ILPP2/443-733/10-5/ISN

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz § 2 i § 6 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Spółki z o.o., przedstawione we wniosku z dnia 18 maja 2010 r. (data wpływu 21 maja 2010 r.) uzupełnionym pismem dnia 2 sierpnia 2010 r. (data wpływu 5 sierpnia 2010 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wykonywanych na rzecz kontrahenta niemieckiego – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 21 maja 2010 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wykonywanych na rzecz kontrahenta niemieckiego. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 2 sierpnia 2010 r. (data wpływu 5 sierpnia 2010 r.) o informacje doprecyzowujące opisany stan faktyczny w części dotyczącej pyt. nr 1. W przedmiotowym wniosku został przedstawiony następujący stan faktyczny. X (dalej: Spółka) jest zarejestrowanym podatnikiem VAT czynnym. Spółka zawarła z kontrahentem niemieckim umowę sprzedaży wierzytelności własnych temu kontrahentowi (wierzytelności te powstają po stronie Spółki w wyniku bieżącej działalności operacyjnej). Kontrahent niemiecki posiada siedzibę na terytorium Niemiec, jest zarejestrowanym podatnikiem tamtejszego podatku od wartości dodanej, a ponadto nie posiada stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski. Zgodnie z treścią umowy, kontrahent niemiecki będzie nabywał od Spółki jej wierzytelności własne w celu ich dalszej odsprzedaży na rzecz podmiotu trzeciego. Podmiot ten również posiada siedzibę na terytorium Niemiec. Wynagrodzenie kontrahenta niemieckiego będzie stanowiło dyskonto, na które składają się trzy składowe elementy kalkulacyjne, każdorazowo ujęte w fakturze wystawionej przez kontrahenta niemieckiego, tj.: element odsetkowy, którego wysokość zależy w szczególności od kwoty przyjętej marży, element w postaci opłaty za weryfikację nowego dłużnika, element prowizyjny. Celem zawarcia umowy było zapewnienie Spółce pewniejszego i szybszego wpływu środków pieniężnych. Przedmiotowa umowa sprzedaży wierzytelności ma charakter stały, tj. nie została sporządzona tylko i wyłącznie na okoliczność sporadycznej transakcji sprzedaży wierzytelności, ale powinna obowiązywać przez dłuższy okres i odnosić się do sprzedaży szeregu wierzytelności powstających po stronie Spółki. Będące przedmiotem sprzedaży wierzytelności są cedowane na kontrahenta niemieckiego. Jak wynika z zapisów umownych, kwestia braku możliwości wyegzekwowania wierzytelności od dłużników została ustalana w sposób właściwy dla tzw. factoringu niewłaściwego/niepełnego, tj. z prawem regresu kontrahenta niemieckiego wobec Spółki. Ponadto, na podstawie odpowiednich zapisów umowy sprzedaży wierzytelności, Spółka zobowiązana jest do wykonywania na rzecz kontrahenta niemieckiego szeregu czynności z zakresu zarządzania zbytymi wierzytelnościami tj.: ściągnięcia wierzytelności w imieniu własnym, jednak na rachunek kontrahenta niemieckiego i przechowania ich powierniczo oraz zarządzania nimi do chwili ich przekazania kontrahentowi niemieckiemu, powierniczego zarządzania prawami ubocznymi i zabezpieczeniami przynależącymi do poszczególnych wierzytelności na rzecz kontrahenta niemieckiego, zaskarżania poszczególnych dłużników w przypadku nieprawidłowej zapłaty w imieniu własnym, lecz na rachunek kontrahenta niemieckiego tudzież wszczęcia postępowania upominawczego przeciwko nim, prowadzenia i przechowywania dla kontrahenta niemieckiego zapisów dotyczących zbytych wierzytelności zgodnie ze zobowiązaniami ustawowymi, w szczególności prawnopodatkowymi, na podstawie których niezależny biegły w każdej chwili i bez trudu będzie mógł zidentyfikować wierzytelności. Wskazane powyżej czynności zarządzania zbytymi wierzytelnościami Spółka wykonuje nieodpłatnie. Zarówno Spółka, jak i kontrahent niemiecki spełniają przesłanki art. 28 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT), tj. podmioty te wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2 tej