IPPB1/415-240/13-2/KS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 749) oraz § 8 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. z 2007 r. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Warszawie działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Pana przedstawione we wniosku z dnia 18.01.2013 r. (data wpływu 21.01.2013 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia rezydencji podatkowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej - jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 18.01.2013 r. złożył Pan wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie, dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych w zakresie ustalenia rezydencji podatkowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Wnioskodawca jest osobą fizyczną będącą czeskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca na potwierdzenie tego faktu uzyska certyfikat rezydencji wydany przez czeskie władze podatkowe. Wnioskodawca dokonał również zgłoszenia aktualizacyjnego na druku ZAP-3 w zakresie wskazania swojego zagranicznego (czeskiego) miejsca rezydencji. Wnioskodawca rozpoczął współpracę z polską spółką kapitałową (będącą polskim rezydentem podatkowym i podatnikiem VAT - dalej: Spółka). W związku z tym Wnioskodawca może przebywać na terytorium Polski przez okres przekraczających łącznie 6 miesięcy w roku podatkowym (a co za tym idzie także 6 miesięcy w okresie kolejnych dwunastu miesięcy). Powodem przebywania Wnioskodawcy w Polsce będzie pełnienie funkcji członka zarządu Spółki, z tytułu czego Wnioskodawca będzie otrzymywać stosowne wynagrodzenie. Wnioskodawca pełnił będzie funkcję członka zarządu Spółki na podstawie powołania uchwałą wspólników Spółki oraz w oparciu o umowę o świadczenie usług w zakresie zarządzania (dalej: Kontrakt Menedżerski). Zakres obowiązków Wnioskodawcy w związku z wykonywaniem Kontraktu Menedżerskiego zostanie ustalony następująco: Przygotowanie i monitorowanie realizacji budżetu Spółki, Opracowanie długoterminowej i krótkoterminowej strategii działań mających na celu pozyskiwanie transakcji w Polsce w odniesieniu do zatwierdzonego budżetu i kadry pracowniczej, Aktywne poszukiwanie możliwości zawierania transakcji na polskim rynku energii zgodnie z wytycznymi i możliwościami Spółki, We współpracy ze specjalistami ze Spółki opracowywanie zatwierdzonych transakcji strukturyzowanych oraz negocjowanie i zawieranie transakcji, Reprezentowanie Spółki w Polsce, Przekazywanie okresowych raportów i informacji zgodnie ze standardami i procedurami obowiązującymi w Spółce, Pełnienie funkcji członka zarządu Spółki oraz wykonywanie wszystkich obowiązków związanych z tą funkcją wynikających z polskich przepisów prawa oraz zgodnie ze standardami obowiązującymi w Spółce, Bycie odpowiedzialnym za sprawy pracownicze w odniesieniu do wszystkich pracowników zatrudnionych przez Spółkę, Wykonywanie innych czynności związanych z działalnością Spółce w Polsce. W zakresie wykonywania Kontraktu Menedżerskiego Wnioskodawca będzie funkcjonował w sposób organizacyjnie ściśle zintegrowany ze Spółką. Podstawą i przesłanką dla zawarcia Kontraktu Menedżerskiego jest powołanie Wnioskodawcy w skład Zarządu Spółki. Przy wykonywaniu Kontraktu Menedżerskiego będzie on korzystał z majątku Spółki (gabinet, sprzęt i wyposażenie), dodatkowo Spółka będzie mu zwracać koszty poniesione w związku z realizacją Kontraktu Menedżerskiego. W efekcie Wnioskodawca jako członek Zarządu oraz menedżer wykonujący usługi zarządzania na podstawie Kontraktu Menedżerskiego nie będzie ponosił ekonomicznie żadnych kosztów wykonywania tych usług, nie będzie w tym celu angażował własnego lokalu i wyposażenia takiego lokalu w odpowiedni sprzęt, nie będzie zatrudniał żadnych pracowników. Organizacyjnie i funkcyjnie Wnioskodawca jest podporządkowany w ramach organizacji Spółki. Obowiązki Wnioskodawcy