ILPP2/443-363/13-2/AKr

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko, przedstawione we wniosku z dnia 16 kwietnia 2013 r. (data wpływu 25 kwietnia 2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania za obrót opłaty związanej z wysłaniem wezwania do zapłaty – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 25 kwietnia 2013 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie uznania za obrót opłaty związanej z wysłaniem wezwania do zapłaty. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Spółka (…) (dalej Spółka) jako finansujący zawiera umowy leasingu, o których mowa w art. 17b i l7f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z umowa leasingu w przypadku, gdy korzystający zalega z zapłatą należności wynikającej z tej umowy, Spółka może na jego koszt podjąć czynności mające na celu wyegzekwowanie zaległych zobowiązań. W pierwszej kolejności Spółka wysyła w takim przypadku do korzystającego pismo z wezwaniem do zapłaty i jednocześnie obciąża korzystającego zryczałtowana opłatą za wysłanie tego pisma według stawki określonej zgodnie z Tabela Opłat. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy opłata, którą Spółka obciąża korzystającego w związku z wysłaniem wezwania do zapłaty stanowi obrót dla celów podatku od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, wysłanie do korzystającego upomnienia z wezwaniem do zapłaty zaległych wierzytelności własnych nie stanowi czynności opodatkowanej podatkiem VAT, a w konsekwencji opłaty za wysłane wezwanie do zapłaty nie stanowią obrotu dla celów VAT. Zgodnie z art. 5 ust 1 pkt 1 ustawy o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT) opodatkowaniu podatkiem VAT podlega odpłatna dostawa towarów oraz odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Cechą odpłatnego świadczenia usług, jak też odpłatnej dostawy towarów jest to, iż świadczeniu jednej ze stron odpowiada świadczenie wzajemne drugiej strony, tj. sprzedaży po stronie dostawcy/usługodawcy, odpowiada świadczenie wzajemne ze strony nabywcy w postaci zapłaty ceny. Jeżeli natomiast płatność nie jest związana z żadną czynnością wykonywaną na rzecz drugiej strony, wówczas takie zdarzenie nie spełnia definicji usługi lub dostawy towarów i pozostaje poza zakresem opodatkowania podatkiem VAT, a wiec nie stanowi obrotu dla celów VAT. W przypadku wysłania pisma zawierającego wezwanie do zapłaty zaległych wierzytelności własnych Spółka nie świadczy usługi na rzecz korzystającego. Wezwanie służy bowiem dochodzeniu przez Spółkę przysługującej jej należności pieniężnej, po stronie korzystającego nie powstaje natomiast jakiekolwiek przysporzenie. Wysłanie wezwania do zapłaty jest czynnością podejmowaną w interesie Spółki, a nie korzystającego i stanowi element czynności windykacyjnych podejmowanych przez Spółkę na własny rachunek. Nie powinno zatem być postrzegane w kategorii świadczenia usług, gdyż jego wyłącznym beneficjentem jest Spółka. Ponieważ czynności windykacyjne nie stanowią usługi świadczonej na rzecz korzystającego, zatem nie można również mówić o ich pomocniczym względem leasingu charakterze. Podstawą wysłania przez Spółkę upomnienia nie jest zawarcie umowy leasingu, lecz fakt, iż korzystający zalega z płatnością. Wezwanie do zapłaty nie stanowi elementu usługi leasingu, nie ma na celu lepszego skorzystania przez korzystającego ze świadczonej usługi leasingu. Opłata pobierana przez Spółkę ma z jednej strony charakter zryczałtowanego zwrotu kosztów poniesionych przez Spółkę w związku z dochodzeniem zapłaty należności, z drugiej strony ma też charakter sankcji za naruszenie warunków umowy, nakłaniającej do uregulowania zobowiązań. Opłata ta nie jest wiec kwotą należną z tytułu jakiejkolwiek sprzedaży, nie stanowi zatem obrotu, o którym mowa w art. 29 ust. 1 ustawy o VAT. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Przez dostawę towarów stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy – o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy, rozumie się zasadniczo przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel, w tym również czynności wymienione w tym przepisie (…). Natomiast stosownie do przepisu art. 8 ust. 1 ustawy, przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Należy wyjaśnić, iż pod pojęciem usługi (świadczenia) należy rozumieć każde zachowanie, na które składać się może zarówno działanie (uczynienie, wykonanie czegoś na rzecz innej osoby), jak i zaniechanie (nieczynienie bądź też tolerowanie). Przy ocenie charakteru świadczenia jako usługi należy mieć na względzie, że ustawa zalicza do grona usług każde świadczenie, które nie jest dostawą w myśl art. 7 ustawy. Zauważyć jednak należy, iż usługą będzie tylko takie świadczenie, w przypadku którego istnieje bezpośredni konsument, odbiorca świadczenia odnoszący korzyść o charakterze majątkowym. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności, przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi mieć charakter bezpośredni i na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Przez sprzedaż, w myśl art. 2 pkt 22 ustawy, rozumie się odpłatną dostawę towarów, i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. W myśl art. 29 ust. 1 ustawy, podstawą opodatkowania jest obrót, z zastrzeżeniem ust. 2-21, art. 30-32, art. 119 oraz art. 120 ust. 4 i 5. Obrotem jest kwota należna z tytułu sprzedaży, pomniejszona o kwotę należnego podatku. Kwota należna obejmuje całość świadczenia należnego od nabywcy lub osoby trzeciej. Obrót zwiększa się o otrzymane dotacje, subwencje i inne dopłaty o podobnym charakterze mające bezpośredni wpływ na cenę (kwotę należną) towarów dostarczanych lub usług świadczonych przez podatnika, pomniejszone o kwotę należnego podatku. Z opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego wynika, iż Spółka jako finansujący zawiera umowy leasingu, o których mowa w art. 17b i l7f ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Zgodnie z umowa leasingu w przypadku, gdy korzystający zalega z zapłatą należności wynikającej z tej umowy, Spółka może na jego koszt podjąć czynności mające na celu wyegzekwowanie zaległych zobowiązań. W pierwszej kolejności Spółka wysyła w takim przypadku do korzystającego pismo z wezwaniem do zapłaty i jednocześnie obciąża korzystającego zryczałtowana opłatą za wysłanie tego pisma według stawki określonej zgodnie z Tabela Opłat. Odnosząc się do powołanych przepisów prawa podatkowego w kontekście opisanego zdarzenia przyszłego stwierdzić należy, iż zobowiązanie do uiszczenia zryczałtowanej opłaty, ponoszonej przez Wnioskodawcę w związku z wysłaniem wezwania do uregulowania zaległych zobowiązań w opłatach, nie dotyczy czynności mającej charakter usługi, lecz jest świadczeniem pieniężnym mającym postać zwrotu ustalonych kosztów ryczałtowych. Pomiędzy Wnioskodawcą a klientami Spółki (korzystającymi) zwracającymi ww. koszty nie istnieje świadczenie wzajemne, gdyż Wnioskodawca w zamian za wpłaconą kwotę stanowiącą zwrot kosztów ryczałtowych nie wykonuje na rzecz wskazanych osób żadnego świadczenia. W konsekwencji stwierdzić należy, iż obciążanie zryczałtowaną opłatą za wysłanie wezwania do zapłaty w przypadku, gdy klient spóźnia się z płatnością nie będzie stanowić ani dostawy towarów w rozumieniu art. 7 ust. 1 ustawy, ani świadczenia usług w rozumieniu art. 8 ust. 1 ustawy. A zatem zwrot kosztów nie stanowi czynności podlegającej opodatkowaniu, określonej w art. 5 ust. 1 ustawy. Reasumując, opłata którą Spółka obciążą korzystającego w związku z wysłaniem wezwania do zapłaty nie stanowi obrotu w rozumieniu art. 29 ust. 1 ustawy. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.