ILPP2/443-192/10/12-S/MN

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów – uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 829/10 oraz wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt. I FSK 253/11 – stwierdza, że stanowisko Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, przedstawione we wniosku z dnia 2 lutego 2010 r. (data wpływu 8 lutego 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie stawki podatku dla sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, znajdującego się w części podziemnej budynku mieszkalnego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE Wniosek Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia 2 lutego 2010 r. o wydanie interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczy stawki podatku dla sprzedaży prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego, znajdującego się w części podziemnej budynku mieszkalnego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jako inwestor realizuje w ramach budowy osiedla mieszkaniowego budynek mieszkalny wraz z miejscami postojowymi w podziemnej hali garażowej. Budynek składa się ze X lokali mieszkalnych oraz X miejsc postojowych w podziemnej hali garażowej na kondygnacji podziemnej budynku. Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynek został zakwalifikowany do grupy PKOB 1122 – budynki wielomieszkaniowe. Miejsca postojowe są częścią budynku mieszkalnego, a pomieszczenie (hala garażowa) w którym usytuowane będą miejsca postojowe nie będzie wydzielone na odrębną własność jako samodzielny lokal w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. Stanowić będzie ono część wspólną dla wszystkich współwłaścicieli nabywanych lokali mieszkalnych. Sprzedaż lokali mieszkalnych będzie się odbywała razem ze sprzedażą miejsca postojowego jako części wspólnej budynku do wyłącznego korzystania przez właściciela mieszkania, będzie ono odpowiednio oznaczone tylko poprzez namalowanie na posadzce. Miejsce postojowe nie będzie lokalem samodzielnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, nie będzie w żaden sposób wydzielone trwałymi przegrodami budowlanymi. Prawo do miejsca postojowego nie będzie przedmiotem odrębnej własności i nie może być sprzedawane samodzielnie bez przeniesienia własności lokalu mieszkalnego, z którym jest związane. Właściciele, którzy nie nabędą prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego zrzekną się tego prawa, a ci którzy nabędą to prawo będą ponosić ciężary związane z kosztami eksploatacji miejsc postojowych. Umowy przedwstępne i akty notarialne będą określały, że przedmiotem sprzedaży jest lokal mieszkalny wraz z przynależną mu piwnicą lokatorską, udziałem w częściach wspólnych budynku i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali oraz prawie własności gruntu, a także – w przypadku właścicieli, którzy to prawo nabędą – prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku mieszkalnego, które jest związane z prawem własności lokalu mieszkalnego będzie opodatkowane stawką 7% VAT, tak jak sprzedaż lokalu mieszkalnego do którego będzie przynależeć to prawo? Zdaniem Wnioskodawcy, w przedmiotowej sytuacji sprzedaż tak określonego prawa do wyłącznego korzystania z miejsc postojowych należy traktować jako sprzedaż prawa do fragmentu części wspólnej, które stanowią jego części składowe na podstawie ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali. W przypadku, gdy miejsca postojowe stanowią część składową sprzedawanego lokalu mieszkalnego i nie będą przedmiotem odrębnej sprzedaży, stanowią wraz z lokalem mieszkalnym jeden towar podlegający opodatkowaniu jedną stawką podatkową właściwą dla lokalu mieszkalnego, tj. 7%. Zgodnie z wyrokiem WSA w Olsztynie, „w sytuacji, gdy czynność ma charakter kompleksowy, o jej istocie, a zarazem wysokości stawki VAT powinna przesądzać czynność główna”. Podstawę do takiego wnioskowania daje m.in. wyrok NSA z dnia 22 czerwca 2005 r. (sygn. akt I FSK 103/05), wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 15 stycznia 2009 r. (I SA/Rz 756/2008) oraz wyrok WSA w Olsztynie z dnia 20 sierpnia 2009 r. (sygn. akt SA/Ol 452/09). Na tle przedstawionego opisu sprawy oraz własnego stanowiska Zainteresowanego, Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu, działając z upoważnienia Ministra Finansów, wydał w dniu 1 kwietnia 2010 r. interpretację indywidualną nr ILPP2/443-192/10-2/MN, w której stanowisko Wnioskodawcy uznał za nieprawidłowe. W ocenie tut. Organu, sprzedaż prawa do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku mieszkalnego, które jest związane z prawem własności lokalu mieszkalnego – w związku z faktem, że miejsce postojowe stanowi część pomieszczenia przynależnego (użytkowego), służącego funkcji innej niż mieszkaniowa – podlegać będzie opodatkowaniu 22% stawką podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy o podatku od towarów i usług. Pismem z dnia 21 kwietnia 2010 r. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wezwała Organ podatkowy do usunięcia naruszenia prawa w ww. interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa z dnia 20 maja 2010 r. nr ILPP2/443/W-36/10-2/SJ Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w wyniku ponownej analizy sprawy, z uwzględnieniem zarzutów przytoczonych w wezwaniu, stwierdził brak podstaw do zmiany interpretacji indywidualnej w przedmiotowej sprawie. W związku z powyższym, Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością wniosła w dniu 25 czerwca 2010 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Sąd, po rozpoznaniu sprawy, wydał wyrok w dniu 19 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 829/10, w którym uchylił zaskarżoną interpretację. Pismem z dnia 14 grudnia 2010 r. Minister Finansów złożył skargę kasacyjną od wyżej powołanego wyroku WSA. Wyrokiem z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 253/11 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił skargę kasacyjną. W świetle obowiązującego stanu prawnego – biorąc pod uwagę rozstrzygnięcie zawarte w wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 829/10 oraz wyroku NSA z dnia 2 grudnia 2011 r. sygn. akt I FSK 253/11 – stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (…) – art. 7 ust. 1 ustawy. Natomiast, na mocy art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7 (…). Art. 2 pkt 6 ustawy stanowi, iż przez towary rozumie się rzeczy ruchome, jak również wszelkie postacie energii, budynki, budowle lub ich części będące przedmiotem czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług, które są wymienione w klasyfikacjach wydanych na podstawie przepisów o statystyce publicznej, a także grunty. Stawka podatku, zgodnie z art. 41 ust. 1 ustawy, wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jednakże zarówno w treści ustawy jak i w przepisach wykonawczych do ustawy, przewidziano opodatkowanie niektórych czynności stawkami obniżonymi, tj. 7%, 3% i 0%. I tak, w myśl art. 41 ust. 2 ustawy, dla towarów i usług, wymienionych w załączniku nr 3 do ustawy, stawka podatku wynosi 7%, z zastrzeżeniem ust. 12 i art. 114 ust. 1. Stosownie do art. 41 ust. 12 ustawy, stawkę podatku, o której mowa w ust. 2, stosuje się do dostawy, budowy, remontu, modernizacji, termomodernizacji lub przebudowy obiektów budowlanych lub ich części zaliczonych do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym. Przez budownictwo objęte społecznym programem mieszkaniowym – zgodnie z art. 41 ust. 12a ustawy – rozumie się obiekty budownictwa mieszkaniowego lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokale mieszkalne w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiekty sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, z zastrzeżeniem ust. 12b. Art. 41 ust. 12b ustawy stanowi, iż do budownictwa objętego społecznym programem mieszkaniowym określonego w ust. 12a nie zalicza się: budynków mieszkalnych jednorodzinnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 300 m2, lokali mieszkalnych, których powierzchnia użytkowa przekracza 150 m2. Stosownie do przepisu § 37 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 24 grudnia 2009 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 224, poz. 1799), w okresie do dnia 31 grudnia 2010 r. stawkę podatku wymienioną w art. 41 ust. 1 ustawy obniża się do wysokości 7 % w odniesieniu do: robót budowlano-montażowych oraz remontów i robót konserwacyjnych dotyczących obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12, a także obiektów sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w klasie ex 1264 – wyłącznie budynki instytucji ochrony zdrowia świadczących usługi zakwaterowania z opieką lekarską i pielęgniarską, zwłaszcza dla ludzi starszych i niepełnosprawnych, obiektów budownictwa mieszkaniowego, o których mowa w art. 2 pkt 12 ustawy, lub ich części, z wyłączeniem lokali użytkowych, oraz lokali mieszkalnych w budynkach niemieszkalnych sklasyfikowanych