IPTPP1/443-709/12-6/MG

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749) oraz § 2 i § 5a rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.) Dyrektor Izby Skarbowej w Łodzi działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko Wnioskodawcy, przedstawione we wniosku z dnia 30 sierpnia 2012 r. (data wpływu 3 września 2012 r.) uzupełnionym pismem z dnia 12 listopada 2012 r. (data wpływu 14 listopada 2012 r.) oraz pismem z dnia 27 listopada 2012 r. (data wpływu 3 grudnia 2012 r.) o udzielenie pisemnej interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wniesienia aportem środków trwałych – jest prawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 3 września 2012 r. został złożony ww. wniosek o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie opodatkowania czynności wniesienia aportem środków trwałych. Pismami z dnia 12 listopada 2012 r. (data wpływu 14 listopada 2012 r.) oraz z dnia 27 listopada 2012 r. (data wpływu 3 grudnia 2012 r.) uzupełniono wniosek w zakresie doprecyzowania opisu zdarzenia przyszłego. W przedmiotowym wniosku zostało przedstawione następujące zdarzenie przyszłe. Związek Miasta i Gminy został utworzony w grudniu 2001 roku przez Miasto i Gminę, które są jedynymi Uczestnikami Związku. Zgodnie ze statutem „w celu wspólnego wykonywania zadań publicznych Związek podejmuje działania w zakresie rozwoju infrastruktury technicznej na obszarze gmin Uczestników dla zaspokajania potrzeb wspólnot samorządowych …”. Jednym z takich działań była realizacja inwestycji, w zakres której wchodziło m.in. wybudowanie około 25 km sieci kanalizacji ściekowej, około 1,2 km sieci wodociągowej oraz modernizacja stacji uzdatniania wody, zlokalizowanych na obszarze obydwu gmin – Uczestników Związku. Infrastruktura została wybudowana w latach 2004–2006. Inwestycja została sfinansowana częściowo przy wsparciu funduszy pomocowych pochodzących z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego w ramach programu PHARE 2002 Spójność Społeczno Gospodarcza. Pozostałe środki na realizację zostały przekazane na rzecz Związku przez jego Uczestników tj. Miasto i Gminę. Z uwagi na konieczność zachowania trwałości, Związek nie mógł zbyć wybudowanej infrastruktury przez okres co najmniej 5 lat. Ponieważ Związek nie miał możliwości samodzielnego prowadzenia eksploatacji wybudowanej infrastruktury, przekazał ją w nieodpłatne użytkowanie na czas określony do 31 grudnia 2012 roku, gminom – Uczestnikom Związku, będąc jednocześnie w dalszym ciągu właścicielem wybudowanej infrastruktury. Przez cały ten okres wybudowanie środki trwałe znajdują się w ewidencji księgowej Związku i jest naliczane ich umorzenie. Związek nie jest zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług VAT i nie prowadzi żadnej działalności usługowej, ani gospodarczej generującej dochody, które zobowiązywałyby do rozliczania podatku od towarów i usług VAT oraz do sporządzania deklaracji VAT. Gminy – Uczestnicy Związku powierzyły eksploatację przedmiotowej infrastruktury swoim zakładom budżetowym, zajmującym się eksploatacją gminnych sieci komunalnych – Miasto Zakładowi Gospodarki Komunalnej, a Gmina Zakładowi Usług Komunalnych i Mieszkaniowych. W międzyczasie Zakład Gospodarki Komunalnej został przekształcony w Przedsiębiorstwo tj. spółkę prawa handlowego ze stuprocentowym udziałem Miasta. W związku z tym Gminy – Uczestnicy Związku nie uzyskują z tego tytułu dochodów budżetowych, ponieważ nie świadczą usług, wykorzystując przekazane im urządzenia infrastruktury technicznej. Zadania te wykonują odpowiednio ww. komunalne jednostki gmin, które wystawiają faktury VAT wszystkim podmiotom korzystającym ze świadczonych usług w zakresie dostarczania wody i odbioru ścieków. Miasto jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. W związku z tym, że inwestycja była realizowana przez Związek, Miastu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Związek Miasta i Gminy zamierza przekazać ww. infrastrukturę techniczną na własność swoim Uczestnikom tj. Miastu i Gminie. Następnie Miasto przekaże aportem przejęte środki trwałe swojej spółce komunalnej tj. Przedsiębiorstwu w zamian za udziały. Tym samym wybudowana infrastruktura nie była