ITPP1/443-1162/12/TS

INTERPRETACJA INDYWIDUALNA Na podstawie art. 14b § 1 i § 6 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) oraz § 4 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 czerwca 2007 r. w sprawie upoważnienia do wydawania interpretacji przepisów prawa podatkowego (Dz. U. Nr 112, poz. 770 ze zm.), Dyrektor Izby Skarbowej w Bydgoszczy działając w imieniu Ministra Finansów stwierdza, że stanowisko przedstawione we wniosku z dnia 19 września 2012 r. (data wpływu 24 września 2012 r.), uzupełnionym w dniu 27 grudnia 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Gminę – jest nieprawidłowe. UZASADNIENIE W dniu 24 września 2012 r. został złożony wniosek, uzupełniony w dniu 27 grudnia 2012 r., o udzielenie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie prawa do odliczenia podatku naliczonego przez Gminę. W przedmiotowym wniosku przedstawiono następujący stan faktyczny. Gmina jest założycielem i 100% udziałowcem Spółki utworzonej na bazie zakładu budżetowego. Spółka została powołana do działalności gospodarczej w zakresie przewozów pasażerskich, sprzedaży paliw oraz realizacji publicznego transportu zbiorowego. W dniu 3 stycznia 2011 r. pomiędzy Gminą a Spółką została zawarta umowa na świadczenie usług przewoźnika przewozu regularnego wykonywanego w ramach systemu zbiorowej komunikacji lokalnej łączącej obszar gminy z miastem. Umowa została zawarta na czas określony, następnie przedłużona aneksem. W okresie obowiązywania umowy „Zamawiający” zleci „Przewoźnikowi” wykonywanie usług przewozowych w ilości wozokilometrów określonych umową lub zawartych w aneksach. W umowie „Przewoźnik” oświadczył, że będzie spełniać wszystkie wymagania wynikające z przepisów obowiązującego prawa, dotyczących wykonywania autobusowych usług przewozowych w zbiorowej komunikacji lokalnej. Karty drogowe wypełnione przez kierowców są przekazywane do Gminy jako dokument umożliwiający ocenę zgodności realizowanych usług z umową. „Przewoźnik” zobowiązał się ponadto do honorowania w autobusach obsługujących linie uprawnień do ulgowych albo bezpłatnych przejazdów środkami lokalnego transportu zbiorowego, wynikających z uchwalonego prawa miejscowego. Zgodnie z umową „Przewoźnik” w terminie do 25. dnia roboczego następnego miesiąca przekazuje „Zamawiającemu” fakturę końcową za usługi przewozowe wykonane w następnym miesiącu pomniejszoną o kwoty wycenione na podstawie protokołu uchybień za miesiąc poprzedni. Wynagrodzenie płatne jest przelewem na konto „Przewoźnika” wskazane w fakturze. W związku z tym, że „Przewoźnik” zgodnie z umową za wykonane usługi przewozowe wystawia faktury VAT, tak więc jest zobowiązany do odprowadzania podatku VAT do Urzędu Skarbowego, co też czyni. Wobec powyższego Gmina uważa, że zawarła z „Przewoźnikiem” umowę na usługę, od której jako „płatnik” podatku VAT ma prawo odliczać VAT od wystawionych faktur. W uzupełnieniu do wniosku Gmina wyjaśniła, iż ustawowym obowiązkiem jest zapewnienie lokalnego transportu zbiorowego. Zadanie to może być wykonane samodzielnie, przez własne jednostki lub zlecone na zewnątrz. Gmina obowiązek ten realizuje poprzez zakup usługi (na podstawie umowy) od Spółki. W chwili obecnej zgodnie z umową przychód ze sprzedaży biletów stanowi dochód Spółki. Wobec powyższego Gmina uważa, że otrzymuje faktury VAT wystawiane przez Spółkę jako nabywca usługi – zapewnianie lokalnego transportu zbiorowego. W związku z powyższym zadano następujące pytanie. Czy Gmina ma prawo do odliczania podatku VAT od faktur wystawianych zgodnie z zawartą umową na świadczenie usług przewoźnika regularnego, wykonywanych w ramach systemu zbiorowej komunikacji lokalnej? Zdaniem Gminy, ma prawo do odliczenia podatku naliczonego w fakturach wystawianych przez Spółkę, ponieważ na świadczenie usług przewoźnika przewozu regularnego wykonywanego w ramach systemu zbiorowej komunikacji lokalnej łączącej obszar gminy z miastem została zawarta umowa. „Przewoźnik”, zgodnie z umową, za wykonane usługi przewozowe wystawia fakturę VAT. Spółka odprowadza VAT od faktur zgodnie z ilością