w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 12 – w zakresie, w jakim wymienione roboty i remonty, obiekty lub ich części oraz lokale nie są objęte tą stawką na podstawie art. 41 ust. 12-12c ustawy. Z treści art. 2 pkt 12 ustawy wynika, iż przez obiekty budownictwa mieszkaniowego rozumie się budynki mieszkalne stałego zamieszkania sklasyfikowane w Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych w dziale 11. Z unormowań zawartych w przytoczonych przepisach wynika zatem, iż 7% stawka podatku od towarów i usług ma zastosowanie w całym budownictwie mieszkaniowym, zarówno objętym społecznym programem mieszkaniowym, jak i nieobjętym tym programem. W celu zastosowania prawidłowej stawki niezbędnym jest określenie, czy dany obiekt (lokal) jest obiektem wymienionym w art. 2 pkt 12 ustawy i jakie spełnia funkcje – mieszkalne, czy użytkowe. Z uwagi na fakt, iż przepisy ustawy o podatku od towarów i usług oraz przepisy wykonawcze do niej nie wskazują definicji lokalu mieszkalnego ani użytkowego, dlatego też należy posiłkować się w tym zakresie przepisami ustawy z dnia 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t. j. Dz. U. 2000 r. Nr 80, poz. 903 ze zm.). Zgodnie z art. 2 ust. 2 tej ustawy, samodzielnym lokalem mieszkalnym jest wydzielona trwałymi ścianami w obrębie budynku izba lub zespół izb przeznaczonych na stały pobyt ludzi, które wraz z pomieszczeniami pomocniczymi służą zaspokajaniu ich potrzeb mieszkaniowych. Ponadto, art. 2 ust. 4 ww. ustawy stanowi, iż do lokalu mogą przynależeć, jako jego części składowe, pomieszczenia, choćby nawet do niego bezpośrednio nie przylegały lub były położone w granicach nieruchomości gruntowej poza budynkiem, w którym wyodrębniono dany lokal, a w szczególności: piwnice, strych, komórka, garaż, zwane dalej „pomieszczeniami przynależnymi”. Ustawa o własności lokali wprowadza również pojęcie nieruchomości wspólnej, określa warunki, jakim obwarowane jest jej powstanie i zasady obliczania w niej udziału. Według dyspozycji art. 3 ust. 1 tej ustawy, w razie wyodrębnienia własności lokali właścicielowi lokalu przysługuje udział w nieruchomości wspólnej jako prawo związane z własnością lokali. Nie można żądać zniesienia współwłasności nieruchomości wspólnej, dopóki trwa odrębna własność lokali. Stosownie do ust. 2 wskazanego artykułu, nieruchomość wspólną stanowi grunt oraz części budynku i urządzenia, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli. Ponadto należy wskazać, że zgodnie z art. 50 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.), za część składową nieruchomości uważa się także prawa związane z jej własnością. Z kolei art. 47 § 1 k.c. stanowi, że część składowa rzeczy nie może być odrębnym przedmiotem własności i innych praw rzeczowych. Z sytuacji przedstawionej we wniosku wynika, że Wnioskodawca jako inwestor realizuje w ramach budowy osiedla mieszkaniowego budynek mieszkalny wraz z miejscami postojowymi w podziemnej hali garażowej. Budynek składa się ze X lokali mieszkalnych oraz X miejsc postojowych w podziemnej hali garażowej na kondygnacji podziemnej budynku. Według Polskiej Klasyfikacji Obiektów Budowlanych budynek został zakwalifikowany do grupy PKOB 1122 – budynki wielomieszkaniowe. Miejsca postojowe są częścią budynku mieszkalnego, a pomieszczenie (hala garażowa) w którym usytuowane będą miejsca postojowe nie będzie wydzielone na odrębną własność jako samodzielny lokal w rozumieniu art. 2 ust. 1 ustawy o własności lokali. Stanowić będzie ono część wspólną dla wszystkich współwłaścicieli nabywanych lokali mieszkalnych. Sprzedaż lokali mieszkalnych będzie się odbywała razem ze sprzedażą miejsca postojowego jako części wspólnej budynku do wyłącznego korzystania przez właściciela mieszkania, będzie ono odpowiednio oznaczone tylko poprzez namalowanie na posadzce. Miejsce postojowe nie będzie lokalem samodzielnym w rozumieniu art. 2 ust. 2 ustawy o własności lokali, nie będzie w żaden sposób wydzielone trwałymi przegrodami budowlanymi. Prawo do miejsca postojowego nie będzie przedmiotem odrębnej własności i nie może być sprzedawane samodzielnie bez przeniesienia własności lokalu mieszkalnego, z którym jest związane. Umowy przedwstępne i akty notarialne będą określały, że przedmiotem sprzedaży jest lokal mieszkalny wraz z przynależną mu piwnicą lokatorską, udziałem w częściach wspólnych budynku i innych urządzeń, które nie służą wyłącznie do użytku właścicieli poszczególnych lokali oraz