i nigdy nie będzie użytkowana bezpośrednio przez Miasto. Infrastruktura stanowiąca przedmiot aportu stanowi budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Jest to sieć kanalizacyjna i wodociągowa oraz instalacje i urządzenia będące częścią stacji uzdatniania wody. Przedmiotowa infrastruktura wg Polskiej Klasyfikacji Obiektów została sklasyfikowana w sposób następujący: 2212 rurociągi przesyłowe do transportu wody i ścieków, 2222 rurociągi sieci wodociągowej rozdzielczej, 2223 rurociągi sieci kanalizacyjnej rozdzielczej. Należy podkreślić, że przekazanie przedmiotowej infrastruktury do nieodpłatnego użytkowania Zakładowi Gospodarki Komunalnej nie było dokonane w ramach czynności podlegających opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług. Infrastruktura, o której mowa nie była przedmiotem umowy najmu, ani przedmiotem dzierżawy. Przedmiotem aportu wniesionego przez Miasto do Przedsiębiorstwa będą wyłącznie nieruchomości. Zdaniem Wnioskodawcy, dostawa nieruchomości będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia. Miasto nie ponosiło wydatków na ulepszenie nieruchomości będących przedmiotem aportu, tym samym nie miało prawo do obniżenia z tego tytułu kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przekazanie sieci i innych środków trwałych do używania przez Związek Miasta i Gminy na rzecz Miasta nie było dokonane w ramach czynności podlegających opodatkowaniu. Związek nie jest i nigdy nie był podatnikiem VAT. W związku z tym, zarówno Związkowi jak i Miastu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przekazanie środków trwałych przez Związek Miasta i Gminy na rzecz Miasta nastąpiło w dniu 14 listopada 2006 r. W tym samym dniu Miasto przekazało je do eksploatacji Zakładowi Gospodarki Komunalnej. Z dniem 1 stycznia 2008 r. Zakład Gospodarki Komunalnej został przekształcony w spółkę prawa handlowego ze stuprocentowym udziałem Miasta o nazwie Przedsiębiorstwo. W związku z tym w dniu 16 stycznia 2008 r. sporządzono aneks do umowy z dnia 14 listopada 2006 r., na mocy którego nowo powstałe Przedsiębiorstwo wstąpiło w prawa i obowiązki dotychczasowego użytkownika. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy wniesienie przez Miasto aportem, przejętych od Związku Miasta i Gminy środków trwałych, na rzecz spółki komunalnej, podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług? Zdaniem Wnioskodawcy, wniesienie środków trwałych jako wkładu niepieniężnego (aportu) na rzecz spółki komunalnej (spółka prawa handlowego ze stuprocentowym udziałem gminy) jest zwolnione od podatku od towarów i usług na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, ponieważ Miastu w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego zdarzenia przyszłego uznaje się za prawidłowe. Zgodnie z art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 177, poz. 1054), zwanej dalej ustawą, opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług podlegają m.in. odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. W myśl przepisu art. 2 pkt 6 ustawy, przez towary rozumie się rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. Stosownie do art. 7 ust. 1 ustawy, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel. Art. 8 ust. 1 stanowi, iż przez świadczenie usług, o którym mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się każde świadczenie na rzecz osoby fizycznej, osoby prawnej lub jednostki organizacyjnej niemającej osobowości prawnej, które nie stanowi dostawy towarów w rozumieniu art. 7, w tym również: przeniesienie praw do wartości niematerialnych i prawnych, bez względu na formę, w jakiej dokonano czynności prawnej; zobowiązanie do powstrzymania się od dokonania czynności lub do tolerowania czynności lub sytuacji; świadczenie usług zgodnie z nakazem organu władzy publicznej lub podmiotu działającego w jego imieniu lub nakazem wynikającym z mocy prawa. Według art. 2 pkt 22 ustawy, przez sprzedaż rozumie się odpłatną dostawę towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju, eksport towarów oraz wewnątrzwspólnotową dostawę towarów. Aport to wkład na utworzenie lub powiększenie majątku spółki, który daje prawo do udziału w jej zyskach. Przedmiotem aportu mogą być