskodawcę przedmiotowych działek będzie mogła korzystać ze zwolnienia od podatku na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 9 ustawy. Podkreślić jednakże należy, że zwolnienie, o którym mowa wyżej może zostać przez Spółkę zastosowane pod warunkiem jednak, że na dzień sprzedaży przedmiotowych działek nie zmieni się charakter przedmiotowego gruntu, tzn.: grunt nie zostanie objęty planem zagospodarowania przestrzennego gminy, z którego będzie wynikało, że przedmiotowe grunty są terenami przeznaczonymi pod zabudowę lub, nie zostanie wydana decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z której będzie wynikało budowlane przeznaczenie ww. gruntu. Tut. Organ jednocześnie chciałby zauważyć, że powołane przez Wnioskodawcę w uzasadnieniu własnego stanowiska orzeczenia TSUE oraz wyroki NSA dotyczą sprzedaży nieruchomości dokonywanej z majątku osobistego przez osoby fizyczne. W analizowanej sprawie zbywcą jest osoba prawna – Spółka z o.o., która jak wskazano wyżej nie dysponuje majątkiem osobistym. W związku z powyższym powołane przez Zainteresowanego orzeczenia nie mają żadnego odniesienia do sprawy będącej przedmiotem wniosku. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, ul. Ratajczaka 10/12, 61-815 Poznań po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.