ustawy, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6 ustawy. Wykonywane w ramach zawartej umowy sprzedaży wierzytelności świadczenie kontrahenta niemieckiego na rzecz Spółki (którego celem jest wzmocnienie pewności i skrócenie czasu wpływu środków finansowych) nie są wykonywane dla stałego miejsca prowadzenia działalności Spółki, które znajdowałoby się poza terytorium Polski. W uzupełnieniu do wniosku Spółka poinformowała, że wykonanie czynności na rzecz kontrahenta niemieckiego nie powoduje powstania istotnych kwot podatku naliczonego, ponieważ czynności te są czynnościami typowo biurowymi, wykonywanymi przez jej pracowników. Jedynymi pozycjami generującymi podatek naliczony są wydatki na materiały biurowe, np.: papier, telefony, Internet. Ponieważ w odniesieniu do tego podatku naliczonego nie znajduje zastosowania przewidziany w art. 90 ustawy o VAT współczynnik, jak również podatek ten nie jest związany ze sprzedażą zwolnioną lub też niepodlegającą opodatkowaniu, Spółce przysługuje prawo do odliczenia podatku naliczonego i z prawa takiego korzysta. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy wykonywane przez Spółkę czynności z zakresu zarządzania zbytymi wierzytelnościami stanowią odpłatne świadczenie usług? Jeżeli odpowiedź na pytanie nr 1 byłaby twierdząca, to czy miejscem świadczenia przedmiotowych usług jest terytorium Polski? Zdaniem Wnioskodawcy: Ad. 1 Jak Spółka wskazała w opisie sprawy, wykonywane przez nią na rzecz kontrahenta niemieckiego czynności w zakresie zarządzania wierzytelnościami mają charakter nieodpłatny. W związku z powyższym, ewentualne uznanie ich za odpłatne świadczenie usług mogłoby nastąpić jedynie na gruncie art. 8 ust. 2 ustawy o VAT, zgodnie z którym, „nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług”. Jak wynika z powyższej regulacji, w przypadku, gdy nieodpłatne świadczenie usług ma związek z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem, nie wypełnia ono przesłanki koniecznej uznania go za odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 ustawy o VAT (i w konsekwencji nie podlega ono opodatkowaniu na gruncie art. 5 ust. 1 pkt 1 tej ustawy). Powyższe stanowisko znajduje także powszechne potwierdzenie w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w praktyce organów podatkowych. Wynika tak przykładowo z wyroku WSA w Warszawie z dnia 16 czerwca 2009 r., sygn. akt III SA/Wa 246/09, w którym Sąd stwierdził, że „z przytoczonych przepisów wynika, że świadczeniem usług objętych opodatkowaniem, a więc mieszczącym się w przedmiocie opodatkowania określonym w art. 5 ust. 1 pkt 1 u.p.t.u., tj. w pojęciu "odpłatnego świadczenia usług", mieści się także niektóre nieodpłatne świadczenie usług. Ustawodawca za takie uznał te z nieodpłatnie świadczonych usług, które są m.in. dokonywane na cele inne niż związane z prowadzonym przedsiębiorstwem. Innymi słowy art. 8 ust. 2 u.p.t.u. zrównuje usługi dokonane bez wynagrodzenia z usługami odpłatnymi, przy spełnieniu warunków wymienionych w tym przepisie. W ten sposób nieodpłatne świadczenie usług związanych z prowadzeniem przedsiębiorstwa wchodzi w zakres objęty pojęciem "odpłatnego świadczenia usług", o ile podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego od tych czynności, w całości lub w części oraz – co jest istotne w niniejszej sprawie – przekazanie nastąpiło na cele inne niż związane z prowadzonym przez podatnika przedsiębiorstwem. To ostatnie zastrzeżenie oznacza, iż cel w jakim świadczone są usługi jest niezbędnym elementem dopełniającym zakres znaczeniowy tych czynności. Reasumując stwierdzić należy, iż opodatkowaniu podlegają tylko te nieodpłatnie świadczone usługi, które zostały wskazane w art. 8 ust. 2 u.p.t.u., a ponieważ nie zostały w nim wymienione usługi świadczone nieodpłatnie na cele związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, to nie ma żadnych podstaw, by twierdzić, iż podlegają one opodatkowaniu”. Identyczne stanowisko zaprezentował również: WSA w Białymstoku w wyroku z dnia 25 lutego 2009 r., sygn. l SA/Bk 37/09, WSA w Warszawie w wyroku z dnia 13 lipca 2007 r., sygn. III SA/Wa 3630/06. Również organy podatkowe dokonują identycznej wykładni art. 8 ust. 2 ustawy o VAT. Tytułem przykładu wskazać można na interpretacje indywidualne: Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 13 października 2009 r., sygn. IPPP3/443 -608/09-3/CS, Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 29 września 2009 r., sygn. IPPP3/443 -676/09-3/MM, Dyrektora Izby Skarbowej w Warszawie z dnia 11 maja 2009 r., sygn. IPPP2/443-82/09 -4/AS, Dyrektora Izby Skarbowej w Poznaniu z dnia 2 lutego 2009 r., sygn. ILPP1/443-1064/08 -2/KG. W świetle powyższego Spółka pragnie podkreślić, iż wykonywane przez nią czynności z zakresu zarządzania wierzytelnościami mają bezsprzeczny związek z prowadzonym przez nią przedsiębiorstwem. Ich szczegółowy zakres został określony w zawartej przez Spółkę umowie sprzedaży wierzytelności i stanowi jej istotny element konstrukcyjny. W przypadku, gdyby Spółka nie wywiązała się z tych obowiązków, współpraca z kontrahentem niemieckim byłaby zagrożona (umowa sprzedaży wierzytelności własnych musiałaby najprawdopodobniej zostać zerwana), a Spółka nie osiągałaby korzyści wynikających ze zbywania wierzytelności (tj. co do zasady zwolnienie jej z konieczności dochodzenia ich we własnym zakresie, szybszego i pewniejszego wpływu środków pieniężnych). Mając zatem na uwadze fakt, iż Spółce zależy na możliwości zbywania wierzytelności na rzecz kontrahenta niemieckiego (ze względu na uzyskiwanie wymiernych korzyści), zgodziła się ona wykonywać czynność zarządzania zbytymi wierzytelnościami. Spółka nie czyni tego w sposób bezinteresowny (dla korzyści kontrahenta niemieckiego), ale przede wszystkim kieruje się własnym interesem, wynikającym z funkcjonowania przedmiotowej umowy. Innymi słowy, Spółka wykonuje nieodpłatnie czynności z zakresu zarządzania wierzytelnościami w celu osiągnięcia określonych korzyści ekonomicznych. Zwolnienie z konieczności dochodzenia wierzytelności we własnym zakresie, szybsze i pewniejsze wpływy środków pieniężnych mają bowiem (pozytywny) wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstwa Spółki. Ad. 2 Zgodnie z art. 28a pkt 1 lit. a ustawy o VAT „na potrzeby stosowania niniejszego rozdziału ilekroć jest mowa o podatniku – rozumie się przez to podmioty, które wykonują samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w art. 15 ust. 2, lub działalność gospodarczą odpowiadającą tej działalności, bez względu na cel czy rezultat takiej działalności, z uwzględnieniem art. 15 ust. 6”. Jak Spółka wskazała w opisie sprawy, kontrahent niemiecki spełnia powyższą definicję. W konsekwencji, gdyby uznać, iż odpowiedź na pytanie nr 1 byłaby twierdząca, tj. wykonywane przez Spółkę czynności w zakresie zarządzania wierzytelnościami stanowiłyby odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 (i tym samym art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT, ich miejsce świadczenia należałoby ustalić w oparciu o art. 28b tej ustawy. Jak stanowi przywołany art. 28b ustawy o VAT: „1. Miejscem świadczenia usług w przypadku świadczenia usług na rzecz podatnika jest miejsce, w którym podatnik będący usługobiorcą posiada siedzibę lub stałe miejsce zamieszkania, z zastrzeżeniem ust. 2-4 oraz art. 28e, art. 28f ust. 1, art. 28g ust. 1, art. 28i, 28j i 28n. 2. W przypadku gdy usługi są świadczone dla stałego miejsca prowadzenia działalności podatnika, które znajduje się w innym miejscu niż jego siedziba lub stałe miejsce zamieszkania, miejscem świadczenia tych usług jest to stałe miejsce prowadzenia działalności. 3. W przypadku gdy usługobiorca nie posiada siedziby, stałego miejsca zamieszkania lub stałego miejsca prowadzenia działalności, o którym mowa w ust. 2, miejscem świadczenia usług jest miejsce, w którym zwykle prowadzi on działalność lub w którym ma on miejsce zwykłego pobytu. 4. W przypadku świadczenia usług na rzecz podatników, gdy usługi te przeznaczone są na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych lub członków stowarzyszenia, do określenia miejsca świadczenia stosuje się odpowiednio przepisy art. 28c”. Zdaniem Spółki, analizując powyższą regulację w kontekście przedstawionego w niniejszym wniosku opisu sprawy, jako że: kontrahent niemiecki wypełnia definicję podatnika zawartą w art. 28a pkt 1 lit. a ustawy o VAT, nie posiada on stałego miejsca prowadzenia działalności na terytorium Polski, w stosunku do czynności zarządzania wierzytelnościami nie znajduje zastosowania żadna ze szczególnych regulacji przewidzianych w art. 28b ust. 2-4 oraz w art. 28e, art. 28f ust. 1, art. 28g ust. 1, art. 28i, 28j i 28n ustawy o VAT    - nawet gdyby uznać, iż odpowiedź na pytanie nr 1 byłaby twierdząca, tj. wykonywane przez Spółkę czynności w zakresie zarządzania wierzytelnościami stanowiłyby odpłatne świadczenie usług w rozumieniu art. 8 ust. 2 (i tym samym art. 5 ust. 1 pkt 1) ustawy o VAT, ich miejscem świadczenia nie byłoby terytorium Polski. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54, poz. 535 ze zm.), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu ww. podatkiem, podlegają: odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju; eksport towarów; import towarów; wewnątrzwspólnotowe nabycie towarów za wynagrodzeniem na terytorium kraju; wewnątrzwspólnotowa dostawa towarów. Przez świadczenie usług – stosownie do art. 8 ust. 1 ustawy – rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Na mocy art. 8 ust. 2 ustawy, nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów na cele osobiste podatnika lub jego pracowników, w tym byłych pracowników, wspólników, udziałowców, akcjonariuszy, członków spółdzielni i ich domowników, członków organów stanowiących osób prawnych, członków stowarzyszenia, oraz wszelkie inne nieodpłatne świadczenie usług, jeżeli nie są one związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, a podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami, w całości lub w części, traktuje się jak odpłatne świadczenie usług. Z powyższego zapisu wynika, że nieodpłatne świadczenie usług niebędące dostawą towarów uznaje się za odpłatne świadczenie usług, jeżeli spełnione zostaną kumulatywnie następujące warunki: nieodpłatne świadczenie usług nie jest związane z prowadzeniem przedsiębiorstwa, podatnikowi przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu towarów i usług związanych z tymi usługami. Za usługi niezwiązane z prowadzeniem przedsiębiorstwa należy uznać wszelkie usługi, których świadczenie odbyło się bez związku z potrzebami prowadzonej działalności gospodarczej. Opodatkowaniu podlegają bowiem tylko te usługi, których cel nie wiąże się z prowadzonym przedsiębiorstwem. Chodzi tu o świadczenie takich usług, które nie mają żadnego wpływu na przyszłe obroty przedsiębiorstwa, jego zyski, wizerunek, odbiór przez kontrahentów obecnych lub potencjalnych. Niedopełnienie któregokolwiek z warunków określonych w art. 8 ust. 2 ustawy jest podstawą do traktowania nieodpłatnej usługi jako niepodlegającej opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Z opisu sprawy wynika, iż Spółka zawarła z kontrahentem niemieckim umowę sprzedaży wierzytelności własnych temu kontrahentowi (wierzytelności te powstają po stronie Spółki w wyniku bieżącej działalności operacyjnej). Na podstawie odpowiednich zapisów umowy sprzedaży wierzytelności, Spółka zobowiązana jest do wykonywania na rzecz kontrahenta niemieckiego szeregu czynności z zakresu zarządzania zbytymi wierzytelnościami, tj.: ściągnięcia wierzytelności w imieniu własnym, jednak na rachunek kontrahenta niemieckiego i przechowanie ich powierniczo oraz zarządzania nimi do chwili ich przekazania kontrahentowi niemieckiemu, powierniczego zarządzania prawami ubocznymi i zabezpieczeniami przynależącymi do poszczególnych wierzytelności na rzecz kontrahenta niemieckiego, zaskarżania