pieniądze (aporty pieniężne), rzeczy lub prawa (aporty rzeczowe) oraz umiejętności, kompetencje techniczne czy zawodowe. Wniesienie wkładu wiąże się z przeniesieniem na spółkę wszelkich praw do przedmiotu wkładu, a więc także prawa własności, jeżeli przysługuje ono wspólnikowi. W świetle wskazanych wyżej przepisów, należy stwierdzić, iż wniesienie aportu (wkładu niepieniężnego) do spółki prawa handlowego lub cywilnego spełnia definicję odpłatnej dostawy towarów, zawartej w art. 5 ust. 1 ustawy, a tym samym w rozumieniu art. 2 pkt 22 ustawy, uznawane jest za sprzedaż, ponieważ dostawa ta odbywa się za wynagrodzeniem (wniesienie aportu spełnia przymiot odpłatności, istnieje bowiem bezpośredni związek pomiędzy dostawą towarów a otrzymanym wynagrodzeniem w formie wyrażonych pieniężnie udziałów), a jej efektem jest przeniesienie na inny podmiot prawa do rozporządzania tymi towarami jak właściciel. W związku z powyższym czynność podlega opodatkowaniu jedynie wówczas, gdy wykonywana jest w ramach umowy zobowiązaniowej, a jedna ze stron transakcji może zostać uznana za bezpośredniego beneficjenta tej czynności. Przy czym związek pomiędzy otrzymywaną płatnością a świadczeniem na rzecz dokonującego płatności musi być na tyle wyraźny, aby można powiedzieć, że płatność następuje w zamian za to świadczenie. Zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza – stosownie do treści art. 15 ust. 2 ustawy – obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych. Stosownie do art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie umów cywilnoprawnych. Powyższy zapis jest odzwierciedleniem art. 13 obowiązującej od dnia 1 stycznia 2007 r. Dyrektywy 2006/112/WE Rady z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej – (Dz. Urz. UE.L. Nr 347), zgodnie z którym krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże, w świetle unormowań prawa wspólnotowego w przypadku, gdy organy władzy publicznej bądź urzędy obsługujące te organy podejmują takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań, lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. Na podstawie § 13 ust. 1 pkt 12 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 kwietnia 2011 r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 73, poz. 392 ze zm.), zwalnia się od podatku czynności związane z wykonywaniem zadań publicznych nałożonych odrębnymi przepisami, wykonywane w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność przez jednostki samorządu terytorialnego, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Jak wynika z powyższego wyłączenie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy z kategorii podatników ma charakter wyłączenia podmiotowo – przedmiotowego. Aby to wyłączenie miało miejsce, muszą zostać spełnione dwa warunki: dotyczy wyłącznie organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy, odnosi się tylko do tych czynności, które związane są z realizacją zadań nałożonych na te podmioty przepisami prawa i do realizacji których zostały one powołane. Wyłączenie z grona podatników VAT organów władzy publicznej jest możliwe tylko wtedy, gdy wykonują one czynności w ramach przypisanych im specyficznych zadań i funkcji państwowych np. w zakresie administracji, sądownictwa, obrony narodowej. Wówczas wyłączenie z opodatkowania nie prowadzi do naruszenia zasad konkurencji. Organy władzy publicznej są podatnikami VAT jedynie w zakresie czynności, które mają charakter cywilnoprawny, tzn. są realizowane na podstawie umów cywilnoprawnych. W myśl art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj. Dz. U. z 2001r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Natomiast zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy, do zakresu działania gminy należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty. W szczególności zadania własne obejmują sprawy wodociągów i zaopatrzenia w wodę, kanalizacji, usuwania i oczyszczania ścieków komunalnych, utrzymania czystości i porządku oraz urządzeń sanitarnych, wysypisk i unieszkodliwiania odpadów komunalnych, zaopatrzenia w energię elektryczną i cieplną oraz gaz (art. 7 ust. 1 pkt 3 cyt. ustawy o samorządzie gminnym). Powołany wyżej przepis jednoznacznie wskazuje, iż