wynikające z zawartego Kontraktu Menedżerskiego ograniczone są do terytorium Polski, co znajdzie odzwierciedlenie w punktach 2, 3, 5 oraz 9 powyższej listy. Jednocześnie, Wnioskodawca w ramach współpracy ze Spółką będzie świadczył na rzecz Spółki usługi doradcze w zakresie: Opracowanie długoterminowej i krótkoterminowej strategii działań mających na celu pozyskiwanie transakcji dla Czech i Słowacji, Aktywne poszukiwanie możliwości zawierania transakcji na rynkach Europy Środkowo-Wschodniej ze szczególnym uwzględnieniem czeskiego i słowackiego rynku energii, zgodnie z wytycznymi i możliwościami Spółki, Analiza konkurencji dotycząca rynku czeskiego i słowackiego, przekazywanie Spółce odnośnych danych i prognoz, We współpracy ze specjalistami Spółki doradztwo dotyczące zatwierdzonych transakcji strukturyzowanych, między innymi poprzez udział w charakterze doradcy na rzecz Spółki w negocjowaniu i zawieraniu transakcji w odniesieniu do Czech i Słowacji, W razie zaistnienia takiej możliwości, lecz wyłącznie na zlecenie Spółki, doradztwo na rzecz Spółki podczas negocjowania transakcji strukturyzowanych dotyczących hurtowego obrotu energią w odniesieniu do Czech i Słowacji, Bieżące informowanie Spółki o realizowanych i planowanych działaniach Doradcy, Przekazywanie Spółce comiesięcznych raportów i wszelkich niezbędnych dokumentów (np. korespondencji, protokołów ze spotkań, opisów strategii oraz informacji o wszelkich możliwościach handlowych) dotyczących lub wynikających z usług doradczych lub konsultingowych świadczonych przez Doradcę w odniesieniu do Czech i Słowacji. Z tytułu świadczenia ww. usług doradczych, Wnioskodawca będzie otrzymywał odrębne wynagrodzenie. Usługi doradcze na rzecz Spółki będą świadczone na terytorium Czech i Słowacji. Wnioskodawca nigdy nie będzie świadczył usług doradczych na rzecz Spółki na terytorium Polski, w związku z czym powodem przebywania Wnioskodawcy w Polsce nigdy nie będzie świadczenie usług doradczych na rzecz Spółki na terytorium Polski. Powodem tym może być natomiast pełnienie funkcji członka zarządu w Spółce na bazie Kontraktu Menedżerskiego. Działalność gospodarcza wnioskodawcy (związana ze świadczeniem usług doradczych) jest zarejestrowana i zorganizowana na terytorium Czech, tam Wnioskodawca posiada stosowny w tym zakresie lokal wraz z wyposażeniem oraz inne niezbędne narzędzia i materiały do świadczenia tych usług. Doświadczenie biznesowe Wnioskodawcy dotyczące Czech i Słowacji będzie wykorzystywane wyłącznie przy świadczeniu usług doradczych dotyczących Czech i Słowacji, jego kontakty biznesowe i osobiste niezbędne do świadczenia usług doradczych również znajdują się na terenie Czech i Słowacji. Wnioskodawca nie będzie angażował na terytorium Polski żadnego personelu w celu realizacji usług doradczych. Wnioskodawca nie będzie posiadał w Polsce żadnego zaplecza technicznego służącego realizacji usług doradczych, w tym żadnego stałego lokalu na potrzeby świadczenia tych usług. Wnioskodawca nie będzie także dysponował w Polsce żadnymi innymi aktywami służącymi mu do wykonywania usług doradczych ani nie wyznaczy w tym celu przedstawiciela w Polsce. Zakres przedmiotowy i terytorialny świadczenia usług doradczych (świadczonych w Czechach i na Słowacji) oraz pełnienia funkcji zarządczych będzie ściśle rozdzielony w umowach łączących Wnioskodawcę i Spółkę. Rozdział tych funkcji będzie również ściśle przestrzegany w praktyce. Inny będzie również cel obu funkcji, inny sposób kalkulacji wynagrodzenia oraz inny będzie sposób realizacji świadczeń obu stron w ramach umowy na świadczenie usług doradczych i umowy dotyczącej funkcji zarządczych. Chociaż możliwe jest, że Wnioskodawca będzie przebywał w Polsce przez okres przekraczający 6 miesięcy w skali roku podatkowego (a co za tym idzie - w okresie kolejnych dwunastu miesięcy), nie będzie on przenosił, ani nie ma zamiaru przenosić