wozokilometrów określonych umową. W świetle obowiązującego stanu prawnego stanowisko Wnioskodawcy w sprawie oceny prawnej przedstawionego stanu faktycznego uznaje się za nieprawidłowe. Zgodnie z dyspozycją art. 86 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r. Nr 177, poz. 1054), w zakresie, w jakim towary i usługi są wykorzystywane do wykonywania czynności opodatkowanych, podatnikowi o którym mowa w art. 15, przysługuje prawo do obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego, z zastrzeżeniem art. 114, art. 119 ust. 4, art. 120 ust. 17 i 19 oraz art. 124. Z ust. 2 pkt 1 lit. a) powołanego artykułu wynika, iż kwotę podatku naliczonego stanowi suma kwot podatku określonych w fakturach otrzymanych przez podatnika z tytułu nabycia towarów i usług. Z powyższych przepisów wynika, że prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko czynnym podatnikom podatku od towarów i usług w takim przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi. Odliczyć zatem można podatek naliczony, który jest związany z transakcjami opodatkowanymi podatnika, tzn. których następstwem jest określenie podatku należnego. Wskazana norma prawna wyraża zasadę neutralności podatku od towarów i usług, w następstwie której podatnicy realizujący czynności zwolnione, są w podobnej sytuacji jak ostateczny nabywca (konsument) towaru lub usługi, z wyjątkiem przypadków jednoznacznie wskazanych w ustawie o podatku od towarów i usług. Ustawa wyłącza zatem możliwość dokonywania odliczeń podatku naliczonego związanego z towarami i usługami, które nie są wykorzystywane do czynności opodatkowanych, czyli w przypadku ich wykorzystania do czynności zwolnionych od podatku oraz niepodlegających opodatkowaniu. W oparciu o przepis art. 15 ust. 1 powołanej ustawy, podatnikami są osoby prawne, jednostki organizacyjne niemające osobowości prawnej oraz osoby fizyczne, wykonujące samodzielnie działalność gospodarczą, o której mowa w ust. 2, bez względu na cel lub rezultat takiej działalności. Działalność gospodarcza obejmuje wszelką działalność producentów, handlowców lub usługodawców, w tym podmiotów pozyskujących zasoby naturalne oraz rolników, a także działalność osób wykonujących wolne zawody, również wówczas, gdy czynność została wykonana jednorazowo w okolicznościach wskazujących na zamiar wykonywania czynności w sposób częstotliwy. Działalność gospodarcza obejmuje również czynności polegające na wykorzystywaniu towarów lub wartości niematerialnych i prawnych w sposób ciągły dla celów zarobkowych, o czym stanowi art. 15 ust. 2 ustawy. Należy zauważyć, że w myśl art. 15 ust. 6 ustawy, nie uznaje się za podatnika organów władzy publicznej oraz urzędów obsługujących te organy w zakresie realizowanych zadań nałożonych odrębnymi przepisami prawa, dla realizacji których zostały one powołane, z wyłączeniem czynności wykonywanych na podstawie zawartych umów cywilnoprawnych. Powyższe unormowanie pozostaje w zgodzie z art. 13 ust. 1 Dyrektywy 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz. U. UE L 347, str. 1 ze zm.), który stanowi, iż krajowe, regionalne i lokalne organy władzy oraz inne podmioty prawa publicznego nie są uważane za podatników w związku z działalnością, którą podejmują lub transakcjami, których dokonują jako organy władzy publicznej, nawet jeśli pobierają należności, opłaty, składki lub płatności w związku z takimi działaniami lub transakcjami. Jednakże w przypadku, gdy podejmują one takie działania lub dokonują takich transakcji, są uważane za podatników w odniesieniu do tych działań lub transakcji, gdyby wykluczenie ich z kategorii podatników prowadziło do znaczących zakłóceń konkurencji. Z powołanych przepisów wynika, że organy władzy publicznej nie będą podatnikami podatku od towarów i usług w związku z realizacją zadań, które podejmują jako podmioty prawa publicznego, nawet jeśli pobierają należności, opłaty lub składki. Organy te będą natomiast podatnikami podatku od towarów i usług w przypadku wykonywanych przez nie czynności na podstawie umów cywilnoprawnych. W oparciu o art. 2 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t. j. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.), gmina wykonuje zadania publiczne w imieniu własnym i na własną odpowiedzialność. Do zakresu działania gminy, w oparciu o art. 6 ust. 1 ww. ustawy, należą wszystkie sprawy publiczne o znaczeniu lokalnym, niezastrzeżone ustawami na rzecz innych podmiotów. Do zadań własnych gminy należy zaspokajanie zbiorowych potrzeb wspólnoty, w tym m.in. zadania obejmujące sprawy lokalnego transportu zbiorowego (art. 7 ust. 1 pkt 4 ww. ustawy). Zgodnie z art. 9 ust. 1 ww. ustawy w celu wykonywania zadań gmina może tworzyć jednostki organizacyjne, a także zawierać umowy z innymi podmiotami, w tym z organizacjami pozarządowymi. Jak wynika z art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 16 grudnia 2010 r. o publicznym transporcie zbiorowym (Dz. U. z 2011 r., Nr 5, poz. 13 ze zm.) ustawa określa zasady organizacji i funkcjonowania regularnego przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym realizowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz w strefie transgranicznej, w transporcie drogowym, kolejowym, innym szynowym, linowym, linowo-terenowym, morskim oraz w żegludze śródlądowej, a także zasady finansowania regularnego przewozu osób w publicznym transporcie zbiorowym, w zakresie przewozów o charakterze użyteczności publicznej, realizowanego na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w transporcie, o którym mowa w ust. 1. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż Gmina, której obowiązkiem ustawowym jest zapewnienie lokalnego transportu zbiorowego, zawarła ze Spółką umowę na świadczenie usług przewoźnika przewozu regularnego wykonywanego w ramach systemu zbiorowej komunikacji łączącej obszar gminy z miastem. Umowa została zawarta na czas określony, następnie przedłużona aneksem. Zgodnie z umową „Przewoźnik” przekazuje „Zamawiającemu” fakturę za usługi przewozowe. Jak wynika z wniosku – obecnie sprzedaż biletów komunikacji lokalnej prowadzona jest przez Spółkę i to Spółka uzyskuje z tego tytułu przychód. Mając na uwadze okoliczności sprawy oraz powołane przepisy prawa stwierdzić należy, iż z przedstawionego we wniosku oraz jego uzupełnieniu stanu faktycznego nie wynika, aby występował związek między wydatkami ponoszonymi w ramach wykonywania zadań własnych Gminy a sprzedażą opodatkowaną. Jak wyjaśniono powyżej, prawo do odliczenia podatku naliczonego przysługuje tylko w przypadku, gdy dokonywane zakupy mają związek z czynnościami opodatkowanymi. W konsekwencji, w opisanym przypadku Gminie nie przysługuje na podstawie art. 86 ust. 1 ustawy prawo do odliczenia podatku naliczonego wynikającego z otrzymanych od Spółki faktur za usługi przewozowe. Jednocześnie zaznacza się, iż w interpretacji nie rozstrzygano kwestii prawidłowości opodatkowania świadczonych na podstawie zawartej umowy usług, bowiem w tej sprawie Wnioskodawca nie jest podmiotem zainteresowanym, w myśl art. 14b § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. Interpretacja dotyczy stanu faktycznego przedstawionego przez Wnioskodawcę i stanu prawnego obowiązującego w dacie zaistnienia zdarzenia. Stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi na niniejszą interpretację przepisów prawa podatkowego z powodu jej niezgodności z prawem. Skargę wnosi się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie, ul. Emilii Plater 1, 10-562 Olsztyn, po uprzednim wezwaniu na piśmie organu, który wydał interpretację w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o jej wydaniu – do usunięcia naruszenia prawa (art. 52 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Skargę do WSA wnosi się (w dwóch egzemplarzach – art. 47 ww. ustawy) w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia tego wezwania (art. 53 § 2 ww. ustawy). Skargę wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie lub bezczynność są przedmiotem skargi (art. 54 § 1 ww. ustawy) na adres: Izba Skarbowa w Bydgoszczy Biuro Krajowej Informacji Podatkowej w Toruniu, ul. Św. Jakuba 20, 87-100 Toruń.