zwolnieniem od podatku nie są objęte czynności realizowane przez jednostki samorządu terytorialnego, wykonywane na podstawie umów cywilnoprawnych. Wobec powyższego należy stwierdzić, że z uwagi na fakt, iż wniesienie aportem sieci wodociągowej i kanalizacyjnej będzie niewątpliwie czynnością cywilnoprawną (nie zaś publicznoprawną), dla zamierzonej czynności Gmina będzie występowała w charakterze podatnika podatku od towarów i usług, natomiast powyższa czynność w świetle ustawy będzie traktowana jako odpłatna dostawa towarów. Z przedstawionego opisu zdarzenia przyszłego wynika, iż Wnioskodawca jest czynnym i zarejestrowanym podatnikiem podatku od towarów i usług. Miasto i Gmina utworzyły w grudniu 2001 roku Związek Miasta i Gminy. Jednym z działań Związku była realizacja inwestycji, w zakresie której wchodziło m.in. wybudowanie około 25 km sieci kanalizacji ściekowej, około 1,2 km sieci wodociągowej oraz modernizacja stacji uzdatniania wody, zlokalizowanych na obszarze obydwu gmin – Uczestników Związku. Infrastruktura została wybudowana w latach 2004–2006. Ponieważ Związek nie miał możliwości samodzielnego prowadzenia eksploatacji wybudowanej infrastruktury, przekazał ją w nieodpłatne użytkowanie na czas określony do 31 grudnia 2012 roku, gminom, będąc jednocześnie w dalszym ciągu właścicielem wybudowanej infrastruktury. Uczestnicy Związku powierzyli eksploatację przedmiotowej infrastruktury swoim zakładom budżetowym, zajmującym się eksploatacją gminnych sieci komunalnych – Miasto Zakładowi Gospodarki Komunalnej, a Gmina Zakładowi Usług Komunalnych i Mieszkaniowych. W międzyczasie Zakład Gospodarki Komunalnej został przekształcony w Przedsiębiorstwo tj. spółkę prawa handlowego ze stuprocentowym udziałem Miasta. W związku z tym Gminy nie uzyskują z tego tytułu dochodów budżetowych, ponieważ nie świadczą usług, wykorzystując przekazane im urządzenia infrastruktury technicznej. Zadania te wykonują odpowiednio ww. komunalne jednostki gmin, które wystawiają faktury VAT wszystkim podmiotom korzystającym ze świadczonych usług w zakresie dostarczania wody i odbioru ścieków. Miastu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Związek Miasta i Gminy zamierza przekazać ww. infrastrukturę techniczną na własność swoim Uczestnikom tj. Miastu i Gminie. Następnie Miasto przekaże aportem przejęte środki trwałe swojej spółce komunalnej tj. Przedsiębiorstwu w zamian za udziały. Infrastruktura stanowiąca przedmiot aportu stanowi budowlę w rozumieniu przepisów prawa budowlanego. Jest to sieć kanalizacyjna i wodociągowa oraz instalacje i urządzenia będące częścią stacji uzdatniania wody. Przedmiotowa infrastruktura wg Polskiej Klasyfikacji Obiektów została sklasyfikowana w sposób następujący: 2212 rurociągi przesyłowe do transportu wody i ścieków, 2222 rurociągi sieci wodociągowej rozdzielczej, 2223 rurociągi sieci kanalizacyjnej rozdzielczej. Infrastruktura, o której mowa nie była przedmiotem umowy najmu, ani przedmiotem dzierżawy. Przedmiotem aportu wniesionego przez Miasto do Przedsiębiorstwa będą wyłącznie nieruchomości. Dostawa nieruchomości będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia. Miasto nie ponosiło wydatków na ulepszenie nieruchomości będących przedmiotem aportu, tym samym nie miało prawo do obniżenia z tego tytułu kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Przedmiotem aportu będzie sieć wodociągowa i kanalizacyjna. W świetle przepisu art. 3 pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (t. j. z 2010 r. Dz. U. Nr 243, poz. 1623 ze zm.) przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury, jak: obiekty liniowe, lotniska, mosty, wiadukty, estakady, tunele, przepusty, sieci techniczne, wolno stojące maszty antenowe, wolno stojące trwale związane z gruntem urządzenia reklamowe, budowle ziemne, obronne (fortyfikacje), ochronne, hydrotechniczne, zbiorniki, wolno stojące instalacje przemysłowe lub urządzenia techniczne, oczyszczalnie ścieków, składowiska odpadów, stacje uzdatniania wody, konstrukcje oporowe, nadziemne i podziemne przejścia dla pieszych, sieci uzbrojenia terenu, budowle sportowe, cmentarze, pomniki, a także części budowlane urządzeń technicznych (kotłów, pieców przemysłowych, elektrowni