prawie własności gruntu, a także – w przypadku właścicieli, którzy to prawo nabędą – prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego. Z uzasadnienia do wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 829/10 wynika, że: „(…) Należy w tym miejscy ponownie odwołać się do przepisu art. 3 ustawy o własności lokali, z którego wynika, że udział właściciela nieruchomości w częściach wspólnych nieruchomości jest prawem związanym z prawem własności lokalu, co oznacza w konkluzji, że zbycie lokalu mieszkalnego – tym samym dostawa takiego lokalu w rozumieniu ustawy o VAT – nie jest możliwe bez jednoczesnego zbycia udziału w częściach wspólnych budynku. W tym bowiem przypadku, przedmiotem sprzedaży (dostawy), obok własności lokalu mieszkalnego jest nie garaż, czy samo miejsce postojowe, ale prawo do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku, które jest integralnie związane z prawem własności do lokalu mieszkalnego. W konkretnym przypadku nie ma zatem możliwości nabycia (a więc i zbycia) lokalu mieszkalnego bez prawa do korzystania z miejsca postojowego. Znajdujące się na terenie nieruchomości wspólnej miejsce postojowe jest bowiem jedynie umownie wydzieloną częścią przestrzeni stanowiącej współwłasność nabywców lokali mieszkalnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 30 października 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 1180/09; orzeczenie dostępne w internetowej bazie orzeczeń Naczelnego Sądu Administracyjnego). W konsekwencji powyższego należało przyjąć, że miejsce parkingowe w wielostanowiskowym garażu podziemnym, przysługując właścicielowi lokalu mieszkalnego w ramach prawa do udziału w korzystaniu z części wspólnych budynku nie jest także odrębnym przedmiotem dostawy po myśli art. 7 ustawy o VAT. Jak stanowi powołany przepis, dostawą towaru – na gruncie ustawy o podatku od towarów i usług – jest przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. W stanie faktycznym sprawy dostawa miejsc parkingowych odbywać się ma przez sprzedaż lokalu mieszkalnego wraz z udziałem w gruncie, zaś przyporządkowanie konkretnych miejsc parkingowych do konkretnych lokali mieszkalnych na zasadzie podziału do korzystania. Skoro zatem, nabycie prawa do lokalu mieszkalnego jest nierozerwalnie związane z nabyciem udziału w częściach wspólnych budynku, a co za tym idzie – prawem właściciela do korzystania z tych części (wspólnych) budynku, to rozdzielanie tych czynności w aspekcie cywilistycznym byłoby niedopuszczalne, a z punktu widzenia podatkowego miałoby sztuczny, profiskalny charakter. Z tego względu byłoby sprzeczne także z orzecznictwem Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości (por. orzeczenie ETS z dnia 6 lipca 2006 r., sprawa C-251/05)”. Mając na względzie wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 19 października 2010 r. sygn. akt I SA/Wr 829/10 oraz regulacje prawne mające zastosowanie w niniejszej sprawie należy stwierdzić, iż jeżeli w ramach jednej nieruchomości budynkowej następuje sprzedaż na odrębną własność lokalu mieszkalnego wraz z przynależnym udziałem w jej częściach wspólnych, w ramach którego określono sposób korzystania z części nieruchomości wspólnej w ten sposób, że przydzielono nabywcy prawo do wyłącznego korzystania z określonego miejsca postojowego, znajdującego się w części podziemnej budynku, integralnie związanego z prawem własności lokalu mieszkalnego, to sprzedaż ta stanowi jednolite świadczenie. Miejsce postojowe nie może być wówczas odrębnym od lokalu mieszkalnego przedmiotem obrotu. Tylko w takim przypadku sprzedaż ta ma charakter jednej transakcji zbycia lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z określonego miejsca postojowego i w całości stanowi przedmiot jednej czynności cywilnoprawnej, tj. umowy sprzedaży opodatkowanej – na podstawie art. 41 ust. 12 w związku z art. 2 pkt 12 ustawy – obniżoną stawką podatku VAT w wysokości 7%. Reasumując, dostawa lokalu mieszkalnego wraz z prawem do wyłącznego korzystania z miejsca postojowego o konkretnej powierzchni, znajdującego się w części podziemnej budynku mieszkalnego, gdy będzie ona stanowiła jedną transakcję sprzedaży, zawartą w jednym akcie notarialnym podlegać będzie jednej stawce podatku od towarów i usług właściwej dla lokalu mieszkalnego, tj. 7%. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania pierwszej interpretacji, tj. w dniu 1 kwietnia 2010 r. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.