poszczególnych dłużników w przypadku nieprawidłowej zapłaty w imieniu własnym, lecz na rachunek kontrahenta niemieckiego tudzież wszczęcia postępowania upominawczego przeciwko nim, prowadzenia i przechowywania dla kontrahenta niemieckiego zapisów dotyczących zbytych wierzytelności zgodnie ze zobowiązaniami ustawowymi, w szczególności prawnopodatkowymi, na podstawie których niezależny biegły w każdej chwili i bez trudu będzie mógł zidentyfikować wierzytelności. Wskazane powyżej czynności zarządzania zbytymi wierzytelnościami Spółka wykonuje nieodpłatnie. Spółka podkreśliła w opisie sprawy, iż wykonywane przez nią czynności z zakresu zarządzania wierzytelnościami mają bezsprzeczny związek z prowadzonym przez nią przedsiębiorstwem. Ich szczegółowy zakres został określony w zawartej przez Spółkę umowie sprzedaży wierzytelności i stanowi jej istotny element konstrukcyjny. W przypadku, gdyby Spółka nie wywiązała się z tych obowiązków, współpraca z kontrahentem niemieckim byłaby zagrożona (umowa sprzedaży wierzytelności własnych musiałaby najprawdopodobniej zostać zerwana), a ona nie osiągałaby korzyści wynikających ze zbywania wierzytelności (tj. co do zasady zwolnienie jej z konieczności dochodzenia ich we własnym zakresie, szybszego i pewniejszego wpływu środków pieniężnych). Spółce zależy na możliwości zbywania wierzytelności na rzecz kontrahenta niemieckiego (ze względu na uzyskiwanie wymiernych korzyści), zgodziła się ona wykonywać czynność zarządzania zbytymi wierzytelnościami. Spółka nie czyni tego w sposób bezinteresowny (dla korzyści kontrahenta niemieckiego), ale przede wszystkim kieruje się własnym interesem, wynikającym z funkcjonowania przedmiotowej umowy. Innymi słowy, Spółka wykonuje nieodpłatnie czynności z zakresu zarządzania wierzytelnościami w celu osiągnięcia określonych korzyści ekonomicznych. Zwolnienie z konieczności dochodzenia wierzytelności we własnym zakresie, szybsze i pewniejsze wpływy środków pieniężnych mają bowiem (pozytywny) wpływ na funkcjonowanie przedsiębiorstwa Spółki. Z tytułu wykonywania przedmiotowych czynności przysługuje jej prawo do odliczenia podatku naliczonego i z prawa takiego korzysta. Mając na uwadze przedstawiony opis sprawy oraz cytowane powyżej przepisy prawa podatkowego należy stwierdzić, iż nieodpłatne wykonywanie czynności na rzecz kontrahenta niemieckiego polegające na zarządzaniu zbytymi wierzytelnościami ma związek z prowadzoną działalnością gospodarczą Spółki. Nie jest więc spełniona jedna z przesłanek wymieniona w art. 8 ust. 2 ustawy, a zatem czynność ta, jako nie stanowiąca świadczenia usług w rozumieniu ustawy o podatku od towarów i usług, nie podlega opodatkowaniu tym podatkiem. Reasumując, w przedmiotowej sprawie czynności z zakresu zarządzania zbytymi wierzytelnościami wykonywane na rzecz kontrahenta niemieckiego nie stanowią odpłatnego świadczenia usług. W świetle powyższego pyt. nr 2 stało się bezprzedmiotowe. Interpretacja dotyczy zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia w przedstawionym stanie faktycznym. Informuje się, że w niniejszej interpretacji załatwiono wniosek w części dotyczącej stanu faktycznego w zakresie opodatkowania czynności wykonywanych na rzecz kontrahent niemieckiego. Zdarzenie przyszłe w ww. zakresie zostało rozstrzygnięte w odrębnej interpretacji indywidualnej z dnia 11 sierpnia 2010 r. nr ILPP2/443-733/10-7/ISN. Natomiast pozostałe kwestie dotyczące importu usług, podstawy opodatkowania i stawki podatku zostały rozstrzygnięte w odrębnych interpretacjach indywidualnych z dnia 11 sierpnia 2010 r. znak ILPP2/443-733/10-4/ISN i ILPP2/443-733/10-6/ISN. W zakresie podatku dochodowego od osób prawnych wydane zostaną odrębne rozstrzygnięcia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, ul. Św. Mikołaja 78/79, 50-126 Wrocław po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Poznaniu, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Lesznie, ul. Dekana 6, 64-100 Leszno.