wiatrowych i innych urządzeń) oraz fundamenty pod maszyny i urządzenia, jako odrębne pod względem technicznym części przedmiotów składających się na całość użytkową. Wobec powyższego w rozpatrywanej sprawie, w celu ustalenia, czy dostawa przedmiotowych budowli będzie podlegała opodatkowaniu czy też zwolnieniu z opodatkowania należy odwołać się do niżej przedstawionych regulacji dotyczących dostawy budowli. Na mocy art. 41 ust. 1 ustawy, stawka podatku wynosi 22%, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. W świetle art. 146a pkt 1 ustawy, w okresie od dnia 1 stycznia 2011 r. do dnia 31 grudnia 2013 r., z zastrzeżeniem art. 146f, stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2 i art. 110, wynosi 23%. Jednakże zarówno w przepisach ustawy o podatku od towarów i usług, jak i w rozporządzeniach wykonawczych do niej przewidziano możliwość zastosowania obniżonych stawek podatku, a nawet zwolnień od podatku. W świetle art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, zwalnia się od podatku dostawę budynków, budowli lub ich części, z wyjątkiem gdy: dostawa jest dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia lub przed nim, pomiędzy pierwszym zasiedleniem, a dostawą budynku, budowli lub ich części upłynął okres krótszy niż 2 lata. Z treści ww. przepisu wynika, iż dla ustalenia zasad opodatkowania dostawy budynku lub budowli kluczowym jest ustalenie, czy nastąpiło pierwsze zasiedlenie i jaki upłynął okres od tego momentu. Zgodnie z przepisem art. 2 pkt 14 ustawy, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich: wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Zatem przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części, po ich wybudowaniu lub ulepszeniu, jeżeli wydatki poniesione na ulepszenie, w rozumieniu przepisów o podatku dochodowym, stanowiły co najmniej 30% wartości początkowej. Z powyższej definicji wynika, iż oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za taką należy rozumieć nie tylko umowę sprzedaży, ale także umowy najmu i dzierżawy podlegające opodatkowaniu podatkiem VAT. Zatem, należy uznać za pierwsze zasiedlenie moment oddania budynku do użytkowania pierwszemu najemcy (dzierżawcy). W tym miejscu należy zauważyć, iż w przypadku nieruchomości niespełniających przesłanek do zwolnienia od podatku na podstawie powołanego wyżej przepisu art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy ustawodawca umożliwia podatnikom – po spełnieniu określonych warunków – skorzystanie ze zwolnienia wskazanego w pkt 10a tego przepisu. Stosownie do art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, zwalnia się od podatku również dostawę budynków, budowli lub ich części nieobjętą zwolnieniem, o którym mowa w pkt 10, pod warunkiem że: w stosunku do tych obiektów nie przysługiwało dokonującemu ich dostawy prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, dokonujący ich dostawy nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Warunku, o którym mowa w 43 ust. 1 pkt 10a lit. b – stosownie do art. 43 ust. 7a – nie stosuje się, jeżeli budynki, budowle lub ich części w stanie ulepszonym były wykorzystywane przez podatnika do czynności opodatkowanych przez co najmniej 5 lat. Dostawa może korzystać ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy jednakże w sytuacji, gdy spełnione będą łącznie dwa warunki występujące w tym artykule, tj. dostawcy nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego przy nabyciu budynków i budowli oraz dostawca nie ponosił wydatków na ich ulepszenie, w stosunku do których miał prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, a jeżeli ponosił takie wydatki, to były one niższe niż 30% wartości początkowej tych obiektów. Jak wynika z ww. art. 2 pkt 14 ustawy, przez pierwsze zasiedlenie rozumie się oddanie do użytkowania, w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu, pierwszemu nabywcy lub użytkownikowi budynków, budowli lub ich części. Co istotne, oddanie do użytkowania powinno nastąpić w ramach czynności podlegającej opodatkowaniu, a za takie można rozumieć m. in. objęcie we władanie budynku, budowli lub ich części przez pierwszego nabywcę lub pierwszego użytkownika. Przedmiotowa nieruchomość