swojego ośrodka interesów życiowych na terytorium Polski. Wnioskodawca posiada w Czechach ośrodek swoich interesów ekonomicznych, rodzinnych i społecznych. Wnioskodawca będzie na terytorium Czech świadczył m.in. ww. usługi doradcze. Wnioskodawca posiada w Czechach rodzinę, rodzinny dom oraz ścisłe związki społeczne z tym państwem i jego obywatelami. Pełnienie funkcji członka zarządu w Polsce będzie zaś wyjątkową okolicznością łączącą Wnioskodawcę z Polską. Wnioskodawca nie planuje rozwijać tych związków z Polską (np. poprzez przeniesienie domu rodzinnego na terytorium Polski, czy aktywny rozwój osobistych stosunków społecznych, czy osobistych). Pobyt Wnioskodawcy w Polsce będzie mieć jedynie czasowy charakter. W związku z powyższym zadano następujące pytania. Czy pomimo faktu, że Wnioskodawca może przebywać w Polsce powyżej 6 miesięcy (183 dni) w ciągu roku podatkowego nie będzie on uznany za polskiego rezydenta podatkowego ze względu na fakt, że jego stałe miejsce zamieszkania oraz ośrodek jego interesów życiowych będzie znajdował się w Czechach? Czy przychody Wnioskodawcy z tytułu pełnienia funkcji członka zarządu w Spółce podlegają w związku z tym opodatkowaniu w Polsce zryczałtowanym podatkiem w wysokości 20% uzyskanego przychodu? Czy świadczenie przez Wnioskodawcę na rzecz Spółki usług doradczych na terytorium Czech i Słowacji nie powoduje powstania zakładu w Polsce w rozumieniu art. 5 ustawy Polska-Czechy, a co za tym idzie dochód uzyskany przez Wnioskodawcę z tytułu świadczenia tych usług nie podlega opodatkowaniu w Polsce podatkiem dochodowym od osób fizycznych? Przedmiotem niniejszej interpretacji indywidualnej jest odpowiedź na pytanie oznaczone nr 1. W zakresie pozostałych pytań wydane zostaną odrębne rozstrzygnięcia. Zdaniem Wnioskodawcy pomimo, że możliwe jest, że będzie on przebywać w Polsce powyżej 6 miesięcy (183 dni) w ciągu roku podatkowego, nie może być on uznany za polskiego rezydenta podatkowego ze względu na fakt, że ośrodek jego interesów życiowych i stałe miejsce zamieszkania nadal w tym okresie będzie znajdował się w Czechach. Uzasadnienie. Stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy o PIT osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Polski, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów. Przepis ten wyraża zasadę tzw. nieograniczonego obowiązku podatkowego. Jednocześnie, stosownie do art. 3 ust. la ustawy o PIT za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Polski uważa się osobę fizyczną która: posiada na terytorium Polski centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Polski dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W analizowanym zdarzeniu przyszłym możliwe jest, że Wnioskodawca będzie przebywał dłużej niż o miesięcy (183 dni) w roku podatkowym w Polsce. Mając na względzie wskazane powyżej przepisy mogłoby to prowadzić a priori do uznania go za polskiego rezydenta podatkowego. Z uwagi jednak na fakt, że stałe miejsce zamieszkania Wnioskodawcy oraz ośrodek jego interesów życiowych nadal znajduje się i będzie znajdować się w Czechach, nie może być on uznany za polskiego rezydenta podatkowego podlegającego nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu w Polsce. Stosownie bowiem do art. 4a ustawy o PIT ww. przepisy stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Polska. W analizowanym zdarzeniu przyszłym zastosowanie znajdzie umowa Polska-Czechy. Stosownie zaś do przepisu art. 4 ust. 1 umowy Polska-Czechy określenie „osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie” w rozumieniu tej umowy, oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce faktycznego zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze. Powyższe oznacza, że w analizowanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca byłby uznany za osobę mającą miejsce zamieszkania zarówno w Polsce, jak i w Czechach. Sytuacja taka jest jednak nie może mieć miejsca na gruncie obowiązywania umowy Polska-Czechy, jako sprzeczna z jej podstawowym celem, którym jest unikanie podwójnego opodatkowania. Wnioskodawca może być rezydentem podatkowym (podlegającym nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu) jedynie w jednym z ww. państw. Ustalenie właściwej rezydencji podatkowej następuje w oparciu o reguły kolizyjne zawarte w przepisie art. 4 ust. 2 umowy Polska-Czechy. Zgodnie z tym przepisem, jeżeli osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach (stosownie do art. 4 ust. 1 umowy Polska-Czechy), wówczas jej status określa się według następujących zasad: uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zazwyczaj przebywa; jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem; jeżeli osoba jest obywatelem obu Państw lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Przekładając ww. reguły na analizowane zdarzenie przyszłe należy zauważyć, że zastosowanie w tej sytuacji znajdzie lit. a) wskazanego przepisu. Wnioskodawca posiada bowiem zarówno ośrodek interesów życiowych, jak i stałe miejsce zamieszkania jedynie w Czechach. Nie posiada i nie będzie w przyszłości posiadał ani stałego miejsca zamieszkania, ani ośrodka interesów życiowych w Polsce. Po pierwsze należy zauważyć, że Wnioskodawca nie będzie posiadał stałego miejsca zamieszkania w Polsce. Jakkolwiek możliwe jest, że stosownie do art. 3 ust. la pkt 2) ustawy o PIT, Wnioskodawca może być uznany za posiadającego zamieszkanie dla celów podatkowych w Polsce to miejsca tego nie można utożsamiać z pojęciem stałego miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit. a) umowy Polska-Czechy. Pojęcie miejsca zamieszkania dla celów podatkowych (art. 3 ust. la pkt 2 ustawy o PIT) nie musi bowiem wiązać się bowiem w żaden sposób z aspektem stałości, lecz może ono wynikać z okoliczności relatywnie długotrwałych, lecz przejściowych (pobytu przez określony czas w Polsce). Stałość miejsca zamieszkania powinna być natomiast oceniana w odniesieniu do art. 25 Kodeksu cywilnego (ustawa z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny; Dz. U. Nr 16, poz. 93 ze zm.) stanowiącego, iż miejscem zamieszkania osoby fizycznej jest miejscowość, w której osoba ta przebywa z zamiarem stałego pobytu. Pojęcie miejsca zamieszkania oparte o brzmienie tego przepisu wiąże się zatem z dwoma elementami: fizycznym przebywaniem w danym miejscu (corpus) i zamiarem, wolą stałego pobytu (animus). Nie ulega przy tym wątpliwości, że oba te elementy muszą występować łącznie. Dla ustalenia miejsca zamieszkania nie wystarczy, ani samo zamieszkiwanie w znaczeniu fizycznym, jednak bez zamiaru stałego pobytu (choćby zamieszkiwanie takie trwało przez dłuższy czas), ani sam zamiar stałego pobytu w danej miejscowości niepołączony z przebywaniem w danym miejscu. W analizowanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca, choć może przebywać przez dłuższy okres w Polsce, nie będzie posiadał w Polsce stałego miejsca zamieszkania w rozumieniu art. 4 ust. 2 lit a) umowy Polska-Czechy. Po pierwsze, Wnioskodawca może wykonywać czynności związane z pełnieniem funkcji członka zarządu w różnych miejscach w Polsce. Po drugie, nigdy nie będzie on miał zamiaru (animus) posiadania stałego miejsca zamieszkania w Polsce. Wnioskodawca ma zamiar posiadania stałego miejsca zamieszkania w swoim rodzinnym domu w Czechach. Co za tym idzie, stosownie do brzmienia ww. przepisu Wnioskodawca będzie posiadał również miejsce zamieszkania dla celów podatkowych jedynie w Czechach i nadal będzie on jedynie czeskim rezydentem podatkowym. Wniosek ten potwierdza również analiza dalszej części przepisu art. 4 ust. 2 lit a) umowy Polska-Czechy. Nawet bowiem przy (błędnym) przyjęciu, że Wnioskodawca posiada w Polsce stałe miejsce zamieszkania (przy posiadaniu również tego miejsca w Czechach) analiza tego przepisu wskazuje, że Wnioskodawca nie może zostać uznany za polskiego rezydenta podatkowego. Wnioskodawca nie posiada i nie będzie posiadał w Polsce ośrodka interesów życiowych. Ośrodek ten istnieje i nadal będzie istniał w Czechach. Należy bowiem zauważyć, że ocena tego, gdzie znajduje się centrum (ośrodek) interesów życiowych powinna zostać przeprowadzona w oparciu o takie okoliczności, jak związki osobiste i ekonomiczne określonej osoby fizycznej z danym państwem, wśród których istotne są więzi rodzinne (w tym miejsce posiadania małżeństwa i dzieci), towarzyskie, działalność polityczna, kulturalna i wszelka inna działalność, miejsce wykonywania działalności gospodarczej i miejsce, z którego osoba zarządza swoim mieniem (co znajduje swoje potwierdzenie m.in w orzecznictwie por. post. SN z 15 lipca 1978 r., sygn. IV CR 242/78, wyrok NSA z 23 września 2009 r., sygn. II FSK 1681/08, czy wyrok WSA w Opolu z 10 czerwca 2009 r., sygn. I SA/Op 164/09. Oznacza to, że w przypadku przebywania w Polsce jedynie w celu pełnienia funkcji członka zarządu w polskiej spółce, jeżeli dana osoba nie podejmuje działań, które świadczyłyby o założeniu tu centrum życiowego to brak jest jakichkolwiek wewnętrznych i zewnętrznych przejawów woli uczynienia z Polski ośrodka interesów życiowych (por. wyrok WSA w Warszawie z 3 października 2008 r., sygn. III SA/Wa 1040/08). Sytuacja taka występuje w analizowanym zdarzeniu przyszłym. Pomimo bowiem, że możliwe jest, że Wnioskodawca będzie przebywał w Polsce przez okres przekraczający 6 miesięcy w skali roku podatkowego, nie będzie on przenosił, ani nie ma zamiaru przenosić swojego ośrodka interesów życiowych do Polski. Wnioskodawca posiada w Czechach ośrodek swoich interesów ekonomicznych, rodzinnych i społecznych. Wnioskodawca będzie na terytorium Czech świadczył m.in. opisane powyżej usługi doradcze. Wnioskodawca posiada w Czechach rodzinę, rodzinny dom oraz ścisłe związki społeczne z tym państwem i jego obywatelami. Pełnienie funkcji członka zarządu w Polsce będzie zaś wyjątkową okolicznością łączącą Wnioskodawcę z Polską. Wnioskodawca nie planuje rozwijać tych związków z Polską (np. poprzez przeniesienie domu rodzinnego na terytorium Polski, czy aktywny rozwój stosunków społecznych, czy osobistych). Pobyt Wnioskodawcy w Polsce będzie mieć jedynie czasowo charakter. Oznacza to, że Wnioskodawca w myśl art. 4 ust. 2 lit. a) umowy Polska-Czechy musi być uznany za czeskiego rezydenta podatkowego podlegającego opodatkowaniu od całości swoich dochodów (nieograniczony obowiązek podatkowy) jedynie w Czechach. Poświadczeniem tego faktu będzie certyfikat rezydencji podatkowej wydany dla Wnioskodawcy przez czeskie władze podatkowe. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej opisanego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 361 ze zm.), osoby fizyczne, jeżeli mają miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, podlegają obowiązkowi podatkowemu od całości swoich dochodów (przychodów) bez względu na miejsce położenia źródeł przychodów (nieograniczony obowiązek podatkowy). W myśl art. 3 ust. 1a ww. ustawy za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej uważa się osobę fizyczną, która: posiada na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych) lub przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. Natomiast art. 3 ust. 2a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, stanowi, że osoby fizyczne, jeżeli nie mają na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej miejsca zamieszkania, podlegają obowiązkowi podatkowemu tylko od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (ograniczony obowiązek podatkowy). W ww. przepisie wyrażona jest zasada ograniczonego obowiązku podatkowego, w myśl której państwo, na terytorium którego znajduje się źródło uzyskiwania przychodów (dochodów), ma suwerenne prawo do opodatkowania podmiotów niebędących jej rezydentami podatkowymi w zakresie przychodów (dochodów) uzyskiwanych z takiego źródła. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a i 2b stosuje się z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych). Jako pierwszy warunek pozwalający na uznanie osoby za mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przepis wskazuje posiadanie centrum interesów osobistych lub gospodarczych (ośrodek interesów życiowych). Za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej uważa się również osobę fizyczną, która przebywa na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej dłużej niż 183 dni w roku podatkowym. W świetle art. 3 ust 1a ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, warunek ten stanowi samodzielną podstawę do uznawania określonej kategorii osób za rezydentów niezależną od omówionego powyżej posiadania na terytorium RP centrum interesów życiowych. Uznanie osoby fizycznej za osobę mającą miejsce zamieszkania na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w rozumieniu art. 3 ust. 1a powoływanej wyżej ustawy, nie przesądza o uznaniu tej osoby, za osobę podlegającą w Rzeczypospolitej Polskiej nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Przepisy art. 3 ust. 1, 1a, 2a, 2b ustawy, stosuje się bowiem z uwzględnieniem umów w sprawie unikania podwójnego opodatkowania, których stroną jest Rzeczpospolita Polska (art. 4a ustawy). Ocena czy podatnik podlega w Rzeczypospolitej Polskiej ograniczonemu czy nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu powinna być dokonana w każdym przypadku indywidualnie z uwzględnieniem postanowień umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. Wymienione wyżej kryteria stosuje się bowiem z uwzględnieniem art. 4 ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W przedmiotowej sprawie zastosowanie znajdzie Umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republika Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów sporządzona w Warszawie dnia 13 września 2011 r. (Dz. U. z dnia 4 września 2011 r. ) w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2013 r. Zgodnie z art. 4 ust. 1 ww. umowy, określenie "osoba mająca miejsce zamieszkania lub siedzibę w Umawiającym się Państwie" oznacza każdą osobę, która według ustawodawstwa tego Państwa podlega tam opodatkowaniu ze względu na jej miejsce zamieszkania, miejsce stałego pobytu, miejsce faktycznego zarządu, miejsce utworzenia albo inne kryterium o podobnym charakterze i obejmuje również to Państwo oraz jego jednostkę terytorialną lub organy władz lokalnych. Jednakże, określenie to nie obejmuje żadnej osoby, która podlega opodatkowaniu w tym Państwie tylko ze względu na dochód, jaki osiąga ze źródeł położonych w tym Państwie. Definicja ta odnosi się zatem do określenia „miejsca zamieszkania” przyjętego w ustawodawstwach wewnętrznych państw i uwzględnia różne formy więzi osobistej z państwem, które we własnym ustawodawstwie ustala podstawę podlegania nieograniczonemu obowiązkowi podatkowemu. Postanowienia art. 4 ust. 2 ww. umowy mają natomiast zastosowanie w sytuacji, gdy w myśl postanowień ust. 1 osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, tzn. gdy zachodzi kolizja ustawodawstw wewnętrznych obu państw w kwestii dotyczącej ustalenia miejsca zamieszkania. W przypadku gdy, podatnik może zostać uznany za posiadającego miejsce zamieszkania jednocześnie w dwóch państwach postanowienia umów o unikaniu podwójnego opodatkowania obligują zatem do zbadania reguł kolizyjnych określonych w art. 4 ust. 2 powoływanej umowy, w celu ustalenia jednego państwa rezydencji podatnika. Zgodnie z art. 4 ust. 2 ww. umowy, jeżeli stosownie do postanowień ustępu 1, osoba fizyczna ma miejsce zamieszkania w obu Umawiających się Państwach, wówczas jej status określa się według następujących zasady: uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym ma ona stałe miejsce zamieszkania; jeżeli ma ona stałe miejsce zamieszkania w obu Państwach, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, z którym ma ściślejsze powiązania osobiste i gospodarcze (ośrodek interesów życiowych); jeżeli nie jest możliwe ustalenie, w którym Państwie osoba ma ośrodek interesów życiowych albo nie ma ona stałego miejsca zamieszkania w żadnym z Państw, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, w którym zazwyczaj przebywa; jeżeli przebywa ona zazwyczaj w obu Państwach lub nie przebywa zazwyczaj w żadnym z nich, wówczas uważa się ją za mającą miejsce zamieszkania tylko w tym Państwie, którego jest obywatelem; jeśli osoba jest obywatelem obu Państwa lub nie jest obywatelem żadnego z nich, właściwe organy Umawiających się Państw rozstrzygną sprawę w drodze wzajemnego porozumienia. Przy tym wskazać należy, iż według Komentarza do Modelowej Konwencji OECD posiadanie stałego ogniska domowego oznacza, iż osoba fizyczna urządziła je i zastrzegła dla swojego trwałego użytkowania, w przeciwieństwie do przebywania w konkretnym miejscu, ale w takich warunkach, z których wynika, że dany pobyt jest zamierzony na krótki czas. Zgodnie z Komentarzem, istotnym czynnikiem jest trwałość zamieszkania, dbałość o ognisko domowe, co należy rozumieć, że osoba zainteresowana czyni wszystko, co jest niezbędne, aby mieć to mieszkanie do własnej dyspozycji w każdym czasie, w sposób ciągły, a nie od czasu do czasu, na pobyt, który z różnych względów może mieć charakter krótkotrwały. Z przedstawionego zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jest osobą fizyczną będącą czeskim rezydentem podatkowym. Wnioskodawca będzie przebywał w Polsce przez okres przekraczający 6 miesięcy w skali roku podatkowego, nie będzie on przenosił, ani nie ma zamiaru przenosić swojego ośrodka interesów życiowych na terytorium Polski. Wnioskodawca posiada w Czechach ośrodek swoich interesów ekonomicznych, rodzinnych i społecznych. Wnioskodawca posiada w Czechach rodzinę, rodzinny dom oraz ścisłe związki społeczne z tym państwem i jego obywatelami. Pełnienie funkcji członka zarządu w Polsce będzie zaś wyjątkową okolicznością łączącą Wnioskodawcę z Polską. Wnioskodawca nie planuje rozwijać tych związków z Polską (np. poprzez przeniesienie domu rodzinnego na terytorium Polski, czy aktywny rozwój osobistych stosunków społecznych, czy osobistych). Pobyt Wnioskodawcy w Polsce będzie mieć jedynie czasowy charakter. Mając na względzie powołane wyżej przepisy (i ile zmianie nie ulegnie przedstawione zdarzenie przyszłe oraz stan prawny) stwierdzić należy, iż Wnioskodawca stosownie do art. 4 ust. 2 lit. a) umowa między Rzecząpospolitą Polską a Republika Czeską w sprawie unikania podwójnego opodatkowania i zapobiegania uchylaniu się od opodatkowania w zakresie podatków od dochodów sporządzona w Warszawie dnia 13 września 2011 r., nie będzie posiadał miejsca zamieszkania dla celów podatkowych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Oznacza to, że nie będzie on uznany za polskiego rezydenta podatkowego. Wnioskodawca podlegał będzie w Polsce ograniczonemu obowiązkowi podatkowemu tj. opodatkowaniu jedynie od dochodów (przychodów) osiąganych na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na zasadach określonych w ustawie o podatku dochodowym od osób fizycznych, z uwzględnieniem ww. umowy o unikaniu podwójnego opodatkowania. W świetle powyższego stanowisko Wnioskodawcy w zakresie ustalenie rezydencji podatkowej na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej należało uznać za prawidłowe. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, ul. Jasna 2/4, 00-013 Warszawa po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t. j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Warszawie Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Płocku, ul. 1-go Maja 10, 09-402 Płock.