nie musi być faktycznie wykorzystywana, lecz winna być przejęta przez nabywcę do użytkowania. Wydanie przedmiotowego obiektu nabywcy winno nastąpić w ramach wykonania przez dostawcę czynności podlegających opodatkowaniu. Z treści powyższego przepisu wynika, że aby można było mówić o pierwszym zasiedleniu, musi dojść do oddania budowli do użytkowania w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Jeżeli zatem podatnik wybuduje obiekt, bądź go zmodernizuje, przy czym nakłady na ulepszenie przekroczą 30% wartości początkowej, a następnie obiekt ten (lub ulepszenie) zostanie oddany do użytkowania (wprowadzony przez podatnika do ewidencji środków trwałych), nie oznacza to, że został on zasiedlony. Oddanie do użytkowania nie nastąpiło bowiem w wykonaniu czynności podlegających opodatkowaniu. Pierwsze zasiedlenie będzie miało miejsce wówczas, gdy wybudowany lub zmodernizowany obiekt zostanie sprzedany lub np. oddany w dzierżawę lub najem, bowiem zarówno sprzedaż, dzierżawa, czy najem są czynnościami podlegającymi opodatkowaniu. Z opisu sprawy wynika, iż przedmiotem aportu wniesionego przez Miasto do Przedsiębiorstwa będą budowle tj. sieć kanalizacyjna i wodociągowa oraz instalacje i urządzenia będące częścią stacji uzdatniania wody. Dostawa będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia. W związku z tym, że inwestycja była realizowana przez Związek, Miastu nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Miasto nie ponosiło również wydatków na ulepszenie nieruchomości będących przedmiotem aportu, tym samym nie miało prawo do obniżenia z tego tytułu kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego. Mając na uwadze powyższe oraz treść powołanych przepisów, należy stwierdzić, że dostawa ww. budowli nie będzie korzystała ze zwolnienia na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10 ustawy, bowiem jak wskazał Wnioskodawca będzie ona dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia, w rozumieniu art. 2 pkt 14 ustawy. Dostawa przedmiotowych budowli (aport), będzie natomiast korzystała ze zwolnienia od podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy, ponieważ Wnioskodawcy w stosunku do przedmiotowej sieci wodociągowej i kanalizacyjnej nie przysługiwało prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego oraz Wnioskodawca nie ponosił wydatków na ulepszenie. Reasumując, wniesienie aportem przez Wnioskodawcę, przejętych od Związku Miasta i Gminy środków trwałych, do spółki komunalnej, będzie korzystało ze zwolnienia z podatku VAT na podstawie art. 43 ust. 1 pkt 10a ustawy o podatku od towarów i usług. Interpretacja dotyczy zdarzenia przyszłego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dniu wydania interpretacji. Należy podkreślić, iż zgodnie z art. 14b § 3 ustawy Ordynacja podatkowa, składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia zaistniałego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zaznaczenia wymaga, że organ podatkowy jest ściśle związany przedstawionym we wniosku stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego). Wnioskodawca ponosi ryzyko związane z ewentualnym błędnym lub nieprecyzyjnym przedstawieniem we wniosku opisu stanu faktycznego (zdarzenia przyszłego). Interpretacja indywidualna wywołuje skutki prawnopodatkowe tylko wtedy, o ile rzeczywisty stan faktyczny sprawy będącej przedmiotem interpretacji pokrywał się będzie ze stanem faktycznym (opisem zdarzenia przyszłego) podanym przez Wnioskodawcę w złożonym wniosku. Należy zatem zaznaczyć, że wydając przedmiotową interpretację tut. Organ oparł się na wynikającym z treści wniosku opisie zdarzenia przyszłego, z którego wynikało, iż przedmiotowa dostawa będzie dokonywana w ramach pierwszego zasiedlenia. W związku z powyższym, w przypadku zmiany któregokolwiek elementu przedstawionego stanu faktycznego, jak również w przypadku ustalenia w toku postępowania podatkowego lub kontroli podatkowej odmiennego stanu faktycznego niż przedstawiony we wniosku udzielona interpretacja traci swą aktualność. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Łodzi, Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Piotrkowie Trybunalskim, ul. Wronia 65, 97-300 